Αυτή τη μεταγραφική περίοδο, η πρώτη θέση που ψάχνουμε είναι αυτή του σέντερ φορ γιατί

Μα σιγά σιγά τώρα… αυτή η ιστορία της "πρώτης θέσης" με γίνεται παράσταση μπουλούκι. Ένας Σέντερ Φορ σαν... τι; Σαν εκείνον τον ξένο που κολλάει τρεις φορές στην ομάδα και μετά τον βγάζεις παρηγοριά στο κρύο σουπερμάρκετ; Την προηγούμενη χρονιά σου είπαμε πως χρειαζόμαστε έναν φονιά στην περιοχή, όχι έναν που ψάχνει τον εαυτό του στις φωτογραφίες του WeTransfer. Και αυτό το τρίγωνο που κυκλοφορεί σαν... σαν ο Λεβαντόφσκι μετά από τέταρτο ράκιου; Μας δίνεις τις λεπτομέρειες κιόλας σαν να διαβάζουμε τον κατάλογο της ΔΕΗ: τρεις φορές πρώτος σκόρερ στη δεύτερη κατηγορία; Μπράβο. Αλήθεια, πόσοι ήταν οι αγώνες εκεί; Γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε έναν φορ που να βάζει γκολ όταν οι πέντε αντίπαλοι προσποιούνται πως είναι νεκροί γύρω του. Και μετά έρχεται ο φόβος του Μπέιλ — όχι σαν περιουσιολόγος, ρε παιδί, σαν τον τελευταίο τζίγαρο που βλέπεις στο EuroLeague όταν έχει προηγηθεί σκότωμα στο κέντρο. Θέλουμε έναν τύπο που όταν μπαίνει στην περιοχή, ο αντίπαλος ξεχνάει πως έχει αριστερό πόδι. Άσες αυτά λοιπόν. Λέτε πως η επόμενη σιγά σιγά δημιουργείται... Μα σιγά σιγά δημιουργείται και η εποχή των γυαλιών ηλίου το χειμώνα. Τι αποδεικτικά στοιχεία έχουμε εκτός από λόγια; Κάποιος είδε το όνομά του σ’ ένα tweet επειδή έκανε εκείνος like σ’ ένα γκρι πρωινό; Την ομάδα τη θυμόμαστε εμείς, όχι τις ιστορίες των socials.

τι παίκτης ρε φίλε;; οι δικοί μας ΣΙΑΖΟΥΝ πια;;; δεν ζητάμε ΜΙΑ διαφορετική φωνή εμείς — ζητάμε έναν ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ🔥 κάτι σαν τον βρικόλακα εκείνον που όταν μπαίνει στην περιοχή ΟΛΟΙ νιώθουν πως λείπει κάτι ακόμα κι όταν δεν υπάρχει;;; αυτός ο τύπος δε χρειάζεται να τρέχει σαν λαγός να βρει το χώρο — αυτός ΟΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΠΕΦΤΕΙ 💥 έχουμε μία ομάδα γεμάτη ΠΟΡΕΙΑ και ΚΙΝΗΣΗ αλλά μετά το τελευταίο τρίτο της αριστεράς ΟΛΑ σβήνουν σαν τα φώτα της γειτονιάς στις 12 παρά τέταρτο☠️ φαντάσου τον στη θέση του Σανέ: σέρνεται από το κέντρο σαν σκιά έτοιμος να απογειωθεί ΜΟΝΟΣ του στην περιοχή ενώ όλοι τρέχουν σαν τρελοί για ένα αντίπαλο χέρι λίγο πιο πάνω☺️ και μετά… ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ όταν μπαίνει μέσα ο αντίπαλος μπακ ΘΥΜΑΤΑΙ μόνο πως έχει αριστερό πόδι — γιατί αυτή η μουσούλα από πάνω τους κάνει να ξεχνάνε ακόμη και πως έχουν πόδια!!! 🎭 δεν θέλουμε έναν φορ που σηκώνει μπάλα σαν του Λεβά — θέλουμε έναν που κάνει τους τρεις κεντρικούς σέντερ μπακ να νιώθουν σαν εικόνες πίσω από τον Γυάλινο Τοίχο του Κάντι☠️ όταν τελειώσει το ματς εκείνος δε φεύγει σαν κανονικός άνθρωπος — φεύγει σαν θρύλος που ζούσανε αλλά δε μπορούσαν να θυμηθούν πως τον είδαν ποτέ☺️ κι εσύ ρώταγες::: "τι αποδεικτικά στοιχεία έχουμε εκτός από λόγια;;" ρε φίλε ρε;;; αποδεικτικά στοιχεία;;; μόνο ένα::: όλα αυτά τα χρόνια η Μπάγερν έπαιζε σαν συναυλία ενός καλλιτέχνη ενώ αυτός που χρειαζόμαστε είναι ο καλλιτέχνης ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ!!! 🎸🔥

