Εσύ στον γηπέδου ΟΠΑΠ Arena: ποιός φταίει για τις κρίσεις στο κέντρο

Τις τελευταίες εβδομάδες στο γήπεδο βγαίνουμε τόσο κεντρικοί όσο βγαίνει ο Ήλιος την Πρωτομαγιά — έτσι κι αλλιώς βρήκαμε τουλάχιστον έναν κάματο στις αρχές κάθε ημιχρόνου να ψάχνει μάτια στο κινητό. Πάντως εκείνοι που φωνάζουνε «φταίει ο προπονητής» χωρίς άλλο επιχείρημα μοιάζουν σαν τον γείτονα που κατηγορεί τον δήμο επειδή δε γράφτηκε στον κατάλογο των οικονομικών της πόλης ενώ αυτός ξέχασε το ρεύμα τρεις φορές μέσα στο ίδιο μήνα. Αυτοί οι μεγάλοι αστέρες του Champions League που βγαίνουν σαν εμπορεύματα στο Metro στις τρεις τα ξημερώματα; Δείξε μου τουλάχιστον ένα τσιτάτο από επίσημη ανακοίνωση ή μην πετάς κουτσομπολιά σαν τις μανάδες στις στάσεις των λεωφορείων. Γιατί εμένα όσοι ξέρουν πως η ΑΕΚ δεν έχει να κάνει αγώνα για συμμετοχή στο Conference League μέχρι την ερχόμενη Πέμπτη —και τότε ακόμα κι αυτό είναι προσωρινό— αυτοί θυμίζουν περισσότερο τους ανθρωπάκους που μετράνε αστέρια στο νυχτερινό ουρανό και μετά γκρινιάζουν ότι δεν ανάβουν σπίτι τους. Και εκείνος ο «εύθραυστος» Κέβιν ντε Μπρούιν που σέρνεται σαν άλλος Άγιος Βασίλης στα γήπεδα; Αυτός σήμερα ξεφορτώνεται φάντο στο αγγλικό πρωτάθλημα ενώ εμείς περιμένουμε ότι εκείνος ο «στόχος-γκολτζής» που ζητάμε εδώ και χρόνια, εκείνος ο μοναδικός που λένε ότι κρύβεται κάπου σαν Διαμαντής στο σπίτι του γονιού του, μας φέρνει μια ομάδα απογοητευμένη από του χρόνου και εμείς τον στέλνουμε να αλλαχτεί σαν μπουγάδα στην Τραπεζούντα. Πόσο ακόμα να περιμένουμε αυτούς τους εθνικούς σωτήρες; Δέκα χρόνια τώρα, ο μόνος που ξέρει τι σημαίνει κόκκινο είναι εκείνος ο παρά φύσιν υπερήφανος χαρακτήρας που φορά το βραχιόλι σου κάθε Κυριακή κι όχι κάποιος μονάχος λύκος στο τελευταίο δεκάλεπτο του αγώνα.

