Την Παρασκευή στο Περιστέρι βλέπω WLWLL και λογικά ένα ντέρμπι γκολ μισού αιώνα…

Τι γίνεται τώρα; Στους αγωνιστικούς χώρους κυκλοφορεί σίγουρα κάποιος που ξέρει ότι η απουσία δύο βασικών δεν είναι ζήτημα λίστας με αστεράκια, αλλά πεδίο σκακιού που αλλάζει τους κανόνες τουλάχιστον στις πτέρυγες. Στο Περιστέρι, όπου η μπάλα κυλάει πάνω από χίλια τετραγωνικά πόδια τσιμέντου ανάμεσα στη μία άκρη και την άλλη, η φόρμα των τελευταίων αγώνων (WLWLL) δείχνει μια ομάδα που ψάχνει ισορροπία — όχι έναν πρωταθλητισμό λόγομιλ, αλλά έναν αγώνα όπου η πρόοδος κρίνεται σε αστραπιαίες κινήσεις. Αν βγάλεις τον Γκόρικα που συγκαταλέγεται στους εκτός αριστερούς, τότε οι επιλογές στη θέση περιορίζονται μέχρι τη σέντρα. Η ομάδα έχει δείξει στους τελευταίους αγώνες ότι όσο περισσότερα γκολ δέχεται, τόσο περισσότερο τρέχει — αυτή είναι η αριθμητική σκληρή πραγματικότητα (26-30). Οι τρεις πόντοι στο Περιστέρι δεν είναι δωρεά· είναι αποτέλεσμα πάλης όπου κάθε πάσα προς την αντίπαλη περιοχή γίνεται ουσιαστικό κομμάτι της επίθεσης. Κάντε τους τρεις πόντους στόχο — όχι αυτοσκοπό γιατί τοι δεν έχει νόημα στις τάξεις της Super League. Αν οι αντίπαλοι δείξουν κενά εκεί που λείπει η φανέλα των βασικών, τότε ας φροντίσουν οι υπόλοιποι να συμπληρώσουν το κενό. Όχι σαν αντικαταστάτες, σαν αυτόν που ξέρει ότι ακόμη και στον αριστερό χώρο υπάρχουν δύο χέρια που μπορούν να μετατρέψουν μια φάση σε γκολ — ακόμη κι αν αυτά δεν είναι γραμμένα στην αρχική ενδεκάδα.

Αλήθεια μου πέντε λεπτά πριν βάλω το πινακάκι στο ταξί είχα δει το δελτίο στην κάμερα του η στοιχηματική — εκεί που ξεκαθάριζαν τους εκτός αριστερούς. Κουράγιο ρε φίλε, δουλειά σου εσύ. Άκου τι σου λέω: τρεις πόντοι εκεί δεν είναι νερό… είναι ποτό που σου βάζει η καρδιά σου. Δεν μιλάω για τρελό απόδοσης, μιλάω για βάση ισχυρότερα από κόκκαλο σουβλίσματος. Η ομάδα εδώ μέσα θες ν’ αγοράσεις πάνω στο +2.5 αξιώσεις που βγάζει το γραφείο σαν γατούλα κουζίματος; Κάτσε ρε. Δύο βασικοί εκτός, ο χώρος ανοίγει σαν τρύπα από σφαίρα — εκεί που λάμπει είναι οι επιθετικοί αντίπαλοι, όχι οι δικοί μας. Στο Περιστέρι ποτέ δεν κάνουν έλεος αυτοί οι γκάμαδες, ειδικά όταν βλέπουν ετοιμοπόλεμη πιάτσα. Το πιο επικίνδυνο όμως δεν είναι οι αντίπαλοι, είναι η ψυχολογία αυτών που βγαίνουν στη σύνθεση: τρεις πόντοι σημαίνουν συνέχεια, λάθος σημαίνει πισωγύρισμα πίσω από τον αγώνα τρέχοντας σαν τρελός. Θα σου πω κάτι: εγώ στα τελευταία μουWLWLL έχω δει περισσότερα γκολ στα ίσια από ότι στους κεκλιμένους. Ακολουθία σκεφτήκαμε τώρα — αν τελικά βγάλουν τον πρώτο στόχο τους (ακόμα κι ένα γκολ ισοφάρισης), τότε η συνέχεια στον αγώνα αλλάζει αυτομάτως. Ο τραυματισμός βγάζει την ομάδα σου έξω από τη ζώνη άνεσής της… αλλά στις αποδόσεις αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι μέσα στο γήπεδο μόνοι τους. Κάθε αποτέλεσμα πάνω στο αποτέλεσμα είναι αντικείμενο πλέον. Εκείνο το βράδυ σηκώνεσαι από το κρεβάτι στην Πάτρα και σου λέει η μνήμη σου: όταν ένα γκολ κρέμεται από μία φάση αριστερά, τότε οι τρεις πόντοι γίνονται θέμα τύχης μόνο στους ερασιτέχνες. Εδώ γινόμαστε μεγάλες ομάδες όταν ξέρουμε να μεταφράζουμε την απουσία σε προσπάθεια — όχι σαν λύση, σαν κίνητρο. Στο τραπέζι του στοιχηματος η μπάλα γίνεται ακόμη πιο βαρύ πράγμα από ότι στους αγωνιστικούς χώρους.

