Ο Λεβαδειακός ποτέ δεν ήταν τόσο κρίσιμος όσο του κάνουν στα λόγοι — η ομάδα κάνει της…

Με έπιασε το γέλιο βλέποντας το θέατρο αυτομάτων που γύρισαν όλα στους τρεις τίτλους. Λες πως αυτοί είναι οι μοναδικοί που κάνουν δουλειά; Μα η Λιβαδειά στέκεται σαν βράχος εδώ και χρόνια, χωρίς διαφήμιση, χωρίς μπουχλίες στις κερκίδες, χωρίς πολιτικούς γάμους — μόνο μπάλα και τσιμέντο. 12 νίκες μέσα στη σούπα των ισοπαλιών και των ιστοριών που γράφουν άλλοι; Πουθενά αλλού στον πλανήτη δεν γίνεται αντιληπτό πως η σταθερότητα είναι τίτλος; Στην Premier ξεπουλάνε τους παίκτες κάθε δύο χρόνια, στη Liga οι ομάδες τα ζούνε μισή χρονιά σαν ψεύτικα ρόδα που γυρνάνε γρήγορα — εδώ υπάρχει βάση, υπάρχει διάρκεια, υπάρχει παιχνίδι από όσους βγάζουν λεφτά στο τέλος του μήνα για να πληρώσουν το ενοίκιο. Κι εσύ ζητάς τίτλους σαν να είναι πρωινό καφέ; Τα τελευταία χρόνια η ομάδα έκανε αυτά που μπορεί: απέφυγε τον υποβιβασμό χωρίς τραγωδία, κράτησε τους καλύτερους όσο έδινε και έκλεινε στόρια όταν έπρεπε. Αν κάθε ομάδα έκανε την ίδια συστηματική προσπάθεια, το πρωτάθλημα θα είχε λιγότερα λάθη — όχι περισσότερα πρωταθλήματα σαν της Άρσεναλ στα χρόνια του Γουένγκερ που κατέβαιναν πρώτοι τέταρτοι μέχρι τον Απρίλιο. Ρίξτε μια ματιά στις δυνάμεις που είχαν χαράξει "επόμενοι μεγάλοι": Ράνιες, Έβερτον, Φιορεντίνα — όπου βρίσκονται σήμερα; Στη μέση του nowhere χωρίς συνέχεια. Εδώ δεν υπάρχει "επόμενο", υπάρχει συνέχεια. Κι αυτό είναι τίτλος αλλιώς δε γίνεται αντιληπτός.

Αχ ρε Θρύλε μου…😱🔥 Πού τό ‘βγαλες αυτό το "δείχνεις τίτλους σαν πρωινό καφέ"; Την Πέμπτη θέση της ομάδας μας τη βλέπω σαν τρανό επιτίμιο σε όσους γράφουν ιστορία πάνω στους τίτλους! Δεν μπορείς να συγκρίνεις το Λιβαδειά με ομάδες που ξεπουλάνε κάθε δυο χρόνια σαν βγάλουν λεφτά! Εγώ στη Λιβαδειά μεγάλωσα μέσα στο γήπεδο της Στάδιο Λεβάδιας — εκεί όπου η βροχή κάνει τους γηπέδους βούρκους κι εμείς οι οπαδοί στέκουμε μέχρι το τελευταίο λεπτό💪. Με τι λιγότερα; Με τίποτα! Αλλά ξέρεις τι κάνουμε; Κάνουμε δουλειά ατόφια! Κι όταν έβγαιναν λόγοι για τον υποβιβασμό τα τελευταία χρόνια… Εγώ ήμουν εκεί κάθε αγώνας, κρατούσα τις σημαίες και φώναζα μέχρι να βγει η φωνή μου! Αλλά τώρα πού είν’ εκείνοι οι πρωταθλητές που έκαναν την Πρέμιερ σούπερ τελικά; Πουθενά! Εκείνοι πήραν το λεφτό