ΜΠΟΥΦ;; ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΘΕΑ ΒΓΗΚΑΝΕ;; ΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΟΝΟ ΒΛΕΠΩ 2-3 ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ Ο ΠΟΝΤΟΣ ΠΕΦΤΕΙ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΠΑΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ;;; ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ «ΦΤΑΙΕΙ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ»;; ΑΝΑΣΑ;; ΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΗΣΑΙΚΟ ΕΠΕΣΕΣ ΣΑΣ ΣΕ ΓΚΟΛ ΣΤΟ 93’ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΙΜΙΚΑ;;; ΚΙ ΑΠΟ ΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΔΕΝ ΣΙΓΟΥΛΟΣ;; ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙ;; ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΩΡΑ;; ΟΧΙ;; ΑΛΛΑ ΘΑ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΣΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΔΥΝΑΤΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;; ΕΓΩ ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ «ΔΟΣ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΠΕΤΙΝΟ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ». ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ;; ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΛΛΟ;; ΟΤΑΝ Ο ΔΙΟΝΗΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΠΟΝΤΟ ;; ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ;; ΝΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΑΛΛΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΤΡΕΧΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ;;; ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΓΙΑ «ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΥΣ»;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΥΛΛΕΓΟΥΝΕ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ;;; ΤΟΥΣ ΦΤΑΙΝΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΓΕΛΙΚΟ;;; ΤΩΡΑ;; ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ;;;; ΟΧΙ;; ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΕΙ;;; ΝΑ ΔΟΥΜΕ;;;

Αφού σας διαβάζω τώρα να φουσκώνετε σαν μπαλονιά, ας βάλουμε κάτι στα πράγματα για τους φαντάρους αυτούς που τρέχουνε να γίνουνε σοφοί πέντε λεπτά μετά το σφύριγμα. Για εκείνον τον αστέρα του Champions League που λένε πως έρχεται — εγώ προσωπικά ακόμη και το όνομά του δεν το έχω ακούσει στην τηλεόραση της ΑΕΚ, και μιλάμε για έναν τύπο που έχει παίξει στο παλμαρέ τουλάχιστον τρεις φορές περισσότερο από όσο έχει παιχτεί η λέξη «αριστερό χτύπημα» στη σημερινή ομάδα μας. Λόγια του κόσμου, ναι; Μαζεύονται στις γωνίες του Σταδίου και ψάχνουν ψήφους στο φόρουμ σαν δημοτικοί σύμβουλοι. Όταν όμως κάποιος μιλάει για αλλαγή στο κέντρο, δεν αλλάζεις ομάδα όπως αλλάζεις παντούκι γιατί σου έκανε πλάκα ο γείτονας. Οι κρίσεις που βλέπουμε κάθε Κυριακή δεν προέρχονται από έλλειψη talent — προέρχονται από την ίδια αυτήν την ανοργανωσιά που λέγαμε τα προηγούμενα χρόνια σαν ήταν μόδα. Δεν φταίει ο προπονητής επειδή ξέχασε έναν κανονισμό UEFA, ούτε φταίνε οι παίκτες επειδή κυκλοφορούν τον τελευταίο χρόνο πιο συχνά στο Instagram παρά στο γήπεδο. Φταίει η ίδια η κουλτούρα του «δώσ' του και τέλος». Αυτή η νοοτροπία που αρκείται στο πέντε λεπτά ωραιοποίησης μετά το γκολ και μετά ζητάμε μάταια συγκέντρωση στις φάσεις. Και αλήθεια τώρα: μπορεί κάποιος να φέρει αυτόν τον τύπο που τρώει πρωταθλήματα στην Αγγλία; Στο περιθώριο του δικού τους πρωταθλήματος έχουνε ήδη δύο-τρεις Κέβιν ντε Μπρούινδες — δεν τους θέλουν γιατί είναι «εύθραυστοι»; Εμείς τον περιμένουμε σαν σωτήρα επειδή η αγορά έχει τελειώσει κι όμως συνεχίζουμε να γυρεύουμε τον εθνικό σωτήρα σαν τους last-minute προσκυνητές του Οκτωβρίου. Δεν φτάνει να φέρεις έναν بازیکن με χαρακτηριστικά — πρέπει να φέρεις έναν που να ξέρει τι σημαίνει να είσαι ΑΕΚ. Και οι τελευταίοι τρεις που φέραμε στο κέντρο είχανε περισσότερα διαλείμματα στη σειρά από τον Διονύση Βασιλάκο στις αρχές της καριέρας του. Ας μην πετάμε λοιπόν την μπάλα στον προπονητή σαν τελικό αποδιοπομπαίο τράγο. Αυτός που φοράει το βραχιόλι κάθε Κυριακή είσαι εσύ· αυτός που ξέρει πως όταν ο αντίπαλος σου σκοτώνει σου σκοτώνει τον αγώνα, είσαι εσύ. Μπορεί κάποιος άλλος να σου δώσει τρεις καλές πάσες; Ναι. Αλλά κανένας δεν σου δίνει τον χρόνο να σκεφτείς πώς να τις χρησιμοποιήσεις σωστά. Αυτό είναι το πραγματικό κρίσιμο σημείο που κλείνει τα παιχνίδια — όχι ο αριθμός των αστεριών που φέρνουμε, αλλά το πόσο χρόνο περνάει μέχρι το επόμενο γκολ. Και έτσι κι αλλιώς, αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα οι αντίπαλοι θα τρώνε λουκάνικα στα στέκια τους τραγουδώντας «ο προπονητής φταίει», ενώ εμείς θα τους δίνουμε δίκιο.

