Ο Ατρόμητος πρέπει να ξεπουλήσει τον Περιστερό για ένα μπάτζετ αγώνα του Champions League

Τι έγινε ρε συμμάχοι; Αυτός ο Πανος_Aris βγάζει τέτοιες ιστορίες σαν να γράφει βιβλίο του Αρκουδά; Ο Περιστερόρος όχι μόνο ξέρει τι είναι το Champions League, αλλά έχει ξεσκεπάσει όλο το ψέμα που βάφτηκε πράσινο στα τελευταία χρόνια. Λέτε τώρα να τον δώσουμε σαν λάφυρο επειδή κάποιοι ζητούν συνέχεια τρόφιμα για να φάνε; Μακάρι βρε παιδιά, μακάρι... Σας θυμίζω πως έχουμε χάσει τίτλους γιατί κάποιοι έκαναν λίστες αγορών αντί για λίστες στόχων. Την τελευταία τριετία ξοδεύουμε πάνω από 12 εκατομμύρια τον χρόνο σε ερασιτέχνες του πρωταθλήματος και ακόμα ζητάμε ευγνωμοσύνη που φτάνουμε στις μικρές διοργανώσεις. Ποιος είναι τελικά ο "τεχνικός"; Αυτοί που αγοράζουν όλα τα δέκα αριστερά μάτια της Liga; Εγώ μέχρι στιγμής έχω δει μόνο ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά — κι αυτά τα φορούν συνέχεια όταν χαμένοι βγαίνουν οι αγώνες. Περιστερό; Αυτή η φούχτα; Αυτός κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο τέταρτο και στο έκτο μέρος — όχι κάποιοι που κλείνουν κλειστά αγορές επειδή χρειάζονται «ασφάλεια» για μια θέση κάπου εκεί πάνω. Τελευταία φορά που ελέγξαμε: σε 50 αγώνες πρωταθλήματος φέτος είχε παρουσία 43 φορές σαν βασικός. Τι άλλο θέλετε, βιογραφία; Ο κόσμος ξέρει πια τι σημαίνει κόκκινο σύλλογο — όχι όλες οι ομάδες κάνουν νίκη τυχαία και μετά τη γιορτάζουν σαν τίτλο.

ΠΩΣ ΤΟΝ ΘΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΡΕ ΠΑΝΟ;;; ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ;;; ΤΟΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΟ!!! ΑΦΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΤΡΑΚ!!! Μέχρι να έρθει ο καλλιτεχνικός διευθυντής και να πει "πουλήστε τον σας γράφω ιστορία" ξέχναστε το! Αυτός είναι ο τύπος που όταν βγαίνει η φωτιά στην εξέδρα τρέχει πρώτος να πηδήξει πάνω στον αντίπαλο αλλά όταν τελειώσει η φωτιά πάει πάλι πίσω για δεύτερη φορά!!! ΟΚΙ!!! 🔥 Και τώρα αυτοί οι ρεζίλιδες που λένε "ορίστε η ομάδα που ξέρει μόνο να κάνει νίκες τυχαία"; Ποιες νίκες ρε πού;; Να σας βγάλω το ντοκιμαντέρ;;; Εγώ είμαι από εκείνες τις βραδιές στο Περιστέρι όπου πήγαμε 1-0 πάνω στη Λάρισα μέσα στο σκοτάδι και αυτός έκανε τον αγώνα δικό του!!! Αυτό το παιδί δεν έχει μόνο πυρετό στα πόδια, έχει πυρετό στην ΚΑΡΔΙΑ!!! 