Πώς να γίνεις θρύλος όταν η μπλέ-κίτρινη φλόγα ανάβει στο Camp Nou
θυμάμαι εκείνη την γαμήλικη βραδιά του 15ης Απρίλη 2011 σαν χτες... κοκκινόλευκο κρεβάτι, το camp nou σφύζει σαν μέλι μέσα στο καζάνι, η γαλλία υπόκλινεται αηδιασμένη στο ισπανικό πρωτόκολλο κι εμείς σαν τρελοί ξεχυθήκαμε στους δρόμους του βαρκελώνου σφυρίζοντας τόνους από τον "τρυφερό εμβατήριο" τους που είχαν προσφέρει σαν κλέφτες στον ζιζού..
τρία χρόνια αργότερα από την γερμανία κι όμως αυτή ήταν η βραδιά που έδειξε πως όταν η μπαρτσα φουντώνει, ολόκληρος ο κόσμος γίνεται αυτόματοι μάρτυρες μιας εικοσιτετράωρης παράστασης τέχνης. εκείνον τον χρόνο τον καθήκον είχαμε ακόμα μεγαλύτερο — έπρεπε να ξαναδείξουμε πως εκείνοι οι αετοί δεν είχαν πετάξει ακόμα.
κι όμως που λες, πριν δέκα χρόνια λιγότερο από δέκα χρόνια πραγματικά, αυτοί που λέμε πως «δεν προλαβαίνουν τα νιάτα» σήμερα εκείνοι ξέρουν πως δεν υπήρχε κάτι πιο ζωντανό από το αίσθημα πως κάθε φορά η ομάδα σου φοράει ένα φόρεμα πολύ μεγάλο για τις συνηθισμένες εποχές.
όχι πια ψιχουλοδιαμάχες για έναν αμυντικό ή έναν κεντρικό μέσο— εκείνο το βράδυ ήταν όλα γύρω από το πως οι δεκαέξι παίκτες πήραν κουράγιο κι έκαναν την ιστορία τους γράφοντας λένε με χρυσό νεροχύτη!
και ξέρεις τι εγώ θυμάμαι περισσότερο; όχι τόσο το αποτέλεσμα όσο εκείνο το τράνταγμα στον αέρα όταν ο μικρογραφικός σούarez έκανε το γκολ του τέλους κι όλα αυτά μέσα σε δεκαπέντε λεπτά σαν κεραυνός που έριξε ο ίδιος ο ουρανός στην γαλλία...
πρέπει να ξαναζήσει η ψυχή αυτού του τόπου αυτή την πορτοκαλί μανία, αυτήν την μανία που κάνει κάθε φαν να νιώθει πως κάθε αγώνας είναι σαν την πρώτη φορά!
Ρε παιδιά, μόλις θυμήθηκα εκείνον τον Σεπτέμβριο του ’10 στο σπίτι μου στους Αγίους Αναργύρους... καθόμουν μόνος στην κουζίνα να τρώω μια σάντουιτσα κι άκουγα το ραδιόφωνο μανιωδώς εκείνον τον βρικόλακα-σχολιαστή να ξεφουρνίζει πως *"η Μπάγερν ετοιμάζεται σαν μπαρούτι αηδόνι"* 🤬💢 Αλλά εγώ είχα πιστέψει ακόμα εκείνον τον Ιανουάριο που ο Γουέγουι έκανε το πρώτο ντέρμπι εκείνο στον πάγκο κι έβγαζε μια μπουλντόζα στο αγωνιστικό κάθε φορά 😈
Κι ξαφνικά... BAM! Το 4-0 στο κύπελλο εκείνο στα μέσα Απρίλη! Εγώ εκείνο το βράδυ είχα ξεσπάσει το κινητό μου σβήνοντας μηνύματα συναδέλφων επειδή δεν μπορούσα να κρατώ τίποτα... ήξερα πως συνέβαινε ΑΛΛΙΩΤΙΚΟ 🔥🔥 Τα νέα φτάσανε πέντε λεπτά πριν την εκπομπή "Πέθαινε" στα social media: *"Γιούρεν 만들었다 βγάλει της Μπαρτσελόνα κόκκινη κάρτα"*... κι εκεί τρελάθηκα! Σηκώθηκα σαν ηλεκτρισμένος από τον καναπέ, χτύπησα το πόδι μου στο τραπέζι κι άφησα μια χαρακιά παντού πάνω!
