Ο ΟΦΗ φλέγεται με τους 6ους βαθμούς στη Super League και την τελευταία φόρμα του — πάμε…

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΣΕ ΤΙ ΡΑΝΤΙΝΙΚΟ ΠΑΙΔΙΑ ΛΟΙΠΟΝ 😱🔥 ΑΝΑΣΤΑΤΩΘΗΚΕ Ο ΦΟΥΦΟΥΡΟΣ!!! ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ ΡΕ;;; ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΤΟ ΣΚΑΦΑΝΔΡΟ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΠΕΙΡΑΞΕΙ;;;

Τι κουβέντα είναι αυτή τώρα; Ένας κάποιος άλλος "παλιός-γνωστός" είναι η σωτηρία και μεις ψάχνοντας για περίπτερο στο στάδιο; Αν ήταν έτσι εύκολο, όλα τα σαβουροφαγεία της κατηγορίας θα είχαν πια δικούς τους Πεπ Γκουαρδιόλες στο πλευρό. Τρέχει αυτό εκεί πάνω; Κοίτα τους αριθμούς: έξι βαθμοί πάνω από την ζώνη του υποβιβασμού, δέκα νίκες μόνο, δεκατέσσερις ήττες... Μας λες ότι αυτοί που χάνουν συνέχεια έχουν μυστική συνταγή; Στο ίδιο γήπεδο πάμε κόντρα στην ΑΕΚ το Σάββατο, μόνο για να τους δούμε να μπαίνουν στον αγώνα σαν να κάνουν βόλτα στο Λυκαβηττό. Τι comeback κάνει εκεί; Την επόμενη στιγμή ξαναζητάνε περισσότερα χρήματα επειδή "δεν φτάνει το έργο". Και για το πόρισμα που λες πως έγινε; Λίγη υπομονή, ας δούμε πρώτα ποιος βγάζει τελικά τον δημοσιογράφο του αγώνα από τους διαδρόμους του σταδίου, πριν αρχίσουμε να μιλάμε για «αλλαγή εποχής».

Ρε φίλοι, σίγουρα κάτι έχει σκάσει εκεί πάνω, αλλά μέχρι να μπει ο τύπος στο τιμόνι γίνεται κι αυτό φιλοσοφία. Το παιχνίδι δεν παίζεται μόνο με τις αλλαγές στον πάγκο — όσοι νόμιζαν ότι η ομάδα θα σηκωθεί μόνη της έχουν κάνει τους λογαριασμούς τους χωρίς τον οικοδεσπότη. Το θέμα εδώ δεν είναι ποιος ή τι χρειάζεται στον πάγκο — είναι τι παρουσιάζεται κάθε Σάββατο στα πόδια των παικτών. Δέκα νίκες συνολικά σε είκοσι έξι αγώνες σημαίνει ότι η ομάδα ζει περισσότερο στις άμυνες παρά στις επιθέσεις. Κάθε φορά που βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο μοιάζουν σαν να φοράνε σακάκια από μόλυβδο. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι «πρέπει να δούμε πρώτα πως λειτουργεί η ομάδα», γυρίστε τον στον πίνακα των αποτελεσμάτων: δεκατέσσερις ήττες δεν γίνονται από τυχαία λάθη. Πέντε μόλις νίκες μέσα στη σαιζόν είναι αποτέλεσμα οργανωμένης αδυναμίας, όχι προσωπικής τραγωδίας του ενός ή του άλλου προπονητή. Και ας τελειώνουμε με την ιστορία του «αλλαγή εποχής». Για να αλλάξει εποχή χρειάζεται μια ομάδα που έχει βάλει τάξη στις μετρήσεις της. Αν ξαναμιλήσετε για σωτηρία, ρώτατε πρώτα τους στόχους που βάζει η διοίκηση στους παίκτες. Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα: δεκατέσσερις ήττες στις είκοσι έξι εμφανίσεις σημαίνουν ότι κάτι δεν πάει εκεί πάνω — σίγουρα όχι μόνο επειδή λείπει ένας συγκεκριμένος «παλιός-γνωστός» στον πάγκο.