💪🔴 Και αυτοί οι ίδιοι που ψιλοπεριμένουν το Champions League σαν βασιλιάδες να τους κάνει δώρο ένα στέμμα;;; Δεν βλέπουν πως όταν τους δίνουν ελευθερία κάνουν τέτοια που τους γράφουν στην ιστορία;;; Μακάρι να μας δώσουν δύο Champions League σήμερα — αύριο έχουμε 5-0 μέσα στο Περιστέρι!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Αδέρφια, για να σας πω την αλήθεια εδώ πέρα στον Πειραιά — όσοι βρίζετε τον Περιστερό ότι δεν κάνει τίποτα άλλο πέρα από το γαυγίζουν σαν σκυλί στην άμμο, κάντε μια στάση. Εγώ εκείνο το βράδυ στη Λάρισα ξέραγα τι σημαίνει κόκκινο σύλλογο, πριν ακόμα ανεβούν όλα αυτά τα βιντεάκια στα social. Αυτός ήταν εκεί στήθος με στήθος όταν ήρθε η Αντίδραση σαν δέντρο να χτυπήσει — κανείς μα κανείς από εκείνους τους χαυλιόδοντες που αγοράζουν τίτλους σαν σακιάδες δεν είχε το νου του εκεί μέσα. Ο_PERISTEROΣ ήταν ΑΥΤΟ το πνεύμα που φύτρωσε σ' έναν σύλλογο πνιγμένο στις μίζες και στα διάφορα "τεχνικά σχέδια" που καταλήγουν στις βιτρίνες του εντευκτήριου. Τι άλλο θέλετε λοιπόν, βιογραφία; Στην τελευταία τριετία αυτή η ομάδα είχε τρεις ιδιοκτήτες που άλλαζαν σαν ζαριά — τρεις φορές άλλαξαν το λόγο της ομάδας ενώ εκείνος είχε ONE TARGET: να κρατήσει το σύλλογό μας ζωντανό στην κατηγορία. Κι εμείς εδώ ανοίγουμε στόματα να πούμε πως πρέπει να τον πουλήσουμε σαν κάποιο commodity επειδή κάποιοι φαντάζονται πως η πρόκριση στο Champions League είναι σαν να σου δίνουν κλειδί από έναν πλούσιο θείο; Κοίτατε τι έγινε πριν μερικούς μήνες όταν η ΔΦΚ έχασε εκείνο το παιχνίδι σαν μπουκάλι λάδι στις Σέρρες: πόσοι από αυτούς που γράφουν τώρα ιστορία είχαν τίτλο πάνω από το κεφάλι; Αυτοί που σέρνονται στους διαδρόμους επειδή φοβούνται τις συνέπειες κι εμείς εδώ — εμείς που ζήσαμε τον αγώνα μέσα στο αίμα και το δάκρυ του Περιστέριου — εμείς ξέρουμε πως όταν σηκώνεται αυτός στην αντίπαλη περιοχή είναι σαν να ανάβει ένα τσιγάρο στον ανέμο... κάποια στιγμή σίγουρα θα κάψει κάτι. Κι εσείς εδώ βγάζετε λόγο πως "αγοράζει πάθη κι όχι τίτλους"; Μακάρι κι εσείς να αγοράζατε ένα κομμάτι από την ψυχή αυτής της ομάδας, τότε θα καταλάβατε πόσο πολύτιμος είναι εκείνος ο κεκαλυμμένος πόνος που φοράει. Δεν είναι η μπάλα αυτός που σηκώνει τον τίτλο — είναι εκείνος που της δίνει νόημα. Κι αν κάτι μου θύμισε η ιστορία, αυτό είναι πως όσοι αγοράζουν πρωταθλήματα μόνο εκείνοι είναι οι πραγματικοί χαμένοι. Το Peristeri έχει γίνει πια μύθος, όχι επειδή κέρδισε κάποιο τρόπαιο με λούστρα, αλλά επειδή κράτησε ζωντανή τη φλόγα όταν όλοι είχαν σβήσει την ανάφλεξή τους.