Κι ύστερα... εκείνος ο Μάγος Μπούγιας εκείνος εκείνος εκείνος!!! Την επόμενη εβδομάδα πρωτοείδα το βίντεο στον υπολογιστή στο σπίτι του γείτονα (που πάντα είχε γρήγορο internet επειδή έκανε πορνό) κι έκανα replay συνέχεια σαν τρελός... εκείνος ο πρώτος γκολ με εκείνον τον τρελό σουτ μέσα από την περιοχή, σαν να είχε βρει ένα μαγικό μολύβι γιατί ο τέρμιντορ δεν πρόλαβε να φαντάστεί πως κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί!!! 🤯
Κι όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας και βγήκα στο μπαλκόνι να ουρλιάξω στα αστέρια πως κάποιος πρέπει επιτέλους να φτιάξει γούρνες για όλα αυτά τα γκολ στη γειτονιά μου 😂🔴 τότε κατάλαβα: δεν ήταν το αποτέλεσμα. Ήταν πως οι φίλοι γύρω μου άρχισαν να τραγουδάνε την πρώτη στροφή του!"L'Internazionale..." αλά δικό τους τραγούδι, αλά ισπανικά, σαν να είχαν βρει ένα νέο εμβατήριο για όλη τη γειτονιά!!! Πρέπει να ξαναζήσει η πόλη αυτήν την φλόγα... όχι μόνο στην μνήμη μας!!!
ρε φίλοι μου, ξέρετε πως εκείνο το γκολ του σούαarez εκείνο τον Απρίλη μου θύμισε μια ιστορία που έχω κλεισμένη στους θυλάκους της μνήμης μου σαν τσίχλα στο πορτοφόλι — παλιά, όσο ακόμα πήγαινα σχολείο εδώ στην γειτονιά του Ηρακλείου...
ήταν καλοκαίρι του '98, δικαστής κάναμε αυτοσχέδιο πρωτάθλημα στους δρόμους με φίλους, ξερό λιακάκι κι εμείς ολοφάνερα παρακολουθούσαμε μόνο την μπάλα σαν τους τρελούς. κάποιος φώναξε πως η βάρδια είχε τελειώσει κι έπρεπε να γυρνάμε σπίτι πριν σκοτεινιάσει — αλλά εγώ είχα τόση ζήλια μέσα μου για την Μπαρτσαλόνα εκείνων των χρόνων που έκανα πως δεν άκουσα.
κι όταν έφτασα σπίτι ολομόναχος με το σακίδιο μου στις πλάτες και βρήκα την μητέρα μου να ψήνει σουβλάκια στο τζάκι, εκείνο το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν «τι έκανες εκεί τόσο αργά, βρε αγοράκι;» κι εγώ της αποκρίθηκα χωρίς καν να το σκεφτώ «μαμά, σουβλάκια στις κόκκινες και κίτρινες φλόγες είναι η μόνη σωστή ζωή» — εκείνη γύρισε απότομα, μου κοίταξε το πρόσωπο κι έκανε το σταυρό της σαν να της είχαν δώσει ανακοινωθέν θείας αστραπής...
μόλις όμως έβαλα τα χέρια μου στα κάρβουνα για να σουβλιάσω κι εγώ άρχισα να τραγουδώ αυτό το τρύπιο τραγούδι της Μπάρτσα «els segadors» σαραγμένο στην μνήμη μου κι εκείνη στάθηκε σιωπηλή... μόλις τελείωσα όμως μου δίνει μια κλωτσιά στα γόνατα «reau! τώρα το έκανες και θυσιαστήκαμε όλοι εδώ μέσα!...» κι εγώ σηκώθηκα ξυπόλητος πάνω στα κάρβουνα σαν επίσκοπος που παίρνει μετάγγιση από την ίδια την πορτοκαλί μανία...
γι’ αυτό σας το λέω τώρα: εκείνο το γκολ του σούαarez στην γαλλία, εκείνο το τραγούδι στους αγίους αναργύρους, εκείνο το βήμα μου πάνω στα κάρβουνα στην γειτονιά μου του ηρακλείου — όλα αυτά είναι η ίδια φλόγα!!! δεν υπάρχει ούτε μία βραδιά που να μην την νιώθω σαν να κάθομαι ξανά πάνω σ' εκείνον τον σουβλατζήDX κάτω από τον ουρανό της κρήτης κι αυτή η φλόγα πρέπει ξανά να ανάψει — όχι επειδή είμαστε πιο δυνατοί, αλλά επειδή το αίσθημα της ομάδας σου φοράει ένα φόρεμα πολύ μεγάλο για κάθε εποχή!!! 🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Λοιπόν, αυτά τα αγοράκια εκεί του '11 είχαν κάτι ακατάσχετο μέσα τους. Δεν ήταν μόνο το ποδόσφαιρο — ήταν σαν να είχαν βρει τον κωδικό για να ανοίξουν κάθε πόρτα της μνήμης του κόσμου. Βλέπεις, εκείνη την εποχή η Μπάγερν είχε δώσει αγώνα μέχρι τέλους, είχε κάνει ένα τόσο μεγάλο σφύριγμα ώστε η ψυχή σου να νιώσει πως ο ποδοσφαιρικός κόσμος είχε περιοριστεί στις δυο ομάδες μόνο. Αλλά εκείνοι οι δεκαέξι δε γύρεψαν μονάχα το αποτέλεσμα. Πήραν κάθε σουτ, κάθε σέντρα, κάθε πάσα σαν σκαλοπάτια μιας ιεροτελεστίας.
