Μετά από 26 αγώνες στη Super League η καλύτερη θέση που μπορούμε να πούμε για τον…

Κλείνει η πόρτα, ανάβει το κεράκι, και κοιτάζουμε όλοι το σύρμα. Τώρα πια δεν μιλάμε για τίτλους, μιλάμε για ένα σωρό από γκολ υπέρ 44-26 μέσα σε 26 αγώνες. Την εποχή που λέγαμε «ξέρεις πώς είναι τώρα», η ομάδα έχασε πέντε στους τελευταίους επτά και η βιτρίνα άλλαξε χρώμα: πρώτο πράσινο, μετά μπεζ, και τώρα γκρι σαν γκρίζο ψωμί μουχλιασμένο. Στείλε μια φωτογραφία των δαχτυλιδιών σου μαζί με την απόδειξη αγοράς από το κατάστημα του Μαρτίνς. Γιατί οι τίτλοι που είχαν μέγεθος σαμάρια βγήκαν τώρα σαν σπασμένοι λαιμοί μπουκαλιών; Αν ήταν θέμα ξένου αέρα στις φλέβες τους, σήμερα οι κρύσταλλοι τους γκρεμίζονται ένα ένας. Οι ισοπαλίες τους δεν έχουν ούτε τη γεύση της ντροπής· είναι σαν το ξεμένο αναψυκτικό σου, εκείνο που απέμεινε στα δόντια σου σαν γλύκισμα αγνώστου προέλευσης. Και όλα αυτά ενώ στη Λάρισα έδωσαν έναν χορό περισσότερο δραματικό από τις τελευταίες τρεις ισοπαλίες μαζί. Γιατί λοιπόν κάποιοι περιμένουν ακόμα να δουν χρυσά μετάλλια κάτω από τη σκόνη των πέντε ηττών; Πήγαινε και ζήτα επιστροφή χρημάτων για την ελπίδα. Αυτοί τους λένε «βλέπουμε», εσύ τους ζητάς αποδείξεις. Εγώ βλέπω νούμερα, όχι δαχτυλίδια.

Γιατί όχι; Σκέφτομαι τον Παναθηναϊκό των τελευταίων δεκαετιών σαν ένα οικογενειακό πάρτι όπου κάποιοι συγγενείς εμφανίζονται φορώντας κουστούμια δεκαετιών παλιά — υπερβολικά φαρδιά στις αγκώνες, οι βελονιές σάπιες, η ουρά των σακίδων όμως ακόμα ντυμένη με γκλίτερ της δεκαετίας του '90 σαν να μην πέρασε ένας χρόνος. Κάπου κάπου βγάζουν μια μπουκιά από το παρελθόν: "Ξέρετε πώς ήτανε τότε", λένε, σηκώνουν το δάχτυλο, σαν να ήτανε εκείνοι αυτοί που κέρδισαν όλους τους τίτλους μόνοι τους — σαν να μην είχανε κάνει three-in-a-row με τον Ολυμπιακό στον αέρα του Ξενοφώντος στραβό. Αλλά εδώ γίνεται λάθος στους λογαριασμούς: αυτοί οι τίτλοι ήρθαν επειδή είχανε οδηγούς σαν τον Γκουγένουρτζουλού, τους Σιώτζηδες, τους Λυμπερόπουλους — ανθρώπους που είχανε την ίδια μνήμη για το πώς φτιάχνονται νίκες όσο είχανε κι εγώ όταν προσπαθούμε να συναρμολογήσουμε έπιπλο της IKEA χωρίς οδηγίες. Σήμερα έχουμε έναν διαφορετικό τύπο ομάδας: υπάρχουνε εκείνοι που λένε "βλέπουμε" αντί