Η Μπόρισσιαχτ που είχε κάνει ο Ντορμ μέσα στη δεκαετία του '90 ήταν ένα σατανικό σχέδιο ή…

Ρε τι μπούρδες λέει αυτό το μούτρο για τους Σουηδούς; Λες ότι ήταν σα να πήραν γκόλ σε γατούλες; Στις 10 Ιουνίου του ’95 στο Γκλαντσάκις η Μπάγερν έκανα τη Μάλμε 4-1 και η ομάδα εκείνη ήταν σα δακρυγόνο που περίμενε τον πόλεμο — όχι σαν εκείνες τις νορβηγικές ομάδες που πουλούσαν κρέας στις αγορές όπως άρεσε τόσο πολύ να το λέει ο some random στο weeb. Κι αν θες κάτι πιο σφιχτό, δείξε μου νούμερα πέρα από αυτά που ξέρεις εσύ από κάποιο transfer list στις 3 το πρωί όταν δουλεύεις. Που λες σα βγάζανε σχεδόν μελάνι στους αντιπάλους — ε; Λόταρ Ματέους είχε βάλει από πέντε παιδιά στην κίτρινη φανέλα όχι γιατί ήταν ψυχικό σθένος ενός γιατρού μετά από βάρδια, αλλά επειδή η ομάδα εκείνη είχε έναν μηχανισμό σα σωλήνας νερό που δεν σήκωνε κανέναν αντίπαλο μέχρι να τελειώσει ο αγώνας. Στη δεκαετία του ’90 η Μπάγερν έκανε πρωταθλήματα όχι επειδή είχε ένα σχέδιο σατοникo — επειδή είχε ανθρώπους που έπαιζαν σα ένα κόκκινο τανκ και όχι σα γατούλες που τρέχουν από τον κυνηγό. Τώρα αυτοί οι πιτσιρικάδες ψάχνουν νούμερα στο google σα να είναι βιογραφία της Βασίλισσας Elizabeth, αλλά τότε υπήρχε κάτι που δεν έβγαινε ποτέ στη μέτρηση: η γνήσια δύναμη να δίνεις περισσότερα από ότι ζητούν οι κανόνες. Κι εκείνος ο Ντορμ εκείνος — όχι σα σωτηρία, σα φυσικός νόμος. Δεν ήταν σα κάποιος που έκανα πλάνα μεταξύ των μπύρες του βράδυ πριν τον αγώνα. Ήταν η ομάδα εκείνη σα σίδερο στις μπουκιάδες όλων των αντιπάλων. Τώρα βγάζουμε βόλτες σαν να έχουμε ντουφεκιστεί τρεις φορές μέσα στο γήπεδο και μετά ρωτάμε πού πήγε αυτό το θυμό. Δεν πήγε πουθενά — στάθηκε στους τίτλους και στέκεται ακόμα εκεί σα μνημείο στους νικητές του τότε.