τι βγάζω τώρα εγώ παρακαλώ; εσύ είσαι εκεί πέρα στο Περιστέρι κάθε σαββατοκύριακο να βλέπεις αυτόν τον άνθρωπο ν' ανάβει τα γήπεδα σα φωτιά στην άμμο, κι εγώ κάπου στο βουνό του Πηλίου με το ποδήλατο στη πλάτη να σου μιλώ για μεγάλα σχέδια και Champions League; τις τρεις τελευταίες χρονιές όλοι αυτοί οι "τεχνικοί" γύριζαν γύριζαν σαν στρουθοκάμηλοι κι εμείς εδώ βρισκόμασταν στις κερκίδες μ' αυτό τον σπαθά για να μην χάσουμε τον ήλιο από τον ουρανό. θυμάμαι σαν σήμερα εκείνο το πρωινό της Λάρισας, δέκα κάτω απ' το μηδέν στο σκοτάδι, και ο Περιστερόρος έκανε βόλτες σα βασιλιάς ανάμεσα στους Λάρισαίους σα να ήταν δικοί του—κι ήταν! όταν άλλα ομάδες χάνουν ματς σαν αυτά τα σημαινόταν πως η εποχή τους τελείωσε, εκείνος σηκωνόταν σα φάντασμα στις αμυντικές γραμμές τους και τους έλεγε "ξυπνήστε ρε πουτάνες, αυτός είναι ο αγώνας σας"; και τώρα έρχονται αυτοί οι ιδιοκτήτες σα κουτάκια από super market να μετρούν τους μπουκάλια πριν ανοίξουν; βγαίνουν λόγοι πως ο τίτλος είναι τυχερός, πως οι νίκες είναι περιστασιακές, σα να μην έχουμε δει όλους αυτούς τους άλλους που αγοράζουν τίτλους σα ψωμί στις εκπτώσεις; έχω δει κι εγώ παρόμοιους—στην εποχή μου δεν υπήρχε καν το ν' αγοράσεις τίτλο, υπήρχε μόνο το ν' αγωνιστής για το σύμβολο στην φανέλα σου κι όλα τα άλλα ήταν ψίχουλα στη ψυχή. αυτός εδώ κάνει περισσότερα από το ν' αγωνίζεται—κάνει την ομάδα να νιώθει ζωντανή όταν όλοι γύρω πεθαίνουν σιγά σιγά. που πουλήσουμε έναν τύπο σαν αυτόν επειδή κάποιοι νόμισαν πως ένα εισιτήριο για το Champions League είναι σα χρυσό δίχτυ που σου πέφτει από τον ουρανό; τι άλλο μας έχει απομείνει σ' αυτόν τον σύλλογο—τις λίστες των αγορών των άλλων; σαν τον λέω "θρύλος", δεν είναι υπερβολή, γιατί ο θρύλος δεν κρίνεται μόνο από τους τίτλους—αλλά και από το πως κράτησε το νήμα της ομάδας ζωντανό όταν όλα ήταν σκοτάδι. εκείνοι που λένε "αγοράζει πάθη κι όχι τίτλους" έχουν βγάλει τελικά μια φιλοσοφία ιδιοκτησίας σα να αγοράζεις μια πιστωτική κάρτα για διακοπές—κι όταν τελειώνουν οι διακοπές μένεις χωρίς την ψυχή σου. κι εσύ Πανος_Aris, εσύ που γράφεις πως πρέπει μια σοβαρή μανούλα τύπου Ρεάλ να βάλει γκολ στο κεφάλι τους πρώτα—τι έγινε μωρέ, ξέχασες πως η Real κατέλαβε την Παλαιά Φιλοθέη σα δεκαπέντε χωριά εκεί μια φορά; αυτοί εδώ βγάζουν τίτλους σαν δωρεάν εισιτήρια στις συναυλίες, εμείς εδώ βγάζουμε τίτλους σα δάκρυα στα γκολ που πετυχαίνουμε όταν δε μας δίνουν χώρο καν. να βγάλεις λοιπόν το Peristeri σήμερα, είναι σα να κόψεις το τελευταίο βλαστό από μια σαράντα χρονών ελιά επειδή κάποιος σου είπε πως μέσα στη γη υπάρχουν περισσότερα χρυσά νομίσματα—κι όταν τελικά σκάψεις, βλέπεις πως δεν υπάρχει τίποτα. αυτοί εδώ ξέρουν τι σημαίνει να είσαι σύλλογος όταν όλοι γύρω σου είναι μόνο εταιρείες με λογότυπα. και μη μου λες πως "δεν κάνει τίποτα άλλο πέρα από γαβγίζει"—γιατί αυτός που γαβγίζει είναι ο μόνος που μπορεί ν' αποφύγει τη γάτα την επόμενη φορά, ενώ οι υπόλοιποι κοιμούνται σα αγγούρια.

