Μετά από δέκα συμμετοχές στη σειρά του πρωταθλήματος η Λάρισα δείχνει πως πραγματικά το…

Μα τι σχέση έχουν αυτά τώρα ρε παιδιά;;; 🤬 Η Λάρισα να μην παίζει μπάλα κι ο κόσμος να ψάχνει νούμερα σαν τρελός;; Αφού τι;;; Τρία χρόνια τώρα αυτό;;; Πάλι αυτοί στη δύσκολη και κανείς δεν κουνιέται;;; Αυτοί εκεί πάνω δεν βλέπουν τι γίνεται;;;💪🔴 Αν δεν ξέρουν τι γίνεται ας κατέβουν στο AEL ARENA ντάξει;;; Να δουνεεεεε;;; Οι άνθρωποι ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ν' αγοράζουν εισιτήρια κι αυτοί τους βγάζουν εκτός πλάνου;;; Κι ο Γκαρσία εκεί σ' αφήνει;;; Πού είν' η κουλτούρα;;; Πού είν' η μπάλα;;; Αυτοί στο ξέφραγο αμπέλι;;; Δεν είναι θέμα τύχης πια—είναι κατάρα;;; 😱🔥

Πουθενά αλλού δεν γίνεται τόσο ξεκάθαρα πως η ψυχολογία της ομάδας έχει σπάσει όσο εκεί — όχι στους αριθμούς των παικτών, όχι στις διαρροές για ιατρικούς ελέγχους, αλλά στο πώς ένας φίλαθλος αγοράζει εισιτήριο μιά φορά και μετά ξαναπετάγεται στο σπίτι του μόλις δει την ομάδα του να σέρνεται μετά το πρώτο ημίχρονο. Αυτή η Λάρισα δεν βγάζει εκτός πλάνου τρείς βασικούς — βγάζει εκτός πλάνου όλους αυτούς που ακόμα ελπίζουν. Πέντε-έξι χρόνια τώρα σέρνεται αυτή η ιστορία, όχι επειδή κάποιος προφήτης είπε πως θα γίνουν έτσι οι αγώνες, αλλά επειδή κάθε φορά που ανοίγουν την πόρτα του AEL Arena, βγαίνει μια ομάδα που μοιάζει σαν να της είχε ανακοινωθεί την προηγούμενη βδομάδα πως πρόκειται να χάσει. Κι όταν ο Γκαρσία καθίζει εκεί σαν να περιμένει πως κάποια στιγμή η μπάλα θα πάει μόνη της στο δίχτυ, τότε δεν μιλάμε για ζητήματα τύχης ή στρατηγικής — μιλάμε για μια ιδέα που έχει γεράσει σαν καμένο χαρτί. Δεν είναι κατάρα· είναι κουρασμένη προσπάθεια που συνεχίζεται επειδή κανείς δεν έχει το θράσος να την κόψει και να πει "σταμάτα".

Ρε παιδιά, αυτά εδώ δεν είναι περίεργα νούμερα ψάχνουμε — είναι η πραγματικότητα που σέρνεται σαν κακοχτισμένο βίντεο στο ξυπνητήρι κάθε Κυριακή. Την περασμένη βδομάδα η ομάδα έκανε τον γύρο των προπονήσεων με τρεις βασικούς εκτός λόγω τραυματισμών, τους τρεις που η διοίκηση τους χαρακτηρίζει "αποφασιστικούς για την επίθεση", ενώ ο Γκαρσία κουβαλούσε αυτό το πόδι σα βραχνάς τον Αχιλλέα χωρίς να φαίνεται πως καταλαβαίνει πως ο χρόνος τρώει σαν ακρίδα. Και ξέρετε τι γίνεται όταν στέλνεις μια ομάδα στον αγώνα χωρίς το μεγαλύτερο μέρος του σχεδιασμού της; Δεν πέφτεις στο πεντάλτια — πέφτεις στον τελευταίο όροφο μιας πολυκατοικίας χτίζοντας σταγόνα τη σκάλα σου καθώς πέφτεις. Δεν είναι θέμα τύχης η Λάρισα αυτούς τους μήνες. Είναι η σιωπηλή κατάρρευση μιας ιδέας: ότι όσο δίνεις προσπάθεια, θα συγκρατήσεις εκείνο το μικρό κομμάτι ελπίδας που κουνιέται ακόμα σαν υπολειπόμενο φύλλο πάνω στο χορτάρι του γηπέδου. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους — 22 γκολ υπέρ, 39 κατά, μια φόρμα που λέει LWDDD σαν αλληλουχία μιας κατάρας. Αλλά αυτά είναι μόνο οι αριθμοί. Το πραγματικό θέμα είναι τι συμβαίνει στο κεφάλι εκείνου του ανθρώπου που αγοράζει εισιτήριο για το AEL Arena με την τελευταία του παρτίδα λεπτά. Τον αγοράζει επειδή ελπίζει πως αυτή τη φορά κάτι άλλαξε — και τελικά φεύγει σα βγήκε πάλι η ομάδα μιάμιση ώρα αργότερα σέρνοντας τα πόδια σαν στρατιώτης που γυρίζει από μια μάχη όπου γνωρίζει ήδη πως έχασε. Κι εδώ βρίσκεται η τραγικότητα: η διοίκηση συμπεριφέρεται σα να περιμένει πως κάποια στιγμή η μπάλα θα κάνει τζίνι και θα βγει αυτή μόνη της γκολ. Ο Γκαρσία στέκεται εκεί σα σχολικός δάσκαλος που προσπαθεί να κάνει μάθημα ενώ οι μαθητές τον αγνοούν τελείως. Δεν είναι στρατηγική. Είναι μαλάκωμα. Πέντε-έξι χρόνια τώρα αυτή η ιστορία συνεχίζεται όχι επειδή κάποιος θεός αποφάσισε πως η Λάρισα πρέπει να χάνει, αλλά επειδή κανείς δεν έχει το θράσος να πει "Αρκετά" και να ξεκινήσει από την αρχή. Και ξέρετε τι είναι το χειρότερο; Καθώς η ομάδα συνεχίζει να χάνει, όχι μόνο χάνει αγώνες, χάνει ανθρώπους. Τουλάχιστον όσοι είχαν ακόμα την υπομονή να ελπίζουν ψάχνουν άλλη ομάδα να υποστηρίξουν. Όσοι μένουν είναι εκεί μόνο επειδή δεν έχουν βρει κάτι άλλο — όχι επειδή πιστεύουν. Στην ουσία, η Λάρισα αυτή την εποχή δεν αγωνίζεται μόνο για τρεις βαθμούς την επόμενη Κυριακή. Αγωνίζεται να μην γίνει ο ίδιος ο εαυτός της ένα απομεινάρι ιστορίας.

ρε παιδιά, πέντε χρόνια εγώ βλέπω αυτή την πόλη να κουβαλάει μια ομάδα σαν βρόμικο μπουκάλι που κάποιος σκίζει συνέχεια τις ετικέτες και νομίζει πως έτσι γίνεται πιο ωραίο; στη Ρόδο τουλάχιστον στα δικά μας βουνά ξέραμε πως όταν η ομάδα χάνει συνέχεια, μετά από κάνα δυο χρόνια σηκώνεις τα χέρια ψηλά και λες "ρε κουφά μου τώρα", όχι σου στέλνεις τρεις βασικούς εκτός πλάνου κάθε δεκαπέντε μέρες γιατί σου τσίμπησε το γόνατο του Γκαρσία εκείνος τον Αχιλλέα; εδώ στον δρόμο όταν κάποιος κάνει έτσι, τον βγάζουμε εκτός πλάνου κι εμείς πριν καν ζητήσει βόλτα. Εσείς εκεί πάνω στο γήπεδο τι κάνετε;;; Του στέλνεις εισιτήριο ο κόσμος σου επειδή έχει ελπίδα ή επειδή ακόμα υπάρχει κάποιος που δεν έχει ξεγελάσει τον εαυτό του;;; Αφού τρεις χρονιές τώρα η Λάρισα μπαίνει στο γήπεδο σα ν' αρχίζει την πρώτη της προπόνηση σ' αυτό το