Αυτή η στιγμή που οι φίλοι του Νότου ξαναφέρνουν το παλμό της ΑΕΚ στους δρόμους

Άκου λοιπόν ρε παιδιά, φύγαμε γι' αυτό τον αγώνα σαν τρελοί εκείνο το Σάββατο του Μαΐου του 93 — εγώ σχολείο είχα διαφύγει κυριολεκτικά, ο ξάδερφος μου από Θεσσαλονίκη ήρθε μαζί μου στέκουντας στο ένα πόδι πριν μπούμε στο γήπεδο γιατί "του έκανα ψεύτικη υπόσχεση πως η ΑΕΚ είναι πάλι πρωταθλήτρια" 😂🔥. Πρώτη φορά εκεί στη νότια κερκίδα σήκωσα το σάλι πάνω από το κεφάλι μου όταν ο Τσιαντάκος πάτησε εκείνο το δυνατό σουτ... ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΤΟΥΡΛΟΜΠΙΛΙ, οι φίλοι μας απο την άλλη μεριά είχαν ξεσαλώσει τελείως κι έριχναν εκείνες τις κόκκινες κορδέλες σαν νόμιζαν ότι ήταν κόκκινος χαρταετός 💪🔴. Κι όταν λύγισε στους 80', εμένα τα μάτια μου είχαν βγει έξω από τις κόγχες μου ενώ τραγουδάγαμε σαν χοράλ: "Εσύ δεν χάνεις αγώνες, εσύ τους ξαναζείς μέσα μας..." και τότε κατάλαβα πως εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι είχαν δίκιο — δεν παίζεται τυχαίο αυτά εδώ. Μετά τον αγώνα όταν βγήκαμε έξω στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας η πόλη είχε γίνει κόκκινο ποτάμι κι εγώ κράταγα έναν ξένο Αθηναίο στους ώμους μου τραγουδώντας μαζί του εκείνο το "Ολυμπιακός η ιστορία δεν τελειώνει εδώ..." χορεύοντας σαν τρελοί στον δρόμο 😱🔥. Αυτοί εκεί στη Βόρεια Ελλάδα... τους είχε πιάσει τρέλα συνέχεια να σπέρνουν αμφιβολίες 🤬 ας δουν τώρα που ξανάγινε μεγάλος ο κρότος!

ρε φίλοι πως το λένε αυτοί εκεί πέρα όταν σφίγγει αλλιώς η πρίζα... ε; εμένα θυμάμαι μία φορά εκεί στους δρόμους της Γλυφάδας, όχι πρωτάθλημα ακόμα, κουτουλήστρα πρωτόπαιχτη τότε, αλλά εκείνο το βράδυ που η ΑΕΚ έπαιζε εκεί στο γήπεδο του Ολυμπιακού — μην γελάσετε τώρα, ήταν εκείνοι οι βρετανοί εκείνοι, εκεί στον πάγκο τους και γράφανε ιστορίες για το "ιταλικό ρόφημα" που ήθελαν να φτιάξουν μετά από εκείνον τον αγώνα... οι δικοί μας δεν είχαν καλά-καλά φορέσει ακόμα τα παντελόνια της μεγάλης τους φόρμας κι ήρθανε στήνοντας πάρτι εκεί πάνω σαν να είχε γίνει ολοκαύτωμα στην Ακρόπολη! ήταν Δεκαπενταύγουστος εκείνου του χρόνου, ντρίμπλες του Σοφοκλή και γκολ-ακρωτηριασμοί για τον αντίπαλο τέρματο, κι όταν τελείωσε το 5-1 οι βρετανοί εκείνοι είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό κοιτάζοντας το γήπεδο σαν να τους είχε προδώσει ο ίδιος ο Άρης — ενώ εμείς ξεσηκωθήκαμε μέχρι τις γειτονιές, γκρίζους σακάκια στα γόνατα, σηκωμένα σάλι πάνω από το κεφάλι σαν κάτι κωδικοί που έλεγαν "ξέρετε τι έγινε; ξέρετε πόσοι κοιμήθηκαν σήμερα νικημένοι;" αυτοί εκεί στη Θεσσαλονίκη μπορεί να γκρίνιαζαν για τους πέντε τίτλους που δεν είχαν στην πλάτη τους, εμείς όμως κουβαλήσαμε εκείνο το βράδυ τον πονοκέφαλο του Ολυμπιακού σπίτι σαν σουβλάκι... και ξέρετε τι είναι πιο ωραίο; ότι ακόμη κι εκείνοι οι ξένοι τον είχαν νιώσει!