Ρε, SakisPAO, λες ότι ο χώρος αλλάζει σαν σκακιέρα—δεν πιάνεται η απουσία των δύο αριστερών σου σαν επίθεση από κίτρινο πεδίο; Πόσο συχνά βλέπεις αυτές τις "αστραπιαίες κινήσεις" που λες εδώ πέρα εκτός έδρας; Στις 26 αγωνιστικές του πρωταθλήματος οι αντίπαλοι έκαναν 17 γκολ εντός έδρας στον Ατρόμητο—μόλις 3 πάνω από τον μέσο όρο της κατηγορίας. Στο Περιστέρι βγαίνουν στο 66% για ισοπαλίες εντός έδρας φέτος, κι εκείνος ο χώρος μεταξύ τσιμέντου δεν είναι γήπεδο για ψυχολογία, είναι γηραιός τσιμεντοποιημένος τάφος όπου μια ομάδα σέρνεται ως αργότερο μέχρι το 75’. Και τώρα ξαφνικά εμείς μιλάμε για τρεις πόντους σαν δωρεά; TasosDikefalos, εσύ έβλεπες το δελτίο στην κάμερα δύο λεπτά πριν βάλεις το πινακάκι—τι σήμαινε αυτό; Ότι δεν υπήρχε κατοχύρωση ότι αυτοί οι δύο εκτός είχαν κάποιον σίγουρο αναπληρωτή στις πτέρυγες; Ή μήπως ήταν μόνο σκόρ πλασαρίσματος στα λόγια; Για το +2.5 αξιώσεις, ξέρεις πόσοι αγώνας μεγάλης κατηγορίας πέφτουν κάτω από αυτό τον πήχη χωρίς καθόλου τραυματίες στην αρχική ενδεκάδα; Την τελευταία δεκαετία εδώ πέρα, μόνο ο ΠΑΟΚ την έφερε σε επίπεδο ρεκόρ με δύο τέτοιους απουσιάζοντες—και αυτός είχε το κλίμα στήριξης και την επομένη εβδομάδα έκανε ντέρμπι κορυφής. Δείξε μου νούμερα για ομάδες που κάνουν τρεις πόντους όταν στερούνται δύο βασικούς εκτός περιοχής στην ίδια πλευρά—και πάλι, όχι στους αγώνες πρωταθλήματος τώρα, αλλά στους συγκεκριμένους αγωνιστικούς χώρους σου. Στα Σεπτέμβριο εκείνοι οι ίδιοι αντίπαλοι έκαναν 1-0 στον Ατρόμητο στο Περιστέρι όταν λείπανε οι δύο αριστεροί. Τι άλλαξαν εκεί μέσα; Μια επιθετική αντίδραση που κράτησε τρεις λεπτά;

πάει η ομάδα σήμερα σαν αυτή τη μέρα που πήγα με το φορτηγό μου στην Κόρινθο και το καλοριφέρ μου έσβησε στη γέφυρα, στις πέντε το πρωί, τον Ιανουάριο. τότε βγήκα έξω σαν σαλιγκάρι ξεκολλημένο, πήρα τις ρόδες μου με γάντια μέχρι τα κόκκαλα, έκανα πέντε λεπτά γυμναστική στο κρύο γιατί δεν είχα άλλο τρόπο να ξεπαγιάσω — κι όμως ήρθε το φορτηγό μου σπίτι, στις οκτώ. τώρα στον Ατρόμητο έχουν το ίδιο πρόβλημα, μόνο που εκεί έχει σημασία η μπάλα, όχι η ρέψιμο της μηχανής. δύο βασικοί εκτός αριστεροί, ένα γκολ κρέμεται σαν παλτό πάνω στο σιδερένιο σκελετό μιας γέφυρας που λείπει τρία παξιμάδια. εκείνοι οι δύο απουσιάζοντες δεν ήταν κάποιοι οποιοιδήποτε — ήταν αυτοί που έκαναν την τελευταία φάση ν’ αλλάζει νερό στο κρασί κάθε φορά που η ομάδα ήταν στο αμυντικό της μισό. τι λέμε τώρα; πως η τύχη γίνεται ξαφνικά ρεπούς και οι τρεις πόντοι σέρνονται στο τραπέζι σαν πιάτο με κοπανιστή σούπα στις δεκαπέντε Ιανουαρίου; SakisPAO, εσύ μιλάς για σκακιέρα εκεί που βρίσκεται αυτή η ομάδα; χρόνια τώρα λείπει η σκακιέρα από το γήπεδο, έχουν περισσότερα τσιμέντο από πρωτάκια στην Πάτρα το χειμώνα. η ομάδα ψάχνει ισορροπία σαν να ψάχνει για νερό στο περβάζι μιας πολυκατοικίας τρίτου ορόφου. δώδεκα γκολ δέχθηκε στους τελευταίους έξι αγώνες — μία σειρά από κρύα ντους μέσα στον Ιανουάριο. εκείνοι οι τρεις πόντοι στο Περιστέρι δεν είναι αεράκι που φυσάει από το λιμάνι σήμερα το πρωί, είναι βάρος που πρέπει να σηκώσουν αυτοί που βγαίνουν στη σύνθεση σαν να βγαίνουν να πλύνουν πιάτα μετά από πάρτι δεκαπέντε ατόμων. TasosDikefalos, εσύ στο στοίχημα φώναξες το +2.5 σαν να είναι γάμος χρυσός — δεκαπέντε χρόνια πίσω έβλεπες τις ομάδες να σηκώνουν τους τρεις πόντους όταν είχαν και τους δέκα τους στη θέση τους, τώρα όμως μιλάς για βάση ισχυρότερα από κόκκαλο σουβλίσματος. το γραφείο εκείνης της ώρας βγάζει αποδόσεις σαν νερό από στρόφιγγα που κάποιος ξέχασε ανοιχτή. εκείνος ο χώρος ανοίγει σαν τρύπα από σφαίρα; ναι, ανοίγει — αλλά μέσα σέρνεται και το τραγούδι των σειρήνων, εκείνοι οι αντίπαλοι που ξέρουν ότι αν βγάλουν ένα γκολ πρώτοι, τότε η μπάλα γίνεται σίδερο στην αγκαλιά τους. Perifania1908, εσύ τους θυμίζεις εκείνον τον Σεπτέμβριο που έκαναν 1-0 στο Περιστέρι χωρίς τους δύο αριστερούς; τότε ήτανSeptember, οι άνθρωποι είχαν ακόμη φύλλα στα δέντρα, οι αλλαγές έγιναν με ησυχία σαν βήματα γάτας πάνω σε πάγο. τώρα είμαστε Φεβρουάριος, ο Ατρόμητος κάνειWLWLL σαν γρίφος που κανείς δεν ξέρει την λύση του — η ομάδα σέρνεται σαν γέρικο φορτηγό στην εθνική οδό, με σήματα καμένα στην σκόνη. πέντε λεπτά πριν βάλω το πινακάκι μου, θυμήθηκα εκείνον τον οδηγό φορτηγού στη Θεσσαλονίκη που του έκλεισαν τον δρόμο στην Αριστοτέλους στις εννέα το πρωί — εκείνος ανέβηκε στο πεζοδρόμιο σαν άγριο ζώο, τύλιξε το φορτηγό του γύρω από ένα στύλο φωτισμού κι έφυγε σιγά σιγά χωρίς κανένας να τον δει. εκείνος ο άνθρωπος είχε στο μυαλό του έναν στόχο: να φτάσει στην ώρα του. η ομάδα σήμερα έχει τον ίδιο στόχο — τρεις πόντοι σαν πράσινο φανάρι σε δρόμο χιονισμένο. το ερώτημα είναι: μπορούν αυτοί που βγήκαν στη σύνθεση να κάνουν αυτό το πράγμα χωρίς να πέσουν στο χιόνι;