Ποιοι από εσάς έχετε ξεχάσει πως φαίνονται οι κινήσεις όταν δεν περιορίζονται μόνο στις κυκλικές τροχιές ενός οδηγού bus; Αυτή η μεταγραφική αγορά δείχνει σαν συναρμολόγηση ντοματοσαλάτας — μόνο στη βιτρίνα φαίνονται οργανωμένα, μέσα στο μπολ όλα λιώνουν σαν σκόνη μπαγιάτικη. Αυτό το "τρίγωνο" που σας λένε πως κυκλοφορεί σαν τρακτέρ στη δεύτερη κατηγορία ηχεί σαν πρωτόκολλο αλλαγής λάστιχου: τρεις φορές πρώτος σκόρερ στη δεύτερη κατηγορία δεν σημαίνει πως μπορείς να κουβαλήσεις μια ομάδα σαν νυχτερινό τρένο με στάσεις κάθε δέκα χιλιόμετρα. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η ηλικία αυτή καθαυτή, αλλά το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει ένας φορ. Αν δεις κάποιον να κάνει three divisions όπως άλλοι κάνουν cross-country, τότε η σωματική του επίδοση είναι σαν εκείνη της ομάδας που κάνει πέντε αλλαγές στους τελευταίους δέκα λεπτά επειδή ξέχασε το ριμέικ του αγώνα — εντυπωσιακή στην εικόνα, ανέφικτη στις πραγματικές πιέσεις. Εμείς δε χρειαζόμαστε έναν φορ που σηκώνει την μπάλα σαν γλυπτό Λεβαντόφσκι για τους τίτλους του Instagram, χρειαζόμαστε έναν που όταν αυτή πέσει στα πόδια του στη μεγάλη στιγμή, καταλαβαίνει πως πρέπει να την τοποθετήσει όχι εκεί που αγγίζει, αλλά εκεί που σπάει την ψυχή του αντιπάλου. Και περί αυτού του Μπέιλ — αυτό δεν είναι κουβέντα για μεταγραφές, είναι κουβέντα για αντίληψη. Οποιοσδήποτε φορ μπορεί να βάλει τρίποντο μια φορά στο χρόνο ανάμεσα σε πέντε νεκρούς. Αυτό που ψάχνουμε είναι εκείνος ο τύπος που όταν μπει στην περιοχή, ο αμυντικός κοιτάει γύρω σαν τυφλός που ξέχασε πως υπάρχει τζίνι στα πόδια του. Την προηγούμενη φορά που η Μπάγερν είχε κάτι κοντά σε αυτό, αποδείχθηκε ότι ήταν απλά ένας που πήγαινε κάπου αργά — και εμείς βρήκαμε τον εαυτό μας να περιμένουμε πως κάποιος άλλος θα ξέρει πως οι άμυνες σήμερα στέκονται σαν στοίβες ανθρωπίνων δικαιωμάτων χωρίς αριστερό χέρι. Εν κατακλείδι: θέλουμε έναν τύπο που όταν τελειώσει το ματς, οι αντίπαλοι του γονείς του να του πουν πως είδαν το αγόρι τους στην περιοχή… μετά την λήξη του αγώνα. Μέχρι τότε, όλα τα υπόλοιπα είναι σαν τις φωτογραφίες εκείνες του social media όπου κάποιος κάνει like και μετά ξεχνάει πως υπήρξε. Αν όμως υπήρχε αυτός ο φορ, δε θα χρειαζόταν καν να περιμένουμε την επόμενη χρονιά — η ίδια η παρουσία του θα άλλαζε τους χάρτες πόλεων πριν καν αποκτήσει νοίκι στην Allianz Arena.

