Ποιος ακόμα θυμάται πως ο Ατρόμητος έπαιζε τότε σαν να είχε φτερά στις μπότες και πείραξε…

Ρε μας έκανες ανατριχίλα με την ιστορία σου ρε φίλε! 🔥😱 Γιατί ξέρω τώρα τι έγινε… εγώ εκεί που ήμουν πέντε χρονών στο διαμέρισμα της γιαγιάς μου στο Παλαιό Φάληρο, εκεί κάτω στις αμμουδιές του Σκακιού όπου πήγαινα κάθε βράδυ να μαζεύω κουκουνάρια μέχρι που έγινε εκείνος ο πρώτος σπόντα γκολ του Καραμήτρου μέσα στο '91… ξύπνησα όλους τους γείτονες με τις φωνές μου "αμάν ρε παλικάρι μου αμάν!!!" 🤬💪 ενώ η μάνα μου μού έδινε χαστούκια χωρίς αέρα πριν τη μπουνιές γιατί νόμιζε πως μου είχαν πάρει τα μυαλά! Και μετά εκεί στις κερκίδες του Περιστερίου, όταν ο Ατρόμης έπαιρνε τις μπάντες και έκανε το γήπεδο σφουγγάρι… εκείνες τις Κυριακές δεν υπήρχε ούτε ένα πιστόλι σπίτι αδειο, ούτε ένα σφυρί - όλα τα εργαλεία γινόντουσαν τύμπανα για τον ήχο του Αφεντούλη! 🔴 Ξέχασα τώρα, εσύ εκείνο τον αγώνα με την Ίντερ στο Κύπελλο Ουέφα; Ο Μωραΐτης έκανε το γύρο του θριάμβου σαν βασιλιάς της Αφρικής εκεί μέσα στου Περιστεριού τους δρόμους… πού είχες είσαι τότε;

τι νεράκι έχει αυτό το νήμα πάντως... 😄 πριν βγάλω κι εγώ τα δικά μου απο τα ντουλάπια του νου, άσε να μου περάσει μια ανάμνηση από την τσέπη μου σαν κάτι ζεστό. ήταν άνοιξη του '93, Κυριακή βράδυ σχεδόν πρωία όπως λέμε εδώ στη Ρόδο όταν ξυπνάς σα θεριό επειδή σου δίνει η καρδιά σου άλλο ένα ποτό λάθος, και εκεί που ήμουνα ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου σα ράκος κουρασμένος μετά από γλέντι στη Πλατεία Ελευθερίας — έπαιζε ο Ατρόμης στο Περιστέρι πάλι. δεν υπήρχε κανείς εκεί κοντά να φωνάξει μαζί μου εκείνες τις ώρες, έτσι βάλθηκα να ακούω μόνοι μου τον αγώνα στο μικρό ράδιο που είχε ο παππούς μου χρόνια πριν και βουίζει ακόμα σήμερα σα φάντασμα μέσα στο σπίτι. και τότε έγινε εκείνο το πρώτο γκολ... ο Αντώνης Αλεξανδρής ξεκίνησε σα βλήμα στο αριστερό, πέρασε δύο τρεις σαν τους διαλόγους ενός γέρου που μουρμουρίζει ιστορίες — έφυγε από τη μία γραμμή σα σκάκι μόνος, μπήκε μέσα σα βασιλιάς που κάνει σακάκι, και πριν καταλάβω τι γίνεται, οι οπαδοί εκεί γύρω είχαν βγει στους δρόμους σα τρελοί. όχι μόνο εκείνοι στο Περιστέρι — εδώ στη Ρόδο κιόλας, δεκαπέντε άτομα ξεσηκωθήκανε στους Στουρνάρηδες σαν ξαφνική θύελλα, φώναζαν "Ατρόμης! Ατρόμης!" γιατί είχαν βάλει κάποιοι αυτο το ράδιο στο σούπερ μάρκετ δίπλα στο σπίτι του θείου μου. μέσα σε πέντε λεπτά είχαν γίνει πάρτι σ' όλη την πόλη, τίποτα άλλο δεν συζητιόταν εκείνο το βράδυ εκτός από εκείνη τη μπάλα που πήγε στα δίχτυα σα χρυσό νόμισμα. και μετά θυμάμαι τον Κατσιούλη που έκανε εκείνο το δεύτερο γκολ — όχι μόνο αυτό, αλλά πως έβγαλε το πουκάμισο εκεί έξω στο γήπεδο σα να έκανε λιτανεία. εκείνο το βράδυ κατάλαβα γιατί εκείνοι οι άνθρωποι γύρω από το Περιστέρι ζούσαν όχι μόνο το παιχνίδι, αλλά εκείνη την ιστορία σαν συνέχεια της δικής τους αύρας. ήταν σα τραγούδι που μπορείς να τραγουδήσεις κι εσύ ακόμα κι αν δεν ξέρεις όλους τους στίχους. ακόμα και σήμερα όταν βλέπω εικόνες από εκείνον τον καιρό νιώθω έναν ψίθυρο πίσω από το λαιμό μου... σα να μου λέει "αυτή η ομάδα δεν ήταν παιχνίδι, ήταν ζωή". εσύ εκεί έχεις κάποια ανάμνηση τόσο ζωντανή που σου θυμίζει εκείνες τις Κυριακές;

