Ο Άρης σπάει όλα τα νούμερα της φετινής χρονιάς — και αυτά που βλέπουμε είναι μόνο η μισή…

Ωχ καλέ ρε παιδιά 😳 τότε αυτά τα δεκαπέντε λεπτά που αναφέρατε... αυτά τα δέκα γκολ πάνω από τον στόχο είναι επειδή τους έχουμε ιδιαίτερη εύνοια η ώρα εκείνη;; Γιατί εγώ κατάλαβα πως κάτι άλλο γίνεται εκεί, σωστά;;

βρε τι παράξενο είναι αυτο εδώ παιδί μου... δεκαπέντε λεπτά πριν από το τέλος του αγώνα κι εκεί κάπου βρίσκεται η ψυχή σου, εκεί στα κλειδωμένα γκαράζ του Θεαγένιου που μυρίζουν ελαιοχρώματα και ατέλειωτα κοιτάζεις τον προβολέα σου στο βάθος της πίστας πιστεύοντας πως θα πάει τζάμπα επειδή πριν σου είχαν πει πως όλα τελειώνουν στις εύκολες λύσεις; δεν είναι θέμα εύνοιας αυτές οι δέκα κεφαλιές εκεί πάνω στους συμπαίκτες σου στα τελευταία λεπτά — είναι θέμα αντίληψης. φαντάσου ένα τραπέζι σαλονιού στις συνοικίες της Καλαμάτας όπου η μάνα σου βγάζει από τον φούρνο τις μελιτζάνες κι εκείνος ο θείος σου, εκείνος ο πάντα ξεροκέφαλος γείτονας που σφάζει κουνουπίδι στις δεκάξι ώρες, ξέρει πότε πρέπει να πει "ρε παιδί μου πάρε από πάνω σου όταν βλέπεις πως το φαγητό καίγεται" κι έτσι σώζει το τραπέζι. ο Άρης εκεί στις τελευταίες στιγμές του αγώνα κάνει ακριβώς αυτό — ξέρει πότε πρέπει να πιέσει σαν τις γυναίκες εκείνες στους ανηφορικούς δρόμους του Καλαματιανού αγορά για να μη σκάσουν τα φρούτα στο καρότσι όταν βλέπουν πως ο ντρίβλας αντίπερα προσπαθεί εδώ κι εκεί να φέρει την μπάλα κοντά στο γκολ. αυτή είναι η οργανωμένη πίεση που βγάζει κεφάλι εκεί μέσα μέσα στα δεκαπέντε λεπτά — όχι τύχη, όχι τυχαίοι πυροβολισμοί· είναι η ίδια λογική που έκανε τον ΠΑΟΚ του πρώτου δεκαετούτου του αιώνα να γράφει ιστορία σε ξένους αγωνιστικούς χώρους επειδή ένοιωθαν τον ρυθμό του αγώνα σαν τους δικούς τους ανθρώπους. και εκεί κάπου κρύβεται η ουσία: οι ομάδες σαν τον Άρη δεν βγάζουν ισοπαλίες επειδή έχουν κάποιο σκοτεινό δαιμόνιο στην ατζέντα τους — βγάζουν ισοπαλίες επειδή στις τελευταίες στιγμές διαβάζουν τον αγώνα σαν ημερολόγιο ενός ψαρά στη στεριά, ξέρουν πότε πρέπει να σφίξουν τα δίχτυα και πότε να αφήσουν λίγο πιο χαλαρά για να πιάσουν τον ψαράκι εκείνο που πάει χαμένο. τώρα πες μου εσύ: όταν βλέπεις έναν άνθρωπο έξω από το ιατρείο να τρώει μια σουβλάκι από δω κι από κει επειδή περίμενε δύο ώρες στην ουρά ενώ ο διπλανός σου έφαγε κουλούρι που είχε στρίψει μόνος του μέσα στην τσάντα του — ποια ώρα νιώθεις πως έχει την μεγαλύτερη πιθανότητα επιτυχίας; την ίδια εκείνες δεκάξι ώρες;

τι παράξενο πράγμα είναι αυτά τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά εδώ μέσα... σα να βλέπεις έναν τσαγκάρη στα Γιάννινα που ξέρει ακόμα πως το δέρμα πρέπει να μουλιάζει σωστά στο νερό πριν το πιάσει στο χέρι κι όχι εκείνο το αστραφτερό δέρμα που σου λένε στη γωνία πως "θα κάνει την δουλειά", αφήνοντας σου μόνο τον κόπο και την τύφλα του δήθεν ειδικού. ακούστε εκείνο τονSenteraGate που σου λέει πώς μια ομάδα που δέχεται πέντε γκολ στα εκτός έδρας — ΑΠΟ ΔΩΔΕΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ! — μπορεί μετά από λίγη ώρα να σου βγάλει δέκα γκολ πάνω από τον στόχο της χωρίς κάποια φοβερή επίθεση γύρω στους συμπαίκτες; αλήθεια, γιατί όχι; γιατί οι φιλοσοφίες εκείνες λένε πως στο τσάκιζες μια ομάδα που δεν έχει βρει ακόμα τον ρυθμό της, ότι εκεί μόνο η οργάνωσή της σώζει την πίστα; ο Άρης εκεί στις τελευταίες στιγμές δεν κάνει άλλη δουλειά από αυτήν: διαβάζει τον αγώνα σα σκαλιστό ξύλο στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης — ξέρει πού έχει τις χαραμάδες, πού πρέπει να πιέσει όπως εκείνες τις φορές που το μουσικό όργανο κουνιέται ακόμα γιατί θέλεις να πιάσεις εκείνο τον τελευταίο τόνο που του λείπει. και βγάζει αποτέλεσμα όχι επειδή έχει την τύχη του από πάνω της σα φύλλο χαρτί στο δρόμο, αλλά επειδή εκεί στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά κάνει ακριβώς αυτό που έκαναν οι παλιοί — όχι περισσότερες εμπνεύσεις, όχι περισσότερες κραυγές, αλλά περισσότερη αντίληψη. τώρα πες μου εσύ: όταν κάποιος σου βγάζει στον κινητό ένα βίντεο από εκείνο τον αγώνα του Άρη στην Πάτρα όπου οι παίκτες έχουν ξεκουραστεί το σώμα τους για δεκαπέντε λεπτά αλλά ο εγκέφαλός τους δεν έχει ξεκουραστεί ποτέ, πώς σου φαίνεται εκείνο το γκολ στη γραμμή των δεκαπέντε τελευταίων δευτερολέπτων; σου φαίνεται τυχαίο εκείνο το σουτ που στάθηκε στον αέρα σα σίδερο στη ζυγαριά επειδή κάποιος είχε μετρήσει εκείνος τον χρόνο σωστά, ή σου φαίνεται σα φροντισμένη δουλειά ενός ανθρώπου που ξέρει πως όταν η μπάλα είναι στο πάνω μέρος του πηδάλιου σου πάει η σειρά του να την δείξει; τελικά πάντως, θα δούμε κι εμείς ποιος έχει δίκιο εδώ μέσα... όσοι βλέπουμε ένα παιχνίδι σαν ντοκουμέντο μιας νύχτας δίχως φεγγάρι όπου το σημαντικό δεν είναι εκείνο το φως που εμφανίζεται τελευταίο, αλλά εκείνο που κράτησες μέσα σου σωστό και σιγά σιγά βγήκε στα φτερά του αέρα.