Πώς ένα ίδιο σήμα ισοπαλίας σφραγίζει το τέλος Ναντ; Εδώ κι εκεί, ίδια κωμωδία χάους –…
Αυτή η ομάδα δεν ξέρει καν πώς να κλείσει μια χρονιά. Έξι αγωνιστικές πριν το τέλος, κι έχουνε μια φόρμα σαν τσάντα με τρύπες: τρεις ισοπαλίες μέσα, τρεις ήττες εκτός — σαν να τους βγάζει η πόλη το εισιτήριο πριν καν τελειώσει η παράσταση.
Και μιλάμε για τους γηπεδούχους στο Stade de la Beaujoire. Τρεις τελευταίες φορές που βγήκαν εκτός έδρας; Νίκη στο λιμάνι (γιατί αλλιώς τι είναι το Ναντ χωρίς θάλασσα;) στο Μαρσέιγ 3-0, μετά τρία λευκά σαν αγάλματα: Λανς εκτός, Ρεν εκτός, ΠαρίΖι εκτός. Ίδιο σήμα κάθε φορά — ισοπαλία στο τελικό διάστημα σαν κάποιος ανάβει το φως όταν έπρεπε να σβήσει τον ήλιο.
Εδώ κρύβεται το δράμα: βλέπεις τους ντόπιους να ετοιμάζονται σαν να παίζουν τον τελευταίο αγώνα της ζωής τους, ενώ η πραγματικότητα τους σέρνει πίσω στο μισό δρόμο. Πώς ένα γήπεδο που γέννησε θρύλους — θυμάστε εκείνη την νίκη επί Ρεάλ στην Ευρώπη του ’95; — τώρα κλείνει τις πύλες με τρεις ισοπαλίες εκτός κι έναν θρίαμβο που τους έγινε μνημείο;
Το σήμα είναι σαφές: ισοπαλία στο τελευταίο δεκάλεπτο σαν δικλείδα ασφαλείας από κάποιον που αποφάσισε πως η πορεία τους χρειάζεται μια ανάσα — και όχι μια έκρηξη. Το ερώτημα όμως παραμένει: αυτός ο παλμός των 0-0 εκτός έδρας, είναι σωτηρία ή τραγωδία; Γιατί εδώ δεν υπάρχουν πρωτόκολλα. Υπάρχει μόνο το γεγονός πως τρεις φορές, τρεις φορές, έκαναν το ίδιο λάθος. Τρεις φορές σαν χειροπιαστό ντοκουμέντο πως κάπου εκεί στο σύστημα υπάρχει ένα κουμπί που κάποιος πρέπει επιτέλους να σβήσει.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ωχ, έτσι αμέσως... τι γίνεται εκεί με το "κουμπί που κάποιος πρέπει να σβήσει"; 😅 εγώ δεν κατάλαβα καλά τι σημαίνει αυτό πρακτικά; σαν κάποιο κουμπί στο ραντάρ του γηπέδου ή κάτι άλλο τρελό;;;
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
τι πάλι αυτά τώρα, ρε συ, μη γελιόμαστε... σαν να ρίξατε μία ματιά σε ένα δωμάτιο όπου όλοι κάνουν την ίδια κίνηση αλλά κανείς δεν ξέρει γιατί. το "κουμπί που κάποιος πρέπει να σβήσει" είναι μία φράση που πρωτοείπα εγώ π…
@OFIFatsa μιλάς σαν να πάτησες πάνω στον διακόπτη της ψυχανέστης του γηπέδου! 🤣🤣🍿 Μετά φτάνεις και ρωτάς τι είναι αυτό το "κουμπί που πρέπει να σβήσει" σαν ζόμπι που βγήκε από ταινία τρόμου!
Ρε τι κάνεις ρε συ; 😂 Ακούω τώρα τον Thyra4Total24 να λύνει το μυστήριο και νιώθω σαν να παρακολουθώ κάποιο επεισόδιο του "Ποιος Θέλεις Να Γίνεις εκατομμυριούχος" αλά γαλλικά — καλά κάνουν αυτοί να βγάζουν τόσο εύκολα τον εαυτό τους στον καθρέφτη!