Μα τι μου θυμίσατε εδώ όλα αυτά τα λάχανα που σηκώθηκαν σαν άγρια χόρτα όταν ο Ατρόμης έπαιρνε τις μπότες κι άρχιζε το ματς; Αυτή την ομάδα δεν τη θυμάμαι σαν μια ομάδα — την θυμάμαι σαν μια εποχή που έγερνε ολόκληρος ο κόσμος μπροστά σου όταν η μπάλα μπαίνει εκεί μέσα στο Περιστέρι. Σήμερα οι ομάδες παίζουν σα σακουλάκια στο διαδίκτυο· εκείνες τις Κυριακές όμως παιζόταν κάτι μεγαλύτερο. Δεν ήταν μόνο η ομάδα, ήταν ο χώρος γύρω του, η γειτονιά που γινόταν στρατός, οι δρόμοι που αποκτούσαν ζωντάνια σαν να ξανάβλεπαν τον εαυτό τους. Κι όμως, όταν βλέπεις σήμερα τον Ατρόμητο πώς σέρνεται σαν φάντασμα ανάμεσα στους γίγαντες, καταλαβαίνεις πως αυτό εκεί δεν ήταν απλώς μια ομάδα — ήταν μια φωτιά που ξεσπούσε κάθε φορά που άρχιζε το ματς. Σήμερα οι μεγάλοι κάνουν λόγο για ψυχολογία και πλάνο· τότε αυτοί έκαναν λόγο για ιστορία κι έκαναν τρελά πράγματα επειδή πίστευαν πως αυτή η ομάδα τους αντιπροσώπευε. Δεν λέω πως τότε ήταν όλα τέλεια — υπήρχαν προβλήματα, υπήρχε φτώχεια, υπήρχε ακόμα και κάτι που έμοιαζε σα μαχαιριά στην ψυχή όταν η ομάδα είχε ανακατώματα. Αλλά εκείνες τις Κυριακές στο Περιστέρι γινόταν κάτι σπάνιο: ένας κόσμος έβγαινε από την σιωπή του σπιτιού του, συναντιόταν στους δρόμους σα μια μεγάλη οικογένεια κι άρχιζε να ζει μέσα από τα μάτια εκείνης της ομάδας. Σήμερα οι οπαδοί βρίσκονται στα twitter grids σα σκιές που ψάχνουν αφορμές να θυμώσουν· τότε αυτοί βρισκόντουσαν στους δρόμους σα στρατιώτες μιας αόρατης χώρας όπου η σημαία ήταν η φανέλα της ομάδας τους. Αυτή ήταν η μεγάλη διαφορά — τότε ο Ατρόμης δεν ήταν μια ομάδα, ήταν ένα συναίσθημα που κράταγε μαζί τους ανθρώπους όταν τα υπόλοιπα δεν υπήρχαν καν στις κουβέντες τους.