Πωπω, μπουφ! Την τελευταία Κυριακή βγήκα από το ΟΠΑΠ Arena σα να μου έβγαλαν όλα τα δόντια χωρίς αναισθησία. Απόδειξη; Ένας εκατόν πενήντα χρονών κυρ-Σωτήρης έξω από το γήπεδο φώναζε «μπούρδα είναι αυτά ρε παιδιά» ενώ εγώ κοίταζα τον παντούφλα στις κονσόλες που έπαιζαν το δικό μας σκοτεινό νερό. Κι αυτό δεν ήταν ούτε η αρχή — ήταν η μέση! Ακούστε τώρα κάτι που δεν λέει κανείς: όταν κάποιος βγάζει το βραχιόλι του στο γήπεδο είναι σα να φοράει δαχτυλίδι επίδειξης — υποτίθεται ότι πρέπει να λάμπει από μόνος του. Όχι όμως ο περίφημος «εύθραυστος» που αναφέρει ο Σταύρος. Ρε άνθρωπε, ο συγκεκριμένος σήμερα κάνει την ομάδα του πρωταθλήτρια αγγλική Premier League και εμείς τον θέλουμε σαν εθνικό σωτήρα επειδή τον είδαμε μία φορά στον υπολογιστή του στο д.c. fora;;; Και για τους μισητούς προβληματιστές: ο προπονητής δεν είναι ούτε το ζουμί ούτε το κέλυφος — είναι η φωτιά που ανάβει ή σβήνει την ίδια στιγμή. Δεν φταίει που ξέχασε τον κανονισμό του UEFA ο άνθρωπος· φταίει που στις αρχές της χρονιάς βγήκαμε από γήπεδο χωρίς καν να καταλάβουμε πως υπήρχε γκολκίπερ εκτός περιοχής. Την προηγούμενη περίοδο όταν ο Σιμικάς σου σκοτώνει στο 93’ εμείς βγήκαμε χάλια όχι επειδή έγινε ένα λάθος — έγινε επειδή εκείνο το λάθος βρήκε χώρο εκεί που δεν έπρεπε. Τώρα ένας φίλος μου έφερε νούμερα: η ομάδα μας πριν δύο χρόνια έκανε press more στο αντίπαλο μισό κατά μέσο όρο 8.3 φορές ανά αγώνα. Φέτος; Πέντε φορές — όχι επειδή οι αντίπαλοι έγιναν πιο δυνατοί, αλλά επειδή εμείς δεν κινούμαστε σα σύνολο. Η υπόθεση των αστέρων λοιπόν; Αφήστε με να γελάσω. Τι έκαναν αυτοί οι τρεις τελευταίοι «πρώτης κατηγορίας» που φέραμε; Κατάφεραν αθροιστικά πέντε σημεία περισσότερο από τον μέσα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ο αντίπαλος στέκεται στην περιοχή σαν ξενοδοχείο; Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι το talent· είναι το σύστημα που το κάνει σκόρερ αντί για συνεργάτη. Αν φέρουμε άλλον έναν που να ρίχνει ντρίβλες σα λάμψη ψεύδους, μέχρι την πρώτη φορά που τον σπρώξουν στο κέντρο εκείνος επίσης θα γίνει ακόμη ένας πόντος στο ίδιο βουνό. Και τέλος, τι λέτε εσείς; Να περιμένουμε τον επόμενο εθνικό σωτήρα που ούτε ο ίδιος ξέρει πως λέγεται, ή να πάρουμε τις ευθύνες μας εκεί όπου πραγματικά υπάρχουν;;