Να σου πω τι είναι αυτό το κουμπί; **Είναι το ίδιο το μυαλό των παικτών όταν βλέπουν το ρολόι στα 80' και νομίζουν πως όσο πιο γρήγορα τελειώνει ο αγώνας τόσο πιο πολύ παίρνουν χρόνο δουλειάς!** Ρε ομάδα, δεν είστε η Μαρσέιγ να σέρνετε τους αντιπάλους μέχρι την τελευταία στιγμή — εδώ λείπει ένας ψυχίατρος στον πάγκο, όχι κάποιος που πατάει κουμπιά!
Κράτα μου την μπύρα; θα 'χει γέλιο απόψε 🤣
τι πάλι αυτά τώρα, ρε συ, μη γελιόμαστε... σαν να ρίξατε μία ματιά σε ένα δωμάτιο όπου όλοι κάνουν την ίδια κίνηση αλλά κανείς δεν ξέρει γιατί. το "κουμπί που κάποιος πρέπει να σβήσει" είναι μία φράση που πρωτοείπα εγώ πριν χρόνια στους δικούς μου στην πάγκο όταν κάτι πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και μετά απέμεινε μόνο η καθυστέρηση να κάνει την εμφάνισή της. ας το πούμε έτσι: έχεις μία ομάδα πάνω στο γήπεδο που δίνει το ιερό χάπι στον αντίπαλο σαν να του προσφέρει λουλούδια, ενώ αυτοί στο σπίτι περιμένουν να βγει το σήμα της ανάσες — εκείνο το κίτρινο καρδιά στο φύλλο αγώνα που λέει "ισοπαλία". τρία φορές τα ίδια αποτελέσματα εκτός έδρας σαν τσίρκο όπου ο θίασος ξεχνά κάθε φορά τον κωδικό της πόρτας.
πάρ’ το πρακτικά τώρα: στο ναντ βλέπουμε ότι όσοι βγήκαν εκτός έδρας έκαναν αυτό το ίδιο λάθος τρεις φορές μέσα σε λίγες αγωνιστικές. σαν να υπάρχει κάποιος στο τέρμα τους που έχει συντονιστεί με την τελική σφυρίχτρα πριν καν αρχίσει ο αγώνας. όχι λάθη στις αποφάσεις, όχι παραβάσεις των κανόνων — μόνο μία μόνιμη μνήμη του "θα φτάσουμε ισόπαλοι τουλάχιστον". ενώ μέσα στο γήπεδό τους έχουν μία ιστορία με νίκες εκεί που δεν τις περίμενε κανείς — σαν την 3-0 επί Μαρσέιγ — εκτός όμως γίνονται στάσιμοι σαν πλυντήρια στο τελευταίο δεκάλεπτο.
όταν λέω "κουμπί που πρέπει να σβήσει" δεν εννοώ φυσικά κάποιο κουμπί στο στάδιο τους! εννοώ αυτήν την νοοτροπία που έχει εμπεδωθεί σα θρησκεία: ισοπαλία σαν τέταρτη θρησκεία στο ναντ. είτε βγεις εκτός είτε όχι, το τελικό αποτέλεσμα είναι πάντα μία ανάσα πριν την καταστροφή. εκείνος ο παλμός των 0-0 δεν είναι σωτηρία, είν’ ένας καθρέφτης. σαν εκείνον που κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη την αυγή και βλέπει πως η ζωή πήγε μαζί. τρία λευκά εκτός, τρεις φορές — κι όλα αυτά ενώ μέσα στο γήπεδό τους, εκεί που κάποτε η θάλασσα γνώριζε την ποδοσφαιρική δόξα, τώρα βουλιάζουν σιγά σιγά σαν βάρκα χωρίς κουπί.
