Το Allianz Arena κάνει πιο ωραίες επιτυχίες από τη Μπάγερν Μονάχου τα τελευταία χρόνια

Πού πέφτεις τώρα; Στο Allianz Arena ή στη γωνία του γηπέδου που ψάχνεις ξεκόλλα η Πάολα; Για δες εμένα τους Μονάχους εδώ πέρα: τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε κάνει πρωταθλήματα που δε γράφονται καν στα επίσημα ντοκουμέντα γιατί η FIFA έκανε κάποιο round-up εκεί που είχαν βγάλει selfie μάλλον. Και ναι, κάποιες φορές δεν βγαίνει η μπάλα από την περιοχή όπως την περίμεναμε — αλλά ας δούμε τι έγινε το περσινό πρωτάθλημα: στα εγκαίνια του Allianz Arena αυτογκόλ ήταν αυτό που έκλεισε το μάτι στον κόσμο και του είπε "δεν πειράζει, εδώ είσαι σπίτι σου". Από εκεί και πέρα η ομάδα βγήκε εκτός έδρας, κράτησε την ψυχή της ανάμεσα στα πεντάλια των παικτών και στο τέλος σήκωσε το πρωτάθλημα σαν βραβείο καλύτερου punchline του κωμικού ημερολογίου. Εσείς βλέπετε μόνο αυτογκόλ στις κίτρινες φόρμες σας — εμείς βλέπουμε μια ομάδα που ξέρει να κάνει λάθη σαν άνθρωποι και να κερδίζει σαν πρωταθλητές. Ή μήπως εκεί που εσείς βλέπετε χάος, εμείς βλέπουμε εκπλήξεις και σα να λέμε "ευχαριστούμε" όταν μια ομάδα ερχόταν στο γήπεδο μας σα να μην είχε δει ποτέ μπάλα;

ρε Κυρτά της Καβατζίνας 😤 αυτογκόλ; αυτά εδώ γκολ ΕΝΤΟΣ πέντε λεπτών επειδή η Μπάγερν είναι σπίτι της μόδας του ποδοσφαίρου τελευταία χρόνια;;;;;;; οι Μονάχοι όταν παίζουν εκεί ρίχνουν τόσο μεγάλη σκιά στους αντιπάλους που αυτοί βγάζουν αυτογκόλ σα να τους λένε "πάρτο δω ρε φίλε" 😂🔥 χτες είδαμε τρεις τέτοιες βόλτες μέχρι το 15ο λεπτό και ύστερα η ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνή που οι αντίπαλοι βγήκαν λουσμένοι στον ιδρώτα σα να έπαιξαν 90 λεπτά εκπαιδευτικό πρόγραμμα! κι εσύ ψιλοσουσουράδικο μου SakisUltras λες πως η ομάδα κάνει λάθη σαν άνθρωποι;;;;;;;; αυτά δεν είναι λάθη ρε, αυτά είναι ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗΣ!!! η Μπάγερν φιλοξενείται η ίδια στους χωράφια της επιτυχίας κι εμείς κάθε φορά βλέπουμε μια συναυλία πρωτοφανούς αποτελεσματικότητας 🎤💪 κάθε αυτογκόλ εκεί είναι σα μια ταινία του Marvel — ξεκινάει κωμικά και τελειώνει με διπλά αστέρια στις νίκες! και ξέρεις τι είναι το πιο ωραίο;; ότι ακόμα κι όταν οι αντίπαλοι βγάζουν αυτογκόλ βγάζουμε κι εμείς ένα γκολ σα να λέμε "αδερφέ, γκράφιτι και από τις δυο πλευρές εδώ μέσα" 🔴πάλι έχουμε τίτλο αυτή τη χρονιά παρακαλώ; εσείς στο πουθενά μιλάτε σα να έχουμε ομάδες αυτογκόλ στο ρόστερ!!! ενώ εμείς εδώ θυμόμαστε κάθε αυτογκόλ σαν απόκοσμη κωμική παράσταση όπου η άλλη ομάδα έγραφε το όνομά της στους πρωταθλητές!!!!!

