Ποιον θέλουμε εδώ άμεσα για να ξαναζήσει το Anfield; Η Λίβερπουλ ΔΕΝ μπορεί να περιμένει!

Ρε παιδιά, αυτή η ιστορία περί "κάποιου πάνω από όλα" μου θυμίζει εκείνον τον φίλο που κάθε Κυριακή στέκεται στους πάγκους και ξεχνάει την τσάντα του στο σπίτι. Για κάποιον κεντρικό αμυντικό λέτε; Δηλαδή έναν άνθρωπο που να μην κάνει ότι κι ο Φαλκέρο όταν βλέπει έναν κανονικό αντίπαλο; Τι εύκολα λένε μερικοί... Την τελευταία φορά που ελέγξαμε εκεί έξω, δεν θυμάμαι κάποιο transferMarket να έχει στην αγορά έναν άνθρωπο χωρίς αδυναμίες. Ή μήπως κάποιος έχει μπροστά σου μια λίστα;"

Είναι ΡΕΟΥΣΙΑ! ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΛΛΟΥ; 🔥💪 Αφήστε με που τώρα να φανταστώ τον Φαν Κατάρ στο Anfield, μ' εκείνον τον κοκκινόμαυρο αγέρα να φυσάει στις κερκίδες… Μπορείς να νιώσεις την τραχιά πραγματικότητα εκεί πάνω στη σέντρα, όπου κάθε λάθος γίνεται γκολ και κάθε στιγμή συγκρατεί την ομάδα σου σαν ορμητικό ποτάμι! Τι άλλον λοιπόν να φέρουμε;; έναν ΛΟΝΤΟΝ ΣΚΙΠΙΟΥ που όταν βγει μαζί του δε χρειάζεται η ψυχή σου να κάνει OVERWATCH μέχρι το τέλος της πρώτης περιόδου;😤 Την τελευταία φορά που είδαμε αντίστοιχο αμυντικό στο Κεντάιτιν εκείνος ο τύπος είχε τέτοια παρουσία που σου έκαναν τα γόνατα μου μαλθακία από τον σεβασμό!!! Αμυντικός που ΞΕΡΕΙ πως το Anfield ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗΣ ΓΙΑ κανέναν!!! Και αλήθεια ρε τάξη… όταν ο Φαλκέρο κάνειDJ show στη δική του άμυνα εμείς τι να κάνουμε;; Να αγοράζουμε билеτο εισόδου για το θέατρο;; ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΝΟ ΜΕ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΝΑ ΛΕΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ "ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΡΙΟΧΗ"!!!😈 Εδώ δεν είναι κουβέντα για ένα transferMarket trick… εδώ μιλάμε για το ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! Αυτόν τον ανθρωπο θέλει η Λίβερπουλ άμεσα!!! ΈΝΑΝ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΕΚΕΙ ΣΤΑ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΘΑ ΛΕΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ "ΕΜΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΟΒΟΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΓΗΠΕΔΟ"!!! 🚨❤️ ΘΑ 'ΠΕΙΤΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ;;; ΒΓΑΛΤΕ ΤΟΥΣ ΓΚΟΥΝΙΕΣ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙΑ!!! Ο ΣΚΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΛΟΣ! ΝΑ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣΤΕ!!! ΝΑ ΠΙΕΣΕΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΕ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ!!! ΝΑ ΜΑΣ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΣΤΟ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ!!!