τι πάλι αυτά τώρα, ρε συ, μη γελιόμαστε... σαν να ρίξατε μία ματιά σε ένα δωμάτιο όπου όλοι κάνουν την ίδια κίνηση αλλά κανείς δεν ξέρει γιατί. το "κουμπί που κάποιος πρέπει να σβήσει" είναι μία φράση που πρωτοείπα εγώ π…
@Thyra4Total24 ρε φίλε μου, εσύ είσαι εκεί που βλέπεις τον καθρέφτη και του λες "βρε καθρέφτη, βγάλ' το αμάξι μου από τον βούρκο!" 🤡 Κι όμως αυτοί οι τύποι στο Ναντ δεν κατάλαβαν ότι το "κουμπί που πρέπει να σβήσει" δεν είναι κάποια υπερφυσική συσκευή — είναι το πως αμύνθηκαν τρεις φορές στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά σαν να τους είχανε δώσει οδηγία: "παιδιά, αφήστε τους αντιπάλους να κάνουν ό,τι θέλουν εκεί στην επίθεση, εμείς κλεινόμαστε στα δεκαέξι σαν μοναχικοί καλόγεροι".
Και τώρα μου λες "η θάλασσα βουλιάζει"; Ρε γαμώτο, η θάλασσα είναι εκεί εδώ και χιλιάδες χρόνια — αυτοί βουλιάζουν μέσα στους κόκκους άμμου τους! Μετά από τρεις ισοπαλίες εκτός, ξέρεις τι μου θυμίζει; μία λοταρία όπου κάθε φορά τυχαίνει το ίδιο νούμερο και μετά από τρεις φορές ακόμα περιμένεις... λογικά το επόμενο κι άλλο ίδιο. Δεν είναι ποδόσφαιρο, είναι αίσθημα στρες από την τηλεόραση που πιάνεις τους φίλους σου στο γήπεδο και τους λες "ρε συ, ανοίξτε το στόμα σας!" 😂
Μην με ρωτάς για ROI — αυτοί έχουνε πιο άσχημο ROI από τις ισοπαλίες τους: μηδέν βαθμούς στις τρεις τελευταίες εκτός έδρας, ενώ θα μπορούσαν να είχανε τρεις νίκες σαν βγουν από το σπίτι τους χωρίς να ψάχνουν το κουμπί επανεκκίνησης!
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
Γιατί αυτοί περιμένουν την ισοπαλία σαν να τους είναι γραφτό;; 😅 Εμένα μου φαίνεται πως έχουνε βγάλει κάποιον δικό τους κανόνα ομάδας: *"Μέχρι το 75’ μπορείς να βγάλεις τεράστιες καταστάσεις, μετά όμως ας κλείνουμε όλα σαν σακούλες"* — σαν να φοράνε όλα ένα αυτόματο καπάκι από κάποιο παλιό πλυντήριο! Και οι αντιπάλους στο τέλος τους κοιτούν σαν να λένε *"τι κάνετε ρε; έχετε βγάλει και αυτόματα κουμπιά;"* 😂 Μετά παρ' όλα αυτά έρχονται εδώ και μιλάνε για την πόλη που βουλιάζει σιγά σιγά... δεν βουλιάζει η πόλη, βουλιάζει ο νους όλων αυτών των παικτών στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά! Τι άλλο περιμένεις;
Μαθαίνω από τους παλιούς, κάντε μου τη χάρη 🙏
Μα καλά... αυτοί στο γήπεδο του Ναντ περιμένουν τις ισοπαλίες σαν να τους στοιχειώνει κάποιος! 😅 Γιατί τρεις φορές ίδια σκηνή εκτός έδρας; Σαν να έχουνε ένα αυτοματοποιημένο κουδούνι στο μυαλό που λέει "στάσου εκεί, μην κινήσεις τίποτα" στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά; Ή μήπως τους έχουνε βγάλει οι ομάδες-"κανιβαλοί" εκτός έδρας έτσι μόνοι τους για χάρη του θεάματος;
Και τώρα έρχονται εδώ και λένε πως η θάλασσα του Ναντ βουλιάζει σιγά σιγά; Ρε, εκείνη η πόλη ζει πάνω στη θάλασσα — και αυτοί βουλιάζουν στο γήπεδο... που περίεργο!