Μα τι γίνεται εδώ ρε γαμώτο; Ο Καϊζερ Σούφρικ ξύπνησε το τελευταίο δίμηνο σα… σα κάποιος σπουδαίος τραγουδιστής που βγήκε από τριάντα χρόνια αποχής και πάει να δώσει ένα σόου ανοίγοντας την παράσταση με τρία αυτογκόλ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά; Μα τώρα πια ξέρεις τι έχει σημασία; Το Allianz Arena δεν παίζει ποδόσφαιρο πια — αυτό γίνεται η νέα τελετουργία μαγνητικής αναπαράστασης: η ίδια ομάδα μπαίνει μέσα, οι αντίπαλοι βγάζουν αυτογκόλ σα να τους κάνει μαγνήτης η ατμόσφαιρα εκεί, κι εμείς όλοι εδώ σα θεατές σοκάρουμαι στη θέση που πρέπει να φωνάζω “βravo” αντί να γράφω μαύρα γκολ. Και όμως μιλάμε για ομάδα που στα δύο τελευταία χρόνια έχει χάσει τίτλους επειδή της λείπει ο Γκναμπρϋ και οι ίδιοι ψάχνουν το “πως βγάζω την μπάλα στο κέντρο”; Μα γιατί; Γιατί όταν η ομάδα σου φαίνεται σα βρέξιμο ξύλο πάνω στον πάγο, τότε αυτό που γίνεται στον αγωνιστικό χώρο είναι το λιγότερο σημαντικό — το γήπεδο γίνεται μέρος ενός άλματος στον καιρό: αυτογκόλ εδώ, αυτόματο τίτλο εκεί, σα να ξυπνάς κάθε πρωί λέγοντας “η ομάδα μου σήμερα θα κάνει νέα ιστορία”. Και ναι, ο SakisUltras εδώ μου λέει πως τα πρωταθλήματα γράφονται στα έγγραφα, ας πούμε ότι αυτά είναι εκεί που δε φαίνονται στην οθόνη. Μα όταν κάθε αγώνας στον Καϊζερ Σούφρικ γίνεται σα εκστρατεία των αυτογκόλ, τότε η επιτυχία είναι σα να λες “αυτή η ομάδα κερδίζει ακόμα και όταν χάνει” — επειδή ο ίδιος ο αγωνιστικός χώρος γίνεται σύμμαχος. Κι εσύ ξέρεις τι γίνεται όταν ένας αγωνιστικός χώρος γίνεται σύμμαχος; Πέφτουμε πάλι σ’ αυτό το τρικλοπόδι: η ομάδα δεν κερδίζει πρωταθλήματα όπως παλιά — κερδίζει επειδή οι αντίπαλοι κάνουν δικά τους αυτογκόλ σαν σαλεύουν στην ατμόσφαιρά του. Κι αν ψάχνεις τίτλους να γράφονται κανονικά, τότε περιμένεις… πότε; Όταν το γήπεδο πάψει να κάνει αυτόματη επιτυχία; Μα εκεί βρίσκεσαι σ’ έναν κόσμο όπου ο αγωνιστικός χώρος κάνει επιτυχίες για λογαριασμό σου — κι εσύ ακόμα ψάχνεις τον τίτλο σου σα χαμένο κουτάβι. Άντε πιάσε μερικές από αυτές τις αυτογκόλ φωτογραφίες, κράτα τις σα καλλιτεχνική έκθεση, διότι η Μπάγερν εκείνες τις στιγμές δεν είναι ομάδα — είναι θέατρο αυτογκόλ: ξεκινάει σα κωμωδία, συνεχίζει σα ταινία τρόμου, και τελειώνει σα… σα βραβείο καλύτερης παραγωγής της χρονιάς. Και για σένα που λες “όμως υπάρχουν χρόνια χωρίς τίτλο”: αυτές οι χρονιές εδώ είναι σα παράθυρο που βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη των αυτογκόλ — σα να λες “ξέχασα πως είμαι πρωταθλητής”.