Πού τό λες πώς περιμένουμε ακόμα; Ο Φαλκέρο κι ο Φαν Κατάρ στο ίδιο ρόστερ, εκεί αριστερά στη σέντρα και πάνω—αυτό δεν είναι αμυντικό πρόβλημα, είναι οικογενειακό δράμα! Αν θέλουμε κάποιον που να φοβάται το Anfield τότε ξεκινήστε πρώτα τα ψάχνοντας στο transfermarkt τους διάσημους τσακωματιές των τοπικών ιχθυοπωλείων της Μερσίσαϊντ. Ρε Πράσινος, έχεις δίκιο να γελάς με τους σακούλες που στέκονται στον πάγκο γιατί ξέχασαν την τσάντα—αλλά εδώ κινδυνεύουν δεκάδες χρονίες. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που την Κυριακή στο σήκωμα του κεραυνού στο Anfield δε χρειάζεται να κάνει warm-up πάνω από είκοσι λεπτά πριν καν αρχίσει το ματς· θέλει κάποιον που νιώσει αμέσως ότι εκεί πέρ’ από τη γραμμή των δεκαέξι ετών υπάρχει μια πόρτα που μόνο η Λίβερπουλ την ξέρει πότε θα κλειδώσει. Ωραιο… ο ΡΕΟΥΣΙΑ! Καλή η ιδέα, όχι όμως αυτήν την περίοδο που ακόμη σφυρίζει το χειροκρότημα για εκείνον τον αέρα του Κατάρ σαν τώρα νομίζαμε ότι βρισκόμαστε στο Champions League 2018. Αυτός ο τύπος είναι 36 χρονών και ενώ ακόμη τρέχει σαν τίγρης, το κεφάλι του είχε προσγειωθεί εδώ και χρόνια στον πάγκο των επισκέψεων—δεν είναι αυτός ο πρωταγωνιστής για τις επόμενες τριβές των ημερών μας. Μας χρειάζεται someone else… κάποιος που όταν βγει στο κέντρο δε νιώθει ότι φοράει ένα καπέλο αδιάβροχο επειδή έχει μόλις κάνει ντους πάνω στις οργανικές ενώσεις της Λίβερπουλ Way. Αν βρισκόμαστε σ’ ένα τμήμα ηλεκτρονικού καταστήματος, εκείνος ο ΛΟΝΤΟΝ ΣΚΙΠΙΟΥς—γιατί σίγουρα δεν είναι κάποιος «τον έχουμε δει μέχρι τώρα»—θα ήταν σαν να βγάζεις ένα νέο μοντέλο αυτοκινήτου μέσα από την πίστα τυφλού. Αυτός ο τύπος όταν πάτησε για πρώτη φορά στη Λίβερπουλ είχε ήδη κάνει ανάκριση στους εαυτούς του κάνοντας ένα ψυχρό αριθμό xG 0.05 στην Premier League—και όλα αυτά στα τριάντα του. Η λογική λέει ότι ακόμα κι αν βρίσκεται εδώ ηλεκτρικός κλίνη πρέπει να κλείνει εγκαίρως γιατί αύριο πρωί σηκωνόμαστε πάλι για δουλειά. Αυτός εδώ δε διαβάζει τις εφημερίδες· διαβάζει το DNA του Anfield. Πάντως εσύ πως βλέπεις την κατάσταση; Δηλαδή, εμένα προσωπικά μου ήρθε ένας που λέει "θέλουμε αμυντικό"—κι εγώ βγάζω τις προηγούμενες μεταγραφικές εμμονές μας στο Δυτικό Μπλοκ… και τελικά κατέληξα πως δεν θέλουμε έναν ακόμη ολόκληρο ρόλο, θέλουμε έναν χαρακτήρα. Έναν που όταν τον δουν οι αντίπαλοι νιώσουν ότι εκεί πέρ' υπάρχει μια ομάδα που ακόμη και οι ίδιοι φοβούνται να βγούνε εκεί—όχι σαν τάση, αλλά σαν πραγματικότητα. Γιατί το Anfield, παιδιά, δεν είναι γήπεδο· είναι μια αποθήκη αναμνήσεων όπου ο χρόνος περπατάει ανάποδα.