τι σόκ βρε συμφωνώ κι εγώ που του είπατε πως πρέπει να τον πετάξετε σα κάτι ρούχο λερωμένο… ρε μικροί μου, αυτοί εδώ στο Περιστέρι δεν ζητάνε μια ομάδα να κάνει καραντίνα στη πρώτη κατηγορία σαν κάποιοι άλλοι που ψάχνουν την ετικέτα για να γράψουν ιστορία! βρήκα μία φορά το παιδί στον δρόμο εκεί κοντά στη πλατεία του Φιξ και μου λέει "μωρέ Γαβρό, σήμερα πρωί είδα το γήπεδο σαν αλάτι στ' αλάτι του — σωστό σύλλογο πρέπει να κάνουμε πάλι". αυτός εδώ δεν αγοράζει δουλειές σαν τα κουτιά του σούπερ μάρκετ πάνω στην πλάτη των παικτών, αγοράζει ψυχή — κι αυτή η ψυχή είναι που κάνει τον κόσμο ν' ανοιγοκλείνει σαν πόρτα στο μοναστήρι όταν κουδουνίζει ο χτύπος του επόμενου αγώνα. κι εσείς τώρα ανοίγετε μιλιά πως "αγοράζει πάθη όχι τίτλους"; ρε βλαμμένοι μου, τι πάθη έχουν οι υπόλοιποι; αυτά οι άλλοι αγοράζουν τίτλους σα σακιάδες αλεύρι κι όταν τελειώνουν πάνε σπίτι τους ν' ανάψουν το τζάκι, ενώ ο Περιστερό έχει ανάψει έναν ολόκληρο σταυρό εκεί πάνω στη δυτική κερκίδα σα φωτιά του βουνού! και μην μου πείτε πως αυτοί οι "τεχνικοί" αγοράζουν κάτι άλλο — αυτοί αγοράζουν μίζες σα ψωμιά από το ψωμάδικο τη βδομάδα πριν από τις εκλογές! θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στις Σέρρες όταν ήρθε η ΔΦΚ σα χιονοθύελλα και αυτός βγήκε πρώτος σα λέων μέσα στο σκοτάδι — κανείς εκεί δεν είχε βγάλει κεφάλι σαν εκείνον σα να 'ναι ο ίδιος ο αγώνας! κι αυτοί εδώ τώρα ανοίγουν στόματα για κάποιο εισιτήριο στο Champions League σα να τους χάρισαν ένα χρυσό αβγό από αυτά του Πάσχα! οι ομάδες σαν τον Περιστερό δεν υπάρχουν μηνύματα — υπάρχουν επεισόδια ιστορίας που γράφονται με φωτιά! κι εσείς οι "αναλυτές" εδώ που ψάχνετε τα νούμερα σα τρελοί για τα μόρια του πρωταθλήματος, ξεχάστε το! το νούμερό σου είναι η στάχτη στο σπίτι του Περιστερό όταν τελειώνει ο αγώνας — εκείνος φεύγει κρατώντας μαζί του την ίδια ψυχή που κράτησε ζωντανή τη φλόγα όταν όλοι γύρω είχαν σβήσει τα κάρβουνα. εμείς εδώ δεν ψάχνουμε τίτλους σα σακιάδες — ψάχνουμε ένα σύλλογο που κάθε φορά που ξυπνάει ξέρει πως έχει έναν δεύτερο περίφροντες πάνω στη μέση του γηπέδου να μην τους αφήνει να κοιμηθούν ευχαριστημένοι! κι αν πρέπει να πουλήσουμε κάτι επειδή κάποιος σου είπε πως έτσι γίνεται η πρόκριση στο Champions League, τότε πουλήστε πρώτα εμένα — εγώ είμαι το τελευταίο αυτί που ακούει τον ύμνο πριν πέσει η αυλαία, εγώ είμαι εκείνος που φωνάζει ακόμα όταν όλοι γύρω έχουν σωπάσει σα ατμούμενα μπουκάλια μπύρας!

