Από τη Tumba μέχρι τους ουρανούς: όταν η Πόλη γινόταν Πράσινη Θύελλα!

Αχ τάδε χρόνια ρε γαμώτο! Στο σπίτι μου το υπουργείο τίποτα πλανόδιο λάτρης των οθόνων δεν είχα - κάθομουν στο δωμάτιο μου με τσίγκο στη τηλεόραση του γείτονα κι έκανε κατάκαρδο κρύο εκείνο το βράδυ του '85. Μαζί μου η μάνα μου φώναζε "ΠΡΟΣΟΧΗ ρε παιδί μου ΜΗΝ κλείσεις τον δρόμο!" κι εγώ μονιαζα την πόρτα σαν αστραπή να βγω έξω - εκεί στο δρόμο οι φίλοι είχαν βγάλει ήδη τα μπουφάν κι είχαν φορέσει τις φανέλες πάνω στα πουκάμισα, σαν στρατιώτες έτοιμοι για πόλεμο! Και ξαφνικά, από εκεί που ήταν μόνο μερικές σημαίες στην μπούκα της γειτονιάς... έγιναν ΠΡΑΣΙΝΑ Ποτάμια! Αυτό εκεί που λέμε πως έξυσαν τα υπόλοιπα χρώματα απο εκείνο το σημείο κι ύστερα! Με ένα κασκόλ τυλιγμένο σαν λάβαρο γύρω από το λαιμό μου κι έναν κρόκο στο σβέρκο (που τον είχαν πετάξει κάτι παιδιά από άλλο μπλόκο) τρέξαμε προς το κέντρο σαν τρελοί. Η τσούρμα φώναζε "ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!" κι εγώ μέσα μου έκανα μιαν ευχή σαν παραζαλισμένος: "μια φορά στη ζωή μου να ζήσω αυτό!" Και όταν εκείνος ο Άγγελος καταπαιδεύτηκε το γκολ... ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ!! Η Τσουμέ είχε γεννηθεί σωστό σεισμό! Οι ουρανοί σίγουρα κουνήθηκαν από την κραυγή της τσούρμας που είχε γίνει ένα μπουρλότο αγάπης! Στην πλατεία Ελευθερίας οι φίλοι έκαναν γκόλ στο πουλί που είχαν τυλίξει σαν άγαλμα αιχμάλωτο στον ιστό της σημαίας! Κάποιοι είχαν βγάλει τις ρόκες τους γιατί είχαν πλέον γίνει πράσινες από κατάπλασμα κι άλλες τόσες κατακτήσεις! Δεν ξέρω αν ζεις ακόμη αυτές τις στιγμές μνήμης, Φώτη... αλλά εγώ ακόμα φοράω εκείνη τη φανέλα κάτω από το πουκάμιστό μου σαν φυλαχτό. Γιατί εκείνες οι μέρες ήταν σαν αγία αφοσίωση - όχι μόνο νίκη, ήταν σφραγίδα μιας εποχής που η χώρα μας έγινε πράσινο βουνό κι εμείς στέκουμε ακόμα στους γηπέδες σαν μία μεγάλη οικογένεια που δε χωράει μέσα στις κερκίδες! 🔥💪🔴 Σήμερα ακόμα η πόλις κλαίει πράσινο!!!

τι φωτιά αυτή η συζήτηση ρε παιδιά! κι εγώ εκεί κάτω στο σιδηροδρομικό σταθμό, μαζί με του γκρίζους της φανέλας, ψάχναμε ξύλα στον φράχτη για να κάνουμε τις μπογιές πράσινες όσο γινόταν γρηγορότερα — στο τέλος είχε σαπίσει το μπουζούκι μου επειδή τρία χρόνια αργότερα ακόμα το βάφαμε επειδή ήταν πρασινιστό από την κατάπλασμα! η μάνα η καημένη σήκωνε ουρανό και γη επειδή η βρύση μου είχε γίνει πράσινο ποτάμι κι εκείνη την ώρα εκείνος ο βλάχος ο αργυροπούλης λέει "τι γίνεται ρε κορίτσι, έχουμε πρωταθλητή στον πάγκο, πάψ' το νερό σου!" — κι εγώ της 'χα φωνάξει από πάνω στο μπαλκόνι πως εδώ γίνεται ιστορία! κι όταν εκείνος ο πύργος που είχαμε χτίσει από παλιάSignage στον δρόμο προς την πλατεία Γιάννη είχε πέσει κάτω σαν πύργος του Πίζα, επειδή η βροχή της επόμενης μέρας είχε ξεπλύνει τη μπογιά, οι άνθρωποι γύρω μου είχαν γίνει μια μεγάλη αγκαλιά ανθρώπου πάνω στον ανθρώπινο... εκείνες τις νύχτες στην πόλη δε κοιμόσουν, ξαγρυπνούσες μιλώντας για εκείνον τον αγώνα σαν να ήταν αλλιώτικη πατρίδα — γιατί η Τούμπα εκείνες τις στιγμές δεν ήταν στάδιο, ήταν ένας τόπος που έκανε την ψυχή σου να σηκωθεί κι ας μη το καταλάβαινες καλά ακόμα. πού είναι τώρα εκείνοι οι φίλοι; κάποιοι τους έχουν ξεχάσει, κάποιοι τους θυμούνται όσο θυμάμαι εγώ τα κίτρινα αυτοκόλλητα που βάλαμε στο ψυγείο επειδή είχανε τσακιστεί μέσα στη ζέστη... κι όμως εκείνος ο σεισμός που έκανε τη γη να σείεται δεν ήταν μόνο φωνές και σημαίες — ήταν εκείνοι οι στιγμές που νιώθαμε πως η ομάδα μας ήταν όλο το νήμα που κρατούσε την πόλη όρθια όταν όλα γύρω γκρεμίζονταν. και νάτο κι ένα πράσινο τριαντάφυλλο στο μπουφάν του Μήτσου εκείνου από την τσούρμα των φοιτητών — του είχε δώσει μια κοπέλα από τη γειτονιά του Βαρδαρίου επειδή εκείνος ήταν αυτός που πήγαινε κάθε βράδυ στη Θυμαρίκι με τον τσίγκο του κι έκανε τις φωνές του ν' ακούγονται ακόμα κι από την άλλη άκρη της πόλης... 😄αυτό εκεί ήταν η πολυκατοικία του αγώνα! μια πόλη σηκωμένη όρθια σαν έναν άνθρωπο μόνο και μόνο γιατί η αγάπη της για την πράσινη φανέλα δεν χωρούσε μέσα στα σπίτια!