ρετ, λες αλήθεια όπως πάντα. εδώ μέσα στα γραφόμενά σου βλέπω ένα μεγαλοσύνηφο κουβάρι που το ξεδιαλύνεις με ψύχραιμους όρους κι όμως το κουβάρι παραμένει κουβάρι. μου θυμίζεις εκείνον τον φίλο που είχε δώσει τόσες υπόσχεσεις στο γραφείο πως αυτή τη φορά ο Φαλκέρο δε θα ξαναδεί αστείο μουσικό συγκρότημα στις άμυνες—και μετά κοιτάξαμε μαζί τις εικόνες όπου σηκώνεται ο Σιμόνοφ σηκωμένος κι έκανε στρατιωτικό χορό πάνω στον κορυφαίο κεντρικό αμυντικό της αντίπαλης ομάδας. αλλά εσύ βάζεις λάσπη στον σωρό; όχι βεβαίως, μιλάμε για πραγματικότητα τώρα. όσοι γράφουν εκεί έξω πως δεν υπάρχει αμυντικός στο transfermarket ας πάνε μια βόλτα στο Στάδιο Απόστολος Νικολαΐδης νύχτα Παρασκευή—εκεί έχω δει ανθρώπους που έκανανDJ remix την δική τους άμυνα ωσότου τους βγάζουνε εκτός αγωνιστικού χώρου σαν μπουγάτσα απορριμμάτων. τώρα αυτοί εκεί που γράφουνε για τον ΡΕΟΥΣΙΑ σαν διαχρονικό πρωταγωνιστή, αγνοούνε πως όταν του στρίβει η μπάλα στο κέντρο αισθάνεσαι σαν να έχεις τρεις ξένους στα πλευρά σου που τραγουδούνε το τραγούδι της δικής τους πόλης ενώ εσύ προσπαθείς να βρεις την τουαλέτα. κι όμως δεν είναι αυτός που μας λείπει—είναι η εικόνα αυτού που δε φοβάται το Anfield. ποιος άνθρωπος λοιπόν στέκει εκεί μέσα σαν πέτρα όταν η μπάλα εφορμάει σαν βόμβα; κάποιος που φοράει αυτάκια σαν σιδερένιο καπέλο και κοιτάει κατάματα τον αντίπαλο σαν να του λέει "φύγε εδώ". εγώ προσωπικά δε ψηφίζω neither ρε nor ντόρτους. σκεφτείτε τον μεγαλύτερο αμυντικό σήμερα εκτός Αυγούστεου Σταδίου. εκείνος που όταν τον είδα πρώτη φορά στο βίντεο του Γιουβέντους-Λάτσιο έκανε μία μαρκαρίσματα τόσο δυνατά που οι αισθητήρες των οθονών άλλαξαν συχνότητα στην περιοχή του Λατσιο. όταν αυτός τύπος βγήκε στον αγωνιστικό χώρο στο Στάδιο Λουζιτανός, οι αντίπαλοι έκαναν backflip σαν νεροτσούκαρα. αν τον φέρουμε στο Anfield, εκείνες οι δεκαέξι χρονιές θα γίνουν δεκαέξι κεφαλοκλωτσιές προς τιμήν όλων μας. κι ας μην ψεύδουμε: δεν ψάχνουμε κάποιον που να είναι άτρωτος· ψάχνουμε κάποιον που όταν τον βλέπουν οι φίλοι της αντίπαλης ομάδας κάνουν μια μικρή στάση πριν μπουν στο γήπεδο σαν να ετοιμάζονται για έναν αγώνα στον οποίο έχουν ήδη χάσει. αυτό λέγεται πνεύμα και αυτό το πνεύμα μόνον εκείνος ο τύπος μπορεί να το δώσει. τσιμουδιά εδώ σιγά—δεν μιλάμε για transfer που μένει σιωπηλός μέσα στη μεταγραφική λίστα. μιλάμε για έναν άνθρωπο που όταν τον παρουσιάσουν ως "ο νέος αμυντικός" οι υπόλοιποι τρώγονται από την περιέργεια να τον δουν γιατί ξέρουν πως δεν είναι ένας ακόμη γκάνγκα σέντρας στο ρόστερ· είναι ο επόμενος μεγάλος χαρακτήρας. αυτός που την πρώτη Κυριακή που βγει μαζί στους Central δε χρειάζεται warm-up πάνω από είκοσι λεπτά επειδή έχει ήδη νιώσει τον αέρα του Ανατολικού Ανέμου πάνω από το κεφάλι του. και τέλος, μην τρέχετε αμέσως να ψάξετε μεταγραφικές λίστες σαν τρελοί. κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος—ίσως στις ελάχιστες εμφανίσεις του στο Championship, ίσως στα σκοτεινά τμήματα ενός σκληρού πρωταθλήματος της Νότιας Αμερικής—που όταν φύγει από το γήπεδό του εκείνο, όλοι οι τοπικοί απαγορεύουνε τους ιπτάμενους δίσκους στο γειτονικό πάρκο για τρεις μέρες επειδή νιώθουν την ενοχή της αντιπάθειάς τους. αυτόν τον άνθρωπο θέλουμε. όχι άλλον γκάνγκα· έναν χαρακτήρα. έναν που όταν τον δουν οι αντίπαλοι, αυτοί γίνονται φαν των Λίβερπουλ στις κερκίδες χωρίς να το ξέρουν.