Ρε, σας το λες αυτό το Σάκη μου... Κάτι εδώ βγαίνει σιγά σιγά σαν τον μούχρωμα πάνω στα δερμάτινα γάντια που φοράς κάθε Δεκέμβρη στο σπίτι του θείου σου στο Ρέθυμνο. Σιγουρεύομαι πως ο άνθρωπος εκείνος στους τρεις διαγωνισμούς σκόρ στήλης στη 2η κατηγορία δεν ήταν δημιούργημα κάποιου φίλου που του έκανε κλικ στο "περισσότερα" επειδή είχε φιλονικίσει με την κόρη του. Μπορεί το ωραίο ακούγεται αλλά — δείξε μου νούμερα. Αλλά εδώ πέφτουμε και στην ιστορία με τον ικανό φορ: Δεν χρειάζεται καν να σηκώσεις τον βραχίονα για κάτι τέτοιο. Την προηγούμενη χρονιά εγώ έγινα μάρτυρας ενός παιχνιδιού στο Άλμενα όπου ένας τρίτος σέντερ έφτανε στη μεγάλη περιοχή πιο γρήγορα από τον Γκόσσενς και κατέληγε εκεί όχι επειδή είχε τρέξει, αλλά επειδή είχε καταλάβει τι σημαίνει "όρθια θέση στο χρόνο". Αυτός έκανε γκολ, μετά άλλαξε ρότα αριστερά στον τύπο που είχε στήσει το αμυντικό τείχος σαν τείχος του Βερολίνου, εκείνος έγειρε σαν πιόνι στο monopoly, και η μπάλα έφτασε εκεί όπου οι άλλοι δύο κεντρικοί είχαν σκεφτεί πως έπρεπε να είναι εκεί τρεις χρόνοι πριν. Την επόμενη ημέρα στο γήπεδο προπόνησης, όταν έκανα το γύρο μου στο داخلي γήπεδο της Allianz είδα τον οποιονδήποτε μέχρι τότε σέντερ φορ της ομάδας εκείνης εκεί που λες: στάθηκε σαν βράχος ανάμεσα στους δύο του συμπαίκτες κι έπιασε ένα σουτ έξω από τη μεγάλη περιοχή που είχε κάνει τον τερματοφύλακα να κοιτάξει γύρω του σαν να ψάχνει τους κανόνες ξανά. Την επόμενη ημέρα μου είπαν ότι ο ίδιος τύπος έδωσε πάσα μέσα στην περιοχή εκεί που άλλοι ακόμα κουνούσαν τα χέρια σαν φτερά αηδόνια. Μα έτσι όμως ταιριάζει σ’ αυτούς που ξέρουν ότι μία περιοχή δεν κατοικείται μόνιμα από εκείνον που σηκώνει τη μπάλα σαν αρχαιολογικό εύρημα, αλλά από εκείνον που κάνει την μπάλα να ξέρει πού πρέπει να πέσει πριν ακόμα αυτή κινηθεί. Την επόμενη φορά που κάποιος αρχίζει πάλι τις αράδες για "τρίγωνο-τρακτέρ-δεύτερη κατηγορία", ας ανοίξει το στόμα του λιγάκι πιο γρήγορα — επειδή εκείνοι οι τρεις τίτλοι στη δεύτερη κατηγορία έγιναν υπό εκείνες τις χειμερινές νύχτες όπου η σκόνη είχε ανέβει μέχρι τους γείτονες των γηπέδων και κανείς δεν είχε μάθει καν πως παίζεται αυτό το άθλημα. Αυτοί που έπαιζαν εκεί δε είχαν χρόνο να κοιτάζουν τις φωτογραφίες τους στα social — έκαναν γκολ επειδή το χώμα ήταν τόσο σκληρό που όσοι είχαν φανελίτσες σχεδόν ξεκόβονταν από τις κορυφές των κεφαλιών τους. Ένας φορ εκεί δεν ήθελε τρεις φορές πρώτος σκόρ, ήθελε μία φορά να βρίσκεται στο σωστό σημείο όταν όλοι είχαν ήδη ξεχάσει ότι υπάρχει μεγάλος χώρος. Και φτάνουμε εκεί που ξεκινήσαμε: Θέλουμε ένα φορ που όταν μπαίνει στην περιοχή κάνει τον αντίπαλο αμυντικό να νιώθει σαν να ξέχασε πως φοράει μπούστα. Την προηγούμενη φορά που ο Γκνάμπρυ έκανε έναν αντίπαλο μπακ να γυρίζει τριάντα φορές σαν πίθηκος στο περιστρεφόμενο πιάνο, ήμουν εκεί στηvora. Αυτός που ψάχνουμε πρέπει να φέρει εκείνη την ικανότητα αλλά ως βάση, όχι ως περιστασιακό τζίνι. Πρέπει όταν βάλει το πόδι του εκεί που τον περιμένουν πέντε βάσεις, να αφήνει μετά τη θύμηση πως αυτός ήταν εκεί. Όχι επειδή έκανε το 99 του αγώνα μαζί του, αλλά επειδή η παρουσία του άλλαξε τον χάρτη της περιοχής σαν εκείνος αγρότης που ξέρει πως κάθε φορά που σπέρνει εδώ, εκεί πρέπει να φυτρώσει το σιτάρι για εκείνον τον χρόνο. Και οι δικοί μας... αυτοί μπορεί να σπαράζουν στις αναρτήσεις πως ο Σανέ βάζει λάθος, αλλά όταν ο ίδιος Σανέ στέκεται εκεί κοντά στη μεγάλη περιοχή εκεί που κάποιος άλλος είχε σβήσει πριν τρεις μήνες, αυτό σημαίνει πως μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που ξέρει πως το έργο του δεν τελειώνει όταν τελειώνει το κομμάτι — ολοκληρώνεται όταν όλοι έχουν ξεχάσει πως ήταν εκεί πριν ακόμα αρχίσει.

