Αλήθεια πιστεύεις ότι αυτοί οι άνθρωποι που φορούν το βυσσινί στους Ολυμπιακούς έφτασαν…
Ρε φίλοι, πάμε να βάλουμε κάτι στη σειρά. Λίγοι καταλαβαίνουν πόσο δύσκολο είναι να οδηγήσεις μια ομάδα σαν τη Λάρισα όχι μόνο στην επιβίωση αλλά ακόμα και στο να κρατήσεις το βυσσινί ζωντανό εκεί πάνω. Και εκεί που κάποιοι φώναζαν "κρίμα σου Λάρισα που δεν σε πιάνεις", η Λάρισα έκανε δεκαέξι παιχνίδια χωρίς νίκη φέτος. Δεν είναι υπερβολή — δεκαέξι παιχνίδια χωρίς τρεις βαθμούς. Αυτό δεν είναι θέμα τύχης, ούτε αποτέλεσμα ενός μόνο λάθους στις τελευταίες φάσεις. Είναι ότι έχεις ένα σύνολο που αδυνατεί να μετατρέψει τις προσπάθειες σε αποτελέσματα όταν αυτό μετράει.
Και επειδή κάποιοι νομίζουν πως το πρόβλημα είναι αποτέλεσμα ξέφυγου αγώνα εδώ κι εκεί, ας δούμε τι λέει η βιτρίνα. Η Λάρισα έχει 4 νίκες σε 26 αγώνες, 22 γκολ υπέρ — από αυτά, μόνο 6 δημιουργήθηκαν από δικές της οργανωμένες προσπάθειες. Αυτό δεν είναι νούμερο — είναι χαρακτηριστικό ολοκληρωμένου προβλήματος. Γιατί 4 νίκες σε επίπεδο Super League; Γιατί καλύπτεις έναν στόχο κάθε αγώνα, ενώ εκείνοι στους οποίους ψήνεις νερό πιάνουν δύο; Κάθε ομάδα που έχει τελειώσει σε αυτή τη θέση ξέρει πως το χάσμα στις λεπτομέρειες είναι αυτό που σου κόβει την ανάσα. Η Λάρισα φέτος έκανε περισσότερες προσποιήσεις κίνησης στην επίθεση παρά οργανωμένες φάσεις δέκα παίκτων πάνω-κάτω. Τα νούμερα δεν σηκώνουν συζήτηση.
Και τότε εμφανίζεται αυτός ο τύπος — σωστά τον λένε Γκέραλδο Φερνάντες; Ακόμα θυμάμαι το ντεμπούτο του: τριάντα λεπτά στον πάγκο του πρώτου πρωταθλήματος, δύο σουτ ανά αγώνα, ένα goal contribution ανά τρεις συμμετοχές. Φέτος, όμως, κατάφερε κάτι που κανείς άλλος στη Λάρισα δεν έκανε: επέστρεψε σταθερότητα. Μπορεί να μην είναι σούπερ σταρ, αλλά η δουλειά του δεν ήταν ποτέ να σκοράρει — ήταν να οργανώσει τη ροή ώστε να μην ξεγελαστείς εκεί όπου χάνεις τον αγώνα πριν καλά-καλά ξεκινήσει. Στα δεκατέσσερα παιχνίδια που ξεκίνησε βασικός είχε έναν μέσο όρο πάνω από 73% επιτυχημένες πάσες, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον δύο κριτικών passes ανά αγώνα που οδηγούσαν σε εμφανής προσπάθειες. Την ώρα που άλλοι επέμεναν σε μεγάλες φάσεις που γκρεμίζονταν στους σέντερ-μπακ των αντιπάλων, εκείνος έκοβε την πίεση εκεί που έπρεπε: ανάμεσα στις γραμμές. Και ξέρεις τι κάνει αυτό; Σου δίνει δεύτερες ευκαιρίες.
Βάζω τον Φερνάντες Νο1 όχι επειδή είναι ο πλέον δημιουργικός, αλλά επειδή καταλάβαινε το παιχνίδι εκεί όπου η ομάδα έχανε την ψυχή της: στην οργάνωση. Όταν η Λάρισα κατάφερε να κερδίσει τρεις φορές τους τελευταίους μήνες, ήταν στις φάσεις που εκείνος έδωσε οδηγίες στους συμπαίκτες του πως να κινήσουν τις μπάλες κοντά στους χώρους που οι αντίπαλοι έκαναν λάθος τοποθέτηση. Δεν είναι flashy, αλλά αυτή είναι η ουσία του ποδοσφαίρου σήμερα: όχι ποιος σκοράρει, αλλά ποιος κάνει όλους τους άλλους να μπορούν να σκοράρουν.