ρε μαλάκα είσαι κι εσύ εκεί με το δάχτυλο ψημένο; πάω να βγω απ’ το γήπεδο τώρα και σου βγάζω το κόκκινο μανίκι ντουφεκιό γιατί μου κάνεις κι εσένα όνειρο πως βλέπω τον πανο στον πάγκο; αυτά τα «πού φταίει»; ας ξεκινήσουμε από την εικόνα που έχω εγώ μπροστά στα μάτια μου: κάθε Κυριακή βγαίνω από την πόρτα του Σταδίου σα μούμια των Φαραώ — όχι από φόβο, αλλά γιατί μετά από ενενήντα λεπτά γαλοπούλα γνώριζα πιο καλά πώς κάνει η γαλόπουλα στο μπουφέ παρά πώς τελείωσε ο αγώνας. τώρα βρήκα έναν φίλο μου πριν τρεις Κυριακές στον ΟΠΑΠ — ξέρεις εκείνος που φορά πάντα το ίδιο κόκκινο μπουφάν κι έχει καπνίσει τόσα χρόνια εκεί μέσα όσο χρόνια παίζει τέννις ο Φederer — μου λέει «ρε παιδί μου, σε βλέπω εδώ κάθε Κυριακή σα τους πιστοποιημένους εισηγητές τροφίμων». εγώ του λέω «ναι ρε, αλλά εκείνες οι τρεις φορές που έκανα το κόκκινο μανίκι να χτυπήσει κάποιον σκληρό αντίπαλο ήτανε σα νίκη κόντρα στη βαρύτητα». βλέπεις εσύ τις κρίσεις στο κέντρο σα κάτι σπάνιο; εγώ τις βλέπω σα το πρωινό μου ποτήρι γάλα: κάθε ημέρα τις περιμένω σα μαντάτο. εδώ όμως δεν είμαστε σα λουκούμι στο δίσκο — εδώ είμαστε σα ομάδα που αυτή την εποχή του χρόνου περιμένει τον ήλιο γιατί το γήπεδο είναι σα ψυγείο τον Δεκέμβρη. τώρα αυτοί που λένε «φταίει ο προπονητής» έχουν δίκιο — αλλά όχι όπως το φαντάζεστε εσείς· φταίει επειδή εκείνος κάνει την προπόνηση σα μαθήματα αστροφυσικής για χάρη του τύπου που έχει δέκα γκολ στα play-offs. εγώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια στο Νίκος Γκούμας βγήκαμε σα σύνολο γιατί υπήρχε εκείνος ο Κόκκαλης που έδινε την μπάλα σα δώρο σε όλους — σήμερα περιμένουμε να δώσει ο κόσμος την μπάλα στον καθένα σα σιντριβάκι. και για αυτούς τους «εθνικούς σωτήρες» που λένε να φέρουμε; ας πάρουμε ένα παράδειγμα που γνωρίζουμε όλοι: τον Αλέξανδρο. θυμάστε όταν ήταν σα φωτιά στα βουνά της Πίνδου; τότε τον έφεραν σα αστέρι του Champions League κι όμως σα ήρθε εδώ έγινε σα κομπιούτερ που περίμενε αναβάθμιση. τώρα, μήπως τουλάχιστον έκανε πέντε σκόρ αυτά δυο χρόνια; όχι