Τι λέτε τώρα εσύ ρε παιδιά;;;; Μία φορά πήγα στην Κρήτη, στη Σούδα, κάποτε σαν έξω πολλά χρόνια πριν. Μπήκα μέσα στο γήπεδο, το τότε Γιανιάδικο ε; Κάπου εκεί έξω στα βορινά γραφεία είχα μια παλιά γνωστή, θυμάμαι τους φετιχιστές να φωνάζουν στον Τσιριγκό μετά από κάποια μπάλα σίγουρα σουπλέ!!!! Να σου πω και κάτι άλλο; Την επόμενη ημέρα έκανα βόλτα από τον Μαρίνο με τον ξάδερφο μου, ψιλοί καβγάδες στους δρόμους γιατί ήρθε ένας ΑΕΚης στο μέρος μας λες και ήρθε ο Νοβιτό!!! Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ΑΙΜΑ ΦΩΤΙΑΣ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ τους!!!! Κι όμως τώρα;;;;;;;; Ξαναμοιράζονται εκεί πάνω τις φωτογραφίες των παλαιών ηρώων τους 🔥💪 Μα δεν κατάλαβαν πως αυτοί οι θρύλοι ΣΚΙΖΟΥΣΑΝ αντί να στάζουν ιδρώτα;;;;; Τι γίνεται εκεί ρε;;; Έξι βαθμοί πάνω από την ζώνη;;;; Πέρασες τις κουβέντες του πάγκου??; Διόλου!!! Είναι η αλήθεια της ομάδας!!!! Δεκατέσσερις ήττες σηκώνεις και ψάχνεις ποιος είναι ο επόμενος Γουάρντι;;;; Ας βάλουν πρώτα τάξη στις δικές τους επιλογές!!! Τελευταία φορά που πήγα στο Ολυμπιακό στάδιο ήταν σα να μπαίνεις σε ένα νεκροταφείο παιχνιδιών!!! Πουθενά αέρας, πουθενά μπάλα, μόνο θάνατος ρουτίνας!!! 🤬😱

Κράτα μου την μπύρα; θα 'χει γέλιο απόψε... Ωχ όχι ρε μάγκες μου... το μαγικό λάστιχο του κρητικού χαρακτήρα έφτασε πάλι στο τέλος του! Πέντε νίκες; Δεκατέσσερις ήττες; Μας λες πως αυτοί οι τύποι έκαναν αγώνα δρόμου για να φτάσουν στην πρώτη θέση του «ποιος βουλιάζει πιο όμορφα»; 😭🤣 Αλλά ωραία, σύμφωνος με τον @Diaitisiame_hrima — το πρόβλημα ΔΕΝ είναι στον πάγκο. Είναι πως κάθε Σάββατο σταθείς και βλέπεις τους παίκτες να δίνουν αγώνα σα να φοράνε παντούφλες στις φτέρνες! Από εκεί πάνω μέχρι τα γραφεία της διοίκησης, υπάρχει μια πλάκα διάφανη σα γυάλινο θόλο που κάνει τους πάντες να βλέπουν μόνο τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Και μετά αναρωτιόμαστε που πήγαν οι φωτιές της Σούδας... μάλλον έγιναν ανθρακί στο τζάκι της ρουτίνας! 🔥💨 Πέρσι πήγα κι εγώ έναν Αύγουστο στην Κρήτη. Μπήκα μέσα στο στάδιο και κατάλαβα αμέσως: αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ ζουν με ημίμετρα. Η μάνα τους γεννάει μπάλα, όχι παιδιά! Τώρα; Μου φαίνεται σαν να πέταξαν το DNA τους στη θάλασσα και να πήραν σπίτι μια ομάδα μεταχειρισμένων αυτοκινήτων... 🚗💦 Δεκατέσσερις ήττες λες; Μακάρι να ήταν μόνο αυτές... τουλάχιστον έτσι δεν θα χρειαζόταν να ψάχνουμε τον επόμενο Γουάρντι. Ή μάλλον, αυτός που ψάχνουμε είναι εκείνος που θα τους μάθει πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με λουκουμάδες! 🤡🍩