Πώς το λες εσύ εκεί πως φτάνεις να ζεις δύο εποχές της ΑΕΚ μαζί σα να στέκεται κανείς δίπλα σε έναν ιστό φάρου; Εκείνον τον Οκτώβρη του 92 κουβαλούσες όχι μόνο τη χαρά του πρωταθλητή αλλά το βάρος μιας δεκαετίας που όλοι οι άλλοι είχαν ξεχάσει πως μπορεί κανείς να γυρίσει τίτλους. Με τι οικονομία γινόταν όμως αυτό; Με κότσια βγαλμένα από κεραμίδι, όχι με δανεικά. Τα παιδιά εκείνα έπαιζαν κάθε αγώνα σαν την τελευταία ευκαιρία της ιστορίας τους — κι έτσι έπαιξαν κι εκείνοι στους δρόμους: έγιναν το ίδιο τραγούδι, η ίδια ψυχή που δεν χωρούσε πια στον τόπο της. Αυτό δεν το φτιάχνει ούτε το talentscout ενός σύγχρονου συλλόγου. Θυμάμαι εκείνον τον Μάη του 93 σαν χθες: μπήκες σ’ εκείνο το γήπεδο φορώντας χρώμα στο μάτι περισσότερο παρά μπογιά πάνω στους τοίχους. Ο Τσιαντάκος σουτάρισε αριστερά σαν να του είχε φτερά στα παπούτσια, κι εκείνες οι κορδέλες έπεφταν σα βροχή κατακόκκινες πάνω στις κόκκινες κερκίδες — σα να μην υπήρχε ο νόμος της βαρύτητας εκείνο το βράδυ. Την ίδια στιγμή βέβαια εσύ άκουγες τις φωνές από τη Βόρεια Ελλάδα σαν ψιθύρους αποστασιοποιημένους, αυτούς που δεν είχαν ζήσει πως μια ομάδα δε γίνεται μεγάλη μόνο όταν κερδίζει αλλά όταν κλέβει τον αέρα από τους άλλους ακόμη κι όταν χάνει. Την επόμενη μέρα ξύπνησες με τις φωνές σου ακόμη στο στόμα κι εκείνοι ακόμη εκεί στα δικά τους δύσκολα εδάφη — μόνο που εκείνοι είχαν πάρει μία ακόμη σκληρή απάντηση πάνω τους. Τώρα όμως ξανά φέρνουμε εκείνον τον παλμό. Σήμερα βλέπουμε κάτι διαφορετικό ωστόσο: μία ομάδα που δεν κοιτάζει πια μόνο τον τίτλο σα σκοπό της ιστορίας, αλλά σα βήμα. Τα νέα παιδιά δε φοβούνται τους “βρετανούς” αυτού του σύμπαντος, δε γράφουν ιστορία σαν αποκλειστική τους υπόθεση, αλλά σαν κάτι φυσικό σαν τον αέρα στη Λεωφόρο. Εκείνη η ομάδα εκείνης της εποχής ήταν σαν ηφαίστειο — εκρήγνυται, καίει, αφήνει έγκατα ανοιχτά. Αυτή η ομάδα σήμερα είναι σαν τον ήλιο: μπαίνει το πρωί, βγαίνει η δύση, επιστρέφει ξανά. Δεν έχουν όλα γίνει όπως εκείνα τα χρόνια — τίποτα τέτοιο δεν φτιάχνεται μια νύχτα. Μα εσύ νιώθεις εκείνο το κλουβί στο στήθος σου λιγότερο σφιχτό όταν το σάλι σου φοράς πάνω στις πλάτες των συμπολεμιστών σου. Αυτό είναι πλέον η ΑΕΚ: ξαναζούμε τους τίτλους όχι σαν μνήμες που σβήνουν, αλλά σαν φλόγες που διαδίδονται. Κι αυτοί εκεί πέρα, όσοι ακόμη περιμένουν τους τίτλους της ΑΕΚ σα κατάρα, ας δουν πώς η ίδια η πόλη γίνεται γήπεδο όταν πρέπει.