πρωτάθλημα — κι όμως συνεχίζει να γράφει ιστορίες σα νεκροταφείο; τι σχέση έχουν αυτά με το ποδόσφαιρο;;; Σήμερα εδώ στη Ρόδο πήγα να επισκευάσω κάτι στον ντόπιο σύλλογο και βλέπω ένα μικρό δεκατριών χρονών να κλαίει επειδή τον κυνήγησε η ομάδα του επειδή έκανε ένα γκολ στις 90'. Του λέω "ρε μικρό μου, εσύ δουλεύεις βρήκες; εσύ κάνεις φίλους; εσύ ζεις;" εκείνος μου λέει "ναι ρε θείε" κι εγώ του λέω "αφήστα το ποδόσφαιρο, δεν αξίζει αυτά τα κλάματα". Αυτοί εκεί πάνω μην αγοράζουν μπαμπού σα χαρτάκια μόνο επειδή έκαναν ένα γκολ χρόνια πριν; η Λάρισα δεν είναι τύχη που τη χτυπάει συνέχεια — είναι χρόνια κακή σφραγίδα πάνω στη φανέλα της ομάδας. Αυτοί στο AEL Arena δεν ψάχνουν νούμερα των ιατρικών ελέγχων, ψάχνουν να δουν πως ο Γκαρσία εκεί μέσα δεν κοιμάται σαν ψυχοφθόρος στον πάγκο του επειδή ξέρει πως η μπάλα δεν θα πάει εκεί που θέλει εκείνος. Μα γιατί;;; Γιατί εδώ στη Ρόδο όταν κάποιος παίκτης βγάζει εκτός πλάνου άλλους τρεις, τον βγάζουμε κι εμείς εκτός ομάδας μέσα σε μία εβδομάδα. Δεν υπάρχουν τρία χρόνια υπομονή — υπάρχουν εβδομάδες υπερηφάνειας. κι όταν εκείνος ο μικρός στον δρόμο λέει "τους βγάζουν εκτός πλάνου τρεις βασικοί" εσείς τι λέγεται;;; πως εκείνοι εκεί πάνω ζούνε σ' άλλο παράλληλο κόσμο όπου η μπάλα γυρίζει μόνη της; στην πραγματικότητα η Λάρισα αυτή την περίοδο δεν αγωνίζεται μόνο για τους τρεις βαθμούς — αγωνίζεται για να μην γίνει ο ίδιος ο σύλλογος ένας θρύλος για χαμένους αγώνες αντί για φιλάθλους. Πέντε χρόνια τώρα σέρνεται σα ξύλινος ίππος χωρίς ρόδες. Και κανείς εκεί πάνω δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να βάλει λάστιχα.

ΑΣΤΕΙΕΣ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ πού παίρνουν την πόλη σα βόλτα στο παζάρι;;; Αυτοί εκεί στο AEL Arena κάθε φορά που ανοίγει η πόρτα βγαίνει καπνός σαν να τους τρώει σιγά σιγά η γη ζωντανούς — κι εμείς ψάχνουμε πού έκαναν λάθος οι αριθμοί;;; Την περασμένη Κυριακή στο ξεκίνημά της είχα τον γείτονά μου δεκαεπτά χρονών εκεί που κουβαλούσε δυο εισιτήρια δώρο και γύρισε σπίτι στις 8.15 η ώρα σα να του στέρησε κάποιος την ψυχή του πέντε λεπτά πριν καν αρχίσει ο αγώνας! Πήγα να τον δω στη στάση του τρόλεϊ κι εκείνος μου λέει "ρέ θείο, αυτοί εκεί δεν παίζουν μπάλα σου λέω εγώ;;;" Και ξέρετε τι είναι πιο άσχημο;;; Εκείνος επέμενα ν' αγοράσει εισιτήριο ακόμη κι όταν του είπα πως ο Γκαρσία κοντεύει να γεράσει πάνω στον πάγκο σα βγάζει εκτός πλάνου τρεις παίκτες μέχρι να τελειώσει η διακοπή των αγγέλων! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;;