τους κι έφυγαν — ενώ εμείς μένουμε! Κι αυτοί ξέρουνε μόνο να λένε "δείξε τίτλους"! Μα μια φορά βγήκαν πρώτοι κάποιοι τίτλο; Δε μιλάω για "επόμενοι μεγάλοι" — αυτοί ήρθαν από αλλού με μπάτζετ δεκαπλάσιο, κι όμως σήμερα δίνουν δουλειά στους δικηγόρους τους! Στο Λεβαδειακό υπάρχει συνέχεια — εκείνοι που δεν φεύγουν ποτέ! Αυτό είναι τίτλος κι ας μη γράφεται στις εφημερίδες! 🏟️🔴

Μα λέμε τώρα, τι περιμένουμε τελικά από μια ομάδα; Την πείρα που μιλάς εσύ σαν να είναι αποτυχία να μην βρίσκεται στους τίτλους σαν τους άλλους; Αυτή η ομάδα έκανε 12 νίκες μέσα στη χρονιά και πάει εκεί όπου πρέπει: στη μέση του πρωταθλήματος, χωρίς φακούς, χωρίς κυρίαρχους τίτλους για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της. Παρακολουθώ χρόνια τώρα τον Λεβαδειακό όχι επειδή κάνει θόρυβο, αλλά επειδή βγάζει αποτελέσματα. Καθένας μπορεί να δει την εικόνα αλλιώς, αλλά οι αριθμοί δείχνουν κάτι πολύ συγκεκριμένο: ορθολογισμό. Δεν κάνουν το λάθος των άλλων να ψάχνουν ένα μεγάλο όνομα για να αγοράσουν φήμη — αυτοί εργάζονται. 12 νίκες λες; Αυτό δεν είναι "αυτοί οι πλούσιοι", αυτά είναι δουλειάς people που ξέρουν πως ο τίτλος δεν γράφεται μόνο στην πρώτη θέση. Και σίγουρα εγώ προσωπικά δεν ψάχνω κάποιον που ν' αλλάξει τίτλο με ψευτοϊστορίες κάθε Σαββατοκύριακο. Ο Λεβαδειακός κρατιέται σαν βράχος εκεί που άλλοι χάνουν μπάλα, ετοιμάζονται για καινούριο αγώνα χωρίς πρωτοσέλιδα — αυτό είναι συνέχεια, αυτό είναι ουσία. Πουθενά δε γράφεται πως η Λιβαδειά οφείλει κάτι περισσότερο από το να κάνει τη δουλειά της καλά. Κι όταν οι άλλοι γύρισαν γύρω-γύρω για τα μεγάλα ονόματα, αυτοί βγάζανε αποτέλεσμα στον αγωνιστικό χώρο, όχι στις συνεντεύξεις. Ρίχτε μια ματιά: όταν άλλαξαν τα οικονομικά δεδομένα και χρειάστηκε σκληρότητα, κράτησαν όσο μπορούσαν — κι αυτοί που πήγαν πάνω-κάτω για ένα τίτλο σήμερα ψάχνουν τρία άλλα πρωτοσέλιδα για να ξεφύγουν. Εδώ δεν μιλάμε για μια χρονιά, μιλάμε για χρόνια σταθερότητας. Και αυτό δε χρωματίζεται χρυσά — αυτό χρωματίζεται κόκκινο σαν το σήμα της ομάδας. Αν θέλουμε λοιπόν να σχολιάσουμε πραγματικά ομάδες, ας αρχίσουμε εκεί που υπάρχουν αποτελέσματα: όχι στους τίτλους των εντύπων, αλλά στους πόντους που μαζεύονται μέσα στο γήπεδο της Στάδιο Λεβάδιας. Αυτά είναι τα μοναδικά νούμερα που λογίζονται σήμερα.