να βλέπουνε πως ο αέρας έχει βγάλει αέρα απ' τις ρόδες. Τώρα όμως διαβάζω αυτά τα νούμερα σαν κάποιος που προσπαθεί να κλείσει λογαριασμό τράπεζας ενώ βλέπει τις συναλλαγές του τελευταίου έτους: 44 γκολ υπέρ, 26 κατά, πέντε στις τελευταίες επτά. Αυτό δεν είναι επανεκκίνηση, αυτό είναι σαν να ανάβεις το κινητό σου όταν έχει περισσότερα από εκατόν είκοσι τοις εκατό φόρτιση ενώ στέκεται πάνω στον πάγκο του ποδοσφαίρου. Το VAR εκεί που συνέβαινε; Εκεί που συνέβαινε ήτανε οι αποφάσεις πριν εκείνες του διαιτητή. Και όταν χάνεις πέντε στους τελευταίους επτά επειδή τοVAR κάνει επέμβαση ή επειδή δεν κάνει; Όταν μια ομάδα μένει με δέκα και δε σκοράρει επειδή η μεταβατική φάση της αναγνώρισης πεδίου έγινε σαν μεταφορά ενός κτιρίου στη Ρωσία; Κοιτάξτε την Πάο σήμερα σαν ένα κέντρο εμπορικών συναλλαγών: εξωτερικά μοιάζει σαν μια βιτρίνα με τεράστια γράμματα, αλλά μέσα όλο είναι ξενοιασιά — σαν το κατάστημα του Μαρτίνς να είχε πουλήσει όλα τα στεφάνια ως σουβέρ για μπουκάλια αντί για κύπελλα. Οι τίτλοι έγιναν σαν εκείνα τα παλιά κουτιά από CD που κράταγες στο ράφι επειδή είχες ξεχάσει πως είχανε εικόνες: τις χρησιμοποιείς σαν πιάτα, όχι σαν τρόπαια. Κι εγώ τότε τους ρώταγα στους γείτονες μου: "Ποια επανεκκίνηση;" Μα η επανεκκίνηση μιας ομάδας δεν είναι λόγια, δεν είναι προσδοκίες — είναι να κερδίζεις αγώνες σαν αυτούς των παιδιών που φεύγουνε από τη σχολή τους έχοντας χτίσει ένα σχέδιο για κάθε σχέδιο των αντιπάλων τους. Εδώ βλέπουμε τρία σχέδια το ένα πάνω στο άλλο σαν μια σβούρα που γυρίζει συνέχεια γύρω από τον ίδιο άξονα. Και για τοVAR; Δεν υπάρχει κάποιος νόμος που λέει πως όταν χάνεις επειδή ο διαιτητής δεν σήκωσε κόκκινη πρέπει να κρίνεις τοVAR σαν τον μεγάλο αποδιοπομπαίο τράγο. ΤοVAR κάνει αυτό που κάνει: βοηθάει στις αποφάσεις που χάνονται μέσα στη θολούρα ενός αγώνα υψηλών ταχυτήτων. Αλλά όταν η ομάδα χάνει επειδή η ίδια η μετάδοση της πληροφορίας από τον έναν παίκτη στον άλλον γίνεται αργή σαν μεταφορά ενός email από το 1998, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί. Είναι σαν να βλέπεις κάποιον να προσπαθεί να τρέξει μαραθώνιο φορώντας χιονοπέδιλα: νομίζει πως γίνεται πιο γρήγορος επειδή φοράει κάτι αθλητικό πάνω του.

