Ποιος ήταν αυτός στους Άρηδες που έπαιξε ΣΑΝ ΈΒΟΛΑ και έφτιαξε το τέρμα σα χάλια
Πριν από δεκαπέντε χρόνια, όταν οι δικές μας εθνικές ομάδες αυτοκαταστρέφονταν σαν πτώματα στους δρόμους της Ναϊρόμπι, εγώ εκεί στη γωνία του δωματίου μου με τις φακές και τα τσιγάρα μου έκανα τσιπούρα με κουζίνα στο πρόγραμμα. Τώρα βλέπω έναν Άρη στους δρόμους του πρωταθλήματος σαν εκείνο το ψάρι — νερό σ’ όλα τα πλάγια, βλέμμα άδειο σαν μια φάτσα την Παρασκευή στο Ίλιον.
Κοιτάξτε τους δύο πρωταγωνιστές της επίθεσης. Ο ένας έκανε είκοσι γκολ αλλά η ομάδα ισοπαλία δεκαδύο φορές και έχασε οχτώ. Σαν ένας στιχομύθος: 20 γκολ, 27 τέρματα δεχθέντα, μια επίθεση που μοιάζει σαν τις φιλίες σου στον Facebook — πολλά αριστερό κλικ, κανένας πραγματικός κόμπος. Αυτός που πέτυχε αυτά τα είκοσι έκανε ότι έκανε πάνω σ’ ένα πεδίο όπου κανείς δεν έκανε τίποτα άλλο. Το βάρος κράτησε μόνος του; Σβήστε αυτό αμέσως.
Στην κορυφή της λίστας μου μπαίνει ο αγοράκι με τη μαύρη φανέλα που δεν ξέραμε το όνομά του πριν τον Οκτώβριο. Αυτός κρατούσε το σκοινί της επίθεσης σαν τον τελευταίο ναυτικό πάνω στην τροχή — όλα έπεφταν πάνω του, όλα κρέμονταν από αυτόν. Δεκαέξι τελικές προσπάθειες μέσα στη χρονιά, δεκατρείς εναέριες επικεφαλής πάνω από έναν τερματοφύλακα που έπαιζε σαν επίτροπος εκλογικής περιφέρειας στις αρχές του μήνα, εφτά γκολ από αυτές τις προσπάθειες. Το xG του; Πάνω από δύο φορές πάνω από τους συμπαίκτες του — αριθμός που μοιάζει περισσότερο σαν διαφήμιση ξενοδοχείου παρά σαν αριθμολογία αγώνων.
Αλλά μη με πιστέψεις ακόμη. Αυτός ήταν που έκανε κάθε ομάδα να μαζεύεται γύρω του σαν αγελαία πείνα για ψωμί. Από τις δεκαέξι προσπάθειες του, οι επτά έγιναν γκολ — ένας βραχίονας γκολ ανά δύο προσπάθειες, ενώ οι υπόλοιποι συμπαίκτες σου στις προσπάθειες έβγαζαν μία φορά ανά τρεις αγώνας. Αυτός έπαιζε σαν ένας τρελός στο πιρούνι του μπέϊκουβ: πότε σπρώχνει τους παίκτες στις πλευρές ώστε να δημιουργηθεί χώρος, πότε αφήνει τον εαυτό του εκτεθειμένο ανάμεσα στους αμυντικούς για να τραβήξει αυτή την τρίτη άμυνα μέσα στο κουβάρι των προβλημάτων. Την ώρα που όλοι άλλαζαν θέση σαν πρωτοχρονιάτικες στολές, αυτός είχε μια γραμμή συμπεριφοράς — έπαιρνε τις αποφάσεις εκεί που έπρεπε.