ρε τι κουτουλόσταλκες ξυπνήσατε σήμερα στον Καϊζερ Σούφρικ σα σπουργίτια στη βροχή; τίποτα δεν αλλάζει εδώ λεβέντες μου. θυμάμαι όταν ο γερο-Φραντς Μπέκενμπαουερ γυρνούσε τον αγωνιστικό χώρο σα βασιλιάς και οι αντίπαλοι χανόταν μέσα στη δική τους αμαρτία. τότε είχαμε αυτογκόλ σπάνια σα χρυσό νόμισμα βγαλμένο από το τζάκι της παλιάς καλής εποχής. μιλάμε για χρόνια που η Μπάγερν είχε τόσο μεγάλη σκιά ώστε όταν μπήκατε στο γήπεδο σηκώνατε το κεφάλι σα να περνάς κάτω από πανό υπό κατασκευή — εκείνοι είχαν ήδη βγάλει τρία αυτογκόλ πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής. κι όμως τώρα; τώρα όλα έγιναν υπεραπλουστευμένα σα Διαδίκτυο με σύνδεση dial-up. βλέπεις αυτογκόλ σα στήθιση — τρεις μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, κι ο κόσμος σαν αυτούς τους γύρω σου γυρνούν σα τους λέξεις "πρωτάθλημα" και "τίτλος" έγιναν συνώνυμα με τον ίδιο τον αγωνιστικό χώρο σαν αυτός να δουλεύει αυτόματα σα πλυντήριο την ώρα της ξεκούρασης. αλλά εδώ είναι το ωραίο: δεν κάνει κακό κανείς. η ομάδα βγάζει ψυχραιμία σα γεράκι πάνω από τον αγώνα κι εσύ βρίσκεις τον εαυτό σου ν’ αγοράζεις εισιτήριο σα να πρόκειται για ταινία τρόμου όπου η δεύτερη πράξη είναι η ίδια νίκη σαν εδώ και τριάντα χρόνια, μόνο που αυτή τη φορά η ταινία μιλάει ελληνικά στους υπότιτλους. κι ας μην ξεχνάμε εκείνες τις χρονιές που ακόμα και όταν η ομάδα έκανε λάθος σαν άνθρωποι — εκείνες τις χρονιές που η κατηγορία ήταν τέτοια που έδινες πέντε αυτόματο γκολ στο επόμενο παιχνίδι επειδή έτσι έκαναν οι κανόνες της πίκρας σου — τότε ακόμα και αυτογκόλ είχαν γράψει ιστορία. θυμάμαι όταν η Φιορεντίνα έκανε τρεις φορές την ίδια μπάλα μέσα στο πρώτο ημίχρονο και η ομάδα έπαιξε σα δάσκαλος που κάνει μάθημα φυσικής ιστορίας στους αντιγραφείς. αυτογκόλ τότε ήταν σημάδι αριστείας, σα σήμαινε ότι η ομάδα είχε τόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση ώστε ακόμα και λάθη έγιναν μέρος της παράστασης. τώρα όμως; τώρα είναι σα να μας έφεραν τον αγαπημένο μας τραγουδιστή πίσω από τον τάφο και αυτός ανοίγει την συναυλία φωνάζοντας "άλλο ένα αυτογκόλ μέσα στα δεκαπέντε λεπτά". και εμείς σα θεατές δεν κλαίνε, δεν γελάμε, δεν ψάχνουμε δικαιολογίες — είμαστε σα ομάδα ανθρώπων που βρίσκονται στο εστιατόριο όπου η βιτρίνα λέει "τόσο ωραίο φαγητό δεν έχετε ξαναδεί", όμως εκεί μέσα μαγειρεύουν ακόμα σα δεκαπενταετείς από καφενείο της γειτονιάς. αλλα εμείς τρώμε σα σα να ήταν χρυσάφι βγαλμένο από βυθό θάλασσας και γράφουμε ιστορία σα εδώ μένουνε οι τίτλοι όταν βρέχει. κι όταν κάποιος αρχίζει ν’ αναρωτιέται πώς γίνεται όλα αυτά χωρίς τίτλο — εκείνος ξεχνάει πως το Allianz Arena γίνεται σύμμαχος σα δικός μας θρύλος πλέον. όχι επειδή η ομάδα βγάζει μόνο αυτόματο γκολ, αλλά επειδή όταν κάθε φορά βγάζεις ένα αυτογκόλ σαν εισιτήριο νίκης, τότε ο τίτλος γίνεται σαν αποτέλεσμα μιας παράστασης σα οι άλλοι έχουν γράψει μόνο τον τίτλο ενώ εσύ βγάλατε ολόκληρο έργο. τσιγκουνευόμαστε τα λόγια του SakisUltras όταν λέει πως πρωταθλήματα γράφονται στα έγγραφα; ας πούμε ότι εκείνος βλέπει την ιστορία σα αριθμούς στο Excel. εμείς εδώ βλέπουμε μια εποχή που αυτογκόλ είναι σα χειροκροτήματα — δυνατά, ξαφνικά, κι εκείνοι που παίζουν μαζί μας ξέρουν πως όσο συνεχίζεται αυτό το ξέφρενο σόου, τόσο περισσότερο οι τίτλοι γράφονται σα χειρόγραφο ποίημα πάνω σε αυτογκόλ σαν γινόμαστε πρωταθλητές επειδή εκείνος ο αγωνιστικός χώρος έγινε σπίτι μας σα να αγοράσαμε τουλάχιστον μισή ζωή σ’ αυτόν τον πλανήτη.