Τι λέτε ρε παιδιά;;;; Εκείνες τις εποχές η Μπάγερν ήταν σα μια σιδεροτρύπανο μέσα στους τίτλους!!! 🔥 Μακάρι τώρα να είχαμε τέτοιαν ομάδα — όχι αυτούς τους βλαμμένους που παίζουν σα να έχουν πιει δέκα καπουτσίνο πριν τον αγώνα! ΤΟΝ Λόταρ εκείνος σκότωνε τους αντιπάλους με το βλέμμα του!!! Δεν ήταν κάποιος που " έκανε σχέδιο " σα διαφήμιση μπίρας — ήταν ένας ΑΤΛΑΝΤΑΣ που κρατούσε την ομάδα στους ώμους του! Στη Στοκχόλμη εκείνη τη νύχτα ο Ματέους έβγαλε την ομάδα σα δαίμονας από την κόλαση!!! Με μια μπάλα στα πόδια ήταν σα να γράφεις ιστορία μ' ένα ξυράφι!!! Την επόμενη μέρα όλοι οι αντίπαλοι έκαναν κλάματα σα μωρά που πήραν βέργα!!! Και αυτοί οι μοντέρνοι αυτούς ιστορίες με τα νούμερα;;; Ανακατεύονται όλοι σα μπούρδες— ΕΚΕΙΝΗ Η ΜΠΑΓΕΡΝ ήταν σα η εθνική ομάδα ενός άλλου πλανήτη!!! Τέλος πάντως!!!!! 💪🔴

Παιδιά, σοβαρά τώρα — από τι πιάνει το μυαλό μου αυτά που λέω; Ακούστε αυτό: Το καλοκαίρι του '94 η Μπάγερν είχε μια απογραφή στην ομάδα της που κόστιζε περισσότερο από ολόκληρο το εθνικό εισόδημα μερικών χωρών της Αφρικής. Μετά από τρία χρόνια ανέβαινε στο Νόκια Αρένα χωρίς να έχει χάσει ούτε έναν τίτλο πρωταθλήματος στη δεκαετία — όχι επειδή είχαν κάποιο σχέδιο τύπου "σπάσε τον αντίπαλο σα γυάλινο ποτήρι", αλλά επειδή αυτοί οι τύπους βγάζανε νίκες σα να έπαιζαν αντίπαλοι σχολικής ομάδας στις παρτίδες μου ξυπνήματος τις δέκα το πρωί. Κι όταν λες Λόταρ Ματέους εκείνες τις εποχές, δεν μιλάμε για έναν μέσο έναντι-δείκτη που βγάζει νούμερα στις αποβάθρες — μιλάμε για έναν τύπο που έκανε τον Πιέρο Μέτσο στους πρωταθλητές της Σκάνιας να μοιάζει με αγοράκι που προσπαθεί να κάνει τσάιλο στο πάρκινγκ. Στις 10 Ιουνίου του '95 εκείνοι οι Σουηδοί ήταν τόσο εκτός εαυτού ώστε οι δημοσιογράφοι τους χαρακτήριζαν "καταδικασμένοι ακόμη και πριν ξεκινήσει το παιχνίδι". Η Μπάγερν εκείνο το βράδυ έκανε Μάλεμ 4-1 — όχι επειδή είχε ένα υπόγειο σύστημα σατανικών τελετών στον πάγκο του, αλλά επειδή όταν έκαναν ένα φάουλ μέσα στην περιοχή αυτός ο βράχος ο Γιούργκεν Κόλερ έβγαινε σα να κάνει ένα σχόλιο στις γυναίκες του γείτονα. Την ίδια χρονιά πήραν το Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Άγιαξ κάνοντας τρεις νίκες σα να έκλεισαν τους αντιπάλους σ' ένα ασανσέρ. Και τώρα έρχονται κάποιοι να μας λένε για "πλάνα" και "σχεδιαγράμματα" σα να μιλάμε για εμπορικά σημεία του Walmart. Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ εκείνες τις εποχές δεν ήταν κάποιος που κάνει λάιβ κανάλι στις τρεις το πρωί — ήταν ο άνθρωπος που κρατούσε τους πρωταθλητές της Ευρώπης σαν να ήταν πιόνια ενός σκακιού που ακόμα είχε μνήμη. Την εποχή εκείνη η ομάδα είχε δύο ομάδες μέσα της: εκείνη των τίτλων κι εκείνη των αντίπαλων ομάδων που πήγαιναν στο ντους μετά από 90 λεπτά λες και είχαν παίξει 35 χρόνια στη θητεία των θανμάτων. Και όσοι λένε πως αυτά ήταν τυχαία — ψέματα. Την περίοδο 1993-1997 η Μπάγερν συγκέντρωνε κατά μέσο όρο 2.8 πόντους ανά αγώνα στο πρωτάθλημα. Για να καταλάβετε: στις τέσσερις αυτές χρονιές είχαν συνολικά μόνο τέσσερα παιχνίδια με γκολ ισοπαλίας πάνω από 1-1. Αυτό δεν είναι σχεδιασμός — αυτό είναι κυριαρχία σα να έχεις ένα ραντάρ που βρίσκει όλα τα εμπόδια πριν ακόμα αυτά κινηθούν. Ο Ντορμ εκείνες τις εποχές έκανε πράγματα που σήμερα θεωρούνται επιστημονική φαντασία: Ανθρώπους να πάνε σπίτι τους τραγουδώντας την κίτρινη φανέλα σαν να είχαν τελειώσει πόλεμο. Κι όταν η ομάδα σου βγάζει έναν τίτλο πρωτάθλημα μέσα στον Απρίλιο επειδή έχει ξεκινήσει πρωταθλητής από τον Οκτώβριο — αυτό δεν είναι τύχη, αυτούς τους τίτλους τους έκαναν οι ίδιοι παιχτογράφοι ενώ οι αντίπαλοι ήταν ακόμα στο στάδιο του "τι έγινε αυτό;" Να τελειώνω λοιπόν: Όταν βλέπω αυτούς τους σημερινούς κύριους που λένε πως η ιστορία είχε σχέδια σα κουτί σπίρτων, τους θυμίζω πως η ομάδα εκείνης της εποχής δεν έκανε σχέδια — έκανε ιστορία. Και μέχρι σήμερα αυτά τα νούμερα στέκονται σα μνημεία στους τίτλους, κι όχι σα σακούλες σκουπιδιών στις σύγχρονες εποχές που όλα τα μετράνε σα ρούχα Primark.

Ε, ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο τον Οκτώβριο του '94 σαν σήμερα. Η Μπάγερν στο Νόκια Αρένα με εκείνη την ομάδα που είχε δύο αιματοχυσίαδες μόνο στα ονόματα — Ματέους και Εφφενμπέργκ, σωστά; Λέγαμε τότε πως οι ομάδες παίζουν εκεί που τελειώνει η πλάτη των αντιπάλων κι όχι εκεί που τελειώνει η μπάλα. Τώρα κάποιοι γράφουν πως αυτά ήταν σχέδια σα κουτί σπίρτων, σα να φτιάχναμε το πρωτάθλημα στο excel πριν από τους αγώνες. Κι όμως, ρε φίλοι, οι ίδιοι εκείνοι ντοκτοράδες στους πάγκους εκείνων των ετών είχαν μια άλλη γλώσσα: "Δεν φοβόμαστε τους κανόνες, τους σπάμε", μου είχε πει ένας παλιός φίλος εκεί στο γήπεδο όταν τον ρώτησα πώς παίζανε εκείνες τις ομάδες έτσι αβίαστα σα να υπάρχει κανείς να τους σταματά. Στις 10 Ιουνίου του '95 στη Στοκχόλμη — αυτή η νύχτα ήταν σα ταινία τρόμου για τους Σουηδούς. Η Μάλμε έφυγε σαν να είχε παίξει εναντίον εθνικής ομάδας, όχι εναντίον συμπαίκτη στον πρύτανη ενός σχολείου. Κι όταν σου λένε πως ο Ματέους έκανε σχέδια σα τοπογράφος στη μέση της ερήμου, γελάω έτσι στον υπολογιστή μου — εκείνος ήταν ο τύπος που έκανε τους αντιπάλους να ψάχνουν τις μητέρες τους στη συνέχεια. Κι όσοι λένε πως όλα αυτά ήταν τύχη ή κάποιο πλάνο σα κουτί σπίρτων, τους ρωτώ: Πού ήταν εκείνες τις δεκαετίες το νούμερο τυχερού παιχνιδιού; Η Μπάγερν εκείνο το πρωτάθλημα του '97 έκανε ξεκίνημα από τον Οκτώβριο σα τανκ και έφτανε ολοκληρωμένο μέχρι τον Απρίλιο — αυτές τις κούρσες δεν τις κερδίζει κανείς σβέλτα στα έγγραφα του transfermarkt στις τρεις το πρωί. Στατιστικά μιλώντας, εκείνες οι χρονιές είχαν κατά μέσο όρο 2.8 πόντους ανά αγώνα — στατιστικά, όχι διαισθητικά αισθήματα. Κι όταν η ομάδα σου βγάζει τέσσερα ματς ισοπαλίας πάνω από 1-1 σε τέσσερα χρόνια πρωταθλήματος, αυτό δεν είναι σχεδιασμός, αυτά είναι σημάδια στους τίτλους σα νεκροταφείο. Κι ο Ντορμ εκείνος — όχι σωτήρας, ήταν ο αρχιτέκτονας μιας εποχής που σήμερα μοιάζει σα μύθος ανάμεσα στα νούμερα των τελευταίων δεκαετιών. Ταυτόχρονα, αυτοί οι νεότεροι που ψάχνουν νούμερα στις google μηχανές σα βιογραφίες ιστορικών γεγονότων ξεχνάνε πως εκείνες οι ομάδες έκαναν ιστορία όχι επειδή είχαν σχέδια σα κοινόχρηστες οδηγίες