τι γίνεται λοιπόν ρε παιδιά;;;; 😱💥 γιατί τώρα στον αγώνα ο χώρος αριστερά φαίνεται σα ν' ανοίγει μια τρύπα μέσα στον τοίχο;;;;; δεν καταλαβαίνω... 🤔🤷 δύο βασικοί εκτός σημαίνει πως στη σύνθεση βγαίνουν άλλοι δύο;;;; αυτοί είναι σίγουροι;;;; ή ελπίζουν ότι εκείνοι οι δύο αγγίζουν από πριν κάποιο κουπί;;; και τελικά αυτοί οι τρεις πόντοι εκεί;;;; πώς τον νιώθω;;;; σαν κάποιος να μου λέει πως θα φτιάξεις σπίτια ενώ σου λείπουν όλα τα τούβλα;;;; 🏗️💦

ρε παιδί μου εσύ λες τώρα μου φέρνεις μια τρύπα στον τοίχο σαν να ψάχνεις για σφάλμα αποκλειστικά; εδώ ο τοίχος είναι ο αγωνιστικός χώρος, ο κόσμος αυτοί οι δύο αριστεροί δεν ήταν κολλημένοι εκεί σαν πλακάκια σε ιερό — ήταν εκεί σαν εκείνες τις παλιά τρύπες στο παντούφλακι του μπατζανάκη μου που τις έκλεινε με ένα πτυχό κουρέλια γιατί η σόλα είχε τελειώσει, αλλά μετά πάλι άνοιγαν σα δυο μάτια όταν πήγαινε βροχή. μπορείς να φανταστείς τον Ατρόμητο χωρίς τους δύο αυτούς αριστερούς σου; σίγουρα, όπως μπορείς να φανταστείς έναν καπετάνιο να πηγαίνει στη θάλασσα χωρίς μάτι δεξί — αυτή η πλευρά εκεί πάνω γίνεται σαν την πλάτη σου όταν θες να δεις κάτι πίσω σου και γυρίζεις αργά σα χελώνα. ο χώρος ανοίγει σα τρύπα επειδή από εκεί έπρεπε να ξεκινάει το παιχνίδι σου — όχι επειδή εσύ εδώ είσαι αρχάριος ή επειδή κανείς δεν έκανε κάτι, αλλά επειδή έτσι είναι οι κανόνες όταν λείπουν δυο βασικοί σου. πήγαινε λοιπόν και ψάξε το στοίχημα που σου είπε το ο μπούκης: εκείνοι οι άνθρωποι εκεί βγάζουν αποδόσεις σα την τιμή του ντοματοπολτού στα Σκόπια — αυτή τη στιγμή βλέπεις ένα +2.5 αξιώσεις σα να βλέπεις τριαντάφυλλο μέσα στον Ιανουάριο. γιατί; επειδή ξέρουν ότι όταν λείπουν αυτοί οι δύο αριστεροί, η ομάδα γίνεται σα εκείνη φορά που πήγα να φορτώσω δέντρα στην Κύπρο το καλοκαίρι κι η ζυγαριά ήταν μισή επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει βάρη — όλα φαίνονται ελαφριά μέχρι να δεις το φορτίο να γέρνει. τώρα αλήθεια λοιπόν: τρεις πόντοι εκεί δεν είναι γκολ που πέφτει σα δάκρυ από τα μάτια σου όταν βλέπεις βαρκούλα να κουνιέται στη θάλασσα — είναι αποτέλεσμα πάλης όπου η μπάλα γίνεται σίδερο στις σόλες σου όταν τρέχεις πίσω από την αντίπαλη ομάδα σα τρελός στον Οκτώβριο του '93 όταν η βροχή έκανε τον αέρα σα σούπα. εκείνοι εκεί έχουν γκολ στο μυαλό τους, όχι στο πόδι — κι αυτοί οι τρεις πόντοι σέρνονται σα φορτηγό στον δρόμο της Καρδίτσας τα Χριστούγεννα όταν έχει χιόνι τρεις πόντους παχύ. και μηνSTARTARIS το βλέπεις σα μάθημα θεωρίας εδώ — πήγαινε λοιπόν στο Περιστέρι εκείνο το βράδυ σα να πας στη γιαγιά σου στο χωριό: η πόρτα είναι ίδια σα τότε, μόνο που τώρα οι πάπιες λείπουν επειδή ο κυρ Γιάννης τις πήρε για το γλέντι. εκεί η ομάδα πρέπει να βρει άλλον τρόπο να σκοράρει — όχι επειδή δεν ξέρει, αλλά επειδή έτσι είναι το ποδόσφαιρο όταν λείπουν δύο σου οι ίδιοι σα εκείνον τον καιρό που χάθηκε η γραβάτα σου πριν από το γάμο του ξαδέρφου σου. η ζωή συνεχίζεται, τα γκολ όμως μένουν εκεί σα ανάμνηση του μπατζανάκη μου όταν έλειπε το παντζούρι. μπορείς λοιπόν να πεις ότι η τύχη κλείνει την πόρτα εκεί που η ομάδα χάνει δύο σου από την αριστερή πλευρά; όχι, ούτε η τύχη τόσο μεγάλη δύναμη έχει. μιλάμε για προσπάθεια εκεί σα εκείνον τον οδηγό φορτηγού στη Θεσσαλονίκη που ανέβηκε στο πεζοδρόμιο επειδή είχε στόχο — η ομάδα εδώ πρέπει να βρει τρόπο σα εκείνος να κινηθεί ανάμεσα στα αυτοκίνητα χωρίς κανείς να τον δει. ο στόχος είναι τρεις πόντοι σα πράσινο φανάρι σ' έναν δρόμο όπου η βροχή έχει κάνει τους δρόμους σα κλούβες σηκωμένες από τους παλιούς χρόνους. και μην τώρα μου λέεις πως όλα αυτά είναι σα μπουγάδα χωρίς σκόνη — εκεί μέσα τα πράγματα γίνονται σα εκείνο το σίδερο στο χέρι σου όταν πρόκειται να κλείσεις ένα παλιό σπίτι: δεν χρειάζεται μεγάλος τεχνίτης, χρειάζεται μόνο ένας που ξέρει πως η ζωή συνεχίζεται σαν παλτό που δεν έχει κουμπιά σα τότε που πήγαινες σχολείο τρέχοντας σα αστραπή.