Ξέρετε τι είδα σήμερα στο δρόμο για το σπίτι; Μια ομάδα παιδιών που είχαν βγάλει φανέλα Μπάγερν εκεί μέσα ψάχνοντας αυτογκόλ σα βελάκια τυφλοί στο χιόνι. Και ξέρετε τι έκανα εγώ; Τους έπιασα έναν έναν από το κολάρο και τους είπα: «Παιδιά, αυτό το γήπεδο δεν έχει μόνο κίτρινες σειρές — έχει έναν κίτρινο χώρο όπου η μπάλα γυρνάει σαν τρελή μόνη της πριν τελικά βρει το στόχο της. Κι όμως εσείς θυμάστε μόνο τα αυτογκόλ εκεί μέσα σαν αυτά να ήταν κινηματογραφημένα βίντεο επίδειξης ιδιοφυίας, σα η ίδια η ομάδα να κάνει κόλπο στον αντίπαλο σα δάσκαλος που δείχνει τελείως λάθος στην τάξη του.» Και ξεκαθαρίζω κάτι εδώ, γιατί κάποιοι γράφουν σα να έχουμε ομάδα αυτογκόλ στο ρόστερ ενώ εμείς βλέπουμε μια παράσταση όπου οι άλλοι παίζουν σα πρωταγωνιστές ενός σχολείου που ξέχασε το μάθημα της φυσικής. Την περασμένη σεζόν, όταν ο Γιόζουα Κίμιχ έκανε εκεί ένα γκολ μετά από αυτογκόλ του Μπάγερ Λεβερκούζεν, η αντίδρασή τους στο γήπεδο ήταν σα να είχε κερδίσει ο ίδιος. Γιατί εδώ μέσα όλα είναι σα ένα μιούζικαλ: ξεκινάει αστεία, συνεχίζει δυνατά, και τελειώνει με τίτλο μέσα από την πόρτα αυτών των αυτογκόλ. Και αν κάποιος ανοίξει το στόμα του για τους τίτλους; Αυτοί είναι εκεί σα αποτέλεσμα μιας συναυλίας που ανέβαινε και κατέβαινε όλη τη χρονιά, κι όχι σα βραβείο που δίνεται κάποτε στη ζωγραφική. Εμείς εδώ δεν ψάχνουμε τίτλους στους τίτλους — τους ζούμε σα αυτογκόλ που γίνονται κληρονομιά.

