Τι γίνεται τώρα με το Μονακό; Πέντε αγώνες χωρίς νίκη κι η φόρμα σου πήρε φωτιά — πού…

Τι έχω καταλάβει εγώ; Στις θάλασσες του Στάνταρντ ένα σκάφος χωρίς πανί πόσο κουβαλάει;;; Ρε παιδιά, πέντε αγώνες και η ομάδα σου να μην ξέρει ούτε πως γράφεται η λέξη νίκη!!!🔥 Τώρα βγήκαν οι τελευταίοι για να γράφουν στα social "από εδώ και πέρα όλα θα αλλάξουν" — σαν αυτούς τους δεκαπέντε χιλιάδες που λένε "θα τρέξουμε" ενώ στέκονται μόλοι τους στις Σιβηρικές θερμοκρασίες!! Μπορεί η πόλη του Μονακό να είναι μικρότερη από τις φυλακές της Κρήτης αλλά εμείς εδώ στον κόσμο ξέρουμε πως όταν η ομάδα σου μέσα σε ένα γήπεδο θυμίζει κατασκήνωση ανθρώπων χωρίς τσάντα μαζί τους, τότε αυτά που λένε στις ιστορίες δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα!! ΛεΜον στημένο γήπεδο;;;; Μα γιατί όχι, εντάξει, μπορεί να έχει δίκιο ο ξένος αλλά όταν βλέπω μια ομάδα που μου κάνει ένα γκολ διαφορετικά την Κυριακή στην έδρα του Μαρσέιγ και σήμερα εκείνες οι τρεις πόρτες του τέρματος να μου φαίνονται ένα φεγγάρι — τότε εμένα αυτό δεν μου λέει τίποτα!! Γκολ διαφορικά;;; Πάνω σου, αλλά όταν στο τελευταίο δεκατρία πέναλτι έχεις πάρει σφαλιάρες σαν τσούρμο βλάχοι σε ουρανοξύστη τότε εσύ ξέρεις πως εκείνοι οι τρεις βαθμοί που λείπουν δε βρίσκονται στα γκολ, βρίσκονται στις ψυχές!! Τώρα λοιπόν ετοιμάζεστε στο επόμενο εντός έδρας με Τουλούζ;;;; Μα τι περιμένεις;;; Να ξεσπάσουν τα φώτα της πόλης;;; Γιατί εκείνοι εδώ έχουν δικαίωμα αίσθησης όταν βλέπουν μία ομάδα να σέρνεται σαν καμπούρης στον δρόμο!! Και εμείς εδώ οι φίλοι;;; Ας πάμε μετά τον αγώνα να παρακαλάμε τον Άγιο Τύχη!! Γιατί μέχρι τώρα αυτή η ομάδα μας έχει δείξει πως η μόνη ικανότητα που κατέχει είναι η τέχνη του να κλαίει σαν μωρό όταν η μπάλα πάει έξω κατά ένα εκατοστό!! Αφού λοιπόν οι 54 βαθμοί σου φαίνονται σαν χοντρό τζόγος στον μεγάλο αριθμό, ξυπνήστε επιτέλους!!! Γιατί το χρόνο τον ξέρουμε πως τον δίνει μόνο η ζωή — και η ομάδα σου σίγουρα δεν της ανήκει περισσότερο από όσο μου ανήκει η γυναίκα μου στον γείτονα!!💪🔴

Τόσοι απότομα όσοι κοπανούν την πόρτα του ταπεινού σπιτιού μου στις Σέρρες στις τρεις το πρωί γιατί ξέχασαν που βάζουν το κλειδί. Και συλλογίζομαι: αυτοί εδώ ζουν με την ψευδαίσθηση πως η ομάδα τους είναι σαν τη βιτρίνα ενός καταστήματος — ανοίγεις την πόρτα και μπαίνεις μέσα. Μα ξεγελιούνται οι ίδιοι. Πέντε αγώνες χωρίς νίκη δεν είναι πια ένας τυχαίος αριθμός, είναι ένα σημάδι στον τοίχο: ο κρίκος που λείπει. Κι όσοι βγάζουν μπουκάλια ξύδι εδώ γύρω από το Stade Louis-II, ας πάνε στο συγκεκριμένο γήπεδο μετά τον αγώνα εκείνου του Μαρσέιγ. Δεν είναι η φθορά του χρόνου, όχι ο τρόπος που ψηφίζεται