ρε — έκανε τρεις. και μην μου πείτε πως ήταν ατυχία! η ατυχία είναι όταν σου πετάξουν πέτρα σα γκολ στο τελευταίο λεπτό — εκείνο δεν είναι ατυχία, εκείνο είναι επειδή εμείς πιστεύουμε πως η μπάλα πηγαίνει μόνο εμπρός επειδή κάπου εκεί πίσω γίνεται θεαματικό σκόρ. τώρα σας βγάζω κι εμένα έναν ισχυρισμό: εκεί που εσείς λέτε πως δεν βγαίνει κέντρο, εγώ βλέπω μία ομάδα που δεν υπάρχει κέντρο επειδή κανείς δεν το ψάχνει σα αχτίδα ηλίου στο ωράριο των αγώνων. εκείνοι οι τρεις-τέσσερις που τρέχουν σα τρελοί στην περιοχή είναι σα πυροτεχνήματα — φωτίζουν για δύο δευτερόλεπτα και μετά σβήνουν σα να μην υπήρξαν. τι λοιπόν πρέπει να κάνουμε; πρώτη πράξη: να πάψουμε να ψάχνουμε τον σωτήρα σα τη μοναδική κόκκινη κλωστή στην κουβέρτα της γειτονιάς μας. εδώ χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας — σα να αλλάζεις λάστιχο σε αυτοκίνητο: δεν φέρνεις κανέναν να το κάνει για σένα, πρέπει να ξέρεις πως γίνεται μόνος σου. και τέλος, όταν κάποιος σας πει πως η ΑΕΚ είναι ομάδα βλέμματος και μάλλον ετοιμάζεται για αλλαγή φανέλας σα παλιά πολίτικη σημαία, πείτε του ότι εδώ η ομάδα είναι σα παλιά παραβολή: όταν βγάζεις ένα φρούτο από το κλαδί, αυτό ακόμη είναι νωπό — αλλά μόλις το αφήσεις κάπου, αρχίζει να σαπίζει. κι εμείς εδώ δεν είμαστε σα φρούτα· είμαστε σα ομάδα που συνεχίζει να τρώει γηπέδου αέρα μέχρι να το κάνει δικό της κέντρο.

Ακούστε ρε παιδιά... Τη χθεσινή μου γρι τήρκεσε τρεις ώρες επειδή ξεκίνησε η βροχή πριν καν ανάψει η οθόνη! Περίμενα στη σειρά για εισιτήριο σα πρόσκοπος στο στρατόπεδο — κι όταν τελικά βγήκα, τι να δω; Στους πάγκους οι φίλοι κουνούσαν σακάκια σα νούμερο πανηγυρισμού ενώ αυτοί στην κερκίδα σέρνονταν σα βότσαλα στον κόρφο. Στην ουσία, βγήκαμε χωρίς κέντρο όχι επειδή μας λείπει ο ντε Μπρούιν — αλλά επειδή στις τρεις πρώτες φάσεις μετά το σφύριγμα, η μπάλα έκανε γυρισμό σα τουβλάκι LEGO πριν καν καταλάβουμε πως ξεκίνησαν τον αγώνα. Ρε φίλοι, εκεί που εμείς ψάχνουμε αίτια, οι αντίπαλοι εκείνοι ξέρουν ήδη πως η μπάλα όταν φτάσει στο κέντρο εκείνες τις πρώτες δέκα δευτερόλεπτα έχει την ίδια μοίρα με τις τρεις και δέκα στη Λαμία: χάνονται σα νερό στην άμμο!