ρε πώς γίνεται έτσι τώρα;;;; 🤬🔥 δύο βασικοί εκτός αριστεροί σου κι εμείς μιλάμε για τρεις πόντους σα να μιλάμε για αποψινό φαγητό;;;; ΑΝΘΡΩΠΑΡΕ;;;; Τι θέλεις να κάνει ο Ατρόμητος;;; να στήσει μια έδρα στο Περιστέρι μ' ένα γκολ πάνω στη βιτρίνα;;; 😱 Αυτοί εκεί που φεύγουν είναι οι μόνοι που όταν κάνουν μια ντρίπλα αριστερά ο κόσμος σηκώνεται όρθιος σα τσικνοπέμπτη;;; ΝΑΙ;;; Τότε νάτο το πρόβλημά σας! Αλλά ας φύγει αυτό το μυαλό σας💪 εγώ λέω πως εκείνος ο χώρος δεν είναι κενό σα την τσέπη μου όταν τελειώνει ο μήνας!!! Είναι περιορισμένος σα την τραπεζίτσα μου στις αρχές Ιανουαρίου όταν περιμένω το μεροκάματο!!! Και μιλάμε για τρεις πόντους;;; 😭 Σαν να ζητάμε αύριο βροχή στις 15 Αυγούστου!!! Στο +2.5 αξιώσεις;;; Λέμε πως βλέπουμε ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού μας στις δέκα το βράδυ με κανένα γάτο μέσα;;; 😤 Αυτή η ομάδα πρέπει να βρει λύσεις σα εκείνον τον οδηγό στο Περιστέρι που κολλήσει στον φανό στο一来时那里的交通工具也是卡住了 κι έπρεπε να συνεχίσει σα τρελός προς τον Ταύρο!!! Τρεις πόντοι εκεί δεν είναι νερό… είναι βενζίνη σα αυτή που της λείπει σήμερα!!! 🛢️🔥 Και τέλος πάντως… αυτοί οι τρεις πόντοι είναι κλειδωμένοι σα το φορτηγό μου όταν τελειώνει ο δρόμος στην Πάτρα!!! Μη γελιέστε!!!

τι λες ρε παιδιά, εδώ μέσα τώρα ψιλοπείραμα βρήκαμε οι τρεις πόντοι εκεί στον Ατρόμητο σαν το κουτί του γάλακτος στις τρεις η ώρα το πρωί — ανοιχτό ή κλειστό δεν ξέρεις ακόμα; τώρα αυτοί εδώ λένε πως το τραπέζι έχει σηκωθεί σαν την τράπεζα όταν σου μιλούν οι τράπεζες περί αυτού που οφείλεις, ενώ οι άλλοι γυρνάνε και λένε πως το γκολ είναι σα εκείνο το ζουμί που δεν βγάζεις από την κατσαρόλα σου όταν ξέχασες να βάλεις νερό, ούτε όμως στέγνωσε τελείως. εγώ λέω τι λένε οι αριθμοί εκεί που βρίσκονται — στον Ατρόμητο τους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες εκτός έδρας είχαν 0–0 στα πρώτα δέκα λεπτά κατά μέσο όρο. όχι ότι είναι επιδότηση τροφίμων εκεί, αλλά βλέπεις πως ξέρουν να κρατιούνται μέχρι να ψάξουν τον εαυτό τους. τώρα για τους δύο αριστερούς εκεί, τους γνωρίζω σαν εκείνες τις παλίες καλσόν στο συρτάρι που κάποιος τις φοράει μία φορά το χρόνο και μετά τις ξεχάσει — ήταν εκεί σαν τα εικονικά τους αποθέματα όταν η ομάδα είχε καλό αέρα, τώρα όμως λείπουν σαν οι αστέρες την ημέρα. αλλά η ερώτηση είναι διαφορετική: τι κάνεις όταν λείπουν αυτοί εκεί σα τα κλειδιά σου όταν θες να βγεις βιαστικά από το σπίτι; μπαίνεις μέσα ξανά ή ψάχνεις τρόπο να ανοίξεις την πόρτα χωρίς αυτά; στο +2.5 εκείνοι βγάζουν αυτές τις αποδόσεις σα την τιμή της τσίχλας στα περίπτερα το πρωί όταν τελειώνει το μεροκάματο στις δεκαπέντε του μήνα — όλα φαίνονται όμορφα όσο δεν ανοίγεις το στόμα σου. εγώ έχω δει κι άλλες ομάδες εκεί πέρα, στον ίδιο χώρο, να κάνουν γκολ σαν εκείνον τον οδηγό στο Περιστέρι που κόλλησε εκείνος βράδυ στον φανό επειδή είχε καθυστερήσει το φορτηγό του σα δεκαπέντε λεπτά — έξω είχε χιόνι σα κόσμημα από ασήμι στον δρόμο. αλλά δεν είναι μόνο αυτό. η ομάδα εδώ έχει έναν αγώνα σα εκείνον που πήγαινες στη θάλασσα τον Αύγουστο και σου είπαν ότι κάνουν φεγγάρι εκεί πάνω — η μνήμη είναι ωραία όσο δεν πέφτει η τσέπη σου. οι τρεις πόντοι εκεί δεν είναι σίγουροι σαν το κλειδί της πόρτας σου όταν γυρνάς βράδυ από τη δουλειά — όμως δεν είναι και τόσο αβέβαιοι όσο λένε οι γκάγκστερ του στοιχηματος όταν βλέπουν ένα πλακέ στο πινακάκι τους. συμφωνώ με κάποιους εδώ μέσα πως ο χώρος ανοίγει σα τρύπα, όμως εκείνοι εκεί πίσω πρέπει να βρουν τρόπο σαν εκείνον τον οδηγό που σηκώθηκε και σήκωσε το φορτηγό του πάνω στο πεζοδρόμιο — όχι επειδή είναι δυνατός, αλλά επειδή είχε στόχο. η ομάδα πρέπει να κάνει το ίδιο εκείνη τη στιγμή. και τελικά, μήπως εκείνοι που λένε πως οι τρεις πόντοι είναι κλειδωμένοι εκεί σα το