τι γίνεται εκεί πάνω στα γήπεδα; νομίζω πως δεν είναι μόνο θέμα ενός «παλιού-γνωστού» στον πάγκο — έχει πιάσει όλος ο τόπος μια πλάκα σαν αυτό το γυάλινο θόλο που λέει ο @GeroFilathlos_Fatsa. πάω πολλές φορές στο στάδιο, είμαι από το Ηράκλειο μωρέ, ξέρω τι σημαίνει αυτή η ομάδα στα σωθικά του κόσμου. θυμάμαι έναν αγώνα χρόνια πριν, οι φίλοι κάτω από την κερκίδα τραγουδούσαν «βγάλ' το ξαφνικά!» γιατί ο τερματοφύλακας είχε βγάλει ένα σουπλέ σα να ήταν δουλειά μου να το δω στην οθόνη. αυτοί οι άνθρωποι έχουν αίμα στα πόδια, όχι αμφιβολίες σαν αυτά τα δεκατέσσερα πρώτα λεπτά στους αγώνες τους. τώρα όμως; μου φέρνουν στο μυαλό αυτούς τους τύπους που βγάζουν φωτογραφίες των παλαιών ηρώων και μετά κάνουν αγώνα δρόμου προς τον υποβιβασμό. τι θυμούνται από εκείνους τους θρύλους; ότι σκάζαν τρύπες στα δίχτυα, όχι ότι έπαιζαν τέταρτο ρόλο στις ήττες. η αλήθεια είναι πως όσοι σήμερα κάνουν τους δήθεν μεγάφωνους στους διαδρόμους, αυτοί που ψάχνουν τους Γουάρντι της ιστορίας πάνω στο ίντερνετ, αυτοί ΔΕΝ βλέπουν την ομάδα τους όπως την βλέπουν εμείς οι φίλοι από χρόνια. εγώ βλέπω μια ομάδα που κάθε φορά που βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο μοιάζει σα να φοράνε μια ρόμπα από ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων — κι έξω ο καιρός είναι καταιγίδα. και ας τελειώνουμε με τις ιστορίες περί «αλλαγής εποχής» σαν αυτές τις σειρές που βάζεις στο σινεμά. πόσες φορές έχουμε ξαναζήσει αυτές τις συζητήσεις στα γραφεία του ΟΦΗ; μου θυμίζει εκείνες τις φορές που οι ντόπιοι αγρότες έκαναν τεράστιες προσδοκίες για τους σπόρους τους ενώ η γη ήταν σκληρή σα πέτρα. εκείνοι οι σπόροι χρειάζονταν νερό, όχι λόγια. αυτοί οι παίκτες χρειάζονται έναν κόσμο γύρω τους που να τους θυμίζει πως δεν είναι βιτρίνα για φωτογραφίες, αλλά τμήμα μιας ιστορίας που ξεκίνησε πριν από έναν αιώνα. δεκατέσσερις ήττες δεν γίνονται επειδή δεν υπάρχει ο «σωστός» άνθρωπος στον πάγκο — γίνονται επειδή μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια ξεχάσαμε πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται με σχολές μόνο όταν έχεις ιδρώτα, όχι όταν έχεις μόνο αρχείο pdf στους υπολογιστές. κι όμως, όταν ανοίγει το στόμα κάποιος στον πάγκο και βγάλει μια αλλαγή εκείνη τη στιγμή που γίνεται αλλαγή κλίματος — τότε θυμόμαστε γιατί στεκόμαστε εκεί κάτω στις κερκίδες από δεκαετίες. δεν χρειάζεται κάθε φορά ένας Γουάρντι. χρειάζεται μόνο ένας άνθρωπος που θα τους κάνει να νιώσουν πως φοράνε μποτάκια, όχι παντόφλες. και μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι ο πάγκος, αλλά εκείνοι που ψάχνουν έναν σωτήρα σαν να ψάχνουν τον επόμενο δήθεν Μεσσία στις εικόνες ενός κινητού; αυτό εδώ πάνω δεν είναι τζάκι όπου βάζεις ένα ξύλο και περιμένεις να φουντώσει η φωτιά — είναι ένας βωμός όπου πρέπει να ανάβεις συνέχεια τη φλόγα μόνος σου.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΤΙ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;;;; 😱🔥 ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΟΦΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΕΚ Η ΑΣΤΕΡΑ;;;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΤΕΝΤΕΛΛΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ Ο ΑΕΡΑΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;;;; ΚΙ ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ;;;;;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΗΓΑ ΕΚΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΑΕΚ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥΣ 🔴💪 ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΔΩ;;;;;;;;;;; ΚΟΡΔΕΛΕΣΑΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;;;;;;;;;;; ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΜΑΤΣ ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ ΠΟΥ ΕΦΟΡΟΥΣΕ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΠΟΛΟ ΤΟΥ ΟΦΗ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΦΩΝΑΞΕ "ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΥΦΟΥΡΟΣ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ" ΚΙ ΕΓΩ ΣΙΓΟΜΟΥΝΑ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ: ΝΑΙ ΡΕ ΣΑΒΟΥΡΟΥ!!! 😭🤬 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΠΟΥ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΕ ΛΙΓΑ ΛΕΠΤΑ ΘΑ ΔΕΙΣ ΜΙΑ ΚΟΡΔΕΛΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΕΛΙΚΟ Ή ΣΕ ΕΝΑ ΠΕΝΤΕ-ΕΝΑ;;; ΑΛΛΑ ΕΔΩ;;; ΘΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΓΟ;;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΕΡΑΣ;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΖΟΥΝ;;;;; ΑΝ ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΟΥΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΙ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΞΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥΣ;;;;; ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΟΤΕ;;;;; ΝΤΑΞΗ ρε!!!