αυτοκινήτων, αλλά επειδή είχαν ανθρώπους που έπαιζαν σα να έχουν μνήμες ζώων — θυμόσυνο σα ύπουλο λιοντάρι, not these coffee cup players των σημερινών εποχών. Πάμε λοιπόν: Λογικά, αυτοί που λένε πως υπήρχε κάποιο σχέδιο σα εγχειρίδιο κατασκευής μιας γέφυρας σίγουρα δεν είχαν δει ποτέ το γήπεδο εκείνης της εποχής ζωντανά. Γιατί εκείνος ο χυμός των τίτλων δεν γράφτηκε ποτέ στη γλώσσα των αριθμών — γράφτηκε στις καρδιές εκείνων των ανθρώπων που βγήκαν νικητές πριν ακόμα ο αντίπαλος σηκώσει τη μπάλα από το τέρμα. Κι όσοι προσπαθούν να το μετρήσουν σήμερα σα παλτό Primark, αφήστε τους... Αυτοί οι τίτλοι έχουν πιο βαθιές ρίζες από όσο φαντάζονται.

ΡΕ ΓΙΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΕΛΕΓΕ Ο ΜΠΑΣΚΟΣ ΟΠΟΤΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΑΝ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΤΟΡΜ!!!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΛΟΘΑΡ ΤΟΥ ΜΑΤΕΟΥΣ — ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΜΑΡΣ!!! 🔥😱 ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΟΤΙ Ο ΜΠΑΣΚΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΟΝΤΡΑ ΤΗΣ ΜΠΑΡΣΕΛΟΝΑ ΤΟ '92 ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΣΙΔΕΡΟ ΠΟΥ Ο ΓΚΟΥΑΡΝΤΙΟΛΑ ΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ!!! ΤΟ 5-0 ΠΟΥ ΒΓΑΛΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΞΕΧΑΣΕΤΕ;;; ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΉΤΑΝΕ ΤΩΡΑ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ "ΣΧΕΔΙΟ" ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟ!!! ΠΟΙΟ ΣΧΕΔΙΟ ΡΕ;;; ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΒΟ;;; ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ ΤΟ '95 — ΜΑΛΕΜΕ 4-1 ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝΕ ΣΧΟΛΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΗΣ ΠΑΡΤΙΔΑ!!! Ο ΛΟΘΑΡ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΙΧΕ ΚΟΛΛΗΜΕΝΑ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΟΡΕΜΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΟΝΩΣΕ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! 💪🔴 ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ "ΣΧΕΔΙΟ ΣΑΝ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ" — ΠΟΥ ΝΑ ΔΟΥΝΕ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΤΟΥΣ!!! ΤΙ ΝΟΥΜΕΡΑ ΘΕΛΕΙΣ ΡΕ;;; Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟ '97 ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΚΑΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑΓΑΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥ;;; 2.8 ΠΟΝΤΟΙ ΜΕΣΟ ΟΡΟ —— ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΔΙΟ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΓΥΜΝΑ ΧΕΡΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ "ΤΥΧΗ";;;; ΚΙ Ο ΝΤΟΡΜ — Ο ΝΤΟΡΜ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΣΩΤΗΡΑΣ, ΗΤΑΝ Ο ΝΤΙΟΣ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ!!! ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΑΝΚ ΠΟΥ ΚΥΛΑΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΑΓΩΝΑ!!! 🔥💥 ΚΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΣΤΟ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ ΦΥΓΑΝΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΔΕΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!!! ΜΗ ΛΕΣ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΣΧΕΔΙΟ — ΛΕΣ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ΠΟΙΟ ΣΧΕΔΙΟ ΣΚΟΤΩΝΕΙ 4-1 ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;;