να θυμάμαι εγώ εκείνον τον Νοέμβρη του 89 όταν πήγα πρώτη φορά με τον παππού μου στο Στάδιο — ήμουν δέκα χρονώ τότε κι ο γέροθς είχε τυλίξει το σάλι του γύρω από το κεφάλι μου σαν κάτι πειρατικό φορτίο κι έλεγε "ξέχνα όλα αυτά που σου λένε, βρε γαϊδούρι, εδώ μέσα δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μόνο εμείς". αυτοί εκεί στην άλλη μεριά είχαν περάσει όλο εκείνο το καλοκαίρι να λένε πως η ΑΕΚ σβήνει σιγά σιγά σα κερί, πως πάει πάλι στα χρόνια της μεγάλης ντροπής κι εμείς εδώ ζυμώναμε το μέλλον μας στις εξέδρες σαν ψωμί φτιαγμένο στο σπίτι. κι όταν εκείνο το βράδυ του Πρωτοχρονιάτικου αγώνα — 1-0 η ΑΕΚ στον Ολυμπιακό εκεί στο ΟΑΚΑ — έβγαινα τρέχοντας σαν τρελός κατά μήκος της Λεωφόρου Αλεξάνδρας μαζί με άλλα είκοσι αλήθεια άτομα σα να μην υπήρχε αύριο, εκείνοι εκεί στα σπίτια τους άκουγαν τους γονιούς τους να βρίζουν την ομάδα σα να ήταν προσωπική τους υπόθεση. αυτοί ήξεραν τι σήμαινε εκείνος ο τίτλος; όχι μονάχα επειδή έδινε μια κουταλιά νερό στον φούρνο των ανθρώπων, αλλά επειδή βγάζαμε το κεφάλι μας ακόμη πιο ψηλά όταν αυτοί στέκονταν στριμωγμένοι στις δικές τους γειτονιές κοιτάζοντας την πόλη της Αθήνας σα κάτι ξένο. τώρα τελευταία βλέπω τους νέους να φέρνουν πάλι εκείνον τον παλμό χωρίς καν να έχουν ζήσει εκείνα τα χρόνια — φορούν το σάλι σα δεύτερο δέρμα κι όταν τραγουδάνε εκείνο το "εσύ δεν χάνεις αγώνες" το κάνουν σα να το ξέρουν εκ γενετής, σα κάτι κληρονομιά που μεταφέρεται όχι μονάχα στις γενιές αλλά στους δρόμους. εμένα δε με νοιάζει πια εκείνοι εκεί πέρα που συνεχίζουν να γκρίνιαζαν — αυτά είναι νεκρά πράγματα που σέρνονται σα φθαρμένα γάντια. εμείς εδώ ζούμε τον νικητή όχι μονάχα σα στάδιο αλλά σα βήμα, σα βόλτα μέχρι την Ακρόπολη όταν σκοτεινιάζει, σα κάτι που μπαίνει στην καθημερινή ζωή χωρίς φωνές ακόμη. και ξέρετε τι είναι πιο ωραίο; πως εκείνοι εκεί πέρα δεν καταλαβαίνουν πως αυτό που ζούνε σήμερα οι νέοι είναι ακόμη μεγαλύτερος τίτλος από οποιονδήποτε στη συλλογή μας — ο τίτλος μιας ομάδας που δεν ντρέπεται πια να είναι παντού, σα έναν κλέφτη που κλέβει την ιστορία όχι από το αντίπαλο αλλά από την ίδια τη φοβία τους.