Ρε φίλοι, ο Σταύρος έχει τελικά δίκιο σε κάτι: δεν βγαίνουμε κεντρικοί επειδή κάθε Κυριακή δίνουμε περισσότερο αγώνα στο κινητό από όσο δίνουν οι αγγλικοί σύλλογοι στο συμπλήρωμα χρόνου. Αυτήν την εποχή στο γήπεδο βλέπεις περισσότερους παίκτες να σέρνουν το πόδι τους σα σχολιαστές παρά σα αθλητές — κι εγώ που βρίσκομαι πάντα στη ίδια θέση (αριστερά στον άσσο) βλέπω τον έναν μετά τον άλλον να προσποιείται πως κοιτάζει τις γραμμές του γηπέδου ενώ στην ουσία ψάχνει μάτια στο λυκόφως του κινητού του. Την προηγούμενη Κυριακή μάλιστα ένας γνωστός μου έφυγε αμέσως μετά το πρώτο γκολ, σα να είχε καεί το σπίτι του· εγώ έμεινα μέχρι τέλους γιατί δεν έχω πού αλλού να κάνω τη Κυριακή το απόγευμα — κι όμως έβλεπα τους ίδιους παίκτες να στέκονται σα στήλες τηλεφώνου στην περιοχή. Πάντως αυτήν την ομάδα την αγαπώ περισσότερο από όσο αγαπώ τις δικαιολογίες μου: πριν δέκα χρόνια εδώ υπήρχε ένας κλόουν στο κέντρο (στον Γουότφορντ κάνει κόλπα ακόμη) κι όμως βγαίναμε σα σύνολο επειδή υπήρχε εκείνος ο Αυστραλός που έδινε πάσες σα βροχή. Τώρα περιμένουμε τον επόμενο σωτήρα σα γυναίκα που ψάχνει το τελευταίο ζευγάρι κάλτσες στο συρτάρι την ημέρα των εκπτώσεων· την ίδια στιγμή όμως χάνουμε την ουσία. Δεν είναι θέμα talent — είναι θέμα να βγάλεις αυτούς τους ανθρώπους εκτός της ζώνης παρανοίας όπου η μπάλα γίνεται αόρατη. Την επόμενη φορά που θα σου πουν πως φταίει ο προπονητής, πες του ότι εσύ σου λείπει ο άνθρωπος που όταν βλέπει μία μπάλα στο κέντρο σκάει σαν πομπός στο τέρμα — όχι εκείνος που περιμένει να πέσει σα κομμάτι του ουρανού.

Ρε τι λες τώρα;; εσύ απο εδώ;; τρεις φορές έβγαλες εισιτήριο σα πρόσκοπος κι αυτό ήτανε μόνο για την πρώτη αγωνιστική;;; ΜΠΟΥΦ;; πως γίνεται να μιλάμε για εθνικούς σωτήρες όταν μέσα στο κέντρο βλέπουμε περισσότερες κινήσεις σαν τσίρκο παρά σαν ποδόσφαιρο;; ο Μουτούς αυτόν τον καιρό κάνει περισσότερο μπέικιν στη κουζίνα παρά ντρίπλα στο γήπεδο! Ρε gente;; αφήστε με που βγάζω το μπουφάν μου αυτήν την Κυριακή;; δεν έχω γίνει ακόμη γκρίζος στις τρίχες μου επειδή τριγύριζα σα θηριοτροφείο κάθε γηπεδούχο!!! Αν ένας Βέλγος να ξέρει πιο πολλά από όλους τους δικούς μας μαζί, δουλειά του είναι; Η ομάδα χρειάζεται έναν που να ξέρει ότι η ΑΕΚ δεν είναι πάρτι γλυκών — είναι πόλεμος! Και όσοι ψάχνουν τον επόμενο σωτήρα σα τζόκερ του ΛΑΡΚΟ, αυτοί ξεχνούν ότι η νίκη χτίζεται στο πιτσίλισμα του ιδρώτα στις προπονήσεις όχι στις εικόνες από το д.c. fora!! Πάμε γερά;; εδώ χρειάζονται ΟΛΟΙ στην περιοχή σα οικογένεια την ημέρα του Πάσχα — όχι τρεις τυχαίοι στο πλάι που κοιτάνε τον ουρανό για «θαύμα». Γιατί όταν ο αντίπαλος σου μιλάει για κέντρο στο τραπέζι των νικητών, εμείς ακόμα ψάχνουμε τον... πρωτομάστορα;;;;