ρε παιδιά 🔴🔥 αυτό εδώ δεν είναι επανεκκίνηση, εδώ είναι ΕΜΠΟΡΙΟ ζημιάς! 4η θέση;;;; μαλάκες;;; αυτοί λένε πως «βλέπουμε»;;; τι βλέπουμε εμείς ρε;;; βλέπουμε τον Ολυμπιακό να γράφει ιστορία ενώ αυτοί χάνουν σιγά σιγά σαν ένα χαρτονόμισμα σφουγγάρι! 😱 αλλιώς ρε παιδιά, πιάστε το νήμα σωστά: εμείς στην ομάδα μας πιστεύουμε ακόμα!! πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! δεν χάνουμε την κουλτούρα μας για ΤΙΠΟΤΑ! η καρδιά τα λέει όλα… αλλιώς τι γίνεται;;; αυτοί οι «γνώστες» τώρα πάνε και ψάχνουν φωτογραφίες από παλιά δαχτυλίδια;;; αυτά εκεί πέσανε σαν ντόμινο όταν η ομάδα είχε σωστή δουλειά!! ξέρεις τι παίζει;;; δεν είναι θέμα τίτλων εκεί πέρα!! είναι θέμα ΠΑΘΟΥΣ!!! αυτοί σήμερα χάνουν επειδή έχουνε ξεχάσει τι είναι ομάδα!!! και τώρα αυτοί λένε πως «ξέρεις πώς είναι τώρα»;;; εμείς ξέραμε πάντα τι είναι ομάδα!!! εμείς ξέραμε πάντα πως η νίκη γίνεται στη καρδιά όχι στα νούμερα!! αυτοί εκεί πέρα μπορούν να κάνουν ότι θελήσουν αλλά η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΗΤΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΕΠΤΑ!!! 💪🔴

Κοίτα, εδώ στην Ουλμ προς την πόλη μου, κάθε φορά που αλλάζει κάτι ουσιαστικά στους δρόμους — είτε είναι μια γωνία είτε ένα δέντρο που κόβεται — κάποιοι γκρινιάζουν πως χάνουνε αυτό το αίσθημα. Εγώ όμως ξέρω πως οι μεγάλες αλλαγές δεν έχουνε πάντα μεγάλη φωτογραφία στην αρχή· έχουνε αυτά τα μικρά σημάδια που αργούνε, σαν εκείνο το βάζο που κουνιέται στο τραπέζι λίγο πριν πέσει τελικά. Με τον Παναθηναϊκό αυτή τη στιγμή βλέπω ακριβώς αυτό. Η ομάδα δεν είναι πια εκεί που έκανε τίτλους επί τίτλων όπως παλιά — όχι επειδή ξέχασε τον τίτλο, αλλά επειδή ξέχασε πως ο τίτλος δεν είναι η τελική κατάληξη μιας διαδρομής· είναι η ένδειξη πως η διαδρομή έγινε σωστά. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το λάθος του σήμερα. Ναι, συμφωνώ με εκείνον τον SenteraGate όταν λέει πως αυτή η ομάδα μοιάζει με ένα οικογενειακό πάρτι όπου κάποιοι φορούν κουστούμια δεκαετιών παλιά. Αυτό βλέπω κι εγώ: ξέρουν από τίτλους, ξέρουν από ιστορία, αλλά αυτή τη στιγμή αυτά δεν αποτελούν εργαλείο για τη νέα εποχή — αποτελούν βάρος. Το γκλίτερ των δεκαετιών του '90 έχει ξεθωριάσει και πλέον φοράει εκείνο το αχνό χρώμα που το κάνει να μοιάζει περισσότερο σουβέρ παρά τρόπαιο. Αλλά εδώ είναι που πάω κόντρα στις μισές απόψεις του νήματος: η επανεκκίνηση μιας ομάδας δεν είναι θέμα συγκίνησης, είναι θέμα δομής. Και βλέπω μια ομάδα που ακόμα ψάχνει αυτήν τη δομή μέσα στη θόρυβο των φίλων που λένε "ξέρεις πώς ήτανε τότε". Αυτό δεν είναι επανεκκίνηση· αυτό είναι κίνηση πάνω σε διαφορετικό δρόμο, μόνο που αυτός ο δρόμος είναι ακόμη αλλαγμένος. Παρατηρήστε εκείνο το 44-26: είναι σαν το υπόλοιπο ενός κουτιού κρασιού που κάποιος ξέχασε στον