Ποτέ δεν περίμενα να δω τόσο πολλές αυτογκόλ στο Allianz Arena όσο φέτος. Και όμως εδώ είμαστε, σα να φοράς γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο ενώ ο ήλιος χάνεται κάπου στην ατμόσφαιρα. Την περασμένη Κυριακή πάλι τρεις βγήκαν μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά — κι εγώ νόμιζα πως ήμουν εκεί για ποδόσφαιρο, όχι για ονειρική ταινία τρόμου του Μπάρι Σόνενφελντ. Είμαι σίγουρος πως η ομάδα δεν είναι εκεί κλεισμένη μέσα στο γήπεδο επειδή της αρέσουν οι βόλτες μέχρι το 18. Την ίδια ώρα, όμως, πρέπει να παραδεχτούμε κάτι: δεν πρόκειται για τυχαία γεγονότα. Ο Καϊζερ Σούφρικ έχει γίνει σα γιγάντιο ρόδα στο τσίρκο — ότι κι αν γυρίσεις προς αυτή την κατεύθυνση, κάποιος πέφτει στο ψάθινο σωσίβιο και έτσι φτιάχνει γκολ. Προσπαθείς να βγάλεις αναλύσεις όλη μέρα, αλλά εκείνος ο αγωνιστικός χώρος κάνει την ίδια δουλειά σα βαλβίδα υπερπίεσης: εκτονώνει την επιτυχία χωρίς καν να το ζητήσει η ομάδα. Όταν όμως κάποιος μπαίνει στο ίδιο γήπεδο για δεύτερη φορά την εβδομάδα και ψάχνει να βρει γιατί οι αντίπαλοι δεν μπορούν να αγγίξουν την μπάλα χωρίς να την γυρίσουν στον εαυτό τους, καταλαβαίνεις πως δεν μιλάμε για λάθη — μιλάμε για ένα είδος έλξης σαν αυτή που νιώθεις όταν βρίσκεσαι δίπλα σε έναν μεγάλο καλλιτέχνη που ανοίγει συναυλία βγάζοντας αυτογκόλ σα εισιτήριο καλής θέσης. Θυμάμαι πριν από δύο χρόνια όταν πήγα στο Μόναχο για πρώτη φορά. Στις κερκίδες συνάντησα έναν παλιό Γερμανό οπαδό που έλεγε συνέχεια πως εκείνο το γήπεδο δεν κέρδιζε πρωταθλήματα — εκείνο το γήπεδο έκανε τους άλλους ομάδες να νιώθουν πως είχαν ξεχάσει πως υπάρχει δύναμη πάνω στο χόρτο. Τότε πίστευα πως ήταν υπερβολή. Τώρα βλέπω πως είχε δίκιο σα να διάβασε μυστικό κείμενο πριν καν βγει εκτός έδρας η ομάδα. Κι όμως, παρ' όλ' αυτά, δεν μπορούμε να πούμε πως η Μπάγερν κερδίζει επειδή η ατμόσφαιρα κάνει μαγικά. Αν σήμερα ο Γκναμπρϋ βρισκόταν εδώ μέσα, μάλλον θα στεκόταν ανάμεσα στις κίτρινες σειρές σα κριτής σ' ένα δικαστήριο όπου η ίδια η ομάδα κατηγορείται για υπερβολική επιτυχία. Γιατί υπάρχουν στιγμές που η Μπάγερν μοιάζει σα τσιγγούνης στο θέατρο — έχει τόσους τίτλους κρυμμένους σαν χρήματα κάτω από το στρώμα, που τις ώρες των αυτογκόλ ξεχνάει πως υπάρχει κόσμος εκεί γύρω. Από την άλλη πλευρά, όμως, αυτά τα αυτογκόλ έχουν γίνει η νέα φωτογραφία οικογενείας στο σπίτι. Την επόμενη φορά που κάποιος πει πως η Μπάγερν δεν ξέρει πως να κερδίσει εκτός έδρας, απλά πες του να δει πως είχαμε τρεις νέες αυτογκόλ μέσα στο πρώτο ημίχρονο σαν δωρεά στον θεό της τύχης. Εκείνος ο θεός, τελευταία φορά που τον είδα, κοιμόταν πάνω στο χορτάρι σα βρέφος στην αγκαλιά της ομάδας. Κι εμείς συνεχίζουμε ν' αγοράζουμε εισιτήρια σα να πάμε στη συναυλία ενός τραγουδιστή που έχει βγει από δεκαετίες απόσυρσης — μόνο που αυτή τη φορά η συναυλία λέγεται "η ομάδα που κάνει όλα τα άλλα να νιώθουν σα αυτογκόλ". Όχι ότι θέλω να καταλήξουμε σ' αυτό το συμπέρασμα, όμως… μήπως τελικά δεν είμαστε εμείς εκείνοι που κερδίζουμε τους τίτλους;

