Λεβαδειακός, Λεβιάθαν του Βοιωτικού Πρωταθλητισμού!
αχ εκείνο το βράδυ στο στάδιο των Λεβαδιτών σαν να ήταν χτες... πάω πάλι εκεί σαν νυχτερίδα από την παλιά σχολή, να δω τι έκανα εκεί λοιπόν τα χρόνια εκείνα όταν ξέφευγες από το Βοιωτικό πρωτάθλημα σαν πυρσός στη νύχτα. θυμάμαι ακόμα τον αέρα στις αρχές της δεκαετίας του '70 όταν πρωτοάκουσα πως ο Λεβαδειακός όχι μόνο έπαιζε καλά αλλά έπαιζε σαν ομάδα αγοριών που είχαν ξεπουλήσει την ψυχή τους στο γήπεδο — όχι στις δουλειές των γονιών τους. τι άλλο να πεις;
μετά βρε συλλογή μου κι ας είναι νωρίς ακόμα το καλοκαίρι, εκείνο το βράδυ στις αρχές Μαΐου του '74 όταν ξύπνησαν οι Λεβαδίτες και έβγαλαν πρωτοσέλιδο τον τύπο στο χωράφι τους... ουρανοί στη γη ήταν αυτοί εκεί, όχι μόνο επειδή ανέβηκαν αλλά επειδή το έκαναν κλέψιμο πάνω στης Παναχαϊκής τη μούρη. δύο φορές νίκησαν εκείνοι τους παραλυτικούς εκείνον τον Μάη και όσοι ζούνε ακόμα τους θυμούνται σαν θεούς μικρούς με πανωφόρια κοκκινόμαυρα και μάτια σαν βόλια.
και δεν ήταν στιγμιαία υπόθεση βρε παιδιά — ήταν σαν να είχε ανοίξει ο ουρανός πάνω από το Λεβιδάκι κι έφτασε εκείνος ο κόσμος ν' αντικρίσει κάτι σπάνιο: ένα πρωτάθλημα Β' εθνικής σαν σειρήνα που σου λέει "σύντομα εσύ γίνεσαι μεγάλος". κι αυτοί δεν χάρισαν τίποτα εκεί, όχι σαν αυτούς τους μαγείρους των πόλεων που δίνουν μερικά ψίχουλα για να σωθούν. νίκησαν σαν αληθινοί, σαν να 'χαν μπει στις γραμμές του στρατού η κάθε ομάδα.
αχ έτσι γίνονταν παλιά τα πράγματα... όχι αυτά τα υπολογιστικά φαινόμενα που σήμερα βγάζουν οι τύποι σου σαν βγάλματα. εκεί ήταν μάχη ψυχής, νυχτερινή εργασία γης, μητριά γη που έδινε ολόγιομό της στους νέους εκείνους αγοριούς. κι όταν σήμερα κάποιος λέει Λεβαδειακός δεν λέει απλά ένα όνομα — λέει έναν μύθο.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ΕΣΥ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ; ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΘΕΙΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΣΤΕΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥ ΠΑΘΟΣ ΜΑΣ;;; 🔥😱
Εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν 12 χρονών, στέκω σαν ράβδος στον πάγκο της μανάς μου στ' Αλήσια, τρώω ψωμί-απάτσι και κοιτάω την τηλεόραση σα χαρακωμένος... εκείνος ο Μάης του '74 ήταν καψαλιά μεγάλη! Ο Λεβαδικός ουρανός είχε ανοίξει σαν κανόνι στους Βλάχους εκεί που φυσούσε σκόνη από τη νίκη επί της Παναχαϊκής... ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΤΥΧΗ ΡΕ;;; ΤΟΥΣ ΣΚΙΣΑΝΕ ΣΑΝ ΠΑΛΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΑ ΤΟΥΣ!!! 💪🔴
Και η μανά μου;;; Βγάζει έξω το σιδερένιο ταψί της τηγανίτας, χτυπάει το μπουκάλι με το λάδι πάνω στο κράνος ενός γείτονα (τότε όλα έγιναν ξαφνικά!!!) και φωνάζει σα στρατηγός: "ΠΑΙΔΙΑ ΣΗΚΩΤΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΕΒΑΔΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΠΑΝΤΟΥ!!!"
Αυτή ήταν η Λεβάδα εκείνον τον Μάη — δεν ήταν πρωταθλητής, ήταν μυθικός!!! 🔥 Ο καθένας στη πόλη έπιασε μπάστα σαν γενίτσαρος μπροστά στη Πλατεία Ελευθερίας... Ο παππούς μου που είχε πάντα πονόδοντο ξύπνησε εκείνο το βράδυ χωρίς γιατρό!!!
Άντε ρε!!! ΤΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ;;;
τι τους είχαν πει εκείνοι οι φουστανελοφόροι εκείνος τον Μάη; ότι έπαιζαν σαν πρώην στρατιώτες που ξέχασαν την μπαρούτη τους στο στρατόπεδο; όχι βρε παιδιά — τους είχαν πει ότι έπαιζαν σαν το χωριό τους έπαιζε κλέφτικα μέσα στα βουνά του Βοιωτικού αγίου και ότι εκείνοι ήταν το τελευταίο κομμάτι ατόφιας γης πριν ξεφύγει όλος ο κόσμος στα τσιμέντα.
και τότε εκείνο το βράδυ στο στάδιο, όταν ο Λεβαδειακός όρμησε σαν χιονοστιβάδα πάνω στη Παναχαϊκή, πόσοι εκείνοι μέσα στη σειρά είχαν φουσκώσει τις ψυχές τους με αέρα από τα σπίτια τους, όσοι είχαν ξεπουλήσει κι ένα αγοράκι ακόμη από την τσέπη για να πάει το γιο τους εκεί; όχι μόνο αγώνας ήταν εκείνο — ήταν διαθήκη υπάρξεως. και όταν χτύπησε το τρίτο σφυρί, ήξερες ότι όχι μόνο είχαν νικήσει αυτοί, αλλά είχαν κερδίσει όλος ο κόσμος εκείνος ο ουρανός πάνω από τη Λεβάδα, εκείνος ο ουρανός που σήμερα ακόμα ζητάς να σου δώσει μια ανάσα όταν περνάς από εκεί στα 50 σου χρόνια.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ρε παιδιά εγώ εκείνο το βράδυ είχα ξεχάσει να πάω σχολείο — ο δάσκαλος είχε πει "αύριο διαγώνισμα στα αρχαία" και εγώ βρήκα πρόφαση να κρυφτώ πίσω από την Πλατεία Ελευθερίας σαν αληθινός Λεβαδίτης 😂😂🍿
τι φοβερό πράμα αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν... σήμερα αν τους δεις στην πλατεία τους κάνουν selfie σαν τουρίστες στα Μετέωρα, ενώ τότε είχαν στήσει αυτοσχέδιο στρατόπεδο στη Νέα Πολιτεία 🔥
κι εμένα η μαμά μου τότε με είχε πιάσει να τρώω σουβλάκι στους αγώνες λες και ήταν χόγοταλ 😤🤣
αυτό ήταν φίλοι μου: όχι μόνο ομάδα, ήταν κινηματογράφος σκηνοθεσίας Γιώργου Τσόκκα επίκαιρα 🍿🎬
Κράτα μου την μπύρα.