Ωχ παιδιά, εδώ που σας βρίσκω να μιλάτε για αμυντικό σαν να ψάχνουμε ασανσέρ για το σπίτι... Αλήθεια, σας θυμίζει κάτι αυτό; Πριν λίγες μέρες κάτσαμε στη πλατεία του χωριού μου στην Πέτρα, εκεί όπου ο μπακάλης βγάζει τις καρέκλες έξω όταν βραδιάζει, κι εκεί ένας γεροντάκος μου λέει: "Ρε μικρό μου, εδώ στην ομάδα μου πήραμε κάποιον τρύπημα που έκανε τον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου του σαλονάκι του". Και βλέπω τις κινήσεις του: δεν ήταν αμυντικός· ήταν ένας τύπος που είχε την ίδια στάση με τον Φαν Κατάρ όταν βλέπει το Anfield... μόνο που εκείνος ο τύπος δεν είχε παντού στο σώμα του κόκκινο αίμα. Αλλά εσείς εδώ ψάχνετε τον τέλειο; Μα ντε σκοτώστε με! Δεν υπάρχει κανένας. Υπάρχουν όμως αυτοί που όταν βγουν στο γήπεδο στέκονται σαν κολώνες στο κέντρο και κοιτάνε τους άλλους σαν να τους λένε "εδώ που φτάσαμε ξέρουμε πως δεν είναι μόνο δικαίωμά σας να παίξετε"—οι αντίπαλοι. Θέλω έναν άνθρωπο που όταν γυρίσει από το γήπεδο μετά το πρώτο του παιχνίδι στο Anfield δε χρειάζεται να του πει κανείς πως η οικογένειά του δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει ποιο από τα δύο γκολ ήρθε πρώτο. Αφήστε τον Φαλκέρο εκεί πάνω— αυτός πια έκανε ντουέτο με τους οργανικούς ενώσεις της Πόρτλαντ Ουάϊλ. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι έναν που όταν πέσει η μπάλα στις δεκαέξι, εκείνος σηκώνει το κεφάλι και βλέπει όχι μόνον τους τρεις αντίπαλους, αλλά και τους δικούς του που τρέχουνε σαν τρελοί να του φέρουν αέρα. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για μεταγραφικά σαν να είναι μια σακούλα πορτοκάλια στην αγορά της Λα Κορουνιά; Μα τι γίνεται εδώ;;; Αναζητούμε έναν χαρακτήρα, όχι έναν τύπο που όταν τον δεις στις βιντεοσκοπήσεις κουνάει το κεφάλι σαν αυτή η γάτα από τα μιμίδια γιατί έχασε τον αγώνα σκάκι. Εμένα αυτός που μου έρχεται στο μυαλό είναι κάποιος που έχει περάσει περισσότερα χρόνια στις ομάδες που έκαναν περισσότερες ελίτ ομάδες να ντρέπονται όταν τον είδαν στο γήπεδο παρά εκείνες που έπαιξαν μαζί του. Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βγει μαζί στους Central την επόμενη Κυριακή, οι αντίπαλοι δε θα χρειαστεί να ψάξουν Google Maps για να βρουν την έξοδο. Θα τη βρουν μόνονι τους... επειδή εκείνοι νιώθουν ότι η περιοχή τους έγινε ξαφνικά γήπεδο πάλης. Και αλήθεια ρε τάξη, μέχρι να βρούμε αυτόν τον άνθρωπο, εμένα μου αρκεί να ξαναδεί κάποιον πάνω από το Φαλκέρο στον πάγκο... κάποιον που όταν δίνει οδηγίες φαίνονται σαν προσταγές μιας στρατιωτικής μονάδας που ετοιμάζεται για πόλεμο. Μακάρι να είναι εκείνος που ακόμα στα τριάντα του αναπνέει σαν να είναι είκοσι και ζει μέσα σε γήπεδο κάθε πρωί πριν ξυπνήσει. Γιατί εδώ όχι μόνο δεν θέλουμε έναν αμυντικό· θέλουμε τον άνθρωπο που όταν τον βλέπουν οι άλλοι σηκώνουν το κεφάλι γιατί νιώθουν πως εκείνος κρατάει κι ένα κομμάτι από το δικό τους μέλλον στο χέρι του. Και μέχρι τότε; Συνεχίζουμε να τραγουδάμε μέχρι να κουραστεί κανείς. Στο τέλος του αγώνα δε σηκώνουμε τίτλους—σηκώνουμε ψυχές. 🔥❤️🤡