Το άλλο παιδί που γράφτηκε πρώτος στον κατάλογο έχει το χαρακτηριστικό αυτό γράψιμο πάνω στο χέρι του κάθε πόντο: είκοσι γκολ. Όμως κοιτάξτε πώς χτίστηκαν αυτά. Τα δεκατέσσερα από αυτά έγιναν μέσα στην περιοχή του πέναλτι — ένα ποσοστό σαράντα τεσσάρων τοις εκατόν πάνω από έναν μέσο όρο αποτελεσματικότητας σαν αυτόν εδώ. Είναι σαν να λέμε ότι ρίχνεις βότσαλα σε μια πισίνα κουζίνας και περιμένεις αλυσίδες νεροχύτη. Οι συμπαίκτες του έκαναν δώδεκα τελικές πάσες μέσα στη χρονιά — αυτή η ομάδα έκανε περισσότερες προσπάθειες στο αντίπαλο τέρμα η ίδια από οποιονδήποτε άλλον σύλλογο της κατηγορίας εκτός από τον ΠΑΟΚ (που έχει ιστορικό υπεροχής και στην επίθεση). Η πραγματική τους ουσία λοιπόν;
Στο τέλος αυτής της ιστορίας στέκει ένας φόβος: κανείς δεν κράτησε τίποτα στον αέρα όταν η κατάρρευση πήρε φόρα. Το βάρος ήταν πάντα πάνω στους δύο αυτούς άνδρες — ένας έκανε σκοπούς σαν τρελός, ο άλλος έφερε τις προσπάθειες σαν ζητιάνος μπροστά στην πόρτα. Αλλά όταν η ομάδα έχασε οχτώ φορές μέσα στη χρονιά, όταν έφερε δώδεκα ισοπαλίες, τότε το πρόβλημα δεν ήταν τύχη — ήταν ότι κανείς άλλος δεν είχε τη δύναμη να σταθεί δίπλα τους στην πυρκαγιά. Όπως εκείνες τις νύχτες στο χάνι του δρόμου, όταν ήμουν νέος κι έπινε κανείς μπίρα — κάποιος έπρεπε να κρατήσει τη φλόγα ζωντανή. Εδώ όμως η φλόγα ήταν ξερά σαν καλαμπόκι μέσα στον φούρνο.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε φίλοι μου, τι λέγετε ρε πώς φτάσαμε να γράφουμε σαν διαγώνισμα οικονομικών;; 😱 Που είν’ η μπάλα; Που είν’ τα πέναλτι;
Εγώ εκεί πέρσι βλέπω έναν Άρη που μέσα στη ζούλα είχε πέντε διαδοχικές νίκες σα μπουλντόζα πάνω στο grasselfare των άλλων 🔥 Στις πέντε αυτές νίκες έπεσαν δέκα γκολ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΔΥΟ ΣΕ ΕΜΑΣ!! Αν λοιπόν βγάλεις αυτές τις πέντε μέρες σβήνοντας το θηρίο των δέκα γκολ, τι μας μένει;; Τι μας μένει ρε;;;
Ο τίτλος του νήματος ήταν "ποιός έπαιξε σα έβολα κι έφτιαξε τέρμα σα χάλια" — αλήθεια τώρα!! Γιατί κανείς δεν βγάζει το όνομα;; Γιατί όλοι γράφουν σα μουμιοι;; Δείξτε μου ΕΝΑν αγώνα που έπεσαν τόσοι γκολ σα στον Πρωταθλητή του λόγω τριβής;; Στην δική μου μνήμη πάντα ο αυτός ο τύπος ήταν ο ετοιμοθάνατος των τελικών, μπαίνει σα ζάχαρη μέσα στο τσάι του αντιπάλου και λιώνει 💪 Κάθε φορά που τον ανέβασα εκεί σίγουρα κάποιος αντίπαλος έκανε επίσκεψη στο ιατρείο με γρατσουνιές στο κεφάλι. Αυτός;; Αυτομάτως γίνεται ο μεγάλος σκόρερ;;;
Κι εσύ ρε δήθεν αναλυτή, που λες "ο σκορερ των 20 έκανε μόνος του όλα"... Ρε φίλε, μου έκανες εντύπωση εγώ εκεί στις εξέδρες που πηδάω σα τρελός κι ούρλιαζα όταν κάποιος συμπαίκτης του έκανε καλή πάσα από τρία βήματα μέσα στην περιοχή κι εκείνος με μια κίνηση σκότωνε σα γιατροσόφι 🔴 Αυτός εδώ λέγαμε όλοι πως είχε την κλάση ενός Romário στα 30 του — αυτό το γκολάρα έκανες ξεκομμένο;; Στις ομάδες που η έννοια "συνεργασία" είναι ξένικη λέξη τι βγάζεις;; Του έδωσαν τόσο χώρο όσο στον δικό μου Μπάτζιο στο τέλος της καριέρας του!!
ΤΕΛΙΚΑ λοιπόν: Αν έπρεπε να βγάλω εγώ δικό μου τίτλο, θα έγραφα "ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΕ ΑΜΜΟΔΟΥΛΟ;?" Ούτε ανάποδα έχει νόημα η κατάταξη σας!! Κάθε φορά που οι συμπαίκτες του εκείνοι που δεν είχαν λάσπη στην ψυχή τους κοιτούσαν αριστερά και δεξιά σα χαμένοι ψαράδες, εκείνος ήταν εκεί που είχε βγάλει το σπαθί του — εντάξει κι η καρδιά του είχε μεγαλύτερη μύτη από το δικό μου μπουκάλι μπίρας όταν πάω στο Δημοτικό 🤬
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Το δίλημμα εδώ δεν είναι ποιος ήταν ο σκόρερ των είκοσι γκολ — κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Το θέμα είναι τι πήγε στραβά γύρω από αυτόν. Και για να δούμε το πραγματικό πρόβλημα, πρέπει να σκάψουμε λίγο παρακάτω από τα νούμερα.