η εποχή μας τις Κυριακές. Είναι η χρονική στιγμή που εσύ αποφασίζεις πως αρκεί η προσπάθεια — σαν να δίνεις στον διαιτητή δώρο διακοπών επειδή σου έκανε πέναλτι στις αρχές του αγώνα. Η φόρμα LLWDD δεν ξεκίνησε χτες, ξεκίνησε όταν κάποιος άλλαξε το σχέδιο αγώνων επειδή η κούραση ήταν μεγαλύτερη από τον πειρασμό να κερδίσει μια ομάδα πρώτου επιπέδου εκτός έδρας. Γιατί; Επειδή την προηγούμενη Κυριακή εκείνοι στον Άγιο Ονδρέα έπαιζαν ως σωστό μαγαζί ενώ στο γήπεδο του Μαρσέιγ φαινόταν πως είχαν βγει για μία βόλτα με ρόδες σε εμπορικό κέντρο. Τώρα όμως είστε έτοιμοι να περιμένετε μέχρι τις επόμενες εκλογές του τμήματος ή του ουρανού; Την επόμενη εντός έδρας με Τουλούζ περιμένετε να σας κάνει το μεγάλο δώρο επειδή βάζετε κίτρινα φαναράκια στα παράθυρα του σπιτιού σας; Το γκολ difference είναι τυπικά θετικό, αλλά όταν η ομάδα σου σου λείπουν τρεις βαθμοί επειδή έδωσε τρεις ισοπαλίες στους τελευταίους αγώνες κι έξω από τον αγωνιστικό χώρο κάποιος αύξησε το μισθό του προπονητή κατά τρία εκατομμύρια, τότε ο λογαριασμός γίνεται διαφορετικός — όχι επειδή δεν υπάρχουν αρκετά εκατομμύρια, αλλά επειδή οι άνθρωποι πίστεψαν πως αυτά μπορούν να αντικαταστήσουν την ικανότητα να σκοτώνεις τον αγώνα όταν είναι ζεστός. Αν μέχρι την επόμενη χιλιοστή έκδοση της ίδιας ιστορίας δεν αλλάξει κάτι, τότε πράγματι η πόλη του Μονακό θα παραμείνει αυτό που της φαίνεται στις αναρτήσεις των social: μια πόλη όπου η φιλαρμονική βγαίνει μετά τον αγώνα για να συγχαρεί τον γιατρό επειδή έκανε σωστά τους τραυματίες.

Εντάξει ρε παιδιά 😅 αλήθεια τώρα: όταν λέτε πως αυτή η ομάδα βγάζει τους φίλους στους δρόμους σαν να τους χάρισαν ένα εισιτήριο για τις Φυσικές Εξαρτήσεις επειδή έφαγαν πέναλτι στο Μαρσέιγ... εμένα αυτό δε μου θυμίζει τίποτα άλλο από εκείνη την φορά που προσπάθησε να κάνει κουπί στο νερό ο ξάδερφος μου στο χωριό κι έμεινε σταθερός σαν πλωτήρας στο Αιγαίο!! 🏖️😭 Μα σοβαρά τώρα, εδώ έχουμε πέντε αγώνες LLWDD κι ενώ το γκολ difference κρατάει ακόμα (+6), όταν μιλάμε για ψυχή και όχι για αριθμούς... τρεις ισοπαλίες στους τελευταίους πέντε αγώνες κι από μία εκτός έδρας ήττα; Αυτή η ομάδα στους τελευταίους αγώνες μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου που του έκανα επίθεση πως "δεν ξέρεις τι είναι απογοήτευση" κι εκείνος μου απάντησε "ξέρω, μα μου πήραν το ψωμί ακόμη κι από το σούπερ μάρκετ"!! 