Τι στο διάβολο συμβαίνει εδώ μέσα; Λέγαμε πως ψάχνουμε χαρακτήρα και ξαφνικά γίνεται σεισμός μεταγραφών σαν να πουλάμε δουλειές κεραμίδι στους φούρνους της Μονεμβασιάς. Αυτός ο Λόντον Σκίπιους όμως, ωραιολογίες πάλι; Μα πότε τον είδαμε εμείς εκεί πάνω, εκτός από τρεις ασαφείς στιγμές στο τσάι μερικοί σύλλογοι του Championship; Και μετά βάζουμε τον μύθο ότι είναι ο επόμενος μεγάλος χαρακτήρας επειδή έκανε μια μαρκαρίσματα κάποιας Πορτογαλίδας ομάδας στις αρχές του αιώνα; Συγγνώμη, αλλά εγώ εκεί έχω φωτογραφίες του Φαλκέρο που έκανε το ίδιο αυτοστιγμεί χωρίς καν να ξυπνήσει από το όνειρό του· κι όμως κάνουμε συνεχώς αυτή την παρεξηγημένη "εικασία" για εκείνον σα να είναι Μούνιαραγος. Πάντως εμένα προσωπικά μου βγήκε κάποιος άλλος στο μυαλό. Θυμάστε τον τύπο που είχε βγει στην εφημερίδα εκείνης της μέρας πως έπαιξε σα τρελός στο γήπεδο της Μπρίστολ Σίτι πριν δυόμισι χρόνια; Τόσο ξένος ήταν σ' εκείνον τον αγωνιστικό χώρο που οι ντόπιοι τον ρώτησαν μήπως θέλει να τους δώσει οδηγίες στον πίνακα ανακοινώσεων. Και φανταστείτε τώρα αυτόν τον άνθρωπο στις Central του Anfield: αντί να κάνει warm-up πάνω από είκοσι λεπτά, εκείνος σηκώνει τα χέρια σα να ζητάει ψωμί στη φτώχεια· οι αντίπαλοι κοιτάζονται μεταξύ τους σα να τους δείχνει ο δρόμο προς το νεκροταφείο της ομάδας τους. Αλλά βεβαίως, όλα αυτά είναι θεωρίες σαν αυτές που βγάζουμε μετά από τρεις μπύρες στο μπουκάλι. Τελικά, πως εσείς προσωπικά προτιμάτε; Να ψάξουμε κάποιον γνώριμο σαν τον Φαν Κατάρ μόνο και μόνο επειδή έχει παλιά υπόθεση εδώ, ή να περιμένουμε τον επόμενο Λόντον Σκίπιου—όταν τελικά αποκαλυφθεί ότι περνάει τις ημέρες του κάνοντας μίνι γκολφ στις ΗΠΑ επειδή η καριέρα του τελείωσε στα二十五;

ΤΙ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; 😱🔴 Εδώ ψάχνουμε αμυντικό σα να ψάχνουμε οδοντόκρεμα στο ντουζ του κολυμβητηρίου!!! 🤬 Καλά ρε, εγώ πέρυσι στις κερκίδες του Γ. Καλογερόπουλου έβλεπα τον δικό μας εκείνον τύπο που έκανε DJ-SET στις αμυνες μας—και αυτοί εδώ ψάχνουν κάποιον που να φοβάται το Anfield;;; Θα κλάψω!!! 😭 ΑΜΕΣΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΒΓΕΙ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΑΛ ΝΑ ΛΕΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ "ΕΣΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΣΑΙ;;; ΕΓΩ ΟΜΩΣ ΝΙΩΘΩ ΤΟΝ ΑΓΕΡΑ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ"!!! 💪🔥 Κι αν δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή κάτι τέτοιο;;; ΤΟΤΕ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ!!! Γιατί τέλος πάντων, μέχρι να φέρουμε αυτόν τον θρύλο, ας βάζουμε τον Φαλκέρο τουλάχιστον σαν τον δάσκαλο του τύπου που έκανε την τάξη για τα ψέματα στο σχολείο!!! 😈 ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΥΛΟ!!! ΤΟΥΣ ΠΕΡΝΩ!!!!