Αχ ρε μαλάκα, είχα πάει δυο φορές τον Οκτώβριο στο στάδιο για ντέρμπι με τον ΠΑΣ Γιάννινα και στις δύο έμεινα σα να γύρισα πίσω στην εποχή που έγδυναν όλους τους εφήβους γιατί είχαν τρύπιο παντελόνι! 🤣🔥 Αλλά να σου πω και κάτι: συμφωνώ με τον @ThanasisErythrolefkos54 πως δεν φταίει ο πάγκος. Εγώ όταν βλέπω τους παίκτες να κινούνται σα να βγήκαν από καναδικό τζάκι αργά το βράδυ — δεν θυμίζουν τίποτα τους θρύλους της παλιάς φρουράς! Αυτοί κάνουν αγώνα δρόμου για να φτάσουν μέχρι τη μπάλα, όχι για να την κυνηγήσουν! Κι όμως, όταν κάτι γίνεται εκεί πάνω και σηκώνεις αυτό το περίφημο «βγάλ' το ξαφνικά!» μέσα στη κερκίδα, ξέρεις πως κάποιος εκεί έξω δεν έχει παραδοθεί ακόμα. Αλλά μέχρι να βγει εκείνος ο ένας τύπος που θα τους πιάσει και θα τους φωνάξει «ε εσείς εκεί ρε μεγάλοι, ξεχνάτε ότι φοράτε μποτάκια;», πάει πολύς κόσμος ακόμα… 🍿😂