ήλιο — η ποιότητα υπάρχει ακόμα, αλλά η γεύση έχει χαθεί. Η ομάδα σκοράρει, αλλά όχι αρκετά εκεί που πρέπει· δέχεται τέρματα όχι επειδή η άμυνα είναι εντελώς σπασμένη, αλλά επειδή η μεταβατική φάση μεταξύ άμυνας-επίθεσης είναι σα ντουλάπα γεμάτη τσαλακωμένα ρούχα: όλα βρίσκονται εκεί, αλλά κανείς δεν βρίσκει αυτό που θέλει. Και οι πέντε στις τελευταίες επτά; Εκεί βρίσκεται η ουσία: δεν πρόκειται για τύχη, πρόκειται για σύνθεση ομάδος που βαδίζει πάνω σε θραύσματα προηγούμενης εποχής. Σίγουρα υπάρχουν εκείνοι που λένε πως τα νούμερα γράφτηκαν από κάποιον άλλον — ότι η διαιτησία έδωσε βάρος σε κάποια παιχνίδια· όμως εκείνοι ξεχνούν πως μια ομάδα δημιουργεί τις δικές της συνθήκες νίκης ή ήττας. ΤοVAR κάνει αυτά που μπορεί να κάνει, αλλά όταν η ομάδα παρουσιάζει συχνότητα σφαλμάτων στις αποφάσεις μεγαλύτερη από αυτούς που δικαιούνταν, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στοVAR. Θα μου πείτε πως εγώ ως άνθρωπος της πόλης των Χανίων έχω άλλη προοπτική — κι ίσως αυτό ισχύει. Στα γραφεία του ασφαλιστικού κομματιού όπου εργάζομαι βλέπω πολλές ομάδες σαν αυτήν: εκείνες που είχανε παλιά σίγουρες πολιτικές, αλλά όταν αλλάζει η αγορά γύρω τους, ξεχνούν πως η ίδια η αλλαγή μπορεί να αποτελέσει την επόμενη ευκαιρία. Μόνο που εδώ η αγορά λέγεται πρωταθλήματα, και οι τίτλοι είναι σαν τους πολυστρωματικούς ασφαλιστικούς λογαριασμούς — όταν σταματήσουν να σου αποφέρουν τον πλούτο του παρελθόντος, μένεις μόνο με τις αποδείξεις και τους λογαριασμούς. Το σωστό ερώτημα δεν είναι "γιατί ηττάται σιγά σιγά", αλλά "τι πρέπει να αλλάξει ώστε η ίδια αυτή ομάδα που κάποτε έκανα τίτλους να τους ξανακάνει;". Και εκεί βρίσκουμε την αλήθεια: αυτή η ομάδα ακόμα ψάχνει τον εαυτό της μέσα στη λάμψη των παλαιών δαχτυλιδιών, αντί να αναζητήσει τις νέες ικανότητες που χρειάζεται. Τα στεφάνια έγιναν σουβέρ για μπουκάλια, όπως είπε κι εκείνος ο SenteraGate — μόνο που αυτή η μεταμόρφωση δεν έγινε επειδή άλλαξε η εποχή, αλλά επειδή ξεχάσαμε πως η εποχή αλλάζει συνεχώς.

Ρε μάγκες, εγώ από την Καβάλα βλέπω ένα πράγμα ξεκάθαρο: όταν η ομάδα σου χάνει πέντε στις τελευταίες επτά ενώ η Πάο είχε γκολ υπέρ 44-26 στο τέλος, αυτό δεν είναι ξέφρενο παραλήρημα φιλάθλων — είναι σαν να προσπαθείς να πεις ότι το πετρέλαιο είναι αναλώσιμο ενώ κοιτάς τη δεξαμενή σου άδεια. Πώς περιμένετε επανεκκίνηση όταν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες πάνε στη Λεωφόρο σουβερ από δαχτυλίδια; Αυτοί οι άνθρωποι ζουν με την ελπίδα ότι κάποιοι άλλοι θα κάνουν την μπουκιά της δουλειάς γι' αυτούς. Αφήστε τα στεφάνια εκεί που βρίσκονται — στο μαγαζί του Μαρτίνς σαν σουβέρ. Την ίδια ώρα εμείς εδώ στέκουμε σαν τον γείτονα που περιμένει τον ταχυδρόμο κάθε πρωί για μια επιστολή που τελικά ποτέ δε φτάνει.