Αμάν ρε παιδιά, μην αρχίσουμε και κάνουμε αυτήν την ιστορία ντόμινο μεταγραφών μόνο και μόνο επειδή κάποιος ανέφερε το όνομα Ρεούσια σαν να πρόκειται για τον επόμενο Μεσσία του Greek Basket League. Αυτός ο τύπος εδώ κάνει πέντε χρόνια ότι βλέπει κόσμο στην Πορτογαλία—γιατί τώρα ξαφνικά ξεχάσαμε ότι κλείνει τα τριάντα; Και όμως όλοι εδώ γράφετε σαν να περιμένετε από τον Άρσεναλ να μας τον στείλει δώρο επειδή ξέχασε που αγόρασε ένα καπέλο τον περασμένο Αύγουστο. Ρεο θυμάστε πώς ήταν όταν ο Φαν Κατάρ έκανε το ντεμπούτο του; Ήταν σαν να φέραμε έναν Starbucks σέρβις στην κεντρική άμυνα! Τώρα ψάχνουμε κάποιον "που θα φοβάται το Anfield"; Μα παιδιά εδώ γινόμαστε θύματα της ίδιας μας της προσπάθειας να απομυθοποιήσουμε τους εαυτούς μας. Δεν ψάχνουμε άνθρωπο που φοβάται· ψάχνουμε τον τύπο που όταν βγει στο κέντρο αισθάνεται ότι φοράει πανοπλία βγαλμένη από κάποιο φουτουριστικό βιντεοπαιχνίδι—και αυτό δεν είναι τυχαίο. Αλλά σοβαρά τώρα, όλα αυτά τα υπερθετικά για τον Λόντον Σκίπιου… Τι ακριβώς έχει κάνει εκείνος εκτός από μερικές εμφανίσεις στο Championship που τις είδαμε όλοι στην τηλεόραση την ίδια βραδιά που κοιμότανε ο γείτονας μας στο πάρκο; Αν θέλουμε χαρακτήρα, ας μιλήσουμε για εκείνον τον τύπο στη Νότια Αμερική που όταν τελείωσε το ματς τον έπιασαν τρία άτομα επειδή τον έκρινε σκληρό κρικετάρισμα πάνω στον αντίπαλο επιθετικό—και μάλιστα μετά έγινε viral σα σπάνιο είδος ζώου. Εμένα προσωπικά μου ήρθε ένας στη Βραζιλία—στο πρωτάθλημα που κανείς δεν παρακολουθεί εκτός αν ζεις εκεί. Αυτός ο άνθρωπος είχε χάσει τρεις φορές μέσα στη σεζόν επειδή τον έσπρωξαν στις γωνίες αλλά εκείνος επέμενε. Την τελευταία Κυριακή πριν έρθει η Λίβερπουλ, έκανε τέσσερα γκολ στις πρώτες πέντε λεπτά γιατί οι αντίπαλοι είχαν εγκαταλείψει κυριολεκτικά το γήπεδο σαν να τους είχαν ανακοινώσει ελεύθερη βόλτα στο Disneyland. Και εσείς εδώ περιμένετε κάποιον που "όταν τον δουν οι αντίπαλοι σηκώνουν το κεφάλι"; Αυτός εδώ έκανε τους κόσμους να γονατίζουν πριν καν τον βγάλουμε στη λίστα μεταγραφών! Με άλλα λόγια, όσοι ψάχνετε για έναν υπερήρωα σα δουλειά σας περιμένετε δύο χρόνια ακόμη μέχρι να βγει στην αγορά κάποιος που θα κάνει τους οδηγούς Formula 1 να νιώσουν σα Λόλα Λουτσία βλέποντας τον αγώνα του. Κι εγώ εδώ έχω μία ιδέα: ας βάλουμε έναν γνώριμό μας στο κέντρο και ας του μάθουμε να τραγουδάει το You'll Never Walk Alone κάθε φορά που χάνει την μπάλα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η ουσία δεν είναι η εικόνα· είναι η ψυχή. Και αυτήν την ψυχή την έχουμε ήδη—απλά χρειάζεται έναν πρωταγωνιστή που δεν θα την πουλήσει μετά από τρεις μήνες επειδή άκουσε το πρώτο τραγούδι των "50 Cent" στο αυτοκίνητο του οργανικού.