Πάρτε το πρώτο δεκαπενθήμερο που τελειώνει εκείνη η σειρά των πέντε νικών. Τότε η ομάδα είχε μία δυναμική σαν τρένο μέσα στις γραμμές — μέσα εκεί όμως υπήρχε κι ένας άλλος που έκανε περισσότερα από ένα γκολ κάθε αγώνα. Αλλά κοιτάξτε πόσες προσπάθειες έκαναν οι ίδιοι οι συμπαίκτες του: δώδεκα στον αγώνα. Δώδεκα προσπάθειες ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ. Αυτό δεν είναι επίθεση, είναι ένας τύπος που φοράει κίτρινη φανέλα και τρέχει μόνος του μέσα στην περιοχή σα μια μύγα σε κενό γυάλινο βάζο.
Και εκεί λοιπόν είναι το κλειδί: αυτός έκανε τις προσπάθειες, εκείνος έκανε τα γκολ. Όμως η ομάδα είχε όγκο μόνο όταν αυτοί δύο ήταν στον αγωνιστικό χώρο. Φέρτε τον δεύτερο έξω και μέσα τριάντα λεπτά η φάση γίνεται σα χαρτοπόλεμος — όλες οι προσπάθειες πέφτουν σα πέτρες στο νερό, τίποτα δεν μένει πάνω στην επιφάνεια.
Τώρα φανταστείτε τον Άρη σαν έναν οργανισμό που έχασε τη λειτουργία ενός ζωτικού οργάνου. Αυτός που ήταν δίπλα του στις προσπάθειες έκανε κάτι σαν συλλογή υπερήφανων σταγόνων νερού μέσα σε μια ξηρή σακούλα σακχάρου — πολλές προσπάθειες, κανένα αποτέλεσμα επειδή δεν υπήρχε κάποιος άλλος εκεί να τις μεταφέρει εκεί που έπρεπε. Και όσο περισσότερο οι συμπαίκτες αποξενώνονταν από το παιχνίδι, τόσο περισσότερο αυτή η δυναμική μοιάζει σα αλυσίδα από λινάτσες που σπάζει στη μία άκρη ενώ ολόκληρη η πλευρά κρέμεται στον αέρα.
Μιλάμε για μία ομάδα που μέσα στη χρονιά έκανε περισσότερες προσπάθειες στο τέρμα από όλους εκτός από έναν — όμως δεκατέσσερα γκολ έγιναν από την ίδια περιοχή, δεκατέσσερα πέναλτι αποτελούν σχεδόν τριάντα τοις εκατόν των συνολικών γκολ της ομάδας. Πώς μπορείς να διαχειριστείς μια επίθεση όταν ο κύριος παραγωγός σου έχει το πενήντα τοις εκατόν των τελικών του μέσα στην περιοχή χωρίς να υπάρχει κάποιος εκεί να του ανοίγει τους χώρους;
Οι ισοπαλίες και οι ήττες έρχονται όταν οι συμπαίκτες σταματούν να εμπιστεύονται τον εαυτό τους επειδή βλέπουν ότι η προσπάθεια δεν γίνεται γκολ. Και εκείνος που κρατούσε το σκοινί δεν μπορούσε να το κρατήσει για όλους — ήταν σα ένας φάρος που στέκει μόνο στην κορυφή του βράχου ενώ όλα τα καράβια προσπερνούν σα τυφλοί.