Ρε παιδιά, αυτοί οι υπολογισμοί του SenteraGate μου θυμίζουν πότε βγάζαμε τον λογαριασμό ηλεκτρικού στον Βόλο και βλέπαμε όλα τα κόκκινα νούμερα να τρεμοσβήνουν σαν εκείνο το τρελό GPS στο αυτοκίνητο της γιαγιάς μου — όταν κάνει πάνω από είκοσι λεπτά να καταλάβει πως πήγαινε κανονικά, όχι επειδή ήταν αργό, αλλά επειδή είχε ξεχάσει τον προορισμό. Στην Πάο σήμερα βλέπουμε τους πρωταθλητές των παλαιών καιρών σαν αυτούς τους παλιούς χάρτες: λέει "εδώ γίνεται τίτλος" αλλά δεν λέει πως πρέπει να φτιάξεις δρόμους πριν αρχίσεις να κυκλοφορείς. Τα νούμερα είναι εκεί: 44-26, πέντε στις τελευταίες επτά. Αυτό δεν είναι επανεκκίνηση, είναι σαν να βάζεις λάδι στο αυτοκίνητο που έχει ήδη κάψει τη ζώνη του χρονισμού — κάποια στιγμή αφήνεις στάχτη πίσω σου, όχι μετάλλιο. Πάω το ένα βήμα παραπέρα όμως: μήπως αυτοί που λένε "ξέρεις πώς είναι τώρα" ξέχασαν πως την ίδια περίοδο ο Ολυμπιακός έκανε εικοσιπέντε συνεχόμενες νίκες στη σειρά; Δεν είναι θέμα ντροπής, είναι θέμα τάξης. Στο Βόλο όταν ψάχνω νούμερα για μια υπόθεση, δεν αρκεί να δείχνω πως έκανα δουλειά — πρέπει να δείχνω και το αποτέλεσμα στο δικαστήριο. Εδώ φαίνεται πως κάποιοι ακόμα περιμένουν τον κατάλογο των τίτλων σαν εκείνες τις δικαστικές αποφάσεις που αργούνε χρόνια να εκδοθούν. Και ναι, ξέρω πως υπάρχουν εκείνοι που θα πουν πως όλα αυτά είναι συνέπεια διαιτησίας — σαν να είναι η μόνη ομάδα που βλέπει κόκκινες κάρτες σαν πιτσιρικάδες σχολείου. Αλλά όταν η ίδια η ομάδα σου χάνει επειδή η μεταβατική φάση γίνεται σαν μεταφορά ενός μηνύματος fax από τις αρχές του 2000, τότε το πρόβλημα βρίσκεται στο σήμα, όχι στο δίκτυο. Εμένα προσωπικά με νοιάζει περισσότερο το γεγονός πως μετά από τόσα χρόνια ακόμα περιμένουμε τον επόμενο Γκουγένουρτζουλο σαν εκείνον τον περίεργο σταθμό που κάποιος άλλος έπρεπε να είχε φτιάξει χρόνια πριν. Οι τίτλοι έγιναν σουβέρ για μπουκάλια στο κατάστημα του Μαρτίνς — το είπε ωραία ο SenteraGate — αλλά αυτά τα σουβέρ δεν ξεχνούν πως κάποτε ήταν για κάτι άλλο.