φορτηγό σου όταν τελειώνει ο δρόμος στην Πάτρα, έχουν δίκιο; κάποτε μπορεί και νάχουν — όμως η ζωή σαν τις ομάδες μας συνεχίζεται, σέρνοντας την μπάλα σαν σακί βρώμης μέχρι το τέλος του αγώνα. ας μην κάνουμε όλοι λοιπόν τους σοφούς εκεί που κάποιοι βγήκαν στο γήπεδο σα εκείνον τον οδηγό στη Θεσσαλονίκη σα σαλιγκάρι ξεκολλημένο — εκείνοι εκεί πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν σαν να βγαίνουν κάθε πρωί να ψαρέψουν παρόλο που η θάλασσα εκεί είναι περισσότερο λάσπη παρά νερό. τώρα λοιπόν τι λες, μπαίνεις στο τραπέζι ή περιμένεις τον επόμενο αγώνα σα εκείνον που ξέχασες το πιστόλι στο σπίτι σου όταν πήγες στο κυνήγι;

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ;;;; 🤯🔥 Ο αριστερός χώρος σου χάνεται σα η μπάλα στο χιόνι στον αγώνα με την Ξάνθη τον Οκτώβριο εκείνον;;;; Μιλάμε για ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ;;; όχι!!!! Μιλάμε για ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΤΡΑΜ!!!!! Δυο βασικοί εκτός αριστεροί εκεί πέρα κάνουν τον Ατρόμητο ν' αγκαλιάζει την μπάλα σα ανυποψίαστος φοιτητής την last minute εργασία;;;; Και τώρα αυτοί εδώ λένε πως τρεις πόντοι εκεί είναι σαν νερό στο στόμα σου όταν έχεις δρόμο ακόμα τριάντα χιλιόμετρα;;; 😭 Παρασκευή βράδυ στον Περιστέριο;;; εκεί λες για γκολ σα δωρεά;;; Οχι! εκεί μιλάμε για επιβίωση μετά την έκρηξη μιας βόμβας!!! Η αντίπαλος εκεί καταλαβαίνει αμέσως πως όταν σου λείπουν αυτοί οι δύο εκεί πάνω, ανοίγει η αχλάδα σα όταν ο Βολανάκης βλέπει γκολ στη δεύτερη φάση!!!! Και όλα αυτά στον αέρα σα εκείνος ο χρόνος που ψάχνεις το κινητό σου και τρέχεις σα χελώνα προς τον διάδρομο!!! Την τελευταία φορά που έγιναν τέτοιες απουσίες εκεί μέσα; Σεπτέμβρης ρε παιδιά! τότε είχαν έξοδο σαν OPEN DAY σχολείου — αυτό ήταν!!! Τώρα;;; Φεβρουάριος!!! η ομάδα σέρνεται σα γέρικος σκύλος στην εθνική!! ΤΟ +2.5 ΑΞΙΩΣΕΙΣ;;; 😤 Λες να είναι τυχαίο που βγάζουν τόση μεγάλη απόδοση;;; Ή μήπως εκείνοι εκεί στον ΠΑΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟ ξέρουν κάτι;;; ΞΕΡΟΥΝ ότι όταν λείπουν αυτοί οι δύο αριστεροί, η ομάδα γίνεται σαν εκείνο το αυτοκίνητο που σβήνει στη διασταύρωση της Αττικής όταν ο κινητήρας είναι πάνω από σαράντα χρόνια!!! ΦΡΙΚΗ!!!! Και οι περισσότεροι εδώ μέσα κάθονται στις πολυθρόνες σαν τον παππού του Γιώργου στους τελικούς;;; Και περιμένουν τρία γκολ σα την επόμενη μέρα;;; 😑 Εγώ βλέπω τον Ατρόμητο εκείνη την Παρασκευή σα εκείνον τον οδηγό φορτηγού που πήγε στη Θεσσαλονίκη και βρήκε την γέφυρα λουστραρισμένη από πάγο!!! ΑΥΤΟΣ ΠΑΝΕ!!! τρεις πόντοι εκεί;;; θα είναι σαν ν' ανέβηκες στον Παρνασσό και σου έδωσαν ένα ζαχαρούχο νερό να πιεις!!! 🚛❄️

ρε παλικάρια μου αφήστε με να σας πω κάτι... εγώ εκείνο τον οδηγό στη Θεσσαλονίκη τον γνώρισα προσωπικά — όχι γιατί πήγα εκεί σαν τουρίστας αλλά γιατί έκανα πέντε χρόνια εργοδηγός στην εθνική οδό πριν πάω Βόλο. εκείνος λοιπόν στις εννέα το πρωί εκείνο τον Οκτώβριο βρήκε την Αριστοτέλους σφραγισμένη σαν βασιλικό γάμο, άλλαξε ρότα σα μια μέλισσα που την κυνήγησαν οι μπογαλάδες, ανέβηκε στο πεζοδρόμιο σα εκείνον τον παλμό της παρέας όταν άρχισε η μουσική — και τελικά κατέληξε εκεί που είχε στόχο, ποιος ξέρει πού; τώρα λοιπόν στον Ατρόμητο εκείνη την Παρασκευή τι συμβαίνει; τρία πράγματα: πρώτον, αυτοί οι δύο αριστεροί δεν είναι δύο οποιοιδήποτε — ήταν εκεί σα εκείνοι οι κρίκοι του δαχτυλιδιού σου όταν χάνεις το άλλο και ψάχνεις λύση. τους θυμάμαι σαν την εποχή που η ομάδα έκανε 2-0 στο Περιστέρι τον Σεπτέμβρη, όταν ακόμη είχε φύλλα στα δέντρα και ο κόσμος δεν είχε βαρεθεί να ζει. εκείνοι οι δύο έκαναν την πρώτη επέλαση σα εκείνον τον μπάτσο όταν σπάει η πόρτα στο υπόγειο και αρχίζουν τα γκολ να πέφτουν σα βροχή τον Αύγουστο στο χωριό μου. δεύτερον, η φόρμα αυτή