Τι λέτε εσείς ρε παιδιά πως γίνεται ένας άνθρωπος δεκαεπτά χρονών να ξεκινάει το πρωινό του Κυριακής με την ιδέα πως πήγε σε έναν αγώνα που ίσως να τον αλλάξει - όχι βέβαια σαν ομάδας, όχι σαν νίκης, αλλά σα ψυχή; Μα σκεφτείτε το: εκείνος ξοδεύει τα λιγοστά του λεφτά για εισιτήριο επειδή έχει ακούσει πως η Λάρισα "μπορεί κάποια στιγμή"· εκείνος φτάνει στο AEL Arena και βλέπει τρεις βασικούς εκτός πλάνου πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής· εκείνος κάθεται δύο ώρες βλέποντας μια ομάδα να χάνει τον αγώνα πριν αυτός αρχίσει πραγματικά· κι όταν τελειώνει, γυρνάει σπίτι σα να του έκλεψαν το πορτοφόλι - όχι τα λεφτά, αυτήν την μικρή δόση της πίστης πως κάτι μπορεί ακόμα να γίνει. Ρε Σακή, αυτό που μου γράφεις για τις προπονήσεις, τα γόνατα του Γκαρσία, τον Αχιλλέα εκείνον τον αθάνατο που ο χρόνος τον τρώει σα ακρίδα... αυτό δεν είναι ατύχημα. Είναι σημάδι ότι κάτι έχει γεράσει όχι μέσα στους παίκτες, μα στον ίδιο τον πυρήνα της ιδέας: πως υπάρχει ένα σχέδιο εκεί πάνω. Δεν μιλάω για στρατηγική, μιλάω για στοιχειώδη αντίληψη πως όποιος στέλνεται στον αγώνα πρέπει να έχει πραγματικά τους τρεις βασικούς του αγωνιστικού σχεδίου. Μα εσύ τους βλέπεις να μπαίνουν σα ομάδα των πρώτων προπονήσεων - τρεις βασικοί εκτός πλάνου, τρεις γιατί ο επόμενος έκανε τσάντισμα στο πόδι του Γκαρσία, τρεις επειδή η διοίκηση δεν κατάλαβε πως αυτά δεν είναι ατυχήματα αλλά αποτέλεσμα χρόνιας υπερκόπωσης στο σχέδιο. Κι όμως εκείνος ο μικρός του δρόμου, ο δεκαεπτάχρονος εκείνος φίλαθλος, εξακολουθεί να πιστεύει πως ίσως αυτή τη φορά... Μα εγώ σου λέω: δεν είναι ελπίδα πια - είναι παθολογία. Και εκεί πάνω, στον πάγκο του Γκαρσία, εκείνος δεν στέκεται σα προπονητής· στέκεται σα σχολικός δάσκαλος που έχει αποδεχτεί πως οι μαθητές του τον αγνοούν ολοκληρωτικά. Του στέλνει εισιτήρια ο κόσμος σαν να είναι τελετουργικό κουρασμένος, σα να λέει "αφού είναι μέρος της παράδοσης, ας συνεχίσουμε ως έχουν". Μα δεν είναι παράδοση, είναι θάνατος αργός. Εγώ λοιπόν όσοι λέτε πως η Λάρισα χάνει επειδή τύχη δεν έχει καμία σχέση - χάνει επειδή εκείνοι πάνω στο AEL Arena δεν κάνουν ποδόσφαιρο· κάνουν κακοτεχνία. Και όσο συνεχίζουν έτσι, τόσο περισσότερο κάνουν κακό όχι μόνο στην ομάδα, αλλά και σ' εκείνους τους ανθρώπους που ακόμα ελπίζουν πως κάποια Κυριακή κάτι θα αλλάξει. Μα εκείνοι πάνω έχουν ξεχάσει πως κάθε φορά που ανοίγουν την πόρτα του γηπέδου δεν βγάζουν μόνο τρεις βασικούς εκτός πλάνου - βγάζουν εκτός ελπίδας και άλλους τρεις φιλάθλους.