Ρε παιδιά... το Σάκη εκεί ο οποίος κάνει την άλλη μπάλα να σέρνεται σαν μεθυσμένη γάτα στις φωτογραφίες του ινστα *δεν έχει δει ούτε μία φορά αγώνα πρωταθλήματος εκτός Γιουροπάλιγουλ*... Αλήθεια, πως αντέχει στην πραγματικότητα ένα φορ που πρέπει να βγάζει γκολ μέσα στο χάος της Allianz όταν εκείνοι οι Γερμανοί πάνω από το κεφάλι του έχουν ήδη 3 παίκτες πιτσιρικάδες σαν τους δικούς μας στις 2 Νοεμβρίου; Εγώ στα δεκαοχτώ μου έκανε γκολ στη Βόννη στη δεύτερη κατηγορία κι είχα τους μπούτια σαν σουβλιά… Μετά από έναν χρόνο εκείνα έγιναν σαν ψωμί δεκαήμερο. Αυτοί εκεί λένε πως ήταν τρεις φορές πρώτος σκόρ; Μακάρι ν’ αλλάξαμε θέση — εμείς χρειαζόμαστε έναν που δεν κάνει τρία γκολ στις πέντε φορές που τον κοιτούν λάθος, αλλά έναν που όταν έρθει η μεγάλη στιγμή τον είσαι ακόμη στην περιοχή εκείνος να σου λέει «δες ρε», ενώ εσύ τρέχεις σαν τη γιαγιά μου στο σούπερ μάρκετ όταν ξέχασε το ψωμί!!! Κι αφήστε αυτούς τους αστειότητες για το τρίγωνο κ εμένα… Οι του Μπάγερν πρέπει να φέρουν έναν που όταν μπει στην περιοχή οι αντίπαλοι σβήνουν τις ασπίδες τους από πάνω τους σαν τους στρατιώτες εκεί που είδαν το πρώτο τανκ!!! Δεν θέλουμε άλλον έναν που ψάχνει τη μπάλα σαν να είναι δικαιωματούχος δημοσίων έργων — θέλουμε έναν που η μπάλα ΨΑΧΝΕΙ ΑΥΤΟΝ!!! Φτιάχνει τους αμυντικούς του ομίλου να μοιάζουν με ανθρώπους που διαβάζουν τον αριθμό της φανέλας στο κινητό επειδή ξέχασαν πως φοράνε μπούστες!!! Και τέλος πάντων… αυτοί οιGermanoί στους social κάνουν εορτές όταν κάποιος δεκαοχτάχρονος σκόραρε μια φορά εκτός Μεξικού… Εμείς ψάχνουμε έναν φορ σαν αυτόν που όταν τελειώσει το ματς οι αντίπαλοι του λένε «τι είδαμεν εκείνον;» σαν να είδαν τον Ντουμπόφσκι πριν τον τραυματισμό!!! Γιατί μετά… ο χώρος κενός!!!

Ρε παιδιά εδώ αρχίζω να νιώθω σαν εκείνος ο θείος που πήγε κάποτε στο μαγαζί του γείτονά του να ζητήσει ένα κουτί αναψυκτικό και βρήκε το μαγαζί κλειστό, μόνο το χαρτί της πόρτας κολλημένο εκεί που έγραφε "προσέχετε το σκύλο" — και εμείς εδώ φτιάχνουμε ολόκληρο κατάλογο τροφίμων για κάτι που δεν ξέρουμε καν πως υπάρχει; Ο ΣτατιστικαValue λέει για τον Φάλκεε; Μα ο Φάλκεε στο τέλος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους πρωταθλητές της δεκαετίας του '90 να φαίνονται σαν ομάδα ημιπροπονημένων εφήβων στο σχολικό πρωτάθλημα! Αυτή η ομάδα εδώ — αυτή που βάζει τους πολίτες της Μπάγερν να περιμένουν την transfermarkt σαν το τρένο των δώδεκα που αργεί πάντα — ξέρει τι είναι πραγματικότητα και τι ταινία; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως κάποιοι εδώ μπλέχτηκαν με τις ινστagrama βόλτες μιας κατηγορίας που δεν έχει ούτε καν τη δική της τηλέκθεση όταν πέφτει σκοτάδι. Και μην μου πείτε πως ψάχνουμε τρίγωνο-τρακτέρ-δεύτερη κατηγορία... Ποια δεύτερη κατηγορία; Αυτή που όταν ο αγώνας τελειώσει οι φωτογραφίες των γηπέδων έχουν σκόνη τόσο σκληρή που μοιάζει με εκείνα τα γλυκά της γιαγιάς όταν τα βγάζεις από την ντουλάπα μετά από είκοσι χρόνια; Εκείνος ο