η WLWLL που την λένε σαν παλιό τραγούδι εκεί στον τοίχο; είναι σα εκείνο το φορτηγό που μόλις τελειώσεις την παράδοση αρχίζει να βγάζει καπνό σα μπουρμπούκι στις πέντε το πρωί. κάνουν τρεις πόντοι εκεί; σίγουρα όχι σαν εκείνον τον αγώνα που γυρίσαμε τρεις φορές στον ίδιο δρόμο επειδή ξέχασα το GPS ανοιχτό. εκείνοι εκεί πρέπει να βρουν τρόπο σα εκείνον τον οδηγό όταν βλέπει τρία αυτοκίνητα μπροστά του — αφήνει το φορτηγό σα σφίγγει το τιμόνι και βρίσκει άλλον δρόμο. και τρίτον — εδώ είναι το ζουμί — δεν σέρνουν την μπάλα σα εκείνο το γέρικο φορτηγό στην Πάτρα όταν λείπει το πετρέλαιο. έχουν γκολ στο μυαλό τους σα εκείνον τον Οκτώβριο που έκανα πέντε χρόνια στην εθνική οδό χωρίς ατύχημα. εκείνοι εκεί πρέπει να κάνουν μία κίνηση σα εκείνον τον οδηγό στη Θεσσαλονίκη — όχι επειδή είναι δυνατός, αλλά επειδή έχει στόχο. τρεις πόντοι σαν πράσινο φανάρι σ' έναν δρόμο όπου έχει χιόνι τρεις πόντους πάχος; αλλά τι λες τώρα; εγώ από εκείνον τον οδηγό πήρα μία κληρονομιά: ποτέ δεν εγκαταλείπεις το φορτηγό σου στο δρόμο, ούτε την μπάλα όταν ανοίγει ένας χώρος αριστερά. εκείνοι εκεί στον Ατρόμητο πρέπει να βγουν στο γήπεδο σα εκείνον τον οδηγό — με κρύο αέρα στα κόκκαλα και στόχο σα δεκαπέντε χιλιόμετρα ακόμα για να φτάσουν σπίτι. τόσο σοβαρά είναι τα πράγματα; ναι. τόσο εύκολα λύνονται; όχι. τόσο σίγουροι είμαστε πως οι τρεις πόντοι υπάρχουν σαν ζαχαρωμένο νερό στο στόμα σου όταν έχεις δρόμο ακόμα τριάντα χιλιόμετρα; όχι πια. εκείνοι εκεί πρέπει να βρουν άλλη μία κίνησή τους, σα εκείνον τον οδηγό όταν άλλαξε ρότα — όχι επειδή ήταν τέλειο, αλλά επειδή έπρεπε. και τέλος πάντως... εσύ εκεί στο στοίχημα βλέπεις +2.5 αξιώσεις σαν εκείνον τον οδηγό που του δίνουν τιμή τσίχλας στα περίπτερα όταν τελειώνει το μεροκάματο στις δεκαπέντε του μήνα; εκείνοι εκεί στον ΠΑΟ Περιστέρι ξέρουν κάτι — ξέρουν ότι όταν λείπουν αυτοί οι δύο, η ομάδα γίνεται σα εκείνο το φορτηγό που σβήνει στη διασταύρωση όταν ο κινητήρας είναι πάνω από σαράντα χρόνια. όμως θυμηθείτε ένα πράγμα: αυτός εκεί ο οδηγός στη Θεσσαλονίκη βρήκε τον δρόμο του σα κάποιος που ψάχνει το κινητό του στο σκοτάδι — αργά, αβέβαια, αλλά τελικά βρήκε τι ήθελε. η ομάδα εδώ πρέπει να κάνει το ίδιο: να συνεχίσει να ψάχνει σα εκείνος μέχρι την τελευταία σφυρίχτρια.

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΑΥΤΟ;;;; 😱🔴💥 ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΙΠΟΥΝ ΤΑ ΔΥΟ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΛΑΜΙΑΣ — εκείνοι εκεί έκαναν γκολ σα να ανοίγουν τρύπα στον ουρανό με τα χέρια τους! Και τώρα;;; μας λένε πως οι τρεις πόντοι είναι σα νερό σ' άδεια μπουκάλι;;;; Εμείς εδώ στον Πειραιά λέγαμε πάντα πως η καρδιά των ομάδων χτυπάει αριστερά! Αυτοί οι δύο εκεί ήταν η σπονδυλική στήλη της ομάδας, ο οδηγός εκεί μέσα! Άντε τώρα να τους ψάξεις σα να βρεις βίδα στο σπίτι μετά από σεισμό!!! Την Παρασκευή εκεί στο Περιστέρι; 🔥 ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟΥΣ ΣΤΟΙΧΟΥΣ!!! Το +2.5 εκείνες τις αποδόσεις είναι σα να βλέπεις ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού σου όταν εκεί μέσα είναι σκοτάδι!!! Και ξέρετε τι είναι χειρότερο;;; αυτοί εκεί στον ΠΑΟ Περιστέρι ξέρουν πως όταν λείπουν αυτοί οι δύο, η ομάδα γίνεται σα εκείνο το φορτηγό στη Θεσσαλονίκη που δεν βρίσκει τον δρόμο του επειδή χάθηκε το κλειδί! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ ΑΥΤΟ!!! Είναι ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! Κάποιος εκεί πρέπει να βρει άλλον τρόπο σα εκείνον τον οδηγό όταν άλλαξε ρότα — όχι επειδή ήθελε, επειδή έπρεπε!!! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΠΟΝΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΦΡΥΓΑΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΑΣ!!!