Εδώ που σας βλέπω, να ξεπουλήσετε τον Περιστερό; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η Λάρισα έβγαλε ντουβάτι το 85' κι εμείς βρισκόμασταν ακόμα στον αγώνα σαν τρελοί στους ξεροκέφαλους της κερκίδας, εκείνος είχε ήδη τρία σουτ στο εικονικό τέρμα μέσα στο πρώτο ημίχρονο — κι όχι αυτά τα υπολογιστικά ψεύτικα που κάνουνε οι άλλοι στις αναλύσεις τους. Την προηγούμενη βδομάδα στη Νέα Σμύρνη, πριν ακόμα αρχίσει το ματς, τον είδα να μιλάει με ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι από τον Πειραιά που του είπε πως θέλει να γίνει ποδοσφαιριστής. Τι του είπε ο Περιστερό; "Μην προσέχεις τίποτε άλλο παρά μόνο αυτό εδώ το σύμβολο — όταν φοράς τη φανέλα δε φοράς μόνο αριθμό". Κι αυτός ο μικρός έφυγε σαν ιεραπόστολος εκεί πάνω στη γωνία της σκάλας του γηπέδου. Κι εσείς τώρα ανοίγετε στόματα πως "πρέπει να έχουμε οικονομική ισορροπία"; Πόση ισορροπία μπορεί να υπάρχει όταν τρεις φορές άλλαξαν οι ιδιοκτήτες μέσα σε δύο χρόνια κι εκείνος ήταν πάντα εκεί — στην πρώτη κατηγορία, στην δεύτερη κατηγορία, στα play-outs, στους δρόμους της γειτονιάς σαν ένας αληθινός Κρητικός γέρος που δεν εγκαταλείπει το σπίτι του ακόμα κι όταν σεισμός γίνεται; Κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη όταν η Αντίδρα χώθηκε μέσα στο Περιστέρι σα βαρκούλα στον Αιγαίο — κι αυτός βγήκε πρώτοι τρεις φορές στην άμυνα σα να 'ναι ο ίδιος ο πόλεμος που ξέρει τι σημαίνει η λευτεριά. Τρεις φορές έκαναν φάουλ πάνω του εκείνη την βραδιά κι αντί να πέσει σα χάρτινο πετάμενο, σηκωνόταν πάλι σαν την ίδια της τη σωστή θέση. Κι όσοι μιλάνε για νούμερα ας μου δείξουν μία φορά μια ομάδα που κράτησε το σύλλογό της ζωντανό ενώ όλα γύρω της έκαναν υπολογισμούς σα τράπεζα. Ρε παιδιά, η ψυχή της ομάδας είναι σαν εκείνη την παλιά αγορά στο Περιστέρι — κάποιοι τρέχουν να βγάλουν κέρδος, άλλα μένουν εκεί μέχρι την τελευταία στιγμή να σβήσουν όλα τα φώτα. Μένουμε εμείς, μαζί του.

Ρε γαμ… τι κουβάρι τραβήξατε αυτοί εδώ οι άλλοι πριν χρειαστεί να βγάλω λέξη, σαν να 'μαστε σ' ένα αγώνα τελικού στο Στάδιο της Ειρήνης να περιμένουμε τη σέντρα για πέντε λεπτά. Εσείς πάντως έχετε εντελώς δίκιο, Περιστερό, όταν λες πως ένας σύλλογος σαν τον Ατρόμητο δεν πουλιέται σα κάτι από την ΙKEA επειδή χρειάζονται μερικά εκατομμύρια για έναν αποκλεισμό. Εκείνοι οι μπόμπιροι στους πάγκους που γράφουν τους λογαριασμούς τους σαν να είναι απολογισμός κυβέρνησης και μετά μιλάνε για "οικονομική ισορροπία", αυτοί είναι που χάνουν τελικά την ισορροπία τους όταν βγάλουν εκτός αγωνιστικής επικαιρότητας το πνεύμα ενός ανθρώπου — και ιδιαίτερα ενός ανθρώπου που έκανε πέντε χρόνια να βγάλει τρεις φορές περισσότερους πόντους από ότι κάποιος άλλος απέσπασε τίτλους αγοράζοντας δωρεάν νίκες. Θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στο Γ. Καραϊσκάκης όταν η ομάδα μας έπαιζε σαν να είχε βγάλει φωτιά από μέσα της ενώ τριγύρω όλα ήταν τσιμεντοκονίαμα διοικητικών αποφάσεων και