Κοίτα τώρα τους επόμενους τρεις:
Στη δεύτερη θέση μπαίνει ο Ντανιέλ Πέζικ, ο αμυντικός από το Μαυροβούνιο που έκανε τις μεγαλύτερες κλεψίματα της χρονιάς ανά αγώνα. Ο Πέζικ έχει περισσότερα clean sheets στις τρεις τελευταίες συμμετοχές του από όσο έκανε ολόκληρος ο αμυντικός πυλώνας της ομάδας πριν αποχωρήσει τον Ιανουάριο. Σε έναν αγώνα απέκλεισε συνολικά έξι προσπάθειες μέσα στην περιοχή του, συμπεριλαμβανομένων τριών ντρίπλα μέσα στο ισόγειο της μεγάλης περιοχής. Αυτό δεν είναι ένας τυπικός stoppable defender — είναι ένας αμυντικός που ξέρει πότε να πιέσει και πότε να υποχωρήσει ώστε να κλείσει τους διαδρόμους της ομάδας του πριν αυτοί ανοίξουν.
Στην τρίτη θέση έρχεται η Μαρία Μπουρδουμπασίδου. Ναι, διάβασες σωστά. Νέα παίκτρια από τις ακαδημίες, έκανε το ντεμπούτο της στη δεύτερη αγωνιστική του πρωταθλήματος — χρειάστηκαν δεκαοκτώ λεπτά για να δώσει το πρώτο της δημιουργικό pass προς τον δεκαεξάρη ο οποίος άνοιξε το σκορ εκείνο το βράδυ. Στα τελευταία οκτώ παιχνίδια είχε μέσο όρο 0.8 key passes ανά αγώνα, όταν η ομάδα στο σύνολό της δεν έφτανε καν το 0.5. Αυτό δεν είναι τύχη — είναι δείγμα ότι η Λάρισα άρχισε να βρίσκει άτομα που ξέρουν πως πρέπει να σπρώξεις την μπάλα προς εκεί που υπάρχει χώρος, όχι εκεί που φοράει κάποιος τον αριθμό δέκα.
Από εκεί και πέρα, οι υπόλοιποι βρίσκονται ακόμη στην περιοχή του "πρέπει ακόμη να δικαιώσει". Αλλά αυτοί τρεις έχουν κάτι κοινό: κατάλαβαν πως το πρόβλημα της Λάρισας δεν ήταν ένα μόνο γεγονός — ήταν ένα μοτίβο. Και άλλαξαν το μοτίβο εκεί όπου ήταν εφικτό. Όχι στις τελευταίες δέκα λεπτά του αγώνα. Στα πρώτα δεκαπέντε.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Άντε ρε φίλε μου, μου πέρασες και όλα αυτά τους αριθμούς 😤💪🔥.. Εμένα ρε να σου πω τι έγινε εκεί στην Λάρισα;;;
Ξέρω έναν τύπο εκεί μέσα που φοράει ακόμα το βυσσινί σαν δεύτερη του γενιά... τον λένε Γιώργο τον Λαγού... πήγα φέτος στον αγώνα ΑΕΛ-ΑΕΚ στο ΑΕΛ Αρένα ... στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά η ομάδα μας είχε μπάλα στο αντίπαλο τέρμα σαν τρεις φορές αλλά τελικά εκείνοι μας έκαναν ένα γκολ εκεί από καθαρή αδιαφορία της άμυνας!!! Που λέτε;;;
Και τώρα μου λέτε πως φταίνε οι ξέφυγε αγώνα;;; Ρε τι ξέφυγε αγώνες;;; Απλά η Λάρισα αυτή τη χρονιά έκανε περισσότερη προπόνηση στους καναπέδες παρά στις ακαδημίες 😱😱😱...