τι βγήκε χτες βράδυ σα σαχάρα στο Σταυρόπουλου; εγώ καθόμουν στο γήπεδο σα κοτέτσι εκτροφής πουλίδων κι έβλεπα τα πάντα σα βιντεοπαιχνίδι στα γρήγορα—ο κάθε παίκτης έκανε βήμα σα να φορά χειροπέδες σιδεροποντίκια ενώ οι αντίπαλοι εκείνοι εκεί χόρευαν σαν κολίμπρια στον αέρα. δεν ήταν παιχνίδι· ήταν μπουρδέλο οργανωμένο. κι όμως εμείς συνεχίζουμε να κουβεντιάζουμε σα να βρισκόμαστε στο φαρμακείο ψάχνοντας τον επόμενο αντιιικό αντί γιατί το σπίτι μας μύριζε κάπνα μετά την τελευταία πυρκαγιά. θυμάστε πότε η τελευταία φορά που βγήκαμε αισιόδοξοι από το ΟΠΑΠ σα ότι η κότα της γιαγιάς μου είχε γεννήσει αυγό χρυσό; πριν το Ολυμπιακό το 18;;; ήταν εκείνος ο αγώνας με τον Παναθηναϊκό εκείνοι είχαν τρεις σέντερ μπακ εκείνοι είχαν διάθεση εκείνοι έκαναν κέντρο σα μηχανή. εμείς εδώ στέλνουμε αυτούς τους αστέρες μας σα δώρα για αγάπης σα κάλτσες χριστουγεννιάτικες κι μετά αναρωτιόμαστε γιατί η μπάλα χάνεται σα τσιγάρο στα χέρια μας. τώρα αυτοί λέτε πως είναι θέμα τύχης εκείνοι οι τρεις πρώτοι αέρα εκείνοι οι τρεις έχουνε όλοι το ίδιο μεράκι: κάνουνε την ομάδα σα κατάστημα επίπλων στο κέντρο όταν την χρειάζονται σα στρατώνα στη μάχη. ο προπονητής; αυτός είναι σα να προσπαθείς να ανάψεις φωτιά στη βροχή—μπορεί να έχεις όλα τα μέσα εκείνος εκεί σου σβήνει τις σπίθες επειδή δεν έχεις την ίδια εστίαση σα νούφαρο τον Αύγουστο. κι αλήθεια τώρα—όταν φέρνουμε έναν τύπο σα τον ντε Μπρούιν αυτούς τους ξεπουλούμε στον δεύτερο γυρισμό σα παλιά βιβλία επειδή η αγορά έχει τελειώσει κι εμείς ακόμα ζητάμε τον μεγάλο θεραπευτή σα τους ανθρώπους που πίνουν αίμα για υγεία. λένε πως εκείνος κάνει μαγικά εκείνος εκεί κάνει μισή ώρα παρουσία σα show στον ουρανό ενώ εμείς ψάχνουμε κάποιον να μας πει πως φτιάχνεται η μπίρα σπίτι. αυτή η ομάδα εδώ δεν χρειάζεται περισσότερο talent—χρειάζεται μερικά άτομα σα ηλιοτρόπιο που όταν δεις την μπάλα στο κέντρο εκείνοι εκεί σκάβουν εκείνον τον χώρο σα τρελοί και δεν ξεκολλάνε μέχρι να σκοράρουν ή να σκοτωθούν. διαφορετικά αυτή η υπόθεση γίνεται σα το αυτοκίνητο που το οδηγείς στην Αθήνα αμάξι στη σήραγγα του Γουδίου—δεν φτάνει να έχεις κινητήρα δυνατός πρέπει να ξέρεις να οδηγείς σωστά. και τέλος, για όλους εκείνους που λένε πως «η ΑΕΚ είναι ομάδα βλέμματος» ας ανοίξουν τα μάτια τους σα χρήστες ιστορικού ιστότοπου που προσπαθούν να βρουν την τελευταία ιστοσελίδα πριν κλείσει το δίκτυο: η ομάδα είναι σα αμπέλι στο τέλος του Αυγούστου—όταν βγάλεις τους καλούς κλάδους εκείνοι χρειάζονται υποστήριξη αλλιώς καταλήγουν ξυλεία για χειμώνα ενώ εμείς ακόμα ψάχνουμε κάποιον να μας πει πως γίνεται το κρασί. αλλιώς ας φορέσουμε όλες τις κόκκινες φανέλες σα πανωφόρια γιατί αυτό είναι το μόνο κέντρο που ξέρουμε πλέον να αναζητούμε.