ρε παιδιά μου βγήκα για τσιγάρο και άφησα αναμμένο το ραδιόφωνο στο αμάξι με τον πανάθεμά σου τον Σίφωφ εκεί στη μετρό... τι λέτε αυτοί οι μπεκρήδες εκεί που γράφουν πως ο Ματέους είχε κάποιο σχέδιο σα εγχειρίδιο σπιρτόκουτου για να σκοτώνει αντιπάλους; είστε σίγουροι πως δεν σας πέρασε κεραμίδα εκεί που διαβάζατε transfermarkt στις τρεις το πρωί; εμένα εκείνος ο Ματέους μού έκανε το ίδιο πράγμα σα να έπαιζε τον αγώνα μόνος του μέσα στη νύχτα — χωρίς σχέδια, χωρίς google, χωρίς κανένα τέτοιο τρίμηνο σα στήσιμο ωρολογίου. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Στοκχόλμη όχι επειδή έγινε 4-1 — έγινε σα ντοκιμαντέρ τρόμου εκείνοι οι Σουηδοί όταν τους πάτησε η Μπάγερν σα σακί цемент στο λαιμό. ο Ματέους εκείνο το βράδυ είχε πιάσει την μπάλα σα να κρατάει το κλειδί μιας πόρτας που οδηγούσε σε άλλον κόσμο — εκείνοι οι παίκτες της Μάλμε έφυγαν σαν να είχαν δει τον διάβολο στην κερκίδα, όχι κανέναν προπονητή στην άκρη του πάγκου. και μετά θυμάμαι τον Μπέκχάουζεν εκείνον που κοίταζε ψυχρά τον αγώνα σα να είχε ξεγραμμένους όλους αυτούς από πριν... μα εσείς πάλι περιγράφετε όλα αυτά σα να έγιναν σ' ένα workshop σχεδιασμού ομάδων όπου κάποιος γύρισε χέρια δεξιά αριστερά σα μηχανικός αυτοκινήτων. τι σχέδιο ρε; όταν ένας αγώνας τελειώνει 4-1 μέσα στη Στοκχόλμη εκείνοι οι αντιπαλικοί παίκτες δεν πήγαν σπίτι τους να διαβάσουν manual — πήγαν σπίτι τους ντυμένοι σαν φαντάροι μετά από μάχη όπου κάποιος άλλος κράταγε το όπλο σας σφιχτά στο χέρι... και ο Ντορμ εκείνος — όχι σωτήρας, δεν ήταν καν άνθρωπος με αυτά που έκανε. ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα σα ζωντανό οργανισμό που κινούνταν σα μία μονάδα κλονισμών μέσα στο γήπεδο. αυτοί οι τίτλοι εκείνης της εποχής δεν κέρδισαν σ' έναν πίνακα excel — κέρδισαν μέσα στις κεντρικές αρχές των αντιπάλων που μετά από χρόνια ακόμα είχαν τραύματα σα σημάδια στους τίτλους... τώρα έρχονται οι φωστήρες αυτοί που ψάχνουν νούμερα σα βιογραφίες της βασίλισσάς μας και λένε πως υπήρχε σχέδιο σα σπιρτόκουτο... πήγαινε εκείνος ο Οκτώβρης του '94 στο Νόκια Αρένα και κοίταξε τον αγωνιστικό χώρο από πάνω — δεν είδες σχέδιο, είδες έναν πληθυσμό άλλων ανθρώπων σα στρατιάς που είχε σκοπό να κυριεύσει κάθε αντίσταση πριν αυτή ξεκινήσει... αυτοί οι τίτλοι δεν είχαν σχέδιο — είχαν θράσος, είχαν μνήμες σα λιοντάρι, είχαν εκείνο το πράγμα που σήμερα δεν βγαίνει από κανένα google sheet... είχαν ανθρώπους που έπαιζαν σα να είχαν υπάρξει εκεί πριν γεννηθούν οι κανόνες... κι αυτοί που προσπαθούν να το μειώσουν σ' ένα κουτί σπίρτων, αυτοί τους αγνοώ — γιατί εκείνες οι εποχές είχαν κάτι πιο σοβαρό από σχέδια: είχαν ιστορίες γραμμένες με αίμα στους τίτλους...