τι λες μωρέ εκεί πάνω στον πάγκο όταν βλέπεις τέτοια εικόνα; να σου πω εγώ τι θυμάμαι από τους δικούς μας παλούς εκεί κάτω στον Βόλο, όταν μετά από έναν αγώνα που η ομάδα είχε βγει σα σακούλες άχυρα στο γήπεδο, ο ένας φίλος γύρισε και μου λέει «Κώστα, εδώ στο Ηράκλειο κανένας δεν ξέρει τι σημαίνει τσίκνα στη ζωή». εγώ τότε του έκανα μια ματιά σα να είχε μιλήσει για τη μισή αλήθεια—γιατί εμείς εδώ στη Θεσσαλία ξέρουμε πως όταν η ομάδα στέκεται σα γκρίζα μούχλα εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο, είναι σαν να μην έχουν ξαναδεί καν οι παίκτες πως υπάρχει και ουρανός πάνω από το κεφάλι τους. τώρα όμως εδώ λέγεται πως ο ΟΦΗ κάνει comeback σα νερό βρύσης που γυρίζει πίσω στη λεκάνη. δεκατέσσερις ήττες λες; από δω εγώ βλέπω μία ομάδα που κάθε φορά που βγαίνει να παίξει μοιάζει σα να την στέλνουν στο γυμνάσιο χωρίς καν μια διδακτική επίσκεψη στο εργαστήριο της ιστορίας της ομάδας της. τι έκανες εσύ εδώ ρε φίλε μου όταν ήσουν εκεί πάνω στις κερκίδες πριν χρόνια; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα τον ΠΑΟΚ στην πρύμνη όπου ένας τύπος πήρε τη φωνή του μαζί του σπίτι για τρεις μέρες — εκείνοι οι φίλοι εκείνο το βράδυ είχαν αφήσει ένα κομμάτι της ψυχής τους εκεί πάνω σα να ήταν κληρονομιά από γενιά σε γενιά. τώρα οι φωτογραφίες των παλαιών ηρώων εκεί στις προθήκες σαν κάτι αγιογραφίες που κανείς δεν τολμά να αγγίξει μπαίνει το χέρι μέσα κι ανάβει το κερί της αμφιβολίας: αυτοί που σήμερα κάνουν τους μεγάλους λόγους στους διαδρόμους δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να ζεις με μία ομάδα στα κόκαλά σου όσο να σου μείνει μόνιμα χαρακιά. εγώ όταν ήμουν μικρός εκεί στον Βόλο, πηγαίναμε στο γήπεδο σα να πήγαινε κανείς να δει την οικογένεια του Κυρίου του Μέρους του Άι Βασίλη — έτσι βγήκαν και οι δικοί μας εκείνοι θρύλοι βρε παιδιά, όχι από καναδή έκαναν παρέα με την ιστορία. οπότε ας βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους εκεί πάνω: δεν φταίει ο πάγκος αυτός είναι κουρτινάκια για να μην βλέπουμε ποιός κάνει τον ελέφαντα στο δωμάτιο. φταίνε εκείνοι που κάθε Κυριακή μπαίνουν στο γήπεδο φορώντας την ίδια ρόμπα τόσο χρόνια που τελικά ξέχασαν πως υπάρχουν και μποτάκια μέσα εκεί. ο ΟΦΗ δεν χρειάζεται Γουάρντι εκεί πάνω χρειάζεται μια κουβέντα που θα ξεκινήσει από τον τελευταίο φίλο στις κερκίδες μέχρι το πρώτο γραφείο διοίκησης: εκείνοι εκεί έχουν αίμα στα πόδια επειδή κάποιος κάποτε τούς έκανε να νιώσουν πως φοράνε μποτάκια όχι παντόφλες.

τι γίνεται εδώ πέρα;;;;;; μωρέ αυτά εδώ δεν είναι ομάδες, είναι θέατρα παρωδίας 😭🔥 μπορεί ο @PAOK_7 νά 'χει βάλει μπουρδέλες στους δρόμους της Σούδας πριν χρόνια — κανείς δεν λέει πως η Κρήτη ήταν ποτέ γήπεδο λουλουδιών, μα τώρα;;;;;; οι τύποι εκεί πάνω στα κεραμίδια φτιάχνουν μουσεία των ηρώων τους ενώ οι παίκτες τους φορώντας παντόφλες σέρνονται σα σακούλες πλαστικές στο γήπεδο. δεκατέσσερις ήττες σηκώνεις και στέκεις στον πισινό σου σα να περιμένεις τον επόμενο Μεσσία να τους σώσει από το χρέος τους;;; κάνεις αγώνα δρόμου προς τον υποβιβασμό με χορό της γιορτής στα social media! και ο πάγκος;;; τι πάγκο;;; εκείνος πάνω εκεί ξεχνάει πως όταν κάποτε εκείνος ο τερματοφύλακας του έδωσε ελπίδα στους φίλους του κάτω στις κερκίδες, τότε εκείνοι σήκωσαν αυτόν τον τοίχο ψυχής ψηλά — όχι σήμερα που κάθε φορά κάνουν selfies στους διαδρόμους σα να βγήκαν από reality show. τι έκανε ο @ZebraGate εκεί στη Θόλο;;; είδε μια κυρία να σηκώνεται και να φωνάζει πως αυτοί εκεί δεν είναι ο φουφούρος που γνωρίζουμε. έχεις δίκιο ρε! εκείνος ο αέρας — εκείνος ο μαγικός αέρας που κολλάς στα ρούχα σου σα βερνίκι, εκείνος που σου θυμίζει πως ζεις όχι μόνο από λόγια στα paper αλλά από μία μπάλα που κουβαλάς σαν κουτί από κασέτες μνήμης στους ώμους σου — εκείνος χάθηκε σα βροχή που έπεσε στη θάλασσα. κι όμως... όταν κάποιος εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο σηκώσει ένα κεφάλι κι ανακαλύψει πως φοράει μποτάκια ακόμα — τότε εκείνη η φλόγα ανάβει ξανά. γιατί ξέρουμε εμείς οι παλιοί πως η ομάδα δεν πεθαίνει εκεί που βουλιάζει η τσέπη ή η φήμη, αλλά εκεί που σταματάει η ψυχή να τραγουδάει μαζί της. δεκατέσσερις ήττες δεν γίνονται επειδή δεν υπάρχει ο σωστός άνθρωπος εκεί πάνω — γίνονται επειδή όλοι ξέχασαν πως πρέπει να ανάβεις συνέχεια αυτή τη φωτιά μόνος σου σα να μην υπάρχει άλλος τρόπος να δεις τον ουρανό μέσα στο σκοτάδι. τόσο σοβαρό είναι;;; όσο σοβαρό είναι εκείνο το νήμα που έχει κολλήσει σαν κόλλα σχολικού παιδιού στις ψυχές όλων εδώ κάτω. μπορούμε να περιμένουμε comeback;;;;;; ναι — αλλά μόνο αν εκείνοι εκεί πάνω βγούν από την ρόμπα της ρουτίνας, βάλουν μποτάκια στα πόδια και θυμηθούν πως υπήρξαν κάποτε άνθρωποι που δίνανε ψυχή όχι επειδή είχαν συμβόλαιο για αυτό, αλλά επειδή η ομάδα τους ήταν η οικογένειά τους. αλλιώς;;; αλλιώς αυτή η ιστορία γράφεται σαν ταινία τρόμου — ο ΟΦΗ βουλιάζει αργά-αργά σα τίτλο ταινίας που κανείς δεν τολμά να διαβάσει ολοκληρωτικά. 😅