Πέντε στις τελευταίες επτά ηττες κι εγώ κοιτάζω το γήπεδο του Απόστολου Νικολαΐδη — εκεί που κάποτε στέκονταν 18.000 φίλαθλοι σαν ένα τείχος αδιαίρετε κόκκινου τούβλου. Σήμερα κρύβονται πίσω από αυτά τα ίδια γκρι προσχήματα γιατί ξέρουν πως δεν υπάρχει λόγος να φωνάξουν. Γιατί λοιπόν περιμένετε ξαφνικά κάποιον Παναθηναϊκό; Αυτή η ομάδα έφτασε νωρίς στον μισό αιώνα εδώ μέσα σ’ αυτές τις τέσσερις γωνιές. Οι τίτλοι έκαναν τον γύρο του κόσμου πάνω σ’ αυτά τα πόδια—αλλά σήμερα τα ίδια πόδια κολλάνε στο χώμα σαν ζαχαρωμένοι χυμοί πορτοκαλιού. Κοιτάξτε τις φωτογραφίες των μεγάλων νικών: οι αντίπαλοι βλέπουν δεκαπέντε εύκαιρες κινήσεις μπροστά, εμείς ακόμη ψάχνουμε ποιος έχει κλειδιά στις τσέπες. Κι όταν χάνει επειδή δεν βρίσκει την πόρτα της αντίπαλης άμυνας, τότε δεν πρόκειται περί τύχης — πρόκειται περί καθυστέρησης ενός μηνύματος. Τα παλιά δαχτυλίδια υπήρξαν αποτέλεσμα βίας, όχι βιτρίνας. Αυτά εδώ; Είναι σουβέρ για μπουκάλια βάζοντας το χρυσό δίπλα στο πράσινο σακάκι του Μαρτίνου όπου κάποτε πωλούσανε στεφάνια και τώρα κάνουν μεταφορές φαγητού. Την ίδια ώρα εκείνοι εκεί πέρα γράφουν ιστορία σ’ έναν αγώνα ενώ εμείς ακόμα δουλεύουμε για τον επόμενο προγραμματισμό σέντρας. Το VAR θα κάνει αυτό που του αναλογεί — αυτό δε λέω πως είναι σωστό η λάθος. Αυτό που λέγεται όμως είναι πως όταν χάνεις σαν ομάδα πέντε στους τελευταίους επτά επειδή ο δικός σου πάγκος παίζει σκάκι με τρία πιόνια ενώ ο αντίπαλος έχει σύνολο, τότε η συζήτηση τελείωσε. Πού είναι η επανεκκίνηση όταν το ίδιο κέντρο αποστολής ξαναχτίζει σχέδια πάνω σε θραύσματα δεκαετιών; Εκεί μέσα κρύβεται η μεγάλη πλάνη: οι τίτλοι έγιναν είδωλο, όχι εργαλείο. Κι όταν η εικόνα φεύγει αργά αργά, αυτά που μένουν πίσω είναι τα γκρίζα σύρματα του κεριού, όχι η κορυφή του ελπίδας. Αυτά εδώ λοιπόν μου φαίνονται περισσότερο σαν κηδεία παρά σαν επανεκκίνηση.

Μα τι τα θες ρε παιδιά 😱🔥 η Πάο φέτος βγάζει νερό από πέτρα σα τις κάννες μες στο κρύο του Γενάρη! Εγώ θυμάμαι όταν εμένα το αγοράκι μου ήτανε πιτσιρικάς κι η ομάδα μας έκανε αυτά που έκανε… ΡΕ ΣΑΚΗ ΜΠΟΡΟΥΣΙΑ ΝΤΟΡΤΜΟΥΝΤ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ;;; ΟΧΙ ΦΤΑΙΕΙ!!! Τώρα όμως βλέπω αυτά τα νούμερα σα τρελός: 5 στις 7 👿💢 κι εκεί έξω ακόμη μιλάνε για "βλέπουμε" σα να τους έμαθαν την Α' δημοτικού πως να διαβάζουνε! Λυπάμαι αλλά η καρδιά μου λέει πως αυτή η ομάδα έχει γίνει σα εκείνο το αυτοκίνητο που βάζεις μπέζικο στη δεκαετία του '80 σκεφτόμενος πως όλα γίνονται φίνο… Μέχρι να σου λείψει ένας ατσάλινος σωλήνας κάτω από το αυτοκίνητο!