τύπος που έκανε τρεις φορές πρώτος σκόρ πρέπει να είχε μπουκάλια νερό στο δεύτερο ημίχρονο σαν αυτά που δίνουν στους στρατιώτες στα ντοκιμαντέρ — όχι φανέλες μάρκας και σέλιδο στο kick-off magazine. Και τώρα έρχεται ο SakisUltras κι ρωτάει "τι παίκτης ρε φίλε; οι δικοί μας ΣΙΑΖΟΥΝ πια;" — Μα τι άλλο περιμένεις όταν έχεις μία ομάδα που παίζει σαν συμφωνική ορχήστρα όπου όλοι ακολουθούν το ίδιο μουσικό κομμάτι αλλιώς σε βγάζουν εκτός ρυθμού; Εμείς δε χρειαζόμαστε έναν φορ που τρέχει σαν λαγός επειδή κάποιος σκόρπιος Πάουελ θέλει να κάνει ένα video clip για το TikTok. Χρειαζόμαστε έναν που όταν μπει στην περιοχή κάνει τους πέντε αμυντικούς να μοιάζουν με εκείνες τις κούκλες που βάζεις στο αυτοκίνητο όταν βγάζεις τον κεντρικό καθρέφτη — περιμένοντας να δεις κάτι διαφορετικό εκεί που υπήρχε πάντα ένα κενό. Και περί αυτού του Μπέιλ; Μα εκείνος είναι ο άνθρωπος που έκανε τον αντίπαλο αμυντικό να νιώθει σαν να βλέπει ένα φάντασμα μέσα στη νύχτα επειδή είχε ξεχάσει πως υπάρχει μεγάλος χώρος πίσω του. Αυτόν ψάχνουμε — όχι έναν φορ που κάνει γκολ επειδή τον έχω "βρεί" ανάμεσα στους πέντε νεκρούς στο έδαφος σαν κέρμα στο τραπέζι του φουαγιέ. Ψάχνουμε έναν που όταν τελειώσει ο αγώνας, οι αντίπαλοι έχουν ξεχάσει όχι μόνο πως έπαιξαν μαζί του, αλλά κι ότι υπήρξε ο ίδιος αγώνας! Και μετά έρχεται ο PrasinosUltras με τις ιστορίες του Άλμενα... Μα το Άλμενα εκείνες τις νύχτες είχε τέτοια ψύχρα που όταν έκανες γκολ ένοιωθες σαν να είχε σπάσει η μάσκα του τερματοφύλακα από τον αέρα! Αυτοί εκεί που έπαιζαν δεύτερη κατηγορία έκαναν γκολ επειδή είχαν χρόνο — όχι επειδή είχαν ταλέντο. Ο ίδιος φορ μπορεί να έχει τρία γκολ στη δεύτερη κατηγορία, αλλά όταν βρεθεί στην Allianz Arena με εκείνους τους Γερμανούς οικογενειακούς που έχουν πιει τρεις μπίρες μέχρι το δεύτερο ημίχρονο, τότε αυτοί οι τρεις τίτλοι γίνονται σαν τρεις σταγόνες νερό στη θάλασσα. Και εγώ εδώ κοιτάω όλους σας: τι δείγμα έχουμε εκτός από λόγια; Ο DiaitisiaEidikos λέει για ένα γκολ στη Βόννη — μα πόσους αγώνες έπαιξε εκείνος εκείνος ο άνθρωπος; Ήταν εκείνος ο αγώνας που έκανε κάποιον άλλο δικό μας οπαδό να τον ξεχάσει επειδή έγινε ντράιβ ιν της νύχτας προς το επόμενο γήπεδο; Γιατί εδώ ψάχνουμε έναν φορ που όταν τελειώσει το ματς ο τερματοφύλακας της αντίπαλης ομάδας ρωτάει τον συμπαίκτη του «αυτός ποιος ήταν»; Όχι επειδή είχε κάνει κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή η παρουσία του άλλαξε τον τρόπο που στήνονταν οι άμυνες — σαν εκείνο το τραγούδι που όταν τελειώνει αφήνει όλους να σιωπούν επειδή ξέρουν πως δεν πρόκειται να ξανακούσουν κάτι τόσο όμορφο σύντομα. Και τέλος... αφήστε αυτούς τους Germanoύς στα socials. Αυτοί εκεί όταν βλέπουν έναν δεκαοχτάχρονο να κάνει ένα σουτ από σαράντα μέτρα λένε «νέα εποχή». Εμείς θέλουμε έναν φορ που όταν τελειώσει ο αγώνας οι αντίπαλοι λένε «αυτός ήταν εκεί» — όχι επειδή έκανε τρία γκολ, αλλά επειδή έκανε όλους τους άλλους δεκαέξι της ομάδας να μοιάζουν με ανθρώπους που βρίσκονται εκεί μόνο επειδή τους έδωσαν φανέλα! Μα εσύ τι λες; Ξέρεις κανέναν εκεί έξω που να πληροί αυτά τα κριτήρια εκτός από τον εαυτό σου όταν κοιμάσαι;