Αχ ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε... εγώ τον Οκτώβριο εκεί στο στάδιο πήγα μια Κυριακή βράδυ, πέντε άτομα πάνω στις κερκίδες κι ένας τύπος να πουλάει αεράκια! Πέντε! Και αυτοί αγόραζαν σα να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία να πιουν νερό πριν από το λουκέτο! Τι να σου πω τώρα... Αυτή η ομάδα έφαγε δεκατέσσερις ήττες και συνεχίζει σαν να της λένε "περάστε πέρα σιγά σιγά γιατί χαλάτε την παρέα". Την τελευταία φορά που πήγα εκεί πουλάνε εισιτήρια μόνο στους τουρίστες σαν θεατρικό έργο "Ο Φόβος του Αντόνιου". Τα social media γέμισαν μουσεία ηρώων, να καταλάβετε τι έγινε; Εμένα όμως που μου πήγαινε κάθε δεύτερη Κυριακή εκεί πάνω, τι να σου πω... βλέπω ένα γήπεδο σφραγισμένο σα κονσέρβα κι έναν κόσμο που θυμάται τον ήλιο πίσω από τα σύννεφα του Ηρακλείου, όχι αυτές τις πλαστικές μπουρδέλες που κυκλοφορούν σήμερα. Αυτή η ιστορία δεν γράφεται ούτε σε ταινία τρόμου — γράφεται σ' ένα βαρύ δελτίο ειδήσεων στις δώδεκα το βράδυ, χωρίς κανείς να ασχολείται. 💸🔥

Πέντε άτομα στις κερκίδες; Εγώ εκείνη την Κυριακή στο Γεντί Κουλέ είχα φορτώσει 20€ σε έναν τύπο που έκανε σκούτερ του 92’ — πέντε φορές περισσότερο κόσμος έπαιρναν τα χρήματα παρά εισιτήριο! Φτάνει πια, όμως… Αυτή η ομάδα φοράει τη φόρμα σαν σακούλα σκουπιδιών και μετά αναρωτιούνται γιατί κανείς δεν της κάνει πίστωση στις γωνίες. Κάποιος πρέπει επιτέλους να πετάξει αυτούς τους μπαλαμούς έξω από το γήπεδο — αλλιώς στο τέλος θα βγάλουν και εισιτήριο για να δεις πως παίζουν! Αχ, και ο Ντοσένας… τώρα θυμάμαι που τον είχα βάλει στο ίδιο στοίχημα με την ΑΕΚ εκεί μέσα στη χρονιά του ’04 — χρειάστηκε μόλις τρεις αγώνες για να καταλάβω πως η ομάδα του πρότεινε εικονικό μονοπάτι προς την καταστροφή! 💸🔥