πω πω ρε παλικάρια τώρα ξύπνησαν όλα τα κορμιά — και κάποιοι φωνάζουν πως η Πέμπτη θέση είναι κάποια μεγάλη συμφορά ενώ άλλοι λένε πως είναι τίτλος αλλιώς δε γίνεται αντιληπτός 😄 βρέθηκα εδώ στη Ρόδο σαν μικρός μετά από ένα παιχνίδι του Λεβαδειακού στην παλιά εθνική κατηγορία — το γήπεδο εκεί ήταν σαν κουτί σαρδέλας που κουνιόταν ολόκληρο, ο άνεμος έκανε τα ψιλικά και την μπάλα συνέχεια στραβά κι όμως εκείνοι μέσα στο χάος έπαιζαν σα ζουρλομάτηςδες. θυμάμαι τότε είχα πει στον πατέρα μου πως αυτοί οι άνθρωποι όχι πως δεν είχαν κλάση, είχαν πιο πολύ από όλους — είχαν υπομονή και στήθος για το ψωμί τους. δέκα χρόνια αργότερα τους βλέπω ακόμα εκεί, στη μέση του πρωταθλήματος χωρίς να φωνάζουν στον κόσμο πως είναι η ομάδα της ημέρας — τι τους αλλάζει; κάνουν δουλειά. τι τους αλλάζει οι τίτλοι; αυτός εδώ ο τόπος δεν έχει τεράστια μπάτζετ σαν της ΑΕΚ ή του ΠΑΟΚ, εδώ υπάρχει γήπεδο που όταν βρέχει γίνεται κοχύλι, εδώ υπάρχουν ομάδες που όταν τελειώνει το παιχνίδι σφίγγουν μια βίδα και τελείωσαν. αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν τίτλους σαν τους άλλους επειδή δεν ψάχνουν την εύκολη λύση — κάνουν αγώνες σαν στρατιώτες. τώρα σηκώνω το κεφάλι μου: βλέπω ομάδες σαν την Γουέστ Χαμ πέρσι που έκαναν ένα αριστούργημα στο Europa Conference, έκλεισαν στόρια όλη τη χρονιά χωρίς ντεκολτέ στους τίτλους κι όμως κανείς δε τους λέει "τι κρίμα, βγήκατε πέμπτοι". βλέπω άλλες ομάδες σαν την Φιορεντίνα σήμερα να γυρνάνε σαν αχταρμάς στους τίτλους του προηγούμενου αιώνα ενώ εδώ ο Λεβαδειακός στέκεται όρθιος σαν το φανάρι του λιμανιού στη Λιβαδειά — όταν φυσάει δυνατά κανένας δεν τον γκρεμίζει. κι ας βγάλουν κάποιοι σήμερα τους χάρτινους τίτλους τους κι ας ψάχνουν το επόμενο μεγάλο όνομα για να το βάψουν χρυσό — εγώ προσωπικά κοιτάω αυτούς που βγάζουν αποτέλεσμα στον αγωνιστικό χώρο, όχι αυτούς που βγάζουν τίτλο στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων. αυτοί οι άνθρωποι έκαναν 12 νίκες χωρίς φακέλους, χωρίς κουβέντες γύρω-γύρω, χωρίς πολιτικούς γάμους στις κερκίδες — έκαναν δουλειά σαν μαστόροι. η Λιβαδειά αυτή τη στιγμή βρίσκεται εκεί που πρέπει: στο μάτι του κυκλώνα του πρωταθλήματος, χωρίς να κουνιέται σα φύλλο όταν φυσάει ο αέρας των ισοπαλιών. αυτοί δεν ξέρουν τι σημαίνει "αύριο βγαίνουμε πρωταθλητές" — ξέρουν τι σημαίνει "αύριο σηκωνόμαστε νικητές στον αγωνιστικό χώρο". και ξέρετε τι είναι το ωραίο; πως όσοι φωνάζουν για μεγαλύτερες ομάδες ή τίτλους τελικά ξεχνούν πως αυτή η ομάδα δεν άλλαξε ποτέ περίβλημα — αντίθετα κράτησε αυτό που είχε όσο σκληρά κι αν άλλαξαν τα οικονομικά δεδομένα. εκείνοι που σήμερα γράφουν ιστορία μέσα στις εφημερίδες έχουν πάρει ήδη τις μπουφές τους κι έφυγαν για το επόμενο μεγαλύτερο πράγμα — αυτοί οι άνθρωποι εδώ μένουν. αυτό δεν είναι τίτλος; αλλιώς πως το λέγαμε;

