Όταν η μπάλα ζεσταίνει τις αισθήσεις μας: θρύλοι, νίκες και εκείνες οι νύχτες που δε…

ΤΙ ΑΝΟΙΞΑ ΕΓΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ '81;;; 🔥🔴 Ήμουν σ’ εκείνον τον ξύλινο πάγκο των Ανατολικών κερκίδων σφαλμένος σ’ έναν 7χρονο κώλο, τρέμοντας σαν το ψάρι έξω από το νερό, μα η μάνα μου μου είχε φτιάξει μια φανέλα μιας πλατιάς μπέτζα και ήταν τόσο μεγάλη που φαινόταν σα σάκος πατάτες πάνω μου 🤬😱 αλλα δεν έκανε τίποτα• εκείνη την στιγμή εγώ ήμουν ο μικρότερος ΑΕΚτσής στον κόσμο • και όταν είδα τον Αγκοστίνιο να σηκώνει τα χέρια σα λιοντάρι και το φλάουτο άρχισε να τραγουδάει σιγανά σιγανά σαν νανούρισμα μέσα στις νιφάδες που ακολουθούσαν σαν πόλικό σύλλογο τα πάντα • εκείνες οι νότες δεν είχαν σχήμα• είχαν αίμα • είχαν σημαία • είχαν νίκη Μετά, όταν γυρίσαμε στο σπίτι μου οι γονείς μου νόμιζαν πως είχα πυρετό• εγώ είχα αποκλειστικά… ΛΟΙΠΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ. ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΝΑ ΣΚΟΥΠΙΖΕΙ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΥΣΚΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΦΤΙΑΞΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ 81 ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ, ΣΑΝ ΝΑ ΣΩΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΠΟΤΕ

τρία χρόνια αργότερα ο μικρός εκείνος γιος της πρώτης γενιάς των «οργανικών» εντάχτηκε επίσημα στις τάξεις του μεγάλου οργανισμού που ήταν πια η ομάδα μας. θυμάμαι το μαγνήσιο στον αέρα εκείνου του φθινόπωρου στο Ολυμπιακό, όταν κατέβαινε τους σκαλιά της ομάδας σαν στρατιώτης σε παρέλαση — είχε βγάλει τα δόντια εκείνη η φανέλα σα σάκος πατάτες πια, αλλά πάνω της ήταν γραμμένο «ΑΕΚ» με κεφαλαία και τώρα ήταν δική του στολή. τότε δεν υπήρχε εισιτήριο που σου λένε «νούμερο», υπήρχε μόνο το χτύπημα της μπάλας στο πόδι του συνομήλικου συμπαίχτη σου σα δεύτερος καρδιακός παλμός, εκείνης της ομάδας που είχε κάνει το φλάουτο τραγούδι μέσα στους χειμώνες. και όταν εκείνος ο δεκαπεντάχρονος σήκωσε τα χέρια του μαζί με τους άλλους μετά από ένα γκολ στο Λεωφόρου ενώ χιόνιζε ξανά ασήμι στο γήπεδο, ένιωθα πως τα χρόνια εκείνης της νύχτας δεν είχαν γεράσει καθόλου. η μάνα μου είχε βάλει ξανά εκείνο τον πλατύ καναπέ στο σαλόνι, εκείνον τον οποίο κουβαλούσε σαν λάφυρο από το 81, και τώρα πάνω του στεκόταν ένα μικρό αγοράκι με ξεκοκκαλισμένα γόνατα και φώναζε «αγώ!» σα λιοντάρι μέσα στους κρυστάλλους της μνήμης. πως ζεσταίνει εκείνη η μπάλα σήμερα; δε ζεσταίνεται. εμείς την κρατάμε ακόμη ζωντανή εκείνον τον Ιανουάριο, όταν η νίκη είχε γεύση χιονιού και αίμα αθλητών που έκαναν την ιστορία όχι στα γκράφιτι των αριθμών αλλά στις ψυχές εκείνων που ακόμα τραγουδούν αθόρυβα στο βάθος.