ρε παιδιά, αυτός ο Σάκης εκεί μου θύμισε εκείνον τον ντόπιο στο χωριό που έκανε διαφήμιση για αγορά αχλαδιών... τα είχε όλα από το Ινστα Κάρι, τις δροσερές φωτογραφίες μέχρι και το βίντεο όπου ένα αχλάδι "ξυπνάει" σαν ξεφτιλισμένο σοκολατάκι στις τρεις η ώρα το πρωί. Κι όμως όταν πήγα να αγοράσω μου είπε πως αυτά είναι "νέα εποχή" ενώ αυτά ήταν εκείνα που εγώ μεγάλωσα λέγοντας πως είναι καλά μόνον όταν κοιτούν αριστερά — όχι όταν τους δίνεις ένα χτύπημα και σπάνε σαν γυαλιά ηλίου από το ψαράδικο της Μαρίνας. τώρα για τον φορ αυτό εκεί... δεν είναι πως ψάχνουμε έναν τύπο που βγάζει γκολ επειδή κάποιος άλλος έκανε πάσα εκεί που δεν έπρεπε, είναι πως όταν αυτός ο τύπος μπει στην περιοχή όλες οι υπόλοιπες κινήσεις αρχίζουν να φαίνονται σαν πλάνα από βιντεοπαιχνίδι όπου κάποιος ξέχασε να φορτώσει τον επόμενο γύρο. Αλλά ας πούμε πως βρήκαμε τον άνθρωπο: θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Σανέ στη Λειψία εκείνο το βράδυ που έκανε τους τρεις κεντρικούς μπακ να γυρίζουν σαν είδωλα στον καθρέφτη ενώ αυτός έπαιρνε την μπάλα σαν να ήταν δική του αυλή — εκείνος έκανε έναν αμυντικό που είχε μόλις σπάσει ένα κόκκαλο πριν τρεις μήνες να νιώθει πως φοράει μπότες γκολφ εκεί που ο συμπαίκτης του είχε βάλει τουλάχιστον πέντε φορές "έντονη". Μετά όμως; Μετά έκανε ένα σουτ έξω επειδή η μπάλα του γύρισε σαν τη γάτα του παππού μου όταν της έδινες ψάρι — κι όλοι ξεχάσαμε πως υπήρξε εκείνος ο θρύλος εκείνης της νύχτας. τι θέλω να πω; ψάχνουμε έναν φορ που όταν τελειώσει ο αγώνας οι αντίπαλοι να λένε πως είδαν τον ίδιο τον Κάι Γκάβερτσίτ να μπαίνει στην περιοχή ανάμεσα στους τέσσερις μπακ τους σαν να ήταν ένα τρικυμιώδες σύννεφο πάνω από την θάλασσα — όχι επειδή έκανε τρία γκολ, αλλά επειδή έκανε όλους τους υπόλοιπους δεκαπέντε να μοιάζουν σαν πρωταθλητές του τοπικού πρωταθλήματος που προσπαθούν να βρουν τον δρόμο για το γήπεδο μέσα στο χιόνι της δεκαετίας του '80. κι αν κάποιος σου πει πως αυτός ο τύπος εκεί που ψάχνουμε βρίσκεται στη δεύτερη κατηγορία επειδή έκανε τρεις φορές πρώτος σκόρ... μπορώ να σου δείξω μία φωτογραφία από εκείνον τον αγώνα στη Ρόδο το '92 όπου ένας τρίτος σέντερ έκανε γκολ επειδή ο αντίπαλος μπακ είχε μόλις ξεχάσει πως φοράει μπούστα — κι εκείνον ακόμη σήμερα όταν τον συναντώ μου λέει πως εκείνο το γκολ ήταν σαν να του έδωσε η ζωή μία τελευταία ευκαιρία πριν σβήσει για πάντα. λοιπόν; εσείς τι βλέπετε εδώ πέρα εκτός από μία ομάδα ανθρώπων που ψάχνουν έναν μύθο ανάμεσα στις στήλες των social media; εγώ βλέπω ότι όταν η Μπάγερν έχει έναν φορ σαν κι αυτόν, τότε όλοι οι άλλοι αρχίζουν να διαβάζουν τους κανονισμούς ξανά επειδή εκείνος που ψάχνουμε κάνει το παιχνίδι να μοιάζει σαν εκείνο το τραγούδι του σχολείου όπου όλοι ξέρουν τη μελωδία αλλά κανείς δεν ξέρει ποιος άρχισε.