Αλήθεια τώρα, η Λιβαδειά έγινε ξαφνικά σύμβολο της τάξης στην αρχή του Οκτώβρη; Γιατί εγώ την περασμένη βδομάδα έβλεπα το γήπεδο της Στάδιο Λεβάδιας σαν μουσείο αρχαίων ερωτημάτων — ξέρω πως αυτό σου φαίνεται περίεργο, αλλά σκέψου το: εκεί μέσα, ανάμεσα στις κερκίδες που μοιάζουν με γρατζουνιές πάνω στο τσιμέντο, δεν ακούς μόνο γκολ… ακούς κάτι άλλο. Την ίδια στιγμή που ο Παναθηναϊκός κυκλοφορούσε στην Ελλάδα σαν τις τίγρεις του Γουόλτ Ντίσνεϋ (εντυπωσιακές πάνω στη χάρτη, αλλιώς παντού μέσα στο χάος), αυτός ο σύλλογος έκανε δουλειά αθόρυβα, σαν εκείνος ο γείτονας που σου φέρνει την εφημερίδα κάθε πρωί χωρίς να ζητήσει συγχαρητήρια. Και τώρα λέγεται πως η 5η θέση είναι σπουδαία υπόθεση επειδή "δεν άλλαξαν ποτέ περίβλημα"; Μα ζητάμε τίτλους σαν νερό την εποχή που η Ρεάλ Μαδρίτης ψήνει τρεις τίτλους τον χρόνο και η Γιουβέντους γράφει ιστορία στα θρανία. Στοιχηματίζω πως εκείνοι οι τρεις τίτλοι της Σουπερ Λιγκ έχουν περισσότερα λάθη στα νούμερα από αυτά που έκανε ο Λεβαδειακός στους 26 αγώνες. Τι λέω εγώ; Γιατί όταν άλλαξαν οικονομικά οι ομάδες (κι όχι μονάχα αυτή εδώ), εκείνοι που ψάχνουν τίτλους σήμερα είναι αυτοί που έκαναν μια χρονιά επαίνους και την επόμενη ντουλάπι γκρίνιας. Κοιτάξτε ξανά τη φόρμα: 12 νίκες, 12 ισοπαλίες, 8 ήττες. Αυτό δεν είναι συνέχεια — αυτό είναι ηλίθια σταθερότητα! Αν υπήρχε κάποιος τίτλος για τον αγώνα με την Μπάγερν Μονάχου στη φετινή φάση των ομίλων του Europa League, θα ήταν η Λιβαδειά που άντεξε περισσότερο από πολλά άλλα μετάλλια. Μα εδώ δε μιλάμε για Ευρώπη, μιλάμε για έναν αγωνιστικό χώρο που όταν βρέχει γίνεται λίμνη και ακόμα κάνουν ότι μπορούν οι ποδοσφαιριστές. Αυτοί δεν κέρδισαν πρωταθλήματα επειδή έκαναν δουλειά — έκαναν δουλειά επειδή δεν υπάρχουν άλλα πράγματα εδώ πέρα πέρα από την ίδια την ομάδα. Και όλη αυτή η συζήτηση για τους τίτλους; Ας κοιτάξουμε κάτι πιο σημαντικό: πόσοι από αυτούς που γράφουν σήμερα πως "η Λιβαδειά αξίζει δάφνες" ήταν εκεί όταν η ομάδα πάλευε για να αποφύγει τον υποβιβασμό πέρυσι; Πόσοι εμφανίστηκαν τώρα που η ομάδα τελικά κατέλαβε μια θέση πάνω από τον μέσο όρο; Αν θέλουμε αλήθεια, ας ανοίξουμε τον χάρτη της Ελλάδας εκτός Αττικής κι Αιγαίου — εκεί βρίσκεται η Λιβαδειά, εκεί βρίσκεται η βάση ενός συλλόγου που όταν τελειώνει ο αγώνας σφίγγει μια βίδα αντί να ψάχνει τίτλο στις πρώτες σελίδες. Ρίξτε μια ματιά στον Θρύλο: λέει πως η ομάδα "έκανε αυτά που μπορεί". Αυτά που μπορεί; Να κάνει 5η θέση χωρίς να γίνει viral στο TikTok; Να πεισθεί ο κόσμος πως η απουσία θεαματικότητας είναι προσπάθεια; Μα αυτά δεν είναι αποτελέσματα — αυτά είναι οι συνέπειες μιας κοινότητας που δεν ψάχνει τον μεγαλύτερο όνομα, ψάχνει την μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Και έτσι φτάνουμε στο ερώτημα: τι είναι τελικά τίτλος; Είναι το πρώτο γκολ που σημειώνεις στη σούπερ κατηγορία ή είναι εκείνος ο αγώνας στο Απάνω Μαλάκι όταν έβρεχε τόσο πολύ που η μπάλα έμοιαζε με σφουγγάρι; Εγώ προσωπικά δεν ψάχνω τίτλους στα πρωτοσέλιδα. Ψάχνω ομάδες που όταν τους λείπει ο άνεμος στο γήπεδο συνεχίζουν να στέκουν σαν τα βράχια του κόλπου της Λιβαδειάς. Αυτή εδώ η ομάδα κάνει κάτι περισσότερο από μπάλα: κάνει ιστορία χωρίς φωτογράφους, χωρίς τίτλους τίτλους τίτλους… κάνει ιστορία σαν εκείνο το βιβλίο που διαβάζεις αργά επειδή ξέρεις πως μέσα κρύβονται περισσότερα από όσα φαίνονται στην πρώτη σελίδα. Κι αν κάποιος σήμερα ακόμα ζητά επιτεύγματα πάνω από τους τίτλους, ας κλείσει την οθόνη του κινητού κι ας πάρει το πρώτο εισιτήριο για τη Στάδιο Λεβάδιας — εκεί υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από όλα αυτά.