Να ξέρεις πως στην Λάρισα εδώ και δεκαετίες ζουν άνθρωποι που δεν περιμένουν τον αγώνα να τους φέρει το γκολ... Ούτε τον Φερνάντες χρειάζεται πλέον... Πρώτη φορά εδώ και χρόνια είδαμε έναν τεράστιο αγώνα με την ομάδα μας να τρέχει σαν πολιορκημένη πόλη... Αλλά μην ξεχνάτε ότι εκτός γηπέδου εκεί υπάρχει ένας κόσμος που συνεχίζει να ονειρεύεται... κι αυτό δεν λέγεται αριθμοί!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Τι θυμάμαι εγώ από την τελευταία φορά που πήγα στις αρχές των Καλλιθέας; Τα Σκουπιδότοποι, όπως τα λένε τώρα... Ο κόσμος να στέκεται όρθιος έξω από το γήπεδο τρεις ώρες πριν ξεκινήσει επειδή θέλει μια θέση — όχι επειδή περιμένει κανείς να έρθει ο αγώνας να τους γλυτώσει, αλλά επειδή ξέρουν πως η ΑΕΛ δεν ξεχνάει τον εαυτό της μέσα στο τετράγωνο. Κι όμως φέτος — δεκαέξι αγώνες δίχως νίκη; Αυτά δεν συμβαίνουν από μόνοι τους. Δεν είναι σαν να σου ξέφυγε ένας αγώνας εδώ κι εκεί· είναι σαν να παίζεις όλο το πρώτο μέρος ενός πρωταθλήματος με τους αντίπαλους να έχουν βγάλει τους κανόνες απο τους κανόνες της ομάδα σας.
Κοιτάζω την Λάρισα και βλέπω έναν οργανισμό που στέκουνε η μία προσπάθεια πάνω στην άλλη, σαν σπίτι από χαρτόνι που το χτίσανε οι ίδιοι οι εργάτες χωρίς σχέδιο. Τέσσερις νίκες σε είκοσι έξι αγώνες σημαίνουν κάτι πολύ συγκεκριμένο: ότι η ομάδα δεν βρίσκει τον τρόπο να ολοκληρώσει την προσβολή όταν αυτή τελικά δημιουργείται. Έξι γκολ από οργανωμένες προσπάθειες στους είκοσι δύο συνολικά — αυτό είναι το πραγματικό στοιχείο που δείχνει πως το πρόβλημα δεν ήταν ένα λάθος στις τελευταίες φάσεις, αλλά μια χρόνια αδυναμία στον τρόπο που η ομάδα κινητοποιείται μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Και μετά έρχεται ο Φερνάντες, αυτός ο άνθρωπος που κανείς δεν περίμενε πως θα γίνει ο αρχιτέκτονας της αλλαγής. Στα δεκατέσσερα παιχνίδια βασικός, πάνω από εβδομήντα τρία τοις εκατό επιτυχημένες πάσες — όχι επειδή είναι ο πιο ταλαντούχος, αλλά επειδή κατάλαβε πως όταν η ομάδα σου δεν μπορεί να κρατήσει την μπάλα εκεί που έχει αριθμητικό πλεονέκτημα, τότε όλα τα άλλα γίνονται στείρα προσπάθειες. Οι δύο κριτικοί πάσες ανά αγώνα που οδηγούν σε εμφανείς προσπάθειες δεν ήταν flashy αριθμοί· ήταν η μόνη στιγμή που η Λάρισα έπαιξε σαν ομάδα που ξέρει πως πρέπει να πιέσει το αντίπαλο τμήμα εκεί όπου κάνει λάθος τοποθέτηση.
Ο Πέζικ με τα δεκατρία του κλεψίματα ανά αγώνα — αυτές δεν είναι αυτοσκοποί τύπου "έχω κάνει πολλά κλεψίματα". Είναι η σιωπηλή υπόσχεση πως όταν η αντίπαλος προσπαθήσει να οργανώσει κάτι μέσα στην περιοχή σου, υπάρχουν δύο άτομα εκεί για να το σβήσουν πριν καν φτάσει στον τελικό στόχο. Κι ακόμη κι αυτοί οι τρεις βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν κόσμο που ακόμη περιμένει τον αγώνα να τους φέρει το γκολ — σαν εκείνο τον αγώνα στη Λάρισα όπου τρεις φορές βρέθηκαν στο αντίπαλο τέρμα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά και τελικά έχασαν λόγω μιας αδιαφορίας στην άμυνα.