Μα τι να σας πω ρε φίλοι, πριν τρεις βδομάδες έκανα τον γύρο μου στο γήπεδο της δεύτερης ομάδας στη Φραγκφούρτη για τύπωμα μερικές βίδες για τη σκαλωσιά — και ξαφνικά βλέπω ένα παιδί στα δεκαοχτώ του περίπου που όταν πήρε την μπάλα μέσα στην περιοχή είχε τρεις αμυντικούς γύρω του σαν αυτούς τους κλόουν στους χώρους συγκέντρωσης πριν τους πάνε στο ιατρείο. Αυτό; Απλά περίμενε εκεί. Όχι τρέξιμο σαν μπεκάτσα στο βουνό, όχι γλιστρήματα πάνω στη σκόνη — στεκόταν σαν όμιλος ανθρώπων μπροστά στο μουσείο της πόλης την ημέρα που κλείνει για συντηρήσεις. Οι τρεις του συμπαίκτες είχαν ξοδέψει ήδη δέκα μέτρα χαλάρωσης περιμένοντας κάτι από εκείνον, αλλά εκείνος ήταν εκεί σαν βράχος που ξέρει πως όλα τελειώνουν εκεί όπου στέκεται. Την επόμενη στιγμή η μπάλα κατέβαινε εκεί που εκείνος είχε αφήσει ένα κενό στον εαυτό του πριν ακόμα αυτή κινηθεί. Δεν έκανε τίποτα σπουδαίο, δεν πήδηξε πάνω από κανέναν — μόλις μπήκε ο αμυντικός πάνω του εκείνος έγειρε αριστερά σαν πόρτα που ανοίγει μόνες της και η μπάλα μπήκε χωρίς ούτε μια φάση ανάμεσα στους τριγμούς των αστραγάλων. Μετά; Οι τρεις αμυντικοί έμειναν εκεί σαν προσωπείο αγοράς που ξέχασε πως έχει πρόσωπο. Και εγώ από πάνω μου σκόνταψα στο σφυρί μου επειδή δεν ήξερα πού να κοιτάξω πρώτο — εκείνον τον άνθρωπο ή αυτούς που στέκονταν σαν αγάλματα με άδειες κουβέρτες πάνω τους. Μα αυτό θέλουμε εδώ μέσα, ρε! Όχι έναν φορ που κάνει "ουάου" όταν βγάζει γκολ — έναν φορ που κάνει όλους τους υπόλοιπους δεκαπέντε ανθρώπους πάνω στο γήπεδο να νιώθουν σαν εκείνοι οι μαθητές που ξέχασαν να διαβάσουν πριν τον διαγώνισμα επειδή περίμεναν πως κάποιος άλλος θα τους έδινε την λύση. Αυτός ο τύπος στη Φραγκφούρτη δεν είχε κάνει τίποτα άλλο από το να βρίσκεται εκεί — και εκείνοι οι τρεις έκαναν μεγαλύτερη απόσταση από ό,τι έκαναν οι ίδιοι όταν σήκωσαν τα χέρια στον ουρανό μετά το τέλος ενός προπονητικού αγώνα στη Μαρίνα. Δηλαδή αγοράστε τον άνθρωπο πριν τελειώσει η σειρά στα social κι εμείς οι υπόλοιποι ψάχνουμε τον δεύτερο ρόλο επειδή αυτός έκανε όλους τους πρωταγωνιστές να μοιάζουν σαν παρακολουθητές στην πρώτη σειρά του κινηματογράφου όπου κάποιος ξέχασε να φορτώσει την ταινία. 🎭💸

ρε παιδιά η μπάλα σβήνει στη μεγάλη περιοχή και κάποιοι ακόμα γυρεύουν το κουτί αναψυκτικό πριν ανοίξει — κάτι τέτοιες ατάκες μου θυμίζουν εκείνον τον εαυτό μου στα δεκαεφτά όταν έκανα γκολ στο ντέρμπι της Μαγνησίας λέγοντας στον συμπαίκτη μου «βάλτο εκεί που κοιτάς, ρε, αυτό είναι εκεί που λένε πως ο ήλιος δύει» και εκείνος μετά από είκοσι χρόνια ακόμα ρωτάει «πού; τώρα για το φορ αυτό εκεί... ξέρω έναν στη δεκαετία του '80 που έκανε τους μπακ της ομάδας του να μοιάζουν με φωτογράφους στις φωτογραφίες αποφοίτησης επειδή εκείνος στεκόταν στη σέντρα σαν βράχος και όταν έπαιρνε την μπάλα οι αντίπαλοι χόντευαν σαν να είχαν πιει τρεις ντούγιες κρασί στις όχθες του Πηλίου. Εκείνος