Τι σόι ανοησία αυτή που λέγατε για "αξίζουν τίτλους" όταν η μόνη ομάδα που κρατάει το όνομά της σαν ατσάλι στο χρόνο είναι αυτή εδώ;; Δηλαδή, θέλουμε όλες οι ομάδες να γίνουν φούσκες από αέρα;; Να κάνουν τραγούδια τους τίτλους και μετά όταν σκάσουν κανείς να θυμάται πως υπήρξαν;; Μα τώρα πού είναι αυτοί οι μεγάλοι που έκαναν τον κόσμο να φωνάζει πρωτού τελειώσει η χρονιά;; Στη μονή τους πάνω στους τίτλο τους κρατώντας τις ομιλίες στις βιτρίνες όπως η Φιορεντίνα σήμερα;; 🤡 Εγώ στους 26 αγώνες είδα μια ομάδα σκληρή σαν αυτά τα βράχια γύρω από τη Λιβαδειά — δεν έπαιζαν σα να θέλουν να γίνουν viral, έπαιζαν σα να ξέρουν πως η μπάλα είναι σκληρότερη από τους τίτλους των εντύπων. 12 νίκες;; Ναι, αυτές είναι οι μόνες νίκες που δεν έχουν ημερομηνία λήξης πάνω στο ψωμί των οπαδών! Οι άλλοι ζητούν τίτλους σαν επιδόματα, αυτοί ζητούν μόνο ένα πράγμα: συνέχεια. Και η συνέχεια αυτή εδώ την έχει — όχι επειδή έκανε τίποτα υπερφυσικό, αλλά επειδή έκανε αυτό που έπρεπε: κράτησε το κεφάλι ψηλά όταν οι άλλοι γύριζαν σαν πιόνια στις σκακιere των μπάτζετ. Που λέτε πως η Πέμπτη θέση είναι τιμή;; Μα τι τιμή θέλου; Την ίδια τιμή που είχε η Γουέστ Χαμ στην Premier όταν έκαναν εκείνο το αριστούργημα;; Εκείνοι πήραν την ευκαιρία τους κι έγιναν πρώτοι χωρίς να έχουν τίτλο πρωταθλητή;; Εδώ η Λιβαδειά κάνει τη δουλειά της σαν το μανάβικο στη γωνία — γνωρίζεις πως εκεί υπάρχει πάντα φρέσκο προϊόν, ότι εκεί μπορείς να βρεις αυτό που χρειάζεσαι χωρίς φανφάρες. Κι αυτοί εδώ; Αυτοί δε φεύγουν όταν τελειώνει ο αγώνας — μένουν. Δεν αλλάζουν σημαία κάθε φορά που μια άλλη ομάδα γράφει πρωτοσέλιδο. Αυτή εδώ η ομάδα είναι σαν το καλό κρασί: όσο περνάει ο καιρός, τόσο καλύτερα γίνεται. Αλλιώς πως λέμε; Τα ίδια λεφτά κάνουν άλλα πράγματα;; Μα εδώ δε μιλάμε για λεφτά — μιλάμε για τιμή, και αυτή την τιμή την έχουν δώσει αυτοί οι άνθρωποι στον τόπο τους χρόνια τώρα. Άντε, ψάξτε κι άλλα μεγάλα ονόματα να βάψετε χρυσά… αυτοί εδώ περιμένουν μόνο ένα πράγμα: να ξυπνήσουν αύριο κι εμείς να ξέρουμε πως η ομάδα μας είναι ακόμα εκεί όπου πρέπει να είναι — στη ζωή, όχι στο χαρτί. 💸

Εδώ που τα λέμε, τι σόι τρέλα είναι αυτή που παρουσιάζεται σαν αναλυτική κι όμως γίνεται φιλολογία των εναλλακτικών κόσμων; Μα οι αριθμοί μιλάνε — γιατί να τους αγνοήσουμε επειδή κανείς δεν τους πήρε μαζί του στο μπουζούκι; Πέντε η Λιβαδειά μέσα στη χρονιά; Καλά όλα αυτά. Αλλά ας μιλήσουμε στα αλήθεια: εκείνο το γήπεδο στη Στάδιο Λεβάδιας όταν βρέχει δεν είναι καν γήπεδο, είναι πισίνα άλματος επί κοντώ. Και όμως κάνουν αποτελέσματα; Ωραία — 12 νίκες, σωστά. Μα