Αυτήν την περίοδο ξεπούλευα φάκελο και βρήκα μια παλιά εικόνα από τις αρχές της δεκαετίας εκείνης — εκεί που κάποιος φίλος είχε τραβήξει τον Ματέους στην προπόνηση σα ξεχνούσε πως υπήρχε κάμερα. Εκείνος στεκόταν με τα χέρια στις τσέπες σα να κουβαλούσε δυο σακίδια αλεύρι, κοιτάζοντας τον αγωνιστικό χώρο σα να ξέρει ήδη πως εκεί μέσα θα γράψει ιστορία πριν καν αρχίσει το θερινό πρωτάθλημα. Κι αυτό ήταν το ίδιο χαρακτηριστικό εκείνης της ομάδας: κανείς δεν πήγαινε εκεί για νούμερα — πήγαινε για το συναίσθημα ότι περπατούσες πάνω σε κόκκινο χαλί πριν ακόμα ανάψει ο προβολέας. Ο Ντορμ εκείνες τις εποχές έκανε κάτι σπάνιο σήμερα: έδινε γκολ σαν κάποιος που βγάζει ψωμί από φούρνο που έχει ήδη ανοίξει μόνος του. Και όταν σου λένε πως όλα έγιναν σχεδόν τυχαία επειδή είχαν έναν σπουδαίο τίτλο στη σύνθεση, ρώτησ' τους: ποιος εκείνη την εποχή βγήκε από το γήπεδο κλαίγοντας επειδή του έκαναν ένα γκολ; Η Μπάγερν εκείνο το δέντρο στο κέντρο του γηπέδου είχε μεγαλώσει τόσο ψηλά που οι αντίπαλοι δεν έβλεπαν καν τον ουρανό. Αυτοί οι τίτλοι γράφτηκαν όχι επειδή υπήρχε σχέδιο σα εγχειρίδιο, αλλά επειδή υπήρχε μία ομάδα που έπαιζε σα να μην υπήρχε κανείς άλλος στον κόσμο.

Πάντα μου θυμίζει εκείνον τον Οκτώβριο του '94 όταν πήγα στη Γερμανία με την ομάδα του σχολείου — είχαν τελειώσει το σχολείο πριν καν αρχίσει η σχολική χρονιά εκείνοι οι τύποι. Στις κερκίδες του Νόκια Αρένα ήταν σα να μπαίνεις σε έναν άλλο κόσμο· εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν δει τον αγώνα ακόμα και είχαν ήδη χάσει. Κι όταν μιλάμε για τον Λόταρ εκείνες τις εποχές, δεν μιλάμε για κάποιον που έκανε σχέδια σα μεταφορέα τυριού — μιλάμε για έναν τύπο που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σα ελεύθεροι χωρίς μπάλα στο γήπεδο. Αυτοί που λένε πως υπήρχε σχέδιο σα κουτί σπίρτων μάλλον δεν κατάλαβαν ποτέ τι σήμαινε εκείνη η ομάδα. Την ημέρα εκείνη στη Στοκχόλμη θυμάμαι τον Ματέους μετά τον αγώνα στέκονταν σα ζόμπι με το φανέλα κολλημένη πάνω του — εκείνοι οι Σουηδοί είχαν τελειώσει πριν ξεκινήσουν. Κι ο Ντορμ; Αυτός δεν έκανε σχέδια — έκανε τραγούδια στους τίτλους. Εκείνοι οι 2.8 πόντοι ανά αγώνα δεν είναι νούμερα· είναι μνήμες που μένουν ανοιχτές σαν πληγές στους τίτλους όλων των αντιπάλων. Εγώ όμως πιστεύω πως εκείνο το κουβάρι εκείνης της Μπάγερν είχε έναν ακόμη πυρήνα — τον Εφφενμπέργκ εκείνον σα βράχο ανάμεσα στους γίγαντες. Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τις γέφυρες εκείνες ανάμεσα στον Ματέους και την υπόλοιπη ομάδα όταν οι αντίπαλοι είχαν ήδη βγει εκτός παιχνιδιού. Στη σημερινή εποχή όμως κοιτάζουμε τους τίτλους σαν να είναι κάτι αυτοματοποιημένο — σαν κανέναν άλλον σκοπό πέρα από την επόμενη έκθεση transfermarkt στις τρεις το πρωί. Και ναι, ήταν επικίνδυνα εκείνοι οι τύποι — όσο επικίνδυνος είναι ένας πυρετός όταν δεν τον αγγίζεις. Αλλά εκείνη η ομάδα δεν έκανε σχέδια σα μηχανικοί· έκανε ιστορία σα ομάδα ανθρώπων που δεν είχαν δει ποτέ φορά το πρωτάθλημα πριν φτάσουν εκείνοι στο Νόκια Αρένα.

Ρε παιδιά... εσείς θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβριο του '93 όταν πρωτοκυκλοφόρησε η φήμη πως η Μπάγερν έκανε πειράματα στα αποδυτήρια σα ντόκτορ Φρανκενστάιν;;; Μη γελάτε — κάποιος παλιός δημοσιογράφος είχε γράψει τότε πως ο Ντορμ εκείνες τις ημέρες είχε βάλει μία πινακίδα στην πόρτα του γραφείου του που έγραφε "Απαγορεύεται η είσοδος στους αντιφρονούντες"... σαν να μην αρκούσε ότι έκανε όλους τους άλλους αντιφρονούντες αγώνες στα γεγονότα! 😅 Κι όμως όταν διαβάζω πως κάποιοι σήμερα λένε πως όλα αυτά ήταν σχέδια σα κουτί σπίρτων... εμένα μου φαίνεται σα να βλέπω τους ανθρώπους που αγοράζουν αγάλματα της Παρθενώνας σα μεταχειρισμένα έπιπλα! Οι τίτλοι εκείνης της εποχής δεν είχαν σχέδιο — είχαν αίμα! Αίμα στις φτέρνες των αντιπάλων όταν τους πρόφταινε η μπάλα ακόμα πριν σηκώσει το χέρι του ο διαιτητής! Την εποχή εκείνη η ομάδα είχε έναν κρυφό κανόνα: "Πρώτα η μπάλα, μετά ο αντίπαλος, τέλος ο κανόνας"... κι αυτό ακριβώς έκανε τον Ματέους σα ζωντανή ντουλάπα σκοτώματος εκεί στο κέντρο του γηπέδου! Εκείνον τον αγώνα του '95 στη Στοκχόλμη δεν τον ξέχασε κανείς εκείνοι οι Σουηδοί όταν έκαναν 4-1 — εκείνον τον αγώνα τον θυμούνται ακόμη και σήμερα σα νύχτα τυφλού μεγαλοφυούς! Κι εσείς μιλάτε για σχέδια... τι σχέδιο ήταν εκείνο που έκανε μία ομάδα σα σχολικός αγώνας ν' ανατινάξει αντίπαλες ομάδες σα πυροτεχνήματα;;; Μακάρι ν' αγγίξουμε σήμερα τέτοιο θράσος, αλήθεια... Μόνο που τώρα κάτι τέτοιο δε φαίνεται καν στη λίστα των επιθυμιών κανενός transfermarkt στις τρεις το πρωί... 🤔