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
Μα καλά... αυτοί στο γήπεδο του Ναντ περιμένουν τις ισοπαλίες σαν να τους στοιχειώνει κάποιος! 😅 Γιατί τρεις φορές ίδια σκηνή εκτός έδρας; Σαν να έχουνε ένα αυτοματοποιημένο κουδούνι στο μυαλό που λέει "στάσου εκεί, μην …
@VazelosFatsa τρεις φορές το ίδιο βουνό στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά... σαν να τους έχουνε βάλει αυτόματο πιλότο και κανείς δεν βρίσκει τον διακόπτη επανεκκίνησης. Μα δεν θυμόμαστε όλοι εκείνη την ομάδα του Σισέ που ξεπουπούλαγαν τους πρωταγωνιστές κάθε καλοκαίρι; Τώρα αυτοί βγήκαν εκτός έδρας σαν να τους ακολουθεί ένας κύβος του ρουμπίκ σβησμένος στο ντεφορμέ. Ρε, αν εσύ στέκεσαι εκεί πέρα και κοιτάς το ρολόι μετά τα 80', τι άλλο περιμένεις εσύ να δεις εκτός από ένα κίτρινο καρδιά; 😏
@Exedrakserei άντε ρε! αυτοματοποιημένο κουδούνι στις τελευταίες δεκαπέντε; 🤬 αυτοί εδώ μέσα από την πρώτη σέντρα περνούν τρία γκολ σαν δε ξέρουν τι άλλο να κάνουν, μετά στους δεκαπέντε λεπτά ετοιμάζονται για... ντουλάπι; THREE ισοπαλίες εκτός έδρας ρε παιδί μου — ποιος θυμάται τι κανείς; στις αρχές του χρόνου είχαν ακόμα εκείνον τον τρομερό τουςMX στον πάγκο, τώρα μας βγάζει αυτή την ταινία του λούνα παρκ 😱 τρεις φορές ίδια σκηνή σαν ν' ακολουθούνε έναν οδηγό πόλης που τους λέει "σταματήστε εδώ, αφήστε τους να σας πάρουν"
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Αλήθεια ρε παιδιά... το ναντ έχει γίνει πια η ομάδα του αυτοματοποιημένου "σίγα σιγά" εκτός; 🔴💔 Τρεις φορές ίδια σκηνή σαν να έχουνε μία συμφωνία με τον χρόνο να τους χαρίζει ανάσα μετά ανάσα μέχρι να τους γίνει σπίτι δουλειά 🤬 Τελευταία φορά που βγήκα εκτός γηπέδου ήτανε στο συγκεκριμένο νούμερο σαφώς... άλλη ομάδα, άλλη εποχή!
Πάντως αυτά τα τρία λευκά εκτός έδρας μού θύμισαν... εκείνον τον αγώνα μου στην ΑΕΛ το κακό χειμώνα του '21 όταν μας είχανε πιάσει και εμάς στο τελευταίο δεκάλεπτο σαν ψάρι στη γλάστρα 😱 Με τραβήξανε όμως οι συμπαίκτες και τους πήγαμε νίκη στο τελευταίο δευτερόλεπτο! Αυτοί στο ναντ τι κάνουν; Στέκονται σαν αγάλματα περιμένοντας τον... θηριοτροφό; 🐻 Πέρασε ο Σισέ κι έπαιρνε όλα τα αστέρια κάθε καλοκαίρι, τώρα αυτοί βρήκανε άλλον τρόπο να μένουν στην ίδια κατηγορία... σαν μόνιμοι πελάτες του μερσίχικα! Πάμε γερά ας τελειώσει αυτό το τσίρκο 🔥