πόσοι από αυτούς τους αγώνες έγιναν ενώ άλλα ζεύγη ομάδων έκαναν συναυλίες εκείνη την ίδια ημέρα; Πόσοι έκαναν τίτλο επειδή ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι πανάκεια; Δεν λέω πως δεν υπήρξε προσπάθεια — υπήρξε. Αλλά όταν βλέπω ομάδες σαν την Γουέστ Χαμ να παίρνουν ευρωπαϊκό τίτλο επειδή έδωσαν λύσεις εκεί που οι άλλοι έκαναν πρωταθλητισμό μόνο στις κερκίδες, τότε ξαφνικά η συνέχεια της Λιβαδειάς μοιάζει με σταθερότητα επειδή η συνέχεια ήταν η μόνη επιλογή. Δεν τους περισσεύει καιρός για χάσιμο — το οικονομικό περιβάλλον εδώ δεν είναι τυχαίο. Κοιτάξτε τώρα εκείνο το "επόμενοι μεγάλοι" που ξεχνάμε τόσο εύκολα: Ράνιες, Φιορεντίνα, Έβερτον... εκείνοι που έκαναν τίτλο σήμερα γράφουν ιστορία στους τίτλους των ομάδων τους επειδή κανείς δεν τους βλέπει πια εκτός από τους δικηγόρους τους. Αντίθετα, εδώ έχουμε μια ομάδα που κάθε φορά που τελειώνει ένας αγώνας αφήνει πίσω του έναν αγωνιστικό χώρο όσο άδειος όσο χρειάζεται — χωρίς πρόβλεμμα για πρωτοσέλιδο, χωρίς σχέδιο για ελίτ εισιτήριο. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ προσωπικά δεν ψάχνω συνέχεια επειδή είναι ωραίο σύνθημα. Ψάχνω ομάδες που ξέρουν πως ο τίτλος είναι αποτέλεσμα δουλειάς, όχι τυχαίου γεγονότος. Και όταν βλέπω πως αυτή η ομάδα κατάφερε να έχει μόνο 8 ήττες ανάμεσα σε 26 αγώνες, τότε μου γεννάται ένα ερώτημα που κανείς δεν θέλει να απαντήσει: Γιατί τόση ένταση γύρω από μια θέση που κάποιοι θεωρούν τιμή κι εγώ την κοιτάω σαν μια πολύ ικανοποιητική εργασία ενός ανθρώπινου δυναμικού; Τι είναι τελικά τίτλος; Είναι η πρώτη θέση στην κορυφή μιας λίστας που γράφτηκε πάνω σε εικονικές φιλοδοξίες; Ή είναι εκείνο το βράδυ στο Απάνω Μαλάκι όταν η ομάδα έπαιξε με μια μπάλα που ζύγιζε περισσότερο από νερό κι όμως κέρδισε τον αντίπαλο επειδή εκείνοι δεν κοίταξαν τον τίτλο — κοίταξαν τον αγώνα; Εγώ δεν αγοράζω εύκολα συναισθήματα. Αγοράζω αποτελέσματα. Κι εδώ μέσα στον αγωνιστικό χώρο της Στάδιο Λεβάδιας, αυτά τα αποτελέσματα υπάρχουν — όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να γίνει viral εκείνο το πρωινό, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν να σηκωθούν νικητές ακόμη κι όταν ο καιρός τους έκανε συγκοινωνία διαφορετική από τις οδηγίες των άλλων. Έτσι κι αλλιώς, ας τους αφήσουμε στην ησυχία τους αυτοί που ψάχνουν τίτλους σαν επιδόματα. Αυτοί εδώ έκαναν κάτι σπάνιο: δεν άλλαξαν σχήμα επειδή άλλαξαν κριτήρια. Συνέχισαν να αγωνίζονται σαν ομάδα στέρεη όσο ο βράχος του κόλπου — κι αυτό δεν είναι τίτλος; Είναι τίτλος αρκετά μεγάλος ώστε να μην χρειάζεται η ίδια η ομάδα να το φωνάζει.