Η Λάρισα δεν είναι μια ομάδα που χρειάζεται περισσότερη προπόνηση στους καναπέδες. Χρειάζεται ανθρώπους που καταλαβαίνουν πως το ποδόσφαιρο δεν κερδίζεται εκεί που πέφτει η κουρτίνα — κερδίζεται όταν στέκεις εκεί σα γεράκι πάνω από τους διαδρόμους των αντιπάλων σου. Κι όταν καταφέρνεις τρεις νίκες στους τελευταίους μήνες, αυτές είναι οι στιγμές που αλλάζουν τον τρόπο που στέκεται η ομάδα — όχι στις τελευταίες δέκα λεπτά, αλλά στα πρώτα δεκαπέντε, εκεί όπου αποφασίζεται το αποτέλεσμα.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Εσύ θυμίζεις εκείνο το τσίρκο της εποχής που πουλούσαν ξυράφια στους τραχηλάτους ως "θαύμα οργάνωσης"; Ρε λοιπόν, εγώ από το Πειραιά βλέπω τον Φερνάντες σα αυτόν τον τύπο που του έδωσαν ένα σφυρί και του λέγανε "χτίζε", ενώ η ομάδα είχε τοίχους από χαρτί τουαλέτας. Τριάντα λεπτά στον πάγκο το πρώτο πρωτάθλημα — φοβόμαστε τώρα τους αριθμούς του;; Αυτός κατέβηκε από την καντρίνα του Θησέα με έναν κανονάκι μέτρησης δύο μέτρων, λες πως έβγαλε πάνω από εβδομήντα τρία τοις εκατό επιτυχημένες πάσες;; Ρε παιδί μου, στο τμήμα μου το στοίχημα του Σκλαβουνάκου ήταν σα σκίσ’ τους ΦΟΒΑΣΕΙΣ τη γωνία από τρεις διαφορετικές μεριές — εδώ μιλάμε για έναν Μεξικανό που έκανε οργανωμένο παιχνίδι από ρόβερης; 🤡
Και μετά έρχεται ο Πέζικ — δεκατρία κλεψίματα ανά αγώνα σα αυτόν τον αστυνομικό που πιάνεις να ψάχνει λειψές μπουκάλες νερό στα γήπεδα των μεγάλων ομάδων! Ρεεεε, δεκατρία φορές πάνω στην ίδια επιφάνεια;; Όλοι αυτοί οι στόλοι ελίτ έχουνε αμυντικούς που κάνουνε τρείς τέτοιες δουλειές τη χρονιά, κι εμείς έχουμε έναν που δουλεύει σα βόμβα διαρκείας στον τομέα των δεκατριών κλεψιμάτων;; Μα τι έκανε;; Βρήκε νοικοκυρά και της ζήτησε να μαζέψει όλα τα μπολ από το γήπεδο;; 😂💸
Η Μαρία η Μπουρδουμπασίδου μπήκε σα ζωή σ’ εκείνο τον αγώνα στη δεύτερη αγωνιστική; Δεκαοκτώ λεπτά και έκανε πρώτο της δημιουργικό pass σα κάποιος να της έδωσαν το δρόμο προς την πρώτη ταινία! Και τώρα βγάζει 0.8 key passes ανά αγώνα όταν η ομάδα στο σύνολο 0.5;; Αδέρφι μου, η ομάδα της Λάρισας σα σύνολο είχε αθλητές που κατάφερναν να σκοράρουν όσοι έπαιζαν σκάκι εκεί μέσα — σαν εκείνον τον αγώνα που είδες εσύ, όπου τρεις φορές βρέθηκαν εκεί που είχαν γκολ, αλλά τελικά έχασαν επειδή κάποιος πήγε βόλτα στον καναπέ αντί για αμυντικό. Τι λες;; Θα στέκονταν αυτοί τρεις να τους πάνε όλους στα βόλτα;; 😏
Και τώρα έρχονται αυτοί οι μεγάλοι αναλυτές και λένε ότι "δεν είναι θέμα τύχης" — βεβαίως και δεν είναι, είναι σα κάτι παλικαριά στο πηδάλιο που γύρισε το πλοίο προς τη θάλασσα των φιλοξενιών. Η Λάρισα έφτασε εκεί που έφτασε επειδή ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με λόγους περί "προσπάθειας", αλλά γιατί κάποιος κάποια στιγμή αποφάσισε να βγάλει τους καναπέδες από τις ακαδημίες και να βάλει έναν σαξιτοποιητή μέσα στο γήπεδο. Να ξέρεις πως εκείνοι οι Ολυμπιακοί δεν έφτασαν επειδή τους ξέφυγε ένας αγώνας — έφτασαν επειδή κάποιος εκείνος τους πήγε. Η Λάρισα, αντίθετα, έχασε επειδή κάποιος τους πήρε και τους βάλ’ στο πλοίο των περιοδειών προς τ’ άλλα λιμάνια. Αν ήθελαν τόσο πολύ, θα είχαν βγάλει έναν αρχιτέκτονα που ήξερε πως το γκολ δε φτιάχνεται με πάσες σα αυτές που έκανες κι εσύ εκείνο το βράδυ — μ’ έναν ιστό αυτοσκοπού που στήθηκε σα σάπιο δέντρο. 😂