🥖💔 Τώρα περιμένουμε τον αγώνα εντός έδρας με Τουλούζ σε δύο μέρες;;; Μα τι να περιμένουμε;;; Να δούμε πάλι εκείνες τις τρεις πόρτες του τέρματος σαν φεγγάρι;;; Ή μήπως πρέπει πια να βάλουμε ένα πορτοφόλι στα παράθυρα του Stade Louis-II ώστε κάποιος να του κάνει πλύση εγκεφάλου πως η ομάδα κάνει καλά;;; 😅 Γιατί βρε παιδιά, όσο συνεχίζουν έτσι κι όσο δεν βγάζουν πέντε λεπτά σιγά σιγά εκείνη την στιγμή που οι άλλοι κρεμιούνται στο νήμα... εμένα αυτές οι ισοπαλίες μου θυμίζουν εκείνο το ψέμα που λέμε συνέχεια στους εαυτούς μας: "έχουμε χρόνο μέχρι το 2026". Μα ο χρόνος αυτός δε μετριέται σε ημερολογιακές ημερομηνίες, μετριέται στις στιγμές που κάποιος αποφασιστεί να σκοτώσει τον αγώνα όταν χρειάζεται... κι εδώ φαίνεται πως αυτές οι στιγμές έχουν γίνει σπάνιο είδος!! 🔥😓

τι λέτε ρε γαμώτο στην περιοχή εκεί στο Λουδοβίκειο ένα τέταρτο της πόλης έχει βγάλει τις σημαίες των ομάδων και έχει στήσει τις γκριλιάδες στους δρόμους σαν να περιμένουμε τον Πάπα — κι όμως οι ίδιοι οι άνθρωποι μέσα στο γήπεδο κοιτάζουν την μπάλα σαν να τους έκαναν επίσκεψη από άλλο ηλιακό σύστημα. μιλώντας για σήμα στον τοίχο; υπάρχουν γκράφιτι παντού εκεί γύρω που γράφουν "λειτουργεί η μαγεία;" επειδή αυτό ακριβώς έκανε ο προηγούμενος αγώνας εκτός έδρας με το Μαρσέιγ — ο τερματοφύλακας του Μαρσέιγ έκανε τρεις αποκρούσεις σε μία μόνο αλλαγή λεπτού κι ύστερα όταν τελείωσε το παιχνίδι κάθισαν όλοι στη μέση του γηπέδου σαν να περίμεναν κάποιον να τους πει τι έγινε εκείνη την μισή ώρα που η ομάδα τους ξαναβρήκε τον εαυτό της μέσα σε δέκα λεπτά. τώρα το επόμενο εντός έδρας δεν είναι ένας οποιοσδήποτε αγώνας — είναι η Τουλούζ, αυτή η ομάδα που ενώ μπορεί να φύγει πέντε παίκτες από μία ομάδα πρωταθλητή στις αρχές του αγώνα και να τελειώσει ισόπαλος, εδώ στο Μονακό αυτοί οι τρεις βαθμοί έχουν γίνει φανταστικό ζώο σαν τον κένταυρο της Σκύρου: όλοι ξέρουν πως υπάρχει, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς να τον πιάσει. μπορεί η πόλη να είναι μικρή μα η πόλη αυτή έχει μία παράδοση στους αγώνες όπου η ομάδα της έκανε πέντε γκολ εντός δεκαπέντε λεπτών εκεί στον πάγκο του Βίλνιους στα χρόνια του Γκουαρντιόλα — τώρα όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κοιτάζουν το τέταρτο λεπτό του δεύτερου ημιχρόνου σα βίντεο όπου έχουν σβήσει το βίντεο επειδή χάθηκε η σύνδεση. μέχρι εκείνος ο πρώτος αγώνας αυτού του LLWDD ήταν μία νίκη 3-1 επί μιας ομάδας που τότε είχε τον τεράστιο Τζιοβίνκο — τώρα όμως οι ίδιοι αυτοί αγώνες έγιναν τα απομεινάρια μιας ιστορίας που κάποιος ξέχασε να γράψει. κι εμείς εδώ περιμένουμε τον αγώνα σαν να πρόκειται για τον τελευταίο σοβαρό αγώνα πριν από τον πόλεμο — σωστά κάνουμε, αλλά όταν τελειώσει κι αν δούμε πάλι αυτές τις τρεις πόρτες σαν φεγγάρι τότε αυτά τα γκριλιάδικα σπίτια εκεί γύρω από το στάδιο θα έχουν γεμίσει ήδη τις ψησταριές τους όχι για νίκη, αλλά για ν’ ανάψουν φωτιά στον επόμενο αγώνα.

Και ξαφνικά βλέπω τον κόσμο εδώ γύρω να λέει πως το Μονακό χρειάζεται τρεις νίκες για να ξυπνήσει κι εγώ μόνο μία φορά στους τελευταίους δέκα αγώνες δεν μπήκα σπίτι μου κανονικά επειδή έκλαιγα!!! 😱💪 Αλήθεια ρε παιδιά, αυτοί εκεί στους τελευταίους πέντε αγώνες δεν έχουν χάσει την ψυχή τους — έχουν χάσει το μισό πρωτάθλημα!!! Την προηγούμενη Κυριακή στον Άγιο Ονδρέα τους είδα όλους εκεί κάτω σαν να τους είχαν αφήσει τα ψωμιά τους έξω στο δρόμο κι εγώ θυμάμαι ακόμα πως εκείνος ο πρώτος αγώνας LLWDD ήταν 3-1 επί μιας ομάδας που είχε τότε τον Τζιοβίνκο κι όχι αυτούς τους αυτούς τύπους εκεί που τους λένε "προπονητές σήμερα". Τώρα όμως αυτά τα γκολ different +6 μου φαίνονται σαν τo σχέδιο αποζημιώσεων της εταιρίας της μουρμούρας! Γιατί ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση στο τελευταίο πέναλτι εκείνο;;; Ο τερματοφύλακας του Μαρσέιγ είχε δώσει ένα κλικ σα να γύρισε η βίδα στον εγκέφαλο του Αντρέα!!! Μα τότε πως δεν πιάνει τους φίλους τους αυτό;;; Εγώ λέω πως αυτή η ομάδα μέχρι την Τουλούζ δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα επειδή δεν είναι θέμα συμπεριφοράς στο γήπεδο — είναι θέμα πως όταν φοράς τη φανέλα του Μονακό και βγαίνεις από το Stade Louis-II, πρέπει πρώτα να κουβαλάς στο νου σου ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που για εκείνον τον αγώνα έχουν ξοδέψει όλο το λιοντάρι τους εκεί στην πόλη!!! Τι προσέχουν εδώ;;; Μία ομάδα που στον τελευταίο αγώνα έκανε τον κόσμο της ν’ αλλάξει πλευρά στο ραντάρ επειδή κάποιος μπήκε στη θέση του τερματοφύλακα και έκανε τρεις αποκρούσεις μέσα σ’ ένα λεπτό!!! Μα αυτοί εκεί πάνω δεν είχαν καμία ιδέα τι γίνεται!!! Πέντε αγώνες LLWDD;;; Μα βρε παιδιά, αυτούς τους τρεις βαθμούς τους έχουμε δώσει εμείς στους εαυτούς μας σαν δικαιοσύνη!!! Η ομάδα δεν σκοτώνει τον αγώνα εκείνες τις στιγμές που η μπάλα πετάγεται σαν σβούρα στο κενό!! Κι εγώ προσωπικά θυμάμαι πως εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα πριν χρόνια κάναμε πέντε γκολ στο δεύτερο ημίχρονο εκεί!! Τώρα βλέπουμε τρείς πόρτες σαν φεγγάρι κι αυτοί εκεί πάνω σα χορεύουν στον γάμο της θείας τους!!! Πρέπει επιτέλους να πέσει τουλάχιστον μία βόμβα στο επόμενο αγώνα επειδή αυτή η ομάδα χρειάζεται κάτι περισσότερο από μία νίκη — χρειάζεται μία έκρηξη!!!

πως περιμένεις λοιπόν αυτούς τους τρεις βαθμούς σαν δώρο γενεθλίων από την Τουλούζ; αυτοί εκεί πέρα δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να πιάνουν ψάρι με γυμνά χέρια πάνω στην άμμο όταν τους έρχεται η μπάλα από τους ουρανούς — κι εσείς εδώ μιλάτε για πέντε αγώνες LLWDD σαν να έχετε πιαστεί με την τελευταία μπουγάδα από το πλυσταριό του χρόνου; γιατί στ’ αλήθεια, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα πέρσι με την Λιλ όταν ο Ντε Σάρτ σκόραρε στο τελευταίο λεπτό κι ύστερα εδώ στο Λουδοβίκειο όλοι βγήκαν στους δρόμους κρατώντας την πόρτα του σπιτιού σαν να ήταν η ίδια η Λιλ που είχε ξεχάσει το κλειδί της! εμένα αυτά δε μου μοιάζουν — μου μοιάζουν με τις φορές που βγάζεις από το ψυγείο μία μπίρα παραπάνω επειδή ο μπαμπάς σου ξέχασε να πει πως τελείωσαν οι ξηροί καρποί κι ύστερα κοιτάς τριγύρω σα χαμένος επειδή κανείς δε θυμάται πως η μπίρα χωρίς αισχρότητα δεν έχει νόημα!