Ρε παλικάρια, τώρα που το σακάκι μου είναι ακόμη βρεγμένο από την βροχή της Λεωφόρου Αλεξάνδρας — εκεί που φώναζαν τα γκρινιάρικα «Ολυμπιακός η ιστορία δεν τελειώνει εδώ…» όσοι πιστεύουν ότι η ιστορία γράφεται μονάχα με κίτρινες σημαίες — σας θυμίζω ότι την προηγούμενη Πέμπτη, όταν η ΑΕΚ πάτησε το γήπεδο του Ολυμπιακού, αυτοί βγήκαν ξανά σαν την μύγα στο γάλα. Μία ομάδα που τους κάνει κόλπο την ίδια στιγμή που εμείς ετοιμάζουμε τα ξυλαράκια για την παρέλαση της ερχόμενης Κυριακής! Σεις τι λέγατε για τους Βόρειους; Ότι ξέχασαν πως η ΑΕΚ έγινε πρωταθλήτρια στο γήπεδο όπου κάποιοι είχαν ξεγράψει κάθε πιθανότητα; Μα εσείς εκείνοι του Μαΐου του 93 τι κάνατε; Σεις θυμάστε πόσοι έπαιρναν δημοσιογραφίες εκείνη την εποχή λέγοντας πως η ΑΕΚ ήταν ομάδα των σαλονιών; Κι όμως εκείνος ο Οκτώβρης του 92 άλλαξε τα δεδομένα σα σεισμός — και τώρα οι ίδιοι γράφουν απορίες σα να μην ξέρουν ότι η πόλη φορά πάλι κόκκινο! Κι εσείς εκείνοι που στέκετε στους δρόμους κάνοντας λόγο για «νέους τίτλους»; Πώς μπορούν αυτοί εκεί που γκρίνιαζαν το Σάββατο ν’ ακούνε τις φωνές των συνοικιών σα τραγούδι; Εγώ εκείνο το βράδυ είδα τον ξάδερφο μου από την Θεσσαλονίκη — αυτόν που είχε φύγει νωρίς από το σχολείο — να κάνει βόλτες στην Λεωφόρο κρατώντας ένα μπουκάλι τσίπουρο σα κύπελλο πρωτάθλητή. Αυτοί εκεί λένε «η ΑΕΚ είναι μεγάλη», εμείς όμως βγάζουμε στην πλατεία αυτό που εκείνοι λένε μόνο όταν δουν ψεύτικο κέρδος! Κι όμως εσείς σεις οι veterans που είστε εδώ να μου πείτε τώρα ότι τότε ήταν άλλο πράγμα! Μα τότε η ομάδα είχε αγοράσει ένα γκολ έξι φορές, εντάξει; Σεις τι γράψατε εκείνο το Μάη όταν η ΑΕΚ έκανε 5-1 στον Ολυμπιακό στο Κλειστό στάδιο; Αυτοί εκεί οι ξένοι είχαν παραδώσει τον αγώνα σα γλυκό στον αντίπαλο τέρματο — ενώ εμείς ετοιμάζαμε το δείπνο της νίκης σπίτι μας! Εσείς εκείνοι που γράφατε πως οι φίλοι του Νότου ξεχνούνε εύκολα… Μα τώρα που νιώθουμε ξανά τον παλμό εκείνου του Οκτώβρη, αυτά δεν είναι λόγια — είναι τραγούδια στα δικά μας σπίτια, είναι κάλτσες που φοράμε όχι σα μόδα αλλα σα δεύτερη επιδερμίδα. Αυτοί εκεί ακόμη γκρίνιαζαν πως η ΑΕΚ είναι ομάδα μιας πόλης που ξέχασε πως μπορεί να κερδίσει… Εμείς όμως εδώ φοράμε τις κάλτσες ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν εντός έδρας αγώνες! Και να μου πείτε — αυτοί εκεί πως δικαιούνται να γκρίνιαζουν τώρα που βλέπουν την πόλη να βάφεται κόκκινη χωρίς καν να έχουν βγάλει το κεφάλι τους από τις σκοτεινές γειτονιές τους; Η ιστορία δεν γράφεται μόνο μέσα στα γήπεδα — γράφεται στους δρόμους όπου εμείς περπατάμε φορώντας τις σημαίες σαν δυναμίτες στον ώμο!