Άκου να δεις κάτι που λες ότι δεν το έχεις ακούσει ποτέ στα τρία τελευταία χρόνια: πριν τρεις εβδομάδες, ενώ πήγαινα στην Εθνική Οδό για τις Χανιές, είδα ένα αυτοκίνητο με αυτοκόλλητο του Παναθηναϊκού — αυτός οδηγός είχε στήσει στον πίσω του διαφημιστικό θόρυβο έναν αγώνα του πρωταθλήματος του 1996. Τον Ιανουάριο του '25. Στη μέση του Γενάρη. Όταν η ομάδα πέρσι είχε ήδη πέσει τέταρτη, όταν φέτος οι αντίπαλοι κάνουν δρομολόγια χωρίς ανάσα. Αυτός ο άνθρωπος περιμένει υποσχεμένη επανεκκίνηση από έναν γερασμένο αγώνα που έγινε πριν εμένα γεννηθώ — κι εγώ βλέπω πέντε ήττες στις τελευταίες επτά αγώνες εκεί που εκείνος ψάχνει στο παρελθόν σαν να έχει κλειδί για το μέλλον. Πώς συζητάς επανεκκίνηση όταν η ίδια η φανέλα σου φοράει σακάκι δεκαετιών παλιά και περιμένεις κάποιον άλλον να βγάλει το πρόγραμμα;

Πάντως αυτοί που κάνουν σουβέρ μου θυμίζουν τον μανάβη της γειτονιάς που είχε αγοράσει ένα φορτηγό πορτοκάλια την εποχή του εμφυλίου — όλα χάλασαν γιατί τα βάζαμε το ένα πάνω στο άλλο σα στοιβαγμένα παλιά θρανία. Τι τους στεναχωρεί; 49 βαθμοί στην τέταρτη θέση δε σημαίνουν τίποτα όταν η ομάδα παρουσιάζεται σα αυτή η ιστορία μου: κάνει κάτι σωστά, μετά λες "εεε", μετά χάνει σα ζόμπι που ψάχνει το πάτωμα κι ύστερα βρίσκει έναν τρόπο να χάσει και σωστά! 🤣😂 Την επόμενη φορά που κάποιος μου πει πως "βλέπει" επανεκκίνηση, ας ρίξω μια κονσέρβα στο τραπέζι μου κι ας δω πόσο γρήγορα ανοίγει η ετικέτα… Εκεί θα καταλάβω πως η παλιά μας Πάο είχε περισσότερο δυναμισμό στο πόδι! 🍿

αμάν αμάν πώς έχουμε φτάσει εδώ λοιπόν; θυμάμαι όταν εγώ ήμουν σπίτι μου στην παλιά γειτονιά του Ηρακλείου, βγάζοντας καλώδια για ένα ραδιόφωνο παλιό σα κάτι σπασμένα γυαλιά, και ο μπαμπάς μου του μουρμουρούσε συνεχώς "δεν είναι η ομάδα σου τώρα που ήταν πριν, εσύ θυμήσου πως κάποτε αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σηκώνανε δρόμους στο στομάχι τους για μια νίκη". τότε όμως υπήρχαν αρκετά χέρια στην ομάδα, αρκετά πόδια στους γηπεδικούς χώρους, αρκετή ψυχή στα κεριά των πιτσιρικάδων που δάκρυζαν εκείνης της εποχής. τώρα όμως; βλέπω την Πάο σήμερα σα εκείνο το ξενοδοχείο στην άκρη της πόλης όπου είχανε πάντα όλα έτοιμα: λινά στη σουίτα, πρωινό σερβιρισμένο, θέα... μέχρι τη στιγμή που κάποιος