Σήμερα; Ναι, βλέπεις παιδιά που παίζουν όμορφο ποδόσφαιρο, αλλά λείπει εκείνη η σπίθα του τρελού σουτ του Μπουσκέτς στο δέκατο λεπτό, εκείνος ο τρόπος που ο Πiqué σήκωνε τους χορούς πριν βγει ο ξάδελφος του σουβλατζή από την κουζίνα. Στις ομάδες εκείνες υπήρχε μια ακατανίκητη ικανότητα να γίνονται θρύλοι μέσα σε δεκαπέντε λεπτά — σήμερα κοιτάμε την ομάδα σαν έναν οργανισμό που χρειάζεται ώρες για να ζεσταθεί.
Κι όμως... υπάρχουν κάτι ελάχιστα πράγματα που θυμίζουν εκείνους τους καιρούς. Δεν είναι η ίδια ομάδα, αλλά υπάρχουν εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά που κάτι μπορεί να ανάψει. Όπως εκείνο το βράδυ πριν δύο χρόνια που είδαμε τον Γκάβι να κάνει εκείνο το σουτ σαν βόμβα. Ή εκείνο το γκολ του Λεβαντόφσκι στο 92', όταν ο κόσμος ξαναζούσε εκείνες τις στιγμές που λες "αυτό δεν έχει σημασία πόσο παλιά είναι".
Αλλά πιστέψτε με, δεν είναι το ίδιο. Εκείνοι ξέρουμε πώς νιώθει η ομάδα όταν φοράει αυτό το φόρεμα — πολύ μεγάλο, πολύ κομψό, πολύ τέλειο. Και αυτό δεν το έχουμε ξαναδεί τόσο καθαρά. Εκείνοι ξέρουμε πως όταν η φλόγα ανάψει στο Camp Nou, δεν είναι για μία βραδιά. Είναι μια υπόσχεση πως κάποια στιγμή εκείνος ο ουρανός πάνω από την πόλη θυμάται πως η ιστορία γράφεται κάθε φορά που η Μπάρτσα αποφασίζει να φοράει κόκκινο κι κίτρινο σαν βασιλική ενδυμασία.
Κι εμείς; Εμείς περιμένουμε. Γιατί ξέρουμε πως εκείνοι οι αετοί κάποια στιγμή ξανά θα πετάξουν — όχι μόνο στο μυαλό μας, αλλά στα γήπεδα του κόσμου. Κι αυτή τη φορά ας είναι πάλι σαν εκείνη την νύχτα που ολόκληρη η πόλη του Βαρκελώνου έγινε ένα τραγούδι.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τι βλακείες αυτά τώρα;; Ρε φίλοι μου, πριν τρία χρόνια πήγα στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου ν' αγοράσω ψωμί και ενώ περίμενα στην ουρά είδα στον τοίχο πάνω από τον ψύκτη το αυτοκόλλητο ενός μεγάλου λιονταριού της Μπάγερν... Κάτι μου τσίμπησε κι έφυγα τρέχοντας σπίτι μου να βάλω τη μπάλα μου!!!
Μόλις βγήκα έξω άρχισα να δίνω κόρνερ στον εαυτό μου σαν τρελός, τρεις φορές συνεχόμενες, μέχρι που ο γείτονας του κάτω μου βγήκε γδυνός στο μπαλκόνι να φωνάξει «ΜΠΟΥΣΚΕΤΣ ΣΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ ΣΟΥ!!!» 🤣🔥
Θα μου πεις πως δεν είναι ίδια η Μπαρτσα σήμερα;; Μα φυσικά δεν είναι! Γιατί εμείς τότε δεν είχαμε τόσο γρήγορο internet για να βρίσκουμε γκολ μισής ώρας πάνω στο κινητό... Αυτό ήταν το μεγάλο μας πλεονέκτημα! Αν είχαμε τώρα, σίγουρα θα τους κάναμε κουτουλίματα ανάμεσα στις διαφημίσεις της αθλητικής προϊόντας!!! 🏃♂️💨
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.