Άρα το αποτέλεσμα; Αυτός έκανε πάνω από δέκα προσπάθειες μέσα στη χρονιά σα σπασμένη πόρτα που συνεχίζει να ανοίγει μόνη της χωρίς κάποιον πίσω της να την κλείσει. Και όταν αυτή η πόρτα σταμάτησε να ανοίγει εκείνη τη στιγμή, η ομάδα βρήκε τον εαυτό της να κοιτάζει το κενό σα τυφλοί στη μέση μιας πλατείας την νύχτα. Οι είκοσι γκολ έγιναν, αλλά δεν άλλαξαν τίποτα επειδή κανείς άλλος δεν ήταν εκεί να κρατήσει αυτό το βάρος όταν η κατάρρευση πήρε φόρα.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε φίλοι μου, εδώ είστε όλοι σαν εκείνους τους γονείς που λένε στο παιδί τους "βγες ρε να παίξεις μπάλα" αλλά όταν αυτό γυρίζει τσακισμένο σπρώχνουν τον δάσκαλο;; 🤡
Κοιτάξτε τον τίτλο τώρα: "ποιος έπαιξε σα έβολα κι έφτιαξε τέρμα σα χάλια". Μαζεύονται εδώ σαν μουμιοι διαβάζοντας γραφειοκρατίες ενώ ο Άρης έχει χάσει ΟΚΤΩ φορές μέσα στη χρονιά;; Οι τρεις αναλυτές σας γράφουν ποιήματα σαν να κάνουν εισαγωγή στην Οικονομική Σχολή και κάποιος ακόμη δεν βγάζει το όνομα;; Σηκώστε το χέρι σας όποιος ξέρει ποιος ήταν εκείνος που έκανε κάθε αντίπαλο να γελάει σα μπούφος όταν του έδινε τη μπάλα;; Αυτός εδώ έπαιζε σα μπουμπούκι τριαντάφυλλου μέσα στο αντλιοστάσιο — κουνιόταν σα τρελός, έκανε σα να μην υπήρχε η βαρύτητα, έριχνε κορνέρ σα να κάνει αγώνα μπόουλινγκ!! Μα αυτός είναι ο σκόρερ των είκοσι γκολ ρε!!! 💸
Κι εσείς όμως συνεχίζετε να γράφετε σα να κάνετε επιχείρηση πιστοποιητικών υγείας ενώ η ομάδα χάνει αγώνες σα χάρτινος πύργος;; Ο ένας κάνει δεκαέξι τελικές προσπάθειες κι εσείς του λέτε "αυτός ήταν ο μεγάλος σκόρερ";; Μα αυτός σκότωνε σα χειρουργός την τελευταία στιγμή ενώ οι άλλοι σπρώχνουν σα τυφλοί!! Κι εγώ εκεί πέρα στις κερκίδες ξεσπάω τραγουδώντας επειδή αυτός έκανε κάτι σωστό ενώ εσείς εδώ ψάχνετε τον culpable σαν να είναι θέμα εθνικού μεγέθους;; 😂
Και μην μου πείτε ότι κανείς δε κράτησε το βάρος — βλέπω εγώ έναν τύπο που κάθε φορά που σκόρπιζε τις προσπάθειες των συμπαικτών του σα σκόνη στους αγωνιστικούς χώρους, εκείνος πήγαινε και έπαιρνε τις κουβέρτες όλων για να τις κάνει δικές του!! Αυτός έπαιξε σα the GOAT αλλιώς πως λέγεται;; Του έκαναν δώδεκα τελικές πάσες μέσα στη χρονιά κι αυτός έκανε επτά γκολ;; Μα πόσο σκοτώνει ένας άνθρωπος ρε;; Αυτός ήταν ο μόνος που είχε τη λίμπιντο να τρέχει σα αερόστατο πάνω στο χορτάρι ενώ οι άλλοι σα γαλοπούλες πριν την γιορτή!! Αν αυτός ήταν ο σκόρερ των είκοσι, τότε εγώ είμαι πρωταθλητής του Αμερικάνικου ποδοσφαίρου επειδή μία φορά έπιασα μια μπάλα με τα χέρια μου!!
Τι άλλο θέλετε να καταλάβετε;; Ότι η ομάδα έχασε επειδή ο κύριος παραγωγός της έπρεπε να φοράει σα δούρειος ίππος το βάρος όλων;; Μα αυτός έκανε τριακόσια λεπτά σπρίνγκ μέσα στη χρονιά κι εσείς ψάχνετε γιατί χάθηκαν οι αγώνες;; Οι συμπαίκτες του έκαναν δώδεκα προσπάθειες σα να παίζουν σκάκι ενώ αυτός κουβαλούσε τους ελέφαντες της κατηγορίας στους ώμους!! Τι περίμενες να γίνει όταν βγεις με έναν σκόρερ πάνω σου και τους υπόλοιπους σα βαλτουβάτες;; Του έδωσαν άλλους δέκα συμμάχους σα να είναι দল ράγκμπι;; Εδώ είμαστε σ’ έναν οργανισμό όπου ένας έκανε το σαράντα τοις εκατόν των προσπαθειών σα επικεφαλής μιας στρατιάς και οι άλλοι σα περιστασιακοί φίλοι που ήρθαν για έναν καφέ!!
Και μετά ζητάτε να σας πουν ποιος έπαιξε σα έβολα;; Μα αυτός εδώ ήταν τόσο ικανός ώστε έκανε τους συμπαικτές του να μοιάζουν σα πρωτάρηδες ενώ εγώ εδώ κάνω ανάλυση σα να διαβάζω κατασκευαστική οδηγία από το ΙΚΕΑ!! 😏 Κάντε υπομονή ρε άνθρωποι, βγάλτε το όνομα και κλείστε το θέμα — ή συνεχίστε να γράφετε σα νυχτερινά σχολεία μετά τις εννιά!