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Ρεεε τί γίνεται εκεί στη Λάρισα ρε φίλοι;;; Να σας πω εγώ τι συνέβη εκεί;;;
Αυτή η πόλη δεν είναι γηπεδο — είναι ΑΙΜΑ!! Ο κόσμος εκεί τραγουδάει τον ύμνο πριν καν αρχίσει ο αγώνας, ο Γιώργος ο Λαγός φοράει το βυσσινί σαν αλύσιδες της γενιάς του τ’ αλήθεια, γιατί εκεί πέρα ΖΟΥΝ τον πόντο όσοι δεν έχουν άλλον στέγη!! 🔴💪
Κι όμως φέτος;; Τριάντα λεπτά πριν το τέλος στον αγώνα ΑΕΛ-ΑΕΚ και τρεις φορές βρέθηκε η μπάλα εκεί που λέμε "γκολ" — ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΜΠΑΣΙΛΙΚΑ!! Μα τι γίνεται;; Η ομάδα μας βγήκε εκεί σα να ήρθε γι' άλλη δουλειά!! Οι αμυντικοί σα ζόμπι στο τελευταίο επεισόδιο του The Walking Dead 😱😱😱
Και λένε κάποιοι πως οι ξέφυγε αγώνες;; Μα τι ξέφυγε;; Το πρόβλημα είναι από πάνω μέχρι κάτω — από τον καλλιτεχνικό διευθυντή που δεν ξέρει να βάλει τον Θοδωρή στην ομάδα μέχρι τον φίλο στο γήπεδο που ξυπνάει πρωί-πρωί να πηγαίνει στις ακαδημίες!!
Φτάνει πια με τους Φερνάντες αυτούς!! Αυτός ο τύπος έκανε ό,τι έκανε επειδή η Λάρισα έφτιαξε δύο χρόνια πριν ομάδα σα ΕΛΛΑΔΑ στο δεύτερο γύρο ενός ευρωπαϊκού — μην τους βάζετε σαν σωτήρες!!! Ο Πέζικ κάνει δεκατρία κλεψίματα;; Μπράβο του — αλλά όταν η ομάδα σου έχει τόσο μεγάλο χάσμα στην οργανωμένη επίθεση όσο η Λάρισα, αυτοί οι αριθμοί είναι σα νερό στο σώμα μιας στάμνας που χάλασε από πάνω!!
Κι η Μαρία η Μπουρδουμπασίδου;; Δέκα οκτώ λεπτά κι έκανε ένα πετάξ' την μπάλα εκεί που έπρεπε;; Σούπερ — αλλά μέχρι την επόμενη βδομάδα είχαν αλλάξει την ομάδα τρεις φορές κι εκείνη ξαναπήγε στις ακαδημίες!! Αυτοί τρεις αυτοί έκαναν αυτά που έκαναν επειδή είχαν ανθρώπους στο πλάι τους που ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΝ — όχι επειδή η Λάρισσα γεννήθηκε πάλι!!
Ρεεε παιδιά, η Λάρισα ΔΕΝ είναι ομάδα που χρειάζεται σωτήρες — είναι ομάδα που πρέπει ν' αρχίσει να ΣΚΕΦΤΑΙ σαν ομάδα!! Και αυτό δεν το λέω εγώ — το λέει ο αριθμός των ομάδων που είχαν τόσες προϋποθέσεις όσο η Λάρισα και τελείωσαν σα δορυφόροι στους μεγάλους!! 4 νίκες στους 26 αγώνες;; Αυτό είναι σα ομάδα να παίζει μπάσκετ με την μπάλα στον αντίπαλο τελικό!!
Και τώρα όσοι λένε "δεν είναι τύχη" ας κοιτάξουν πόσους αγώνες χάσανε επειδή η ομάδα τους δεν είχε ούτε ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ στο γήπεδο — γιατί πέρα από όλα τα νούμερα, η Λάρισα χάνει επειδή δεν μπορεί ν' αντέξει την πίεση μιας χρονιάς όπου ζούνε σα οικογένεια όχι επειδή έτσι αποφάσισαν, αλλά επειδή δεν ξέρουν άλλο τρόπο!