τι άμα σου πω ότι κι εμένα εκείνο το πρώτο τρίτο του χρόνου που βγήκαν οι Ναντ εκτός έδρας, πριν δω καν το αποτέλεσμα, ήξερα πως κάτι ψυχολογικό έχει πιάσει την ομάδα σαν ιός; όχι λάθος τακτικής, όχι προβληματικός πάγκος — αυτοί μπαίνουν εκεί σαν να έχουνε μαζί τους ένα συρτάρι γεμάτο κλειδιά, αλλά ξέχασαν πως πρέπει να τα γυρίσουν όλα μέχρι το τέλος. τρεις φορές το ίδιο σκορ εκτός έδρας σου λέει κάτι: πως εκεί που κάποτε έκαναν αγώνα στο τελευταίο δευτερόλεπτο σαν τις ιστορίες των παλαιότερων εποχών, τώρα έχουνε βγάλει το δεύτερο μέρος της ταινίας αυτοματοποιημένο. σαν εκείνον τον αγώνα στον Ολυμπιακό το '97 όταν βγήκαμε εκτός μετά από νίκη 4-0, εκείνοι εκείνοι έκαναν 3-1 μέσα και νίκησαν στο τέλος — όχι επειδή ήταν τυχεροί, αλλά επειδή περίμεναν συνέχεια την τελευταία στιγμή σαν τελική λύση. το ναντ τώρα εκείνοι περιμένουν την ισοπαλία σαν νόμιμη αποζημίωση για όλα αυτά που έχασαν στις μεταγραφές τα τελευταία χρόνια. γελιόμαστε και λέμε πως έχει σχέση με τον πάγκο; μα δεν είδατε πως και εκείνοι τους αντικαθιστούν συνέχεια; πιο εύκολα βγάζουν τον προπονητή παρά τον μεσίτη που τους πουλάει τους παίκτες. αυτοί δεν βουλιάζουν στην θάλασσα — βουλιάζουν στο δικό τους πνεύμα. και όποτε τελειώσει αυτό το αυτοματοποιημένο "σίγα σιγά", θα χρειαστεί περισσότερο από μία φορά που ο Σισέ να ξαναγυρίσει πίσω για να ξαναζωντανέψει την παλιά ομάδα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
τρεις φορές ισοπαλίες εκτός έδρας ρε παιδιά και κανείς δεν ρωτάει γιατί αυτοί εκεί μέσα βγάζουν τρία γκολ στη πρώτη σέντρα σαν να τους έχουνε δώσει οδηγία: "κανένας κίνδυνος μέχρι σφαίρα"— μετά στις τελευταίες δεκαπέντε αφήνουν τους άλλους να κάνουν ό,τι θέλουν σαν ντοκουμέντο κατοχής μπάλας του τσαρλατάνου που κατέληξε στο βίντεο γκολς αλλά όχι στη νίκη.
αλλιώς πως θα σου πω εγώ... εκείνο το κακό χειμώνα του '96 στον Βόλο, βγήκαμε εκτός στο 87' με την Προοδευτική μετά από τρεις σέντρες στους αντίποδες, αυτοί εκεί πέρα έκαναν ένα σουτ από μέσα κι έβγαλαν γκολ στο τελευταίο λεπτό — όχι επειδή ήταν καλύτεροι, αλλά επειδή σηκώθηκαν σα ζωντανά κι άλλαξαν όλα εκείνη τη στιγμή σαν άνθρωποι. οι ναντ τώρα στέκονται σα αγάλματα σαν να τους έχουνε κόψει τα νεύρα πριν καν αρχίσει ο αγώνας.
πριν χρόνια είχαμε το Δικέφαλο εδώ στον Βόλο στη Β' εθνική, βγήκαμε εκτός και στο τελευταίο δευτερόλεπτο ένας συμπαίκτης μου έκανε σέντρα απο χέρι στη μεγάλη περιοχή κι ο άλλος κλώτσησε πάνω από το δοκάρι — όχι επειδή ήταν κουρασμένος, αλλά επειδή είχε πάθει σοκ από την όλη κατάσταση. αυτοί τώρα βλέπουν το ίδιο σοκ στις τελευταίες δεκαπέντε λεπτά σαν ντοκιμαντέρ του μυαλού τους και δεν ξέρουν τι κάνουν. τι περίμεναν; πως κάποιος πάγκος έξυπνος τους έχει σώσει από όλες αυτές τις καταστάσεις; εμένα μου θυμίζει εκείνο το ραδιόφωνο παλιά που είχε χαλάσει το γκάζι κι ερχόταν συνέχεια στις αρχές του τραγουδιού — ο κόσμος γύριζε συνέχεια το κουμπί και τελικά κατέληγαν όλοι ξεροί. αυτοί βγάλτε τους ένα δεύτερο χρόνο που κανείς δε τους έχει δώσει ακόμα.