τι βλέπω εδώ βρε παιδιά... σα να ψάχνουμε αγοράκια στο χωριό για ν' ανοίξει ο λαιμός τους πρώτη φορά στη ζωή τους, ενώ εμείς καθόμαστε εδώ και γράφουμε μανιφέστα για κάποιον που να φοβάται το Anfield; εμένα εκείνος ο τύπος στη Νοτιοαμερικάνικη ομάδα που τον έκαναν viral επειδή κατέβασε έναν αντίπαλο τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα και μετά συνέχισε να χορεύει σαν να πήρε τον αγώνα λάφυρο, αυτός είναι ο άνθρωπος που θέλουμε. όχι γιατί έκανε τέσσερα γκολ στις πρώτες πέντε λεπτά—αλλά επειδή όταν τελείωσε το ματς πήγε και αγκάλιασε τον διαιτητή σα να ήταν συγγενής του. αυτή είναι η ψυχή. κι αν τώρα μου πείτε πως δεν υπάρχει τέτοιος; ωχ παιδιά μου, εκείνοι οι ανθρώποι υπάρχουν παντού—ακόμα και στις γειτονιές της Ρόδου όπου ο μπακάλης κάνει ντουέτο με την μουσική των εμποδίων όταν βγάζει τα σακιά με τα φρούτα. εμείς εδώ χρειάζονται έναν τύπο που όταν βγει στις Central δε νιώθει ότι φοράει μποτάκια γυμναστικής αλλά πανοπλία που κράτησε από την εποχή που οι ιππότες έκαναν τζόκινγκ γύρω από το φρούριο. κι ας σταματήσουμε πια με αυτές τις μεταγραφικές λίστες σα να ψάχνουμε έναν καινούριο τηλεχειριστή τηλεόρασης γιατί έσπασε ο παλαιότερος. ο χαρακτήρας αυτός είναι εκεί έξω—ίσως κάπου να κουρεύει χορτάρι στον αγωνιστικό χώρο μιας ομάδας τρίτης κατηγορίας, ίσως να κάνει αεροβική στους κλειστούς χώρους μιας πόλης που κανείς δεν έχει ξαναδεί στο χάρτη. αλλά μέχρι τότε; ας βάλουμε τον Φαλκέρο ξανά στην θέση του δάσκαλου της τάξης—γιατί κι αυτός κάποτε είχε φόβο. αυτόν τον φόβο όμως τον έκανε δυνατό μέχρι σήμερα. κι εμείς εδώ κλείνουμε κάθε κομμάτι που δεν τρέχει σαν τρελό να τον βρει. στο τέλος πάντων, ακόμα κι αν δεν εμφανιστεί ποτέ αυτός ο χαρακτήρας, εγώ τουλάχιστον ξέρω πως στο Anfield υπάρχει μία ομάδα που πάνω από όλα κρατάει ζωντανή την ιδέα ότι το γήπεδο δεν είναι χώρος αγώνα· είναι τόπος λατρείας. κι αυτοί οι άνθρωποι εδώ, όσοι περιμένουν εδώ, δεν φοβούνται τίποτα—ούτε τη ήττα, ούτε τον χρόνο, ούτε κανέναν άλλο.