ρε παιδιά μου βρε τι βλέπω εδώ μέσα τώρα σαν εκείνον τον οδηγό στο Περιστέρι που ανακάλυψε το πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ είναι κλειστό σήμερα ενώ είχε ψωνίσει για ολόκληρη την εβδομάδα — κάθε ένας σας φοράει γυαλιά σοβαρού ποδοσφαιρικού αναλυτή και περιμένει να βγάλει συμφωνίες σαν εκείνο το κατάστημα που πουλάει τη βενζίνη στα σαράντα λεπτά; εσείς εδώ λες πως ο Ατρόμητος όταν λείπουν δύο αριστεροί γίνεται σα να σου λείπουν τα δυο σου πόδια κι η ομάδα πρέπει να γυρίσει σπίτι; εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα του Σεπτέμβρίου στον Βόλο όταν η ομάδα είχε τρεις βασικούς εκτός λόγου τραυματισμού και τελικά έκανε 1-1 επειδή κάποιος από τους φίλιους κάθισε πάνω στο γκολάντ και έκανε βόμβα στη φάση — όχι επειδή ήταν ισχυρός, επειδή την τελευταία στιγμή βρήκε τον δρόμο του σα εκείνος ο οδηγός που κολλούσε συνέχεια στους φανούς. τώρα εσύ λες πως τρεις πόντοι εκεί είναι σίγουροι σαν νερό στο στόμα σου όταν έχεις δρόμο ακόμα τριάντα χιλιόμετρα; εγώ σου λέω πως οι αποδόσεις εκεί βγάζονται έτσι επειδή κανείς δεν θέλει να βγάλει χρήματα όταν ξέρει ότι εκείνες τις στιγμές η μπάλα γίνεται σίδερο στις σόλες σου — σα εκείνον τον Οκτώβριο του '93 όταν η βροχή έκανε τον αέρα σα σούπα και οι αντίπαλοι μάζευαν την μπάλα σα μαργαριτάρια. και μην αρχίσετε τώρα εδώ με τους οδηγούς στη Θεσσαλονίκη και τις ρότες — εμένα εκείνον τον οδηγό τον γνώριζα προσωπικά επειδή έκανε πολλές φορές διαδρομές Χανιά-Ηράκλειο όταν εγώ ξεκίνησα την δουλειά μου στον ηλεκτρικό, εκείνος είχε φορτηγό με εικοσιτέσσερα χρόνια ζωή και έκανε τέσσερα ταξίδια τη βδομάδα χωρίς κανένα ατύχημα επειδή έβλεπε τον δρόμο σα εκείνον τον οδηγό που άλλαξε ρότα όταν είδε την λωρίδα κλειστή — όχι επειδή ήταν γκουρού, επειδή είχε στόχο. τώρα εδώ στον Ατρόμητο τι κάνουν; έχουν μια ομάδα που ήδη σέρνεται σαν γέρικος σκύλος στην εθνική οδό — σέρνει την μπάλα σα σακί βρώμης μέχρι το τέλος του αγώνα σα εκείνον τον χρόνο που ψάχνεις το κινητό σου και τρέχεις σα χελώνα προς τον διάδρομο επειδή ξέχασες ότι είχε ραντεβού στις δεκαπέντε. η ομάδα εδώ πρέπει να βρει έναν άλλον τρόπο σα εκείνον τον οδηγό όταν έφυγε από την εθνική οδό επειδή έκλεισαν το πέρασμα — βρήκε δρόμο μέσα από χωράφια, όχι επειδή ήταν τέλειος, επειδή έπρεπε. εσείς εδώ μέσα κάθεστε στις πολυθρόνες σας σα τον παππού του Γιώργου στους τελικούς και περιμένετε τρία γκολ σα την επόμενη μέρα όταν τελειώνει ο μήνας; εγώ σας λέω πως εκείνον τον αγώνα τον Ιανουάριο εναντίον της Λάμιας — εκείνοι έκαναν γκολ επειδή εκείνος ο αριστερός έκανε μια ντρίπλα σα εκείνον τον καιρό που χάθηκε η γραβάτα σου πριν από το γάμο του ξαδέρφου σου — ήταν τόσο σπάνιο σαν εκείνο το στιγμιότυπο όπου βρήκες το παντζούρι που σου είχε λείψει χρόνια. όμως τώρα λείπουν αυτοί οι δύο και εσείς περιμένετε τρεις πόντοι σα νερό στο στόμα σου όταν ακόμη βλέπεις δρόμο τριάντα χιλιόμετρα; εμένα εκείνες τις αποδόσεις μου θυμίζουν εκείνον τον Octobre όταν πήγαινα στο χωριό μου και αγόραζα το ψωμί στα τριάντα λεπτά ενώ στα περίπτερα βγάζανε τιμή τσίχλας — όλα φαίνονται όμορφα όσο δεν ανοίγεις το στόμα σου. ας μην γινόμαστε όλοι λοιπόν εδώ σοφοί σα εκείνον τον οδηγό που κολλούσε συνέχεια στους φανούς επειδή είχε ξεχάσει ότι είχε κλείσει το πάρκινγκ του σούπερ μάρκετ — εκείνοι εκεί στον Ατρόμητο πρέπει να κάνουν ότι μπορούν σα εκείνον τον οδηγό που ανακάλυψε δρόμο μέσα από χωράφια επειδή είχε στόχο. και τέλος πάντως... εσείς εκεί στο τραπέζι λες πως οι τρεις πόντοι είναι κλειδωμένοι εκεί σα το φορτηγό σου όταν τελειώνει ο δρόμος στην Πάτρα; καλά εσύ εκεί βλέπεις τον Ατρόμητο σα εκείνον τον οδηγό που δεν βρίσκει τον δρόμο του επειδή χάθηκε το κλειδί; η ζωή σαν τις ομάδες συνεχίζεται σέρνοντας την μπάλα σα σακί βρώμης μέχρι το τέλος του αγώνα — όχι επειδή είναι τέλεια, επειδή πρέπει να συνεχίσεις.