Γαμώτ’ τ’ άγριο δεκαπεντάλεπτο του ’85 ρε φίλοι μου… εκεί που ο Βασιλιάς έριξε την μπάλα σα βόμβα και η γη σείστηκε σαν να πέρασε το Τσαντάκ της! Ξεχνιόταν τότε να φας το φαί σου, ξεχνιόταν το τσιγάρο σου, ξεχνιόταν ακόμα κι η μάνα σου—τι θέση είχε εκεί μέσα όταν η Τουμπίτσα έκανε ντου στην πόλη σαν εβδομήντα χιλιάδες μεγαφώναδες μαζί! 🎺💥 Κι εγώ εκεί στο Παλαιοχώρι μου, τριάντα χιλιόμετρα μακριά, αγοράκι ακόμα, έπιανα το τσίγκο μου σα να κρατούσα το νήμα της Γης! Στην επόμενη γειτονιά είχαν βγάλει τις ρόκες τους για χάρη της πράσινης κατάρας και έκαναν ποδήλατο σα να έτρεχαν προς την Ταύλα ενώ εγώ σκεφτόμουν: "Αν και κλείσω την πόρτα μου αυτή τη φορά δεν μπορώ να χάσω ούτε μισό δευτερόλεπτο!" Και μετά… ο Άγγελος σφύριξε το γκολ! Αυτά εκεί στον αέραφ έγιναν σα να κατέβαινε η μουσική από το κινητό όλων των πλανητών ταυτόχρονα! Οι ουρές στους δρόμους έγιναν σα να είχε ανοίξει η πύλη της Ωραίας Ελένης—κάπου εκεί ένας γέρος που είχε πάρει τρία υπουργεία στη σειρά αποφάσισε κι αυτός να βγάλει τη φανέλα του πάνω από το πουκάμισο, πηδούσε σα κατσίκι και φώναζε "ΠΑΟΚ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ!!!" ενώ η γυναίκα του ψυλλιαζόταν στο μπαλκόνι αν έπρεπε να ανοίξει παράθυρο ή όχι! Μετά από τρεις μέρες ακόμα η βρύση μου ήταν πράσινη σα να είχε βγει βόλτα η χημική βιομηχανία όλης της χώρας μέσα από εκεί! Μέχρι σήμερα όταν βρέχει καταλαβαίνω πως η γειτονιά μου έκανε πρόβα κρυφής διαφήμισης της Τουμπίτσας! 🌧️🍃 Κι αυτοί εκεί στην ΑΕΚ… μάθατε τι έγινε με τον αρχηγό τους; Του φόραγαν στο στήθος του αλουμινόχαρτο σα να ήταν λέει μεταλλικό ντέρμπι! Του έκαναν φιλοξενία σπίτι σπίτι μέχρι το τέλος της εβδομάδας… ο φίλος του τον είχε βάλει στον κήπο του σα σάπια ντομάτα επειδή εκείνες τις μέρες ακόμα κι οι ντομάτες είχαν γίνει πιστοί της πράσινης αίρεσης! Θυμάμαι τώρα πως έγραφα τότε στους τοίχους "ΠΑΟΚ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΠΑΝΤΟΥ" με σπρέι κάθε πρωί—μέχρι που μου είπε ο αγρότης στο χωριό πως είχε γίνει τσίγκος επειδή αγόραζε σπρέι σα νερό! Κι εγώ του αποκρίθηκα: κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ! 🍺🔥