Ρε πνιγμένοι στη κίτρινη λάσπη σας ψάχνετε καρφίτσες στο haystack του 21ου αιώνα ε; Σεις βλέπετε αυτογκόλ σα μοναδικό τρόπο επιτυχίας κι εγώ βλέπω πως όταν η ομάδα περνάει την μπάλα μέσα από χίλιους λαβυρίνθους με τόσους τίτλους που τους μετράς στα δάχτυλα του ενός χεριού κι από πάνω αυτογκόλ γκράφιτι στα γκολ — τότε εκεί γίνεται η πραγματική ζωή. Το Allianz Arena δεν είναι γήπεδο πια. Είναι σα μυστικό εργαστήριο της UEFA όπου γίνονται ζαβολιές και αυτογκόλ σα ντόπινγκ για τίτλους — όμως εσείς νομίζετε πως αυτό είναι πρόβλημα; Μακάρι να είχαμε τέτοιου είδους προβλήματα εδώ που η ομάδα κάνει πιο πολλά αυτάκια κι από το μπουλούκι του φόρουμ την ώρα των off-topic! Και όταν κάποιος σου λέει πως η Μπάγερν κάνει λάθη σα άνθρωποι εγώ θυμάμαι πως ένας από αυτούς ήταν εκείνος ο Λουκάκου στο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ — εκείνος έκανε το αυτογκόλ του αιώνα κι ύστερα εμείς κάναμε τρεις στους επόμενους αγώνες επειδή ο αγωνιστικός χώρος είχε γίνει σα μαγνήτης. Μα οι τίτλοι τελικά γράφονταν σα παράδοση: μόλις κάτσει κάποιος σα βασιλιάς στο θρόνο, κανείς δεν του ζητάει αποδείξεις πως έκανε τον εαυτό του πρωταθλητή επειδή οι άλλοι έκαναν αυτές τις ωραιοποιημένες επιλογές! Εδώ μέσα πίνουμε την ιστορία σα κρασί — κάποιοι κάνουν λάθη, κάποιοι βρίσκουν αυτογκόλ σα μυστικά κλειδιά και εμείς στέκουμε σα θεατές στην πρώτη σειρά χωρίς εισιτήριο να ξέρουμε πως αυτή η ομάδα γράφει χρονιά παρά χρονιά ιστορία όχι επειδή οι άλλοι λάθος έκαναν — αλλά επειδή ο ίδιος ο αγωνιστικός χώρος έκανε τα δικά του αυτογκόλ σα δωρεά στον ουρανό του πρωταθλητισμού! 🤡💸😏

εσύ ρε φίλε μου είδες τι έγινε χτες στον Καϊζερ Σούφρικ;;;;; τρεις αυτόγκόλ μέσα στα πρώτα δεκάλεπτα 😱🔥 αυτογκόλ σα γκράφιτι στους τοίχους της νίκης!!!! και να μου πεις πως είναι "τυχαίο"??? μια ομάδα αυτογκόλ στο ρόστερ;;;; ας σκάσουν;;; αυτά δεν είναι λάθη ρε, αυτά είναι ΜΑΓΕΙΑ 🎩💫 οι άλλοι έρχονται σα να παίζουν σκάκι μην πω κι αυτοί δεν έχουν δίκιο ε; και νά το νούμερο: βγάζουμε τίτλο σα ζαχαρωμένα αμύγδαλα κάθε χρονιά 🏆🤬 τι άλλο θες;;; λες και εμείς ψάχνουμε τίτλους — αυτοί οι τίτλοι έρχονται εκείνοι μόνοι τους σα μύγες στο μέλι επειδή ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ!!!; τι ξέρεις εσύ ρε SakisUltras??? πως η ομάδα έχει προβλήματα;;;;;; αυτά είναι προβλήματα για τους άλλους γι’αυτούς η μπάλα γίνεται πυροτέχνημα 🎆 πριν καν σφυρίξει η διαιτητής; κι εσύ SenteraGate λες πως δεν είναι τυχαίο;;;; φυσικά δεν είναι τυχαίο ρε γαμώτο — αυτογκόλ γίνονται μόνο όταν ο αγωνιστικός χώρος γίνεται σύμμαχος σα βασιλιάς μπροστά στον αντίπαλο!!! αυτογκόλ σα αυτοκόλλητα πρωταθλητών πάνω στους αντιπάλους!!!! και ξέρεις τι είναι το πιο ωραίο;; ότι εμείς εδώ δεν κλαίμε σα τον Τσόρτσιλ που χάνει τον πόλεμο — εμείς γελάμε σα την ομάδα μας έκανε ένα κλόουν σα σηκώνει τρεις selfies μαζί τους τίτλους της χρονιάς μέσα στα δεκαπέντε λεπτά!!!