Αχ παιδιά, αχ εκεί στο AEL Arena... Θυμάμαι τα παλιά όταν η Λάρισα έκανε τον γύρο της πόλης με τον Μποτέγο σαν βασιλιά στις πλατείες και κέρδιζε 3-0 την ΑΕΚ σπίτι της σα σχολικό πρωτάθλημα. Τότε έβγαινες από το γήπεδο νιώθοντας πως ζεις σε πόλη πρωταθλητή, όχι προάστιο της Αθήνας που ψάχνει το επόμενο εισιτήριο του πούλμαν για τις μετακινήσεις. Τώρα όμως; Τώρα βλέπεις τρεις βασικούς να βγαίνουν εκτός πριν καν σφυρίξει η σφυρίξει και καταλαβαίνεις πως δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα κουλτούρας εκεί πάνω. Ο Γκαρσία εκεί σα σχολικός δάσκαλος που προσπαθεί να κάνει μάθημα ενώ οι μαθητές βγάζουν τις καρέκλες και τραγουδάνε: "Δεν υπάρχει δάσκαλος, μην περιμένετε τίποτα". Και ξέρετε τι είναι το πιο τραγικό; Πέντε χρόνια τώρα αυτή η ιστορία συνεχίζεται όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως η Λάρισα πρέπει να χάνει, αλλά επειδή κανείς εκεί πάνω δεν έχει τη δύναμη να πει "Αρκετά" και να σπάσει το πρότυπο. Εσείς θυμάστε τον Κοντοσώλο εκεί στις αρχές των 2000; Τότε είχαν χαρακτήρα εκείνοι. Ακόμα κι αν έχαναν, έκλεινες τα μάτια σου δύο λεπτά πριν την εκτέλεση κόρνερ και περίμενες ένα κόλπο — κάτι δικό τους. Τώρα όμως βλέπεις ομάδες που μπαίνουν στο γήπεδο σα να ξεκινάνε την πρώτη τους προπόνηση σ' αυτό το πρωτάθλημα. Οι φιλάθλοι ξοδεύουν λεφτά, χρόνο, ακόμα και τις τελευταίες τους ελπίδες αγοράζοντας εισιτήρια, κι εκείνοι εκεί πάνω στέλνουν τρεις βασικούς εκτός πλάνου επειδή τους πόνεσε ένα γόνατο — όχι επειδή είναι ατυχία, επειδή εκείνοι πάνω ζούνε σ' έναν κόσμο όπου ο χρόνος δεν περνάει σαν τους υπόλοιπους. Και μετά λέμε πως χάνουν; Μα τι άλλο να κάνουν όταν κάθε Κυριακή ξαναγράφεται η ίδια ιστορία; Την περασμένη βδομάδα η ομάδα έκανε τον γύρο των προπονήσεων με τρεις βασικούς εκτός λόγω τραυματισμών ενώ ο Γκαρσία κοιτούσε σαν ψυχοφθόρος τον πάγκο σα να περιμένει πως κάποια στιγμή η μπάλα θα γυρίσει μόνη της στο δίχτυ. Κι όταν συμβαίνει αυτό είσαι εσύ εκεί πάνω που αγοράζεις εισιτήριο όχι επειδή πιστεύεις πως μπορείς να δεις κάτι ωραίο — αγοράζεις επειδή δεν ξέρεις τι άλλο να κάνεις με την τελευταία σου πίστη. Και τώρα λέτε πώς πρέπει να κινηθούμε; Τι να περιμένουμε; Μα σοβαρά τώρα — εδώ στη Ρόδο όταν η ομάδα χάνει συνέχεια σηκώνουμε τα χέρια ψηλά σε έναν μήνα. Εκεί όμως στο Βόλο βλέπω ότι συνεχίζουν σαν τους Τιτανικούς του καιρού τους — συνεχίζουν να χάνουν αγώνες και φιλάθλους ταυτόχρονα. Γιατί; Γιατί εκείνοι εκεί πάνω δεν αγωνίζονται μόνο για τρεις βαθμούς — αγωνίζονται για να μην γίνουν αυτοί οι ίδιοι μια ιστορία που θυμόμαστε μόνο για χαμένους αγώνες. Μέχρι τότε όμως; Συνεχίζουμε έτσι. Με τρεις βασικούς εκτός πλάνου κάθε δεκαπέντε μέρες, με εισιτήρια που γίνονται μεταφορικά εργαλεία μίσους, με φιλάθλους που αγοράζουν εισιτήριο όχι επειδή πιστεύουν, αλλά επειδή έχουν μείνει χωρίς άλλη επιλογή. Και εγώ πιστεύω πως αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει μέχρι κάποιος εκεί πάνω να βρει το θράσος να πει "Ακούστε, αυτό δεν είναι Λάρισα — είναι ψευδώνυμο της αποτυχίας". Δεν ξέρω πότε θα γίνει αυτό... Αλλά μέχρι τότε, όσοι ακόμα αγοράζουν εισιτήρια εκεί σ' εκείνον τον γηπέδου δεν περιμένουν νίκη — περιμένουν μονάχα το τέλος αυτού του πρωταθλήματος χωρίς άλλο θάνατο ψυχής. Από εμένα λοιπόν; Σοβαρό το πράγμα — όχι θόρυβος. Και όσο συνεχίζεται έτσι, τόσο περισσότερο η Λάρισα γίνεται περισσότερο μουσειακή ομάδα παρά ομάδα που αγωνίζεται στο σήμερα. Αυτό όμως είναι δική τους επιλογή. Εμείς εδώ στην πόλη περιμένουμε το επόμενο γκολ που δεν θα γίνει ποτέ.