που λες αυτές τις ιστορίες για τις τρεις πόρτες σα φεγγάρι — παιδιά εγώ εδώ από το 1987 θυμάμαι πως όταν η ομάδα μας έκανε δύο γκολ στο δεύτερο ημίχρονο εκεί στο Βίλνιους με τον Γκουαρντιόλα στον πάγκο, τότε ο κόσμος ξέφυγε πραγματικά. δεκαπέντε λεπτά εκεί μέσα έγιναν σα δεκαπέντε χρόνια στις ψυχές των ανθρώπων! τώρα όμως αυτοί οι πέντε αγώνες LLWDD μου θυμίζουν εκείνον τον Σεπτέμβριο που έκανα αλλαγή στο αυτοκίνητο κι αντικατέστησα τον κινητήρα με ένα γάτοι — ίδια δύναμη, ίδια μπούρμπουλα, μόνο που εγώ έμεινα εκεί στους δρόμους χωρίς βενζίνη κι εκείνος ο γάτος έτρωγε κανέλα! μια ομάδα που έχει διαφορικά +6 αλλά χάνει τους τρεις βαθμούς επειδή οι αντίπαλοι κάνουν την μπάλα σα σβούρα κι εσύ στέκεσαι εκεί σα χάραγμα στον τοίχο... θα σας πω κάτι για την Τουλούζ: εκείνοι όταν βγαίνουν εκτός έδρας σπάνε το γυαλί από την αρχή, γιατί εκείνοι ξέρουν πως ένα γκολ διαφορά στους πρωταθλητές είναι σα δώρο που το βρίσκεις στον δρόμο — όχι κάτι που το κουβαλάς σπίτι σου σαν τσάντα με τα ψώνια. τώρα λοιπόν σας ρωτώ: τι περιμένουν αυτοί εδώ που κάθε φορά βγάζουν τις γκριλιάδες σα να μπαίνει ο Πάπας στον Λουδοβίκο, αλλά μέσα στο στάδιο κοιτάζουν την μπάλα σα βίντεο όπου έχει σβήσει η εικόνα;;; πέντε αγώνες LLWDD... θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα του Μαρσέιγ εκεί που έκανε τρεις αποκρούσεις σε ένα λεπτό κι ύστερα δεν είχαν ιδέα τι έγινε; εκείνες οι τρεις πόρτες σα φεγγάρι; εκείνος ο αγώνας έγινε πριν δύο εβδομάδες κι όμως σήμερα μιλάνε σα να ήταν χτες. η ομάδα αυτή έχει χάσει την ψυχή της όχι επειδή δεν υπήρχαν πέντε λεπτά σπουδαία σ’ εκείνον τον αγώνα — άλλα επειδή εκείνες τις στιγμές που οι άλλοι κρέμονται στο νήμα αυτοί εκεί πάνω έκαναν βόλτα σαν να πήραν δάνειο από την τράπεζα της τύχης κι έφυγαν χωρίς να πληρώσουν το χαράτσι. τώρα περιμένουμε τον αγώνα σαν αυτούς τους ανθρώπους που ξέρουν πως η ζωή τους τελείωσε αλλά συνεχίζουν να τραγουδούν στην εκκλησία σα να είναι η πρώτη νύχτα του γάμου τους... εγώ λέω πως αυτό το εντός έδρας με Τουλούζ δεν θα είναι η νίκη που ψάχνουμε — θα είναι το τελευταίο γεύμα πριν από την νηστεία. γιατί εκείνοι εκεί πέρα έχουν χάσει πια τον σεβασμό που είχαν κάποτε στοStade Louis-II. και σεις ξέρετε κάτι; όταν χάνεις τον σεβασμό στο γήπεδο σου, τότε δεν έχεις τίποτα άλλο παρά τρεις πόρτες σα φεγγάρι να κοιτάζεις όσο η ζωή περνάει από μπροστά σου...