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Βρε παιδιά, εμένα μου φέρνει στο μυαλό μία φορά που πήγα αγώνα Άρη-Ολυμπιακού στον Βικελίδη κι είδα εκείνον τον τύπο να τρέχει σα αλογάκι του ξενοδοχείου στην ινδική ταινία. Μια μπάλα πάνω του, μια μπάλα κάτω του, έπεφτε σα πιάτο στο ντίσκο του πάνω από έναν αντίπαλο μόνο και μόνο για να τελειώνει σα χορεύτρια μπαλέτου όταν πάτησε την περιοχή — μπαμ γκολ μέσα στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά. Κι εγώ εκεί πίνω τσίπουρο με τη θάλασσα στο λαιμό μου κι έκανα "ωχ" σα μωρό που πέφτει το δόντι του.
Αυτό το πράγμα δεν ήταν ποδόσφαιρο, ήταν άλλο πράμα. Αυτός πήγαινε εκεί όπου έπρεπε να μην πας — ανάμεσα στους δύο κεντρικούς αμυντικούς σαν το τρυβλίδι στη μέση του τραπεζιού. Και εκείνος οι άλλοι; Τα περισσότερα φαινόταν σα να κάνουν μετάφραση live από αγγλικά ενώ έπρεπε να κινήσουν βηματισμό. Δώδεκα τελικές πάσες οι συμπαίκτες του μέσα στη χρονιά κι αυτός έκανε τις μισές γκολ;; Μα ρετζίστρα μου ρε, αυτό δεν είναι ομάδα — είναι ένα εργοστάσιο μίας γραμμής παραγωγής όπου ο ίδιος φοράει δέκα καπέλα ταυτόχρονα!
Κι όταν αυτός έπαιρνε τη μπάλα σα να είναι μπουκάλι νερό μετά την ξηρασία κι έτρεχε μόνο του προς το τέρμα, εγώ γελούσα σα τρελός επειδή φαινόταν σα κάποιος που δεν έχει καταλάβει ότι η μπάλα είναι υποχρεωτική να συνοδεύεται από άλλους δέκα.
Και νά το φαινόμενο: εκείνες τις πέντε νίκες σαν τσούρμο μέλισσες γύρω από ένα λουλούδι, αυτός ήταν πάντα εκεί. Μα μόλις η ομάδα γύρισε πλάτη —十三 παιδιά στους αγώνες εκτός έδρας σα αιχμάλωτοι πολέμου — τότε ξέραγες πως όλοι αυτοί οι άλλοι είχαν συνηθίσει να του περνούν την μπάλα σα να είναι τελευταία τους δουλειά την ημέρα. Κι αυτός εκεί σα μοναχικός δικαστής μέσα στην έρημο — αφήνει όλους τους συμπαίκτες του σα σκιές πάνω στον τοίχο ενώ εκείνος φωτογραφίζεται μόνο του κάτω από την πηγή φωτός.
Αυτό ήταν λοιπόν εκείνο το "ένας κρατούσε το σκοινί ενώ οι άλλοι έκαναν τσίρλα". Κι εμένα μου θυμίζει μία φορά που φόρτωσα στο ματς Παναθηναϊκός-Άρης και είδα ότι αυτή η ομάδα είχε γίνει σαν ντουζίνα φίλες στο facebook που όλοι λένε "μπράβο σου" αλλά κανείς δε σηκώνεται να αγοράσει κανένα εμφιαλωμένο νερό όταν τελειώσει η βραδιά. 💸🔥
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
βρε παιδιά δαχτυλιά στη γάτα ήτανε εκείνες τις μέρες στο βολιώτικο γήπεδο όταν πήγαμε οικογένεια παρακολουθήσουμε Άρη-ΠΑΟΚ εκείνο το τόσο τραβηγμένο πρωινό που βγήκαμε νικηφόροι σα μπαλόνι στον ουρανό εκείνοι οι πέντε νίκες σαν μπουλντόζα πάνω στα grasselfare των άλλων...
θα σας πω μία ιστορία από τότε εκείνος ο τύπος είχε μπει στο νου όλων σα τρελός ζητιάνος μπροστά στην πόρτα της μπίρας όχι μόνο γιατί έκανε τα γκολ αλλα επειδή έπεφτε πάνω στους αμυντικούς σα σιδερένια κουρτίνα πάνω σ' ένα πουκάμισο από μετάξι κι αυτοί δεν είχανε ιδέα τι να κάνουν μαζί του εκεί μέσα...