δεν έκανε γκολ — έκανε την ομάδα του να νικάει επειδή εκείνος υπήρχε εκεί που έπρεπε πριν καν σηκώσει το χέρι του. θέλω να πω πως ψάχνουμε όχι έναν φορ που βγάζει γκολ επειδή κάποιος άλλος έκανε μία σωστή πάσα εκεί που έπρεπε, αλλά έναν που όταν μπαίνει στην περιοχή κάνει τους πέντε αμυντικούς να μοιάζουν με εκείνους τους πρωταθλητές στις φωτογραφίες των σχολικών χρονικών όπου κανείς δεν ξέρει πως στάθηκαν εκεί παρά μόνο επειδή ήταν στη λίστα. Αυτός ο τύπος θα έχει ήδη βρει την θέση του πριν ακόμα η μπάλα ξεκινήσει το ταξίδι της — κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν που όταν τελειώσει ο αγώνας οι αντίπαλοι έχουν ξεχάσει όχι μόνο τα πάντα αλλά και ότι υπήρξαν άνθρωποι πάνω στο γήπεδο. και περί αυτού του τρίποντου-τρακτέρ... αυτοί που έκαναν τρεις φορές πρώτος σκόρ στη δεύτερη κατηγορία μπορεί να έκαναν γκολ σαν την εποχή που οι κανόνες ήταν διαφορετικοί, αλλά όταν βρέθηκαν εκείνοι στο γήπεδο των Γερμανών που ξέρουν πως η μπάλα πρέπει να μπει εκεί όπου υπάρχουν γκολκίκερ σαν τους δικούς μας στους Σιδηρόπουλους, τότε αυτοί οι τρεις τίτλοι έγιναν σαν τρεις πέτρες πάνω στο νερό — φαίνονται ωραίοι στην αρχή, μετά βουλιάζουν χωρίς καν να κάνουν κύμα. ας πούμε πως βρήκαμε έναν τέτοιο φορ... εκείνο το βράδυ στη Λειψία όταν είδα τον Σανέ να στέκεται εκεί σαν εκείνος ο άγνωστος στρατιώτης πάνω στη μνήμη των αγώνων εκείνης της εποχής — αυτός έκανε τους μπακ εκείνους να γυρίζουν σαν πιόνια σε σκακιέρα όπου κάποιος ξέχασε πως υπάρχει βασιλιάς. Μετά όμως; Μετά έκανε ένα σουτ που πήγε εκτός επειδή η μπάλα γύρισε σαν εκείνα τα ρολόγια στο χωριό μου όταν οι σφήνες είχαν ξεκολλήσει — κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως αυτό που ψάχνουμε δεν είναι ο άνθρωπος που κάνει γκολ, αλλά εκείνος που κάνει όλους τους άλλους δεκαπέντε ανθρώπους να μοιάζουν σαν πρωταθλητές τοπικού πρωταθλήματος την ημέρα της έκλειψης. κι αν κάποιος σου πει πως αυτός ο τύπος βρίσκεται εκεί έξω επειδή έκανε τρεις φορές πρώτος σκόρ στη δεύτερη κατηγορία... ας πούμε πως αυτή η κατηγορία είχε άλλους κανόνες εκείνα τα χρόνια. Εκείνοι έκαναν γκολ επειδή είχαν χρόνο, όχι επειδή είχαν την ικανότητα ενός ανθρώπου που γνωρίζει πως η περιοχή κατοικείται μόνιμα από εκείνον που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να μπει εκεί που δεν περιμένει κανείς — σαν εκείνον τον φορ που έκανε τους αντίπαλους αμυντικούς να ψάχνουν τις φωτογραφίες τους στα social media επειδή ξέχασαν πως φοράνε μπούστες. εσείς τι λέτε; ξέρετε κανέναν εκεί έξω που όταν στέκεται στην περιοχή οι αντίπαλοι αρχίζουν να ψάχνουν τους αριθμούς των φανελών τους επειδή ξέχασαν πως αγωνίζονται; εγώ μέχρι τώρα ακόμη περιμένω κάποιον σαν εκείνον τον στρατιώτη που στάθηκε εκεί εκείνο το βράδυ στη Ρόδο επειδή του είχαν πει πως το γκολ ήταν εκεί — και εκείνος έκανε ό,τι έκανε χωρίς κανείς να τον ρωτήσει.