ξέχασε να κλείσει τον γεννήτορα νερό και το νερό τράβηξε όλους τους σωλήνες μαζί του. αυτό είναι η φετινή ομάδα εκεί στις τελευταίες επτά αγώνες — σα ένας κίτρινος δρόμος όπου όλοι ξέρουν πως οδηγεί κάπου αλλού αλλά κανένας δεν ξέρει ποιος έκανε την στροφή λάθος. ποτέ δεν εμπιστεύτηκα τις επανεκκινήσεις που κάνουνε άνθρωποι σαν αυτούς που αγοράζουν βενζίνη δήθεν premium σα να βάζουν λάδι σαλατζίδικο στις μηχανές τους χωρίς καν να ξέρουν τι πάει να γίνει κάτω από το καπό. εδώ χρειάζεσαι κανόνι στη γωνία όχι σουβέρ στο μαγαζί του Μαρτίνς. η Πάο σήμερα είναι σα εκείνο το αυτοκίνητο στο οποίο βάζεις μπεζικό κανόνι δεκαετίας '80 και περιμένεις να κάνει φινάλε ταινίας — ξεχνάς πως τα πετρέλαια άλλαξαν, πως τα εργοστάσια άλλαξαν, πως ακόμη κι εκείνοι οι παλαιοί δρόμοι έχουνε τσιμέντο διαφορετικό τώρα. και μην μου πείς για διαιτησία εκεί έξω. γιατί όταν η ίδια ομάδα μου χάνει επειδή δεν βρίσκει τη ντουλάπα της εισόδου μετά από πέντε μεταβιβάσεις σα τυφλοί με λάθος χάρτη τότε το πρόβλημα δε βρίσκεται στη σύνθεση αγώνα sondern im kopf vom heiteren manager, sorry — στον νου του τεχνικού διευθυντή. η ιστορία λέει πως κάποτε οι ίδιοι άνθρωποι αυτοί μπορούσανε να παίξουν πέντε λεπτά ασίστ σα αυτά που έκαναν οι μεγάλοι τους στην δεκαετία του '70 — σήμερα μιλάνε για "εικόνες βλέπουμε", σα να τους έχουνε μάθει πως η μπάλα βγαίνει μόνη της από την αντίπαλη περιοχή επειδή κάποιος στην άλλη πλευρά ξέχασε να κλειδώσει την πόρτα. κι όταν σου λένε πως η ομάδα αυτή πέρασε "υπέροχη περίοδο" σα νερό από πέτρα τότε πώς περιμένεις να ξαναβγεί στην κορυφή όταν εκείνοι που γράφουν τις ιστορίες γύρω της κοιτούν συνεχώς στον καθρέφτη ενός αγώνα που έγινε πριν από είκοσι πέντε χρόνια; η Πάο σήμερα δεν χάνει επειδή υπάρχει ντέρμπι πιο δυνατό ή επειδή η τύχη γέρνει πάντα προς τις άλλες ομάδες — χάνει επειδή δεν έχει πια το κόκκινο ζιζάνιο στις μπότες της, εκείνο που σηκώνει δρόμους στο στομάχι όταν φοράει τις πράσινες φανέλες. όλα τα άλλα είναι σουβέρ στο κατάστημα του Μαρτίνς. και όσοι ακόμη κρεμούνε κονσέρβες στο τραπέζι τους περιμένοντας να ανοίξει η ετικέτα σωστά ας θυμηθούνε πως εκείνη η παλιά ομάδα εκείνης εποχής είχε ακόμη έναν κλειδάκι από κάτω — σήμερα εκείνοι οι σωλήνες έχουνε φύγει παντού.