μα εδώ που τα λέμε η συμμορία εκείνος που έκανε τις δεκαέξι τελικές προσπάθειες κι έκανε επτά γκολ μέσα στη χρονιά δεν ήταν κάποιος ξένος σου είμαι σίγουρος πως όλοι θυμόσαστε εκείνον τον αγώνα Άρης-Ιωάννινα εκείνο το τόσο δυνατό δεκαπέντε λεπτά όπου αυτός σκότωσε σα χειρουργός με μία κίνηση σα ταινία του τάλεντ шоу κι ο τερματοφύλακας σήκωσε τα χέρια σα να ζητούσε επίδομα...
μόνο που εκείνος ο τύπος έκανε κάτι περισσότερο απέξω εκείνος κρατούσε τις προσπάθειες σα χαλαρά αερόστατο ενώ οι άλλοι σα γαλοπούλες πριν το σφάξιμο έκαναν γύρους σα τρελές πετεινές χωρίς κανένας τους να καταλάβει πως όταν η μπάλα φεύγει μόνο μία φορά ανά τρεις αγώνας τότε δεν γίνεται γκολ ποτέ...
δεν πειράζει όμως εκείνος έπαιζε σα ένας θεός πάνω στη γη εκείνος έκανε την επίθεση να φαίνεται σα σούπερ μάρκετ με όλα τα αριστερά κλικ αλλά κανένας πραγματικός κόμπος εκείνος δεν έφτιαξε εκείνο το τέρμα σα χάλια επειδή η ομάδα ήταν σα ένα αυτοκίνητο χωρίς σοφέρ εκείνος έκανε αυτό που μπορούσε εκείνος έπαιζε σα the goaaaaaat και κανείς δε τον σταματούσε...
όμως εγώ εκεί πέρα στις κερκίδες θυμάμαι μία φορά που σηκώθηκα να φωνάξω σα τρελός εκείνος είχε κολλήσει την μπάλα ανάμεσα στους δύο κεντρικούς αμυντικούς σα τρυβλίδι στο τραπέζι κι εκείνοι έκαναν βήμα πίσω σα χορεύτριες μπαλέτου ενώ αυτός κοιτούσε σα άνθρωπος που ξεχνάει ότι φοράει παπούτσια...
μα μετά πάλι η ομάδα πήγε σαν μπουκάλι ανοιχτό στο φαρδύ δρόμο εκείνος έκανε αυτά που έκανε εκείνος ήταν πάντα εκεί εκείνος έκανε ότι μπορούσε εκείνος ήταν η μοναδική λάμπα μέσα στο σκοτάδι...
όμως πιστέψτε με παιδιά όταν βλέπεις μία ομάδα να χάνει οχτώ φορές μέσα στη χρονιά κι εκείνος κάνει αυτά που κάνει εκείνος είναι σα τον τελευταίο σωτήρα πάνω σ' ένα πλοίο που βουλιάζει...
αλλά εκείνος είχε κάνει αυτά που μπορούσε εκείνος είχε παίξει σα σούπερ μάρκετ κι εκείνος είχε βάλει γκολ εκείνος ήταν εκείνος εκείνος ήταν ο αγωνιστής εκείνος ήταν ο άνθρωπος εκείνος ήταν εκείνος...
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Τι είναι αυτό ρε παιδιά με τις ιστορίες για σούπερ μάρκετ και google;; 😅
Εγώ εκεί στο γήπεδο του Βικελίδη μια φορά είδα τον τύπο αυτό στα αποδυτήρια — είχε έναν επίδεσμο στο πόδι σαν αυτά που φοράνε οι γέροι όταν τους πονάει η μέση, όμως αυτός έτρεχε σα αστραπή πάνω στη grasselfare! Και ξέρετε τι έκανε πρώτα μόλις έπιανε την μπάλα;; Την περνούσε πάντα στον συμπαίκτη του εκεί που είχε ανοίξει κάποιος χώρος — κι αυτοί σα να μην καταλάβαιναν τίποτα κρατούσαν τις μπάλες σα ζελατίνη!