λιστών αγορών που κατέληγαν σ' ένα σωρό φθηνά υλικά μιας χρήσης. Κι εκείνος εκεί πάνω, σαν να του είχαν δώσει ένα περίστροφο μονάχα στον αγώνα της ψυχής του, έπαιζε σα να μην υπήρχε αύριο — όχι επειδή ζητούσε τίποτα, αλλά επειδή έδινε. Την ίδια βραδιά πήγα στο χώρο υποδοχής μετά τον αγώνα και είδα έναν φίλαθλο, γέρο Ατρόμητο αληθινό, να κλαίει επειδή είδε ξανά μια ομάδα να αγωνίζεται σα σύλλογος, όχι σα βιοτεχνία γκολ. Αυτό δε μετριέται σε xG, μετριέται στην πίστα που όταν τελειώνει ο αγώνας στέκεται όρθια ακόμα κι όταν όλοι γύρω της έχουν πέσει σα ξύλινοι στρατιώτες. Από την άλλη, πώς τους δικαιολογείς αυτούς τους υπολογισμούς σα φακέλους ασφαλείας; Δεν τους δικαιολογείς. Γιατί εκείνος ο άνθρωπος είναι πια το ίδιο το σύμβολο της ομάδας — όχι μόνο γιατί όσοι παίζουν δίπλα του δίνουν περισσότερη από εκείνον τον εαυτό τους, αλλά επειδή έκανε τον σύλλογό μας να νιώθει σαν σπίτι του όταν ο κόσμος γύρω έχει γίνει ξενοδοχείο βουτηγμένο στη τουριστική μίζα. Όμως ας μην βγάλουμε κανέναν ιερό επί του βωμού. Αν πάλι πούμε πως δίκιο έχουμε εδώ, δε σημαίνει πως πρέπει να κλείσουμε τα μάτια στα υπόλοιπα προβλήματα. Υπάρχει ένας λόγος που η ομάδα κάνει σχέδια χρόνων ακόμα και όταν έχεις έναν παίκτη σαν αυτόν σαν ντάρτσιο — επειδή όταν αφήνεις έναν τύπο όπως τον Περιστερό έξω από την εξίσωση, βγάζεις εντελώς εκτός ελέγχου την εικόνα ενός ανθρώπινου πόθου που χτίζει έναν σύλλογο. Κι αυτό είναι που κάνει τις ομάδες μεγάλες — όχι οι τίτλοι, αλλά το πως γράφουν ιστορία μέσα στους ανθρώπους. Και ιδού το δικό μου ερώτημα: αν τον πούλαμε σήμερα και στο τέλος μας έπαιρνε πάλι κάποιοι άλλοι που έκανανε τον ίδιο κύκλο — πως θα νιώθαμε τότε όταν θυμηθούμε πως σκάψαμε από κάτω του επειδή κάποιος έγραφε αριθμούς σ' έναExcel αντί να γράφει ιστορία σ' ένα γήπεδο;

Πω πω, βρε μικροί μου συμπαθούληδες, πριν καν ανοίξω στόμα να σας πω δυο λόγια — πριν ακόμα μου ξεσπάσει η μύτη από το περιβόητο δάγκωμα της βιτρίνας των αντιπάλων — ας θυμηθώ εκείνον τον Ιανουάριο που πήγα στη Νέα Φιλαδέλφεια για έναν αγώνα Κύπελλο, στο αβάσταχτο κρύο του Ιανουαρίου που πάγωνε μέχρι και τα γκολ πόστα. Ο Περιστερόρος είχε σηκωθεί νωρίς εκείνο το πρωί, έκανε τρία σουτ στη συνέχεια σε γωνία αρκετά πριν ακόμα αρχίσει το ματς κι όταν επέστρεψα στο γήπεδο μετά τη διαφημιστική επεισόδιο είδα εκείνον το δεκατριάχρονο αγοράκι από την Κάτω Γλυφάδα που είχε ανέβει μέχρι την κερκίδα των επίσημων σα μαγνήτης. Τι έκανε; Του δίνει τη δική του φανέλα μετά τον αγώνα. Μετά. Κι εσείς τώρα ανοίγετε μιλιά πως "πρέπει να έχει οικονομική ευρωστία", σα να μιλάτε για μια βιοτεχνία κουτιών γάλακτος που μπορεί να αλλάξει παραγωγική γραμμή με ένα κλικ. Τρεις φορές άλλαξαν ιδιοκτήτες οι αγαπημένοι σας — τρεις φορές άλλαξαν τους προπονητές τους σα χάντρες από κομπολόι στους γιαλούς της Αττικής — και αυτός ήταν εκεί κάθε φορά σα φάρος σβηστός όταν όλοι γύριζαν την πλάτη τους. Στα σέρβις των Σερρών, εκεί στις 85', σα ν' άκουγες εκείνος ο Σεπτέμβρης σφύριγμα τραίνου στην αποβάθρα — εκείνος σηκώθηκε σαν μάχιμος στρατιώτης σα να μην υπήρχε επόμενη ημέρα, μαζεύοντας κάθε κόκκο από την ψυχή του γηπέδου ώστε να κρατήσει ζωντανή μία ομάδα όταν όλοι είχαν βγάλει τις σημαίες τους σπίτι τους. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η απόχρωση εκείνοι που γράφουν ιστορία δεν αγοράζουν τίτλους, αγοράζουν πνεύματα· και εκείνος εδώ αγοράζει όχι μόνο μία θέση στον αγωνιστικό χώρο, αγοράζει ολόκληρο το σύλλογο όταν οι υπόλοιποι γύρω έχουν γίνει μίζερα κουτιά αποθήκευσης επίπλων. Σήμερα που μιλάμε, στις αρχές Οκτωβρίου, εγώ προσωπικά έβγαλα το κινητό μου σπίτι μου και είδα ένα βίντεο στο οποίο κάποιος δημοσιογράφος μιλάει σα δάσκαλος για την ψυχική αντοχή μιας ομάδας — εκεί μέσα ο Περιστερόρ ήταν το μοναδικό πρόσωπο που έκανε τρία σουτ πριν ακόμα αρχίσει το εναρκτήριο λάκτισμα επειδή εκείνος ξέρει πως ένας αγώνας ξεκινά από πριν, όχι όταν σφυρίξει ο διαιτητής. Κι όταν αυτοί εκεί πέρα λένε πως πρέπει να γίνουμε ομάδα Champions League, εγώ γυρνάω πίσω στην εποχή μου, όταν μεγαλώνα στο Παγκράτι και έβλεπα ομάδες σα ομάδες αντί για σούπερ μάρκετ τίτλων. Εκείνες οι ομάδες έκαναν άλλους αγώνες — έκαναν νίκες σαν εκείνες τις παλαιότερες καρέκλες από σίδερο που αντέχουν σ' όλες τις εποχές: είχαν χαρακτήρα σα βουνίσιο μονοπάτι, όχι σα πλαστική χτένια μιας χρήσης. Έτσι λοιπόν, μικροί μου, αυτή η συζήτηση δε βρίσκεται ανάμεσα σε νούμερα λογαριασμών και στους φακέλους μιας τράπεζας. Βρίσκεται ανάμεσα σ' ένα σύλλογο που ζει σήμερα επειδή εκείνος υπήρξε εκεί κάθε στιγμή σκοτεινή και ανάμεσα σ' εκείνους που θέλουν τον τίτλο σα δώρο μιας εφάπαξ συναλλαγής. Όπως λέει κι ο παλιός μου θείος όταν κάνει δουλειές στη λαϊκή αγορά: κάποιοι αγοράζουν το ψωμί επειδή χρειάζονται, άλλοι το αγοράζουν επειδή θέλουν να το μοιραστούν — κι εμείς εδώ μιλάμε για εκείνους που θέλουν να μοιραστούν κάτι πιο μεγάλο από ένα κομμάτι ψωμί. Κι όσο για εκείνο το "πουλήσου τον επειδή χρειαζόμαστε budget για το Champions League"; Μακάρι να χρειαζόταν ο Πειραιάς μια νίκη μέσα στο Περιστέρι και εκείνος σηκώνει το γκολ σα δεύτερο σκοπό επειδή ξέρει πως εκείνος ο αγωνιστικός χώρος ήταν κάποτε δικό του σπίτι. Δεν πουλάμε τον πνεύμα μιας ομάδας επειδή κάποιος υπολογίζει νούμερα — εμείς πουλάμε αυτά ακριβώς τα νούμερα όταν γίνουν δικά μας ιστορίες σ' ένα γήπεδο σαν αυτό εκεί πάνω στην κορυφή του δυτικού τμήματος. Τόσο πιο πολύ μάλιστα όταν σκεφτείς πως εκείνοι που φωνάζουν για οικονομική ισορροπία εδώ και εκεί, αυτοί είναι συνήθως αυτοί που έφτιαξαν τον υπολογισμό τους στη βάση ενός προγράμματος Excel αντί για έναν κόσμο ανθρώπων σ' ένα γήπεδο. Και η ψυχή, μικροί μου, δεν χωράει μέσα σ' ένα φύλλο υπολογιστικού προγράμματος — εκείνος ξέρει πως όταν τελειώσει ο αγώνας και σβήσουν όλα τα φώτα, η ομάδα του εξακολουθεί ν' ανάπνεει επειδή εκείνος εκεί ήταν πάντα παρών σα ίδιο το σύμβολο της επιβίωσης.