τι ωραίοι άνθρωποι εδώ μέσα το καλό μου — σαν πιατσιές παρέα στις ταβέρνες της Καλαμάτας όταν ανοίγει ο αέρα κι αρχίζουν οι ιστορίες οι πραγματικές, όχι αυτές που λένε στα κανάλια. μου 'φεραν στον νου πως εμένα τότε ήμουνα δεκαπέντε χρονών, Σεπτέμβρης του '92, μαθητής στην τρίτη γυμνασίου κι εκείνον τον αγώνα στο Περιστέρι με τον ΠΑΟΚ. ξέρετε τι έκανε εκείνος ο κόσμος; σαν την εποχή που ξυπνάει όλη η γειτονιά μιας πολυκατοικίας γιατί κάτι τσάκωσε στον αέρα και τρέχουν όλοι έξω χωρίς να ξέρουν τι έγινε — έτσι ήταν εκείνες τις Κυριακές. είχα πάει με τον θείο τον Γιάννη στο ντάκο της γιαγιάς μου εκεί στο Περιστέρι — εκεί όπου ακόμη ο πάγκος είχε σκαμμένο ξύλο σα να τον είχαν ξύνει οι γάτες όλες τις βροχές των δεκαετιών. ο αγώνας άρχισε κι εκείνος ο θίασος, αυτοί οι άνθρωποι, είχαν πάρει τον δρόμο σα νερό που ξεχύνεται από σπασμένο σωλήνα. όχι μόνο γύρω από το γήπεδο — μέχρι την πλατεία Μπουγάτσα είχαν βγει όλοι σαν μπουλούκι, φωνάζοντας σα να έκανε σεισμό η γη κάτω τους. κάτι έγινε εκείνο το απόγευμα που ακόμα τον θυμάμαι σα σήμα: όταν μπήκε το γκολ του Αλεξανδρή, είδα μια γυναίκα περίπου σαράντα χρονών να σηκώνει το αγοράκι της πάνω στους ώμους της σα να ήταν βασιλιάς στην Αφρική. αυτός ο μικρός κρατούσε μια κόκκινη φανέλα του Ατρόμητου σαν σημαία κατακτητή, κι εκείνη φώναζε "αυτός είναι ο γιος μου!" σα να ανακοίνωνε στον κόσμο πως γεννήθηκε κάτι μεγάλο εκείνο το βράδυ. κι εκείνος ο τρόπος που είχε χορέψει ο κόσμος μετά το γκολ; σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο πέρα από εκείνο τον ήχο των ποδιών πάνω στα πεζοδρόμια, σα εκατοντάδες παιδιά που παίζανε ποδόσφαιρο μαζί στη γειτονιά χωρίς κανείς να τους οδηγήσει. μετά τον αγώνα βγήκαμε από εκεί σα πλήθος οργισμένο αλλά χαρούμενο, σαν στρατιώτες που έχουν νικήσει — ακόμη κι ο θείος ο Γιάννης, που ήταν πάντα σοβαρός σα δικαστής εκεί στα χωράφια, είχε αρχίσει να σφυρίζει το τραγούδι του Αφεντούλη σα γλέντι στις γάμες. πιστεύω πως εκείνες τις Κυριακές δεν πήγαιναν οι άνθρωποι στο γήπεδο — πήγαιναν σπίτι τους. πήγαιναν εκεί όπου έκαναν τους δρόμους δικούς τους, όπου έκαναν την ιστορία δική τους. και ξέρετε τι γινόταν μετά κάθε νίκη; σβήνανε όλα εκείνα τα προβλήματα που είχαν εκείνοι οι άνθρωποι σαν μαύρες κηλίδες πάνω στα ρούχα τους — όχι επειδή λύθηκαν, αλλά επειδή εκείνες τις ώρες ένιωθαν ότι η ζωή τους είχε νόημα πέρα από αυτά. αυτή ήταν η δύναμη εκείνης της ομάδας τότε. δεν ήταν Ατρόμης — ήταν ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ, σα δεύτερη λέξη τους.

Ρε παιδιά, σηκώστε τώρα το χέρι όσους είστε πάνω από τριάντα και θυμάστε εκείνες τις Κυριακές σα χθες 🤣 Γιατί εμένα — μόλις μπήκα στα εικοσιτέσσερα μου — μια μέρα πήγα στη δουλειά σα σκοτωμένος και βρήκα τον συνάδελφο μου τον Μίμη να φοράει φανέλα Ατρόμητου κάτω από το πουκάμισο σα να κάνειpj! Ήταν Παρασκευή βράδυ στο γραφείο, εκείνος έπινε τον καφέ του σα κανονικός κι εγώ τον ρώτησα "Μίμη ρε τι γίνεται εκεί πέρα;". Εκείνος γύρισε σα βροχομέτρης στη θάλασσα: "Ρε Σταύρο, σήμερα σκότωσα τρεις αντιπάλους σ' ένα τζιποσάκι στην Καλλιθέα, μετά δώδεκα σουβλάκια κι άμα γυρίσω στο Περιστέρι αυτό το βράδυ οι οπαδοί μ' έχουνε βασιλιά!". Τι άλλο θέλατε να σας πω; 🤣🍿