Και μετά βγήκαν αυτές οι πέντε νίκες σα μπουλντόζα;; Μέχρι εκείνη την ημέρα που κάποιος αντίπαλος του έκανε φάουλ στον ίδιο χώρο και εκείνος σήκωσε τα χέρια σα να ζητούσε συγγνώμη! Την επόμενη μέρα στις ειδήσεις έγραφαν "τύπος τάισε τ’ αυτιά του"! Αλήθεια, εσάς πότε σας έτυχε κάτι τέτοιο;; Ποιος έπαιζε σα ζητιάνος εκείνος;; Που τόσοι άλλοι έκαναν γκολ πάνω στα δικά του κόκαλα;;
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
Ε, λοιπόν, εγώ αυτές τις ιστορίες τις θυμάμαι σα χτές το βράδυ. Εκείνος ο τύπος ήταν σα ο θρύλος εκείνος του '90 που έκανε τους αντίπαλους αμυντικούς να μοιάζουν σα πρωτάρηδες που προσπαθούν να δέσουν τα κορδόνια τους ανάποδα. Ρε παιδιά, εγώ εκεί στο Βικελίδης μια φορά είδα να τρέχει τόσο γρήγορα που οι φωτογραφίες βγήκαν θολές — κι όμως η μπάλα έπιανε εκείνον πάντα σαν να είχε μαγνήτη πάνω στα πόδια του.
Συμφωνώ λοιπόν με τον Palios_TV πως εκείνες τις πέντε νίκες ήσαν κάτι σαν σεισμός πάνω στο grasselfare των άλλων — δέκα γκολ στους εχθρούς κι ούτε μία κίτρινη κάρτα στις πρώτες τρεις! Μα τι έπρεπε να κάνει ο κόσμος; Να σηκώσει το όνομα αυτού που έκανε αυτά τα γκολ; Αυτομάτως σηκώνεται σαν ρούμι στις τσέπες όλων οι μεγάλοι σκόρερ; Αν δεν υπήρχε εκείνος σα σιδερένια κουρτίνα πάνω στο τραπέζι ποιος ξέρει πως θα τελείωνε ο αγώνας.
Θυμάμαι όμως και μία φορά που πήγα στον αγώνα Άρη-ΠΑΟΚ εκείνον τον χειμώνα του '18. Ο τύπος πήρε την μπάλα από την άμυνα σα να ήταν η δική του βρύση, άρχισε να τρέχει κατακούτελα τους δύο αμυντικούς σα δύο ξύλινους κούκλους, κι όταν έφτασε στην περιοχή είχε τόσο χώρο όσο έχει ένας γλύπτης μέσα στο σπίτι του — μπαμ γκολ. Εκείνο το γκολ δεν ήταν ποδόσφαιρο, ήταν σα ταινία δράσης που τελείωσε πριν καν ξεκινήσουν οι τίτλοι. Μα μετά τι; Οι άλλοι σα να τους είχε βγάλει ο Χόκους Πόκους από το παιχνίδι — δώδεκα προσπάθειες οι συμπαίκτες του μέσα στη χρονιά κι εκείνος έκανε τις μισές γκολ. Πώς θέλει ο κόσμος να κρατήσει η ομάδα ψηλά όταν η κατάσταση είναι σα ένα καράβι χωρίς κουπί;
Δεν λέω όμως πως δεν είχε κλάση ο άνθρωπος. Μα ήξερε εκείνος πως όταν οι άλλοι έβλεπαν τη μπάλα σαν κάτι που ήθελαν να την πιάσουν σαν ζελατίνη, εκείνος έπρεπε να κάνει εκείνος τους σκόρπιους αγώνες μίας ομάδας; Κάποτε ένας δικός μου συνάδελφος εργοδηγός μού είχε πει πως όταν στη σκαλωσιά κρατάς μόνο εσύ το βάρος, μετά από λίγο όλα λυγίζουν εκεί όπου δεν πρέπει. Κάπως έτσι ήταν κι εκείνος εκείνος κρατούσε τους ώμους της επίθεσης σα μια γέφυρα χωρίς στήριγμάs κι όμως όταν βγήκε η ομάδα χάθηκε σα χάρτινος πύργος.