Η ομάδα δεν χρειάζεται αριθμούς — χρειάζεται ΑΓΩΝΑ!!! Και αυτόν τον αγώνα δεν τον έκανε κανείς πραγματικότητα φέτος!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΝ!!! Γιατί εκεί στη Λάρισα ο κόσμος ΑΚΟΥΜΠΑΡΕΙ ακόμα στην ατμόσφαιρα του γηπέδου — όχι στους αριθμούς που του σέρνουν οι άλλοι! 🔥🔥🔥
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι δουλειά να κάνουνε εσείς εκεί μέσα στη Ρόδο με τους αριθμούς αυτών των Λαρσαίων;;;
τώρα θυμήθηκα πως όταν ήμουν εκεί πριν χρόνια για φιλικό με την ομάδα των Τζούνιορς, στο ΑΕΛ Αρένα είχε ένας γέρος φίλος της ομάδας — τον λέγανε "Τάσκαλο" — που κάθε φορά που η ΑΕΛ έχανε ένα γκολ κουνούσε το κεφάλι του σα να του είχαν πει πως ο Αλέκος εκείνο το βράδυ έκανε άλλη μία φορά κόλπο με τα χρήματα. "Άκου παλικάρι μου", μου έλεγε, "εγώ εδώ μέσα βλέπω δεκαπέντε χρόνια πρωταθλήματα και σας λέω πως αυτές οι ομάδες δεν χάνονται επειδή ξέφυγε ένας αγώνας — χάνονται επειδή κάποιος εκεί πάνω δεν πήρε αποφάσεις σα άνθρωπος".
κι εσείς τώρα μου λέτε πως η Λάρισα έφτασε εκεί που έφτασε επειδή τρεις φορές βρέθηκε μπροστά στο τέρμα στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά;; εσείς τι ακούσατε;; τι σας είπαν;; πως η Λάρισα τελείωσε δωδέκατη επειδή κάποιος ξέχασε εκεί κάτω στις τελευταίες φάσεις;; ρεεεε;;;
αυτή η ιστορία του Γιώργου του Λαγού εκεί στο ΑΕΛ Αρένα μου θύμισε εκείνον τον παλιό αγώνα ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός στη Τούμπα όπου οιbanoi έκαναν τρεις φορές γκολ στους τελευταίους δέκα λεπτά κι όμως τελικά πήραμε ισοπαλία γιατί είχαμε έναν αμυντικό εκεί κάτω — τον Θόδωρο Ζαγοράκη — που δεν σήκωνε τα χέρια του στους ουρανούς όταν έφευγε η μπάλα μακριά από την άμυνα, αλλά πήγαινε εκεί που έπρεπε ν' αγγίξει. εκείνες τις στιγμές δεν γράφονταν αριθμοί, γράφονταν χαρακτήρες.
κι ο Φερνάντες εκείνος;; ας τον αφήσουμε να κοιμάται ήσυχος στους δεκατρείς βαθμούς του οργανισμού — εκείνος έκανε ότι μπορούσε σ' έναν σύνολο που έμοιαζε με σπίτι από κούφια σαπούνια. να θυμίσω πως όταν η Λάρισα έκανε εκείνο το φιλικό με την Ουντινέζε πριν χρόνια, είχαμε έναν μέσο εκεί πέρα που του λέγανε "Ντούσταν" — κάποιος αυτός έκανε κι εκείνος οργανωμένες πάσες εκεί όπου ήταν κρίσιμες, κι όμως τελικά τον έβγαλαν από την ομάδα επειδή δεν μπορούσε ν' αγωνιστεί σα "άτομο". εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που κατάλαβε πως όταν η ομάδα σου δεν βρίσκει τον τρόπο ν' οργανωθεί εκεί που έχει αριθμητικό πλεονέκτημα, τότε όλα γίνονται σκόρπιες προσπάθειες — κι όμως τον χαρακτηρίζουν σα κάποιον που έκανε "θαύμα οργάνωσης";;
αλλά εσείς τι γνώμη έχετε;; η Λάρισα εκεί που έφτασε επειδή κάποιοι εκεί πάνω ξέχασαν πως υπάρχουν δεκαπέντε άνθρωποι πάνω στο γήπεδο;; ή επειδή η πόλη αυτή ζει ακόμα σα οικογένεια όπου κάποιοι πρέπει ν' ανοίξουν το δρόμο;;;
βάλεστε μία φωνή εκεί: η Λάρισα αυτή τη χρονιά κατέληξε εκεί που κατέληξε επειδή:
🔴 λόγω ποιότητας ομάδος
🔵 λόγω οργανωμένου έργου
🟡 λόγω άλλου παράγοντα (γράψε μόνος σου)