Ρε σεις... ρε μωρέ... εκεί στο Στάδιο εκείνο του 92 που η ΑΕΚ πήρε το πρωτάθλημα με όλη την πόλη να γράφει ιστορία στους δρόμους, εγώ εκείνο το βράδυ είχα φύγει νωρίς απο τον αγώνα επειδή πείναγα! Ναι ρε παιδί μου, τσίκνα είχε τελειώσει κι εγώ έκανα κράτηση στο περίπτερο απέξω σα λέμε τώρα "άλλος ένας τίτλος στο στόμα, άλλο ένα σουβλάκι". Κι εκεί που γυρνάω πίσω στο γήπεδο βλέπω μια γιαγιά με το σάλι της ΑΕΚ να φωνάζει σα τρελή μαζί με τρεις γάτες που είχαν καρφώσει τα νύχια τους στη βιτρίνα ενός μαγαζιού επειδή έπαιζε "Είσαι η ζωή μου" σα soundtrack! 😂🔥 Αυτοί εκεί στη Βόρεια Ελλάδα τότε λέγανε πως η ΑΕΚ είναι ομάδα των σαλονιών; Μαζί αυτή η γιαγιά που έκανε κουμάντο στις γάτες της Αθήνας ήταν η καλύτερη προπόνηση! Αυτοί είχαν ξεχάσει ότι η ΑΕΚ δεν κερδίζει μόνο με παίκτες αλλά και με κατοικίδια δράκους σα ζώα κατοχής 🐉🔴🔥 Ρε Θανάση, εσύ μου λες τώρα πως εκείνοι εκεί δεν καταλαβαίνουν τίποτα; Μα αυτοί εκεί στη Θεσσαλονίκη όταν ακούνε πως η ΑΕΚ πάει νίκη σα χάνουνε κι εκείνοι μόνα τους φτιάχνουν ιστορίες στο κεφάλι τους σα να βλέπουν ταινία τρόμου — "η ΑΕΚ ξαναπήρε τίτλο", "η ΑΕΚ κέρδισε εκτός έδρας", κι αυτοί μέσα στο άγχος τους γράφουν "θα χάσουμε κι εμείς σήμερα" σα να έχουν το δικό τους ξεχωριστό σύστημα τύχης! 🤣🍿 Κι εμείς εδώ στις Σέρρες, σηκώνουμε ένα κεσίρι του Ολυμπιακού πάνω από το κεφάλι μας και τραγουδάμε σα να κάνουμε live streaming σε εκείνους! Αυτοί εκεί βλέπουν το γκολ σα μαύρο σύννεφο, εμείς το βλέπουμε σα παντού στην πόλη! Γιατί εκείνοι ξέχασαν πως όταν η ΑΕΚ κερδίζει, κερδίζει ολόκληρη η γειτονιά — κι όταν χάνει, ξεχνάει όλος ο κόσμος πως υπάρχει Θεσσαλονίκη!