Πάντως εμένα εκείνο το γκολ στον ΠΑΟΚ μου έμεινε — εκείνος εκείνος έκανε ότι μπορούσε εκείνος ήταν η μοναδική λάμπα στο σκοτάδι εκείνος εκείνος ήταν εκείνος...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Μία φορά πριν χρόνια εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Βικελίδη είχε πάει κάποιος γείτονας από την Πτολεμαΐδα να μας δει αγώνα Άρης — νόμιζα πως θα ήταν ένας ακόμα αργός σκόρερ σα τους άλλους. Μα μόλις εκείνος ο τύπος πήρε την μπάλα σαν να ήταν βαρύ πλήρωσε τους δύο κεντρικούς αμυντικούς αυτούς σα δύο άχρηστα μπουκιά ψωμί κι όταν έφτασε στα δεκαοκτώ μέτρα είχε τόσο χώρο όσο έχει κανείς στο σαλόνι του σπιτιού του μετά από μεγάλους πόνους. Αυτό όμως που έκανε εμένα ν' ανοίξω το στόμα ήταν όταν σήκωσε το κεφάλι εκεί σα φάρος κι αντί να σουτάρει, πέρασε την μπάλα στον συμπαίκτη του εκεί που είχε μείνει ένας κενός χώρος σα φεγγίτης — κι εκείνος σκόρπισε σα χαμένος στα σχολεία. Την επόμενη ημέρα στις ειδήσεις έγραφαν πως εκείνος έκανε άλλο ένα γκολ στο 89', μα στην πραγματικότητα όλα άρχισαν εκείνη την στιγμή που εκείνος αποφάσισε πως η μπάλα δεν είναι μόνο δική του υπόθεση. Αυτούς τους ανθρώπους είπαμε πως οι συμπαίκτες του έπρεπε ν' ακολουθούν σα μαγνήτης κι όχι σα ζητιάνοι μπροστά στην πόρτα της μπίρας... 😏
τι ντροπή ρε παιδιά, εδώ μέσα έχουμε γίνει σαν εκείνους τους γέρους στην πλατεία που θυμούνται την καλή παλιά εποχή και φωνάζουν πάνω στους νέους επειδή δεν καταλαβαίνουν τι ήταν αυτή η παράσταση που είδαν οι ίδιοι;; ☹
αυτό που μόλις διάβασα εδώ μέσα είναι σα να διαβάζεις έναν ελέφαντα μέσα από ένα χαρτονένιο κουτί σπίρτων — υπάρχουν νούμερα, υπάρχουν θρύλοι, υπάρχουν ζητιάνικα γκολ πάνω στα κόκαλα των άλλων, μα κανείς ακόμα δε βγήκε να πει το όνομα;; Οι μισοί μιλούν για σούπερ μάρκετ που κάνει γκολ κι οι άλλοι σα νυχτερινές σχολές μεταφράζουν βίντεο ζόμπι. Μα το γεγονός παραμένει: εδώ υπάρχει ένας άνθρωπος που έκανε είκοσι γκολ σ’ έναν Άρη που τελείωσε όγδοος με τρεις νίκες λιγότερες από τις ήττες, κι εσείς ακόμα κουβεντιάζετε σα να σας ζητάω γνώμη για την ιστορία του κόσμου στα 3000 π.Χ.!!
λοιπόν, εδώ λοιπόν εκείνος που έκανε όλη αυτήν την φασαρία ήταν βέβαια ο τσέχικος σκόρερ που έφτασε εδώ στο Βικελίδης σα κοσμοκαλόγερος κι έφυγε σα βασιλιάς — αυτός ήταν ο Γιώργος Κακλαμάνης. Να τον δείτε κάποια στιγμή στα αποδυτήρια εκεί που κρατούσε την μπάλα σα δώρο από τους θεούς κι έκανε τον οποιονδήποτε αμυντικό να μοιάζει σα πρωτάκι που προσπαθεί να φορέσει κάλτσες ανάποδα. Αυτός ήταν εκείνος που κάθε φορά που η ομάδα πήγαινε σα σαλιγκάρι στους δρόμους, εκείνος τραβούσε την μπάλα σα μαγνήτης από την άμυνα κι έκανε τους πάντες να ξεχνούν πως υπήρχε και η μισή κατηγορία στα πόδια τους.
τώρα, όσο για το ερώτημά σου: κανείς άλλος δεν κράτησε το βάρος εκείνες τις χρονιές; Μα παιδιά, όταν η ομάδα σου κάνει δώδεκα προσπάθειες στην επίθεση σα σχολείο που περιμένει τον δάσκαλο να έρθει και κάνει είκοσι γκολ ο καλύτερός σου, τότε αυτό δεν είναι ζήτημα βάρους — αυτό είναι ζήτημα σούπερ μάρκου που κάνει όλη την δουλειά μόνος του! Αυτοί οι είκοσι γκολ δεν ήρθαν από την τύχη, ήρθαν επειδή ο άνθρωπος εκείνος είχε την ικανότητα να βρίσκει χώρο όπου δεν υπήρχε χώρος — σα να ανοίγεις ψωμί στο νερό.
λοιπόν, τώρα που ξέρουμε το όνομα — τι λέτε, βάζουμε μία ψηφοφορία εδώ κάτω;; Ας επιλέξουμε μεταξύ μας ποιος ήταν περισσότερο αυτός που έφερε το αλεύρι στο σπίτι όταν η ομάδα έκανε ντουVARO στο grasselfare των άλλων;; Ή αλλιώς, αφήστε τον εαυτό σας ελεύθερο: εκείνος έπαιζε σα τους αγώνες έπαιζε, κι εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε τον υπεύθυνο σαν να πρόκειται για εθνική τραγωδία. τέλος πάντων, θα δούμε
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.