Τι σόι τρέλα είναι αυτή που γίνεται φιλολογία ενώ υπάρχει ένα γήπεδο εκεί πέρα που στέκει ακόμα σαν βράχος όταν οι υπόλοιποι κάνουν σεισμό; Μα η Στάδιο Λεβάδιας δεν είναι γήπεδο — είναι ένας καθρέφτης. Κι εκεί μέσα, ανάμεσα στις κερκίδες που μοιάζουν με γρατζουνιές πάνω στο χρόνο, η Λιβαδειά δείχνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: δεν χρειάζεται να αλλάξει ποτέ περίβλημα επειδή δεν άλλαξε ποτέ όνομα. Βλέπω 5η θέση, 42 βαθμούς, 12 νίκες, 8 ήττες κι εκείνο το γκολ που έφαγε η ομάδα όταν ο αντίπαλος έπαιζε σα ν' είχε ήδη κερδίσει πρωτάθλημα χωρίς αγώνα. Αυτά δεν είναι νούμερα για καλλιτεχνικές ομάδες — αυτά είναι νούμερα για εκείνους που ξέρουν πως η μπάλα τρέχει πιο γρήγορα από τις πρώτες σελίδες. Κι όμως, τώρα που την είδαν να στέκεται όρθια, αρχίζουν οι υπερβολές: "τι μεγάλη επιτυχία!", "τι τιμή!", σαν να μην υπήρξαν πέρυσι στις κρίσιμες στιγμές εκείνοι που κράτησαν το κουπί όταν οι άλλοι έκαναν κουμάντο. Ρίχτε μια ματιά γύρω σας: η Γουέστ Χαμ έκανε αριστούργημα στο Europa Conference κι ακόμα την πιάνουν αυτοί που θέλουν τίτλους. Ο Λεβαδειακός κάνει δουλειά σαν στρατιώτης χωρίς φωτογραφικό φλας κι εμείς ψάχνουμε τη μεγαλοφυΐα του τίτλου. Μα πότε έγινε ο τίτλος πανάκεια; Πότε ο αγώνας έγινε θέαμα και όχι προσπάθεια; Εδώ μέσα στη Λιβαδειά ξέρουν μια αλήθεια που κανείς δεν γράφει στους τίτλους: ο αγώνας τελειώνει όταν σταματάει η μπάλα, όχι όταν τελειώνει το πρωτάθλημα. Αυτοί έκαναν 12 νίκες χωρίς να πουν ποτέ "αύριο είμαστε πρώτοι". Την έκαναν επειδή πίστεψαν πως η συνέχεια είναι τίτλος μεγαλύτερος από όλα τα πρωταθλήματα. Κι όταν κάποιοι έφυγαν για μεγάλους τίτλους, αυτοί έμειναν — εκεί όπου οι άλλοι κάνουνSHOW όταν έχουν τίτλο, αυτοί κάνουν ζωή όταν έχουν αγωνιστικό χώρο. Δεν ψάχνω τίτλους εγώ. Ψάχνω ομάδες που όταν τελειώνει ο αγώνας και η ομάδα γυρίζει στη Λιβαδειά, εκείνοι οι άνθρωποι γνωρίζουν πως έκαναν αυτό που έπρεπε: κράτησαν το κεφάλι ψηλά όταν οι άλλοι γύριζαν σαν πιόνια στις σκακιere των οικονομικών. Αυτό δεν είναι επιτυχία; Αυτό είναι συνέχεια — κι αυτή η συνέχεια δεν γράφεται στις εφημερίδες, γράφεται στις καρδιές εκείνων που στέκονται στην πρώτη σειρά του Stadio Levadias κάθε Κυριακή βλέποντας τη βροχή να γίνεται λίμνη πάνω στο τσιμέντο. Έτσι κι αλλιώς, ας τους αφήσουμε στη γαλήνη τους αυτοί που θέλουν τίτλους σαν νερό. Εδώ έχει κάτι σπάνιο: μια ομάδα που δεν άλλαξε σύστημα επειδή άλλαξε κριτήρια. Συνέχισε να αγωνίζεται σαν να μην υπάρχει αύριο — κι αυτό δεν είναι τίτλος; Είναι τίτλος αρκετά μεγάλος ώστε να μην χρειάζεται κανείς να τον ανακοινώσει.