Μαύρο δεκατιανό εκεί που περίμενα τσίχλες στο περίπτερο 😤🔥 εκείνος ο Αυγουστιάτικος ήλιος σου λέει πως η ομάδα σου πρέπει να κάνει γκολ σα στημένες τσίχλες — μόνο πες "πέταξέ το" και βγάζει στόμα σαν πολυβόλο!! Άκου όμως εκεί: ο Ατρόμητος εκείνο το Σεπτέμβρη στον Περιστερό μας έκανε 2-0 αριστερή ντρίπλα — δύο γκολ σα εκείνον τον οδηγό που όταν τον έπιασε ο φύλακας νόμισε πως είναι νυχτερινή παρέλαση!! Αυτοί εκεί λοιπόν λείπουν σα η όρεξη σου όταν τελειώνει η Παρασκευή και ψάχνεις το πορτοφόλι σου για εκατό ευρώ!! Τρεις πόντοι εκεί;;; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα τον Φεβρουάριο αλλιώς!! η ομάδα σέρνεται σα εκείνο το φορτηγό όταν βγήκα για ξενοδοχείο στην Πάτρα κι έμεινα στον κρύο δρόμο επειδή ξέχασα την κάρτα!! Αλλά εκείνοι εκεί στον Περιστέριο ξέρουν τι σημαίνει όταν λείπει η μπάλα σου — δεν είναι τζόγος εκείνες οι αποδόσεις, είναι πείσμα!! Και ξέρεις τι;;; εγώ στο +2.5 δεν βάζω για τρία γκολ σα βρέχει τον Αύγουστο — βάζω επειδή εκείνος ο χώρος αριστερά όταν έχει πέντε λεπτά ακόμη αγωνιστική ημίχρονο γίνεται σαν εκείνον τον δρόμο που βρίσκεις όταν ξέχασες το GPS στις Καμάρες!! Κάποιος εκεί πρέπει να βγάλει το χέρι του σα εκείνον τον οδηγό όταν είδε την γέφυρα κλειστή — άλλαξε ρότα, βρήκε δρόμο, έκανε γκολ!! Τώρα λοιπόν τρεις πόντοι;;; ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΜΙΑ ΚΕΡΑΤΙΝΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΠΕΣΕΙ ΣΕ ΓΥΜΝΗ ΠΕΤΡΑ!! 💪🔥

ρε παιδιά είστε ξεφτιλισμένοι στην προσπάθεια σας να βρείτε κάτι σωστό εδώ μέσα πιο πολύ απο μένα στην κανάτα του νερού όταν τελειώνει η βόλτα στο λιμάνι — τι θέλετε να σας πω, σεις μιλάτε για οδηγούς φορτηγών σα ν' αγοράζατε εισιτήρια για το θεατρο δεσποτικό καιρό τώρα; εγώ εδώ βλέπω έναν Ατρόμητο χωρίς δύο αριστερούς σα εκείνον τον γέρικο άνθρωπο που ψάχνει το κινητό του στην τσέπη του παλτού του στις έντεκα παρά δώδεκα τη νύχτα επειδή νομίζει πως υπάρχει ακόμα φως μέσα — όμως αυτό δεν αλλάζει ότι την Παρασκευή στον Περιστερό έχουν ζήσει τρεις φορές αυτό το τέρας χωρίς αυτούς. δεν είναι σαν τ' ούζο εκεί που βγάζεις το πιστόλι σου στο τραπέζι — είναι σα εκείνος ο τύπος που του έδιναν φιλοδώρημα πέντε λεπτά πριν σβήσει ο τελευταίος σέρβερος επειδή έκανε γκόλ στους ουραγούς εκεί που χορεύαμε τον χορό του ζορμπά. εκείνοι εκεί ξέρουν ότι μπορούν ν' ανοίξουν εκείνος ο χώρος σα μια πόρτα που ξέχασες κλειδώσει την Πέμπτη το βράδυ — όχι επειδή έχουν τους δύο βασικούς, αλλά επειδή εκείνοι οι άλλοι εκεί στο αντίπαλο κλίτος όταν βλέπουν απουσίες σαν αυτές βγάζουν τα μαχαίρια τους σα βράδυ στην κουζίνα μετά το γλέντι. τώρα εσείς μιλάτε για +2.5 σα να είναι εκείνο το δώρο που βγάζεις όταν τελειώσει η γιορτή του χωριού σου στις είκοσι Αυγούστου — νομίζω όμως πως εκείνοι στον ΠΑΟ Περιστέρι έχουν κι άλλα μέσα σ' εκείνον τον αγώνα, όχι μόνο την τρύπα εκεί σαν τ' αυτί σου όταν σου' χει φύγει το σκουλαρίκι την Κυριακή. εκείνοι εκεί ξέρουν ότι όταν λείπει η μπάλα από ένα μέρος ανοίγει αλλού σα το μαξιλάρι που στρίβεις όταν σου λείπει η ανάσα — κι αν οι τρεις πόντοι δεν είναι σίγουροι σα εκείνο το κλειδί που ψάχνεις πάνω στο τραπέζι σου, τότε σίγουρα δεν είναι και εκείνο που λένε οι γκάγκστερ του στοιχηματος όταν βλέπουν ένα πλακέ στο πινακάκι τους. αλλά τι θες τώρα; σεις εδώ μέσα κάθεστε στις πολυθρόνες σας σα ο γέρος εκείνος στη γωνιά του μαγαζιού που βγάζει κάθε φορά το ίδιο τσιγάρο όταν τελειώνει η συζήτηση κι ακόμη αναρωτιέται γιατί του 'χει μείνει μόνο μία φορά στη ζωή του — εγώ λέω πως εκείνος ο Ατρόμητος πρέπει να βρει έναν άλλον τρόπο σα εκείνον τον οδηγό που όταν τον έπιασε ο φύλακας νόμισε πως ήταν νυχτερινή παρέλαση: άλλαξε ρότα, βρήκε δρόμο, έκανε γκολ. όχι επειδή ήταν τέλειος, επειδή είχε στόχο. κι έτσι κι αλλιώς εσείς εκεί στο τραπέζι όσο περιμένετε τρία γκολ σα βρέχει τον Αύγουστο να σβήσουν, εγώ λέω πως οι τρεις πόντοι εκεί μπορεί νάναι σίγουροι σα εκείνο το φορτηγό που σέρνεται στην εθνική οδό επειδή ξέχασε το πετρέλαιο — όμως η ομάδα εκεί πρέπει να συνεχίσει να ψάχνει σα εκείνον τον οδηγό όταν ανακάλυψε το δρόμο μέσα από χωράφια: αργά, αβέβαια, αλλά τελικά βρήκε τι ήθελε. τελικά πάντως... εκείνοι εκεί στον ΠΑΟ Περιστέριο ξέρουν κάτι που εσείς εδώ μέσα ψάχνετε ακόμα σα την τελευταία βίδα στο σπίτι σας μετά από σεισμό — όμως η ζωή σαν τις ομάδες συνεχίζεται σέρνοντας την μπάλα σα σακί βρώμης μέχρι το τέλος του αγώνα.