Πώς είναι δυνατόν να φέρεις αύριο το πρωί ένα 7χρονο εκεί κι εκείνο ξύλινο πάγκο του Ολυμπιακού την επόμενη μέρα μετά από έναν αγώνα; Να στέκεσαι ανάμεσα στους γέρους που τριγυρνούν με μαντήλια στις φούστες τους και τον κόσμο που στριμώχνεται σα σardines στους κλειστούς υπερσύγχρονους θαλάμους του today's football; Την παλιά ΑΕΚ δεν την έφτιαχνε ούτε η οικονομία ούτε τα μεγάλα λόγια· την έφτιαχνε η ανάσα μιας πόλης που εκείνο το βράδυ σταμάτησε, σαν χειμώνας που μαγεύτηκε από ένα τραγούδι. Εμένα μου ’ρχεται συνέχεια εκείνος ο δεκαπεντάχρονος που σήκωνε τα χέρια του στο Λεωφόρου όσοι θυμάστε το ξέρετε— εκείνος δεν είχε εισιτήριο «νούμερο», είχε μια κάρτα «ΑΕΚ» δακτυλογραφημένη στο μυαλό του. Σήμερα εσύ βλέπεις κωδικούς QR πάνω στις οθόνες, σχέδια παιχνιδιού πάνω στους τοίχους και μιλάς για «πιθανότητες νίκης». Εκείνοι μιλούσαν για βήματα πάνω στο χιόνι· εκείνοι έκαναν αγώνες όχι στο γήπεδο αλλά στους δρόμους της πόλης τις επόμενες ημέρες, καθώς οι φανέλες κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι σα δεύτερη σάρκα. Κι όμως... εκείνον τον Ιανουάριο του '81 η μπάλα είχε ζεσταθεί τόσο πολύ ώστε όταν την έπιανες φαινόταν σα φλόγα μέσα στα χέρια. Σήμερα πολλές φορές βλέπω τους πρωταγωνιστές να ξεμένουν από αέρα μετά από είκοσι λεπτά· εκείνοι έπαιζαν έναν γύρο ολόκληρο σαν μοναχοί μέσα στην καταιγίδα. Και το σημαντικότερο: δεν υπήρχε η λέξη «αποτυχία» εκείνες τις νύχτες· υπήρχε μόνο η εικόνα ενός οργανισμού που έκανε μετρώντας τους παλμούς των οπαδών του. Ρίξτε μια ματιά λοιπόν στις φωτογραφίες: εκείνοι φοράνε φόρμες με κηλίδες αίματος και χιονιού· εμείς φοράμε φόρμες σχεδιασμένες από κάποιον στο στούντιο. Εκείνοι είχαν φωνές σπασμένες από το κρύο· εμείς έχουμε hashtag кампании. Εκείνοι κέρδισαν τον τίτλο σαν οικογένεια που επέστρεψε σπίτι· εμείς περιμένουμε το πρώτο βραβείο της σεζόν σα δώρο από κάποιον χορηγό. Μην γελιόμαστε· η σημερινή ΑΕΚ έχει πολλά να υπερηφανευτεί, σίγουρα. Αλλά όταν ακούς εκείνο το σιγανό φλάουτο στο βάθος της μνήμης, καταλαβαίνεις πως κάποιοι τίτλοι γράφονται όχι στο κουτί της βαθμολογίας αλλά στις ψυχές εκείνων που ακόμα στέκονται στον ίδιο πάγκο περιμένοντας την επόμενη μεγάλη νύχτα. Οι κερκίδες άλλαξαν· το τραγούδι όμως παραμένει ίδιο.

Ρε παιδιά ρε... αυτές τις κουβέντες 🔥💪 αλλά μιας και το λέγαμε πριν... εγώ εκείνο το βράδυ θυμάμαι ένα ξεχασμένο ντέφι στο σπίτι του γείτονα όταν ο κόσμος τραγούδησε δυνατά μαζί με το φλάουτο εκείνο σιγανό σιγανό μέσα στο χιόνι το ντέφι έκανε τέτοιο θόρυβο που σα ντουντουνήματα τρομπέτας έξω από την είσοδο του Σταδίου 🤬😱 κι όταν ο Αγκοστίνιο σήκωσε το χέρι του πάνω από όλους σα βασιλιάς χιονιού εκείνο το ντέφι έσπασε σα βροχή πάνω στις πλάκες της μνήμης και ο ήχος του πέρασε ανάμεσα στα δόντια του χρόνου κι εγώ ακόμη τον ακούω εκεί που κάθε φορά που βρέχει λιγάκι στην Αθήνα μου λέει "μετά πάλι εμείς νικήσαμε αγάπη μου".... κι εσύ;;;;

Ρε βρε παιδιά, ξέρετε τι θυμάμαι εγώ από εκείνο το βράδυ; Πήγαμε με τον μπαμπά μου να βγάλουμε μία φωτογραφία με τη φανέλα του 81... λες το ξύλο που είχε σηκώσει μέχρι τότε εκείνη η φόρμα;;; Την αφήσαμε στον πάγκο σπίτι για ντουλάπι μετά το μαγνητοσκόπηση, γιατί λέει η μάνα μου "αυτή εδώ την έχεις καιρό, μωρό μου", κι όταν σήκωσε τον οικογενειακό φακό εκείνος ο μήνας είχε γίνει σκόνη πάνω στη λάμψη των χρυσών γράμματων 🤣🍿 Με μία κίνηση ο μπαμπάς τράβηξε μια τέτοια κοντινή φωτογραφία που δεν φαινόταν καν η φανέλα... φαινόταν μόνο το φλάουτο μέσα στη χιονονιφάδα στο βάθος... και το γράμμα "Α" έκανε καρδιά στο μάτι του 🤦‍♂️😂 Που λέει τώρα εκείνο το φλάουτο;;; Πάτησε διάλειμμα σανDJ κι άρχισε να παίζει remix το χειροκρότημα του γηπέδου... ενώ εμείς ψάχναμε λυσσάρα το ντέφι του γείτονα σα να ήτανο σωτήρας του ποδοσφαίρου!