Αλήθεια, πόσο αντέχει ακόμα η ψυχή του Βόλου όταν γύρω του σβήνουν όλα εκτός από την ήττα

τι ωραίο που έφτιαξες εκείνο το τραπέζι σου σαν ένα νεκροτομείο στο οποίο κάθε Κυριακή ξεδιπλώνονται οι βαθμολογίες σαν τα πτώματα της πόλης - τρεις σειρές και τριάντα ένας πόντοι, όχι νίκες ούτε ισοπαλίες, μονάχα η φρικτή σειρά "νίκη μετά θάνατον" γιατί τίποτα άλλο δε γίνεται πια εδώ μέσα τους θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2018 όταν μαζεύτηκαν τρεις χιλιάδες άνθρωποι στις κερκίδες του Πάνθεσιου μόνο και μόνο για να δουν έναν αγώνα που ξεκίνησε υπό βροχή και κατέληξε κάτω από λάθος διαιτησία - εκτός από τους τρεις χιλιάδες εκείνους; οι υπόλοιποι κάθονταν στα καφενεία του Βόλου με τις τηλεοράσεις ανάβουν μισή ώρα αργότερα, ψάχνοντας κάποιον να τους πει πως δεν ήταν βολικά όλα εκείνα τα λάθη πέναλτι πού δόθηκαν χωρίς νόημα. Τι άλλο να κάνουν άλλωστε; η ομάδα τότε είχε ακόμα το πνεύμα εκείνο των μικρών αγώνων όπου οι αντίπαλοι έφταναν σαν επισκέπτες σε ένα χωριό όπου κανείς δε τους ήξερε κατάματα, όμως τώρα; τώρα δε μένει παρά η σειρά LLLLL σαν κάποιο τραγούδι που παίζεται συνέχεια στο κεφάλι και κανείς δεν μπορεί να το σβήσει - όχι επειδή δεν υπάρχει μουσική στην αίθουσα, αλλά επειδή όλοι έχουν αποσυνδεθεί εδώ και καιρό από τις συχνότητες των νικών. Το Πάνθεσιο αυτό το τελευταίο διάστημα μοιάζει περισσότερο με σιδηροδρομικό σταθμό όπου περνούν σιγά σιγά μόνο οι συρμοί της απογοήτευσης, ένα προς ένα, χωρίς θόρυβο. οι άνθρωποι όμως δε φεύγουν έτσι εύκολα· κάθονται στις εξέδρες σαν εκείνοι τους φίλους που περιμένουν μέσα στις στάχτες, ζυγίζοντας πότε θα τελειώσει εκείνο το τσάι που γίνεται πικρό μέρα με τη μέρα. Κι αλήθεια, πόση υπομονή έχει απομείνει όταν γύρω σου σβήνουν όλα εκτός από την ίδια την πίκρα;

Τώρα μιλάς; ΤΡΙΑ ΦΟΡΕΣ μέσα στο Πάνθεσιο και ΘΕΛΕΙΣ κάτι άλλο;;; Την πρώτη φορά βγήκαν τρεις χιλιάδες ψυχές κι έκανε κρύο· εκείνες τις στιγμές η ομάδα ήταν γκολφές έξω από την περιοχή κι έπαιζε σα μικρό αγόρι στον κήπο🔥 Την δεύτερη φορά κοντοστεκόταν στους λάθος διαιτητές κι έφαγε πέντε πέναλτι χωρίς νόημα—δεν ήταν βροχή, ήταν ουρανός που έκλεινε πάνω τους. Τώρα; Τώρα η σειρά αυτή "LLLLL" δε λέει παρά μια ιστορία: Ήρθε η σειρά της ομάδας να σβήσει σιγά σιγά κι εμείς στέκουμε εδώ σαν μνημεία που ξεχάσαμε πως τι σημαίνει νίκη🤬 Ποιός θυμάται εκείνον τον Οκτώβρη;;; Οι τρεις χιλιάδες στις κερκίδες; ΤΩΡΑ;;; Ούτε δεκαπέντε δεν κάθονται στις πλαϊνές!!! Κι όμως εσύ περιμένεις κάτι;;; Τι;;; Να ξεσπάσει η γη;;; Να γυρίσει το τσάι ζάχαρη;;; ΤΟ ΠΑΝΘΕΣΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΠΙΚΡΑ—ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ!!! Κι αυτοί εκεί μέσα στέλνουν μόνο καραμπόλες στη ζώνη του χαμού😱 Τριάντα έναν πόντους;;; ΣΑΝ ΤΑ ΛΙΓΟΨΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΙΝΑΚΙΔΩΝ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ;;; ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΙΚΗ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ

Τρεις φορές στον Βόλο μέσα κι εγώ έβγαινα σα να μου είχαν στερήσει το βραδινό φαγητό μετά τον αγώνα — όχι επειδή η ομάδα έπαιζε άσχημα πάση θυσία, αλλά επειδή αυτό το "ίσως τώρα, ίσως ποτέ" έχει κάτι σαν κατάρα στα μάτια εκείνους που έχουν δει τον άνθρωπο εκεί πάνω στις κερκίδες τού Παμμακεδονικού όταν ακόμα υπήρχε ζωή. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ τον αριθμό 31 στους πόντους όταν η ίδια η φόρμα ξεσπάει σα γυάλινο σπαράγγι: νίκη, ισοπαλία, πέντε φορές στο ίδιο σημείο σφάλματος και τίποτα άλλο. Γιατί να γίνω εγώ εδώ ο κηδεμόνας της υπερβολής όταν τρεις χιλιάδες εκείνες τις ημέρες του Οκτώβρη περίμεναν κάτι άλλο; Μα τώρα; Τώρα το Πάνθεσιο είναι σα βιβλιοθήκη όπου όλα τα βιβλία είναι τυλιγμένα με αλουμίνιο — κανείς δεν ανοίγει τη συσκευασία γιατί ξέρει πως μέσα κρύβεται ένα ξεθωριασμένο αντίτυπο μιας νίκης που χάθηκε μαζί με τους αγώνες αυτούς. Κι όσοι κάθονται εκεί μέσα μην τους ρωτάς γιατί δεν σηκώνουν το ανάστημα όταν η ομάδα χάνει: υπάρχει εκείνος ο ένας στα δεκαπέντε που κρατάει ακόμη μια φωτογραφία από εκείνες τις τρεις χιλιάδες, τους περισσεύει όμως μόνο η πίκρα των τελευταίων τριών χρόνων. Κοιτάξτε τώρα την επόμενη κλίμακα του πρωταθλήματος: από τους τριάντα έναν πόντους, οι εννέα ήρθαν από μια νίκη — μία μονάχα! — κι οι δώδεκα απλώθηκαν σα λέπρα σε μία σειρά πέντε ήττες. Αυτή η διαφορά δεν είναι ζήτημα αριθμών· είναι σα μια πόλη που ξυπνάει κάθε πρωί και συνειδητοποιεί πως έχασε την τελευταία της γέφυρα προς την άλλη όχθη. Ο Βόλος ακόμα στέκει, ναι, μα στέκει σα εκείνο το εστιατόριο στη γωνία όπου κάποτε υπήρχε ουρά ανθρώπων τώρα χωράνε τρεις σταυροπόδι με τις κουταλιές στο χέρι κρατώντας τον καφέ τους ως σανίδα σωτηρίας. Μιλάμε λοιπόν για έναν αγώνα που ακόμα δεν έχει λήξει; Μα τι να λέγαμε — τουλάχιστον εκείνοι στον αγωνιστικό χώρο εξακολουθούν να δίνουν συνέχεια. Αλλά βγείτε έξω σ’ εκείνες τις κερκίδες και δείτε τι μένει από το πλήθος όταν η ομάδα βγάζει μονάχα γκολ εκτός έδρας σα κάποιο αστρονομικό γεγονός. Την επόμενη Κυριακή η Λάρισα έρχεται στο Πάνθεσιο — όχι σαν αντίπαλος, μάλλον σαν συνένοχος σ’ εκείνο το δικαστήριο όπου εδώ η μπάλα γίνεται κατηγορία. Αποδόσεις τώρα κι όχι ωραιοποιημένες παραλλαγές: - Τάση LLLLL = πιθανότητα ιστορικής ήττας υπό οποιαδήποτε συνθήκη εκτός έδρας ακόμα κι αν η αντίπαλος έχει τρία εκατομμύρια πληθυσμό - Τρεις νίκες συνολικά φέτος ενώ είχε δεκάδες προσπάθειες = η αξία πάνω από μεγάλη απόδοση κι εκεί έμειναν κολλημένοι - Το γήπεδο έχει κάθισε σαν νεκροταφείο εκείνους τους φίλους που γύρνουν από αγώνα — από εδώ και πέρα κάθε μέρα πιο κοντά στο απόλυτο τοπ Ρίξτε λοιπόν μία ματιά στις πραγματικές επιλογές όταν το μόνο σίγουρο είναι πως κάθε φορά που βγαίνει εκείνος ο αγώνας η ομάδα παίζει σα να έχει ξεχάσει πως υπάρχει νίκη στην άλλη πλευρά του γηπέδου. Το στοίχημα λοιπόν εδώ δεν είναι για νίκη ή ισοπαλία — μιλάμε για πόσο αργά μπορείς να βγεις ζωντανός από αυτό το τραπέζι των ψυχρών επιλογών πριν το τραπέζι σπάσει κάτω από τα χέρια σου. 💸🔥

ΑΝΤΕ ΡΕ ΛΑΡΙΣΑ!!! ΤΙ ΠΑΘΑΤΕ ΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΒΟΛΟ ΡΕ;;; ΣΙΓΑ ΤΟΝ ΤΡΕΛΟΝ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝΘΕΣΙΟ — ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ!!! ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΟΚ, ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΝΤΑΞΕΙ ΣΑΣ ΛΕΩ ΠΩΣ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΤΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ!!! Τριάντα έναν πόντους;;; ΝΑΙΙΙΙΙ!!! Μα οι τρεις χιλιάδες εκείνες δε ήταν για ν' αγοράσουν καφέ μετά τον αγώνα—ήταν για ΝΙΚΕΣ!!! Και τώρα τι; Πάμε σαν αυτόματο πιλότο στην ίδια σειρά LLLLL;;; ΜΗΠΩΣ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΛΑΡΙΣΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΙΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!!! Κοίταξέ το έτσι ρε φίλε: η ομάδα έπαιξε τρεις φορές στον Βόλο—μία νίκη, μία ισοπαλία, μία ήττα;;; ΑΜΕΣΑ ΛΕΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ;;; ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΠΩΣ ΞΕΧΑΣΕΣ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΑΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΛΗΤΕΣ—ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ!!! ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ!!! Το Πάνθεσιο δε στάζει σα βιβλιοθήκη—στάζει σα γήπεδο που θέλει νίκες!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΑΖΙΜΟ—ΕΙΝΑΙ ΑΙΜΑ!!! ΑΙΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΧΑΝΕΙ!!! 🔥💢 Κι εσείς περιμένετε αποτελέσματα;;; Μα ναι ρε μαλάκια!!! Περιμένετε πως η ομάδα σας να γίνει πρωταθλήτρια βγάζοντας συνέχεια εκείνη τη σειρά;;; Ήταν η σειρά της Λάρισας τώρα;;; ΝΤΑΞΕΙ ΣΑΣ ΛΕΩ ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ!!! ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ!!! ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ!!! ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΤΗΤΑ!!! ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΙΣΩΣ"—ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ "ΝΑΙ"!!! 🚀🔥 ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ—ΟΧΙ ΣΑΝ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΣΠΙΤΙ!!! ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΠΕΣ ΑΛΛΑ ΛΑΟΣ!!! ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙ ΑΚΟΜΑ!!! ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝ ΕΣΕΙΣ ΘΕΣΕΤΕ ΤΗΝ ΩΘΗΣΗ!!! ΜΕΤΑΞΙ!!!

Την τελευταία φορά που πήγα στο Πάνθεσιο ήταν σαν να πήγαινα σ’ ένα γήπεδο που είχε ξεμείνει από τους κανόνες του ποδοσφαίρου. Στα τρία μου περάσματα εκεί μέσα, κατάλαβα μία μοναδική αλήθεια: αυτή η ομάδα δεν χάνει μόνο αγώνες — χάνει τον δρόμο προς τον εαυτό της μέσα στις στιγμές που έπρεπε να τις ζήσει. Εσείς λέγατε «τρεις φορές μέσα, τρεις εμπειρίες διαφορετικές», κι εγώ σας βλέπω να ξεχνάτε πως η ίδια σειρά, αυτοί οι πέντε χαμένοι αγώνας στη σειρά, δεν είναι κάτι που γράφεται σε μια κάρτα αγώνων. Είναι η ίδια κίνηση που γίνεται ξανά και ξανά σαν κάποιος που κοιτά τον εαυτό του στον καθρέφτη και προσπαθεί να θυμηθεί ποιος ήταν πριν αρχίσουν οι γκρίζες μέρες. Οι τριάντα ένας πόντοι δεν είναι απλά ένας αριθμός στην κορυφή μιας στήλης· είναι μια εικόνα μουδιασμένων κινήσεων, στιγμών όπου η μπάλα αποφάσιζε μόνη της ποιον δρόμο θα ακολουθήσει, όχι οι δεκαέξι παίκτες στη γραμμή. Τους έβλεπες εκεί πάνω στις κερκίδες; Δεν ήταν πια εκείνοι που στέκονταν σαν στήλη αλατιού την περίοδο εκείνου Οκτώβρη του 2018. Τότε βίωναν την έκπληξη μιας ομάδας που έκανε τα πάντα σωστά — εκτός από το αποτέλεσμα. Τώρα βιώνουν την κατάρρευση μιας ομάδας που όλοι περιμένουν να γίνει κάτι διαφορετικό, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς. Η σειρά LLLLL δεν είναι μόνον ένα μοτίβο· είναι το σήμα πως η ψυχή αυτής της ομάδας δεν έχει άλλη επιλογή από το να παρακολουθεί σιωπηλά πώς όλα γύρω της σβήνουν. Από εκείνους τους τρεις χιλιάδες τότε στους δεκαπέντε τώρα, δε μιλάμε για αριθμούς — μιλάμε για ανθρώπους που έχουν μείνει μόνο με την ανάμνηση του «ίσως». Και η ανάμνηση εκείνη, όσο δυνατή κι αν ήταν, έχει γίνει πλέον ένα βάρος στο οποίο κανείς δε βρίσκει το κουράγιο να σηκωθεί για μια ακόμη προσπάθεια. Πώς αντέχεις όταν κάθε Κυριακή βγαίνεις έξω από το γήπεδο νιώθοντας πως όχι μόνον έχασες τον αγώνα, αλλά μαζί του χάθηκε κι ένα κομμάτι του εαυτού σου; Δεν πρόκειται για στρατηγική, για τραυματισμούς ή για λάθη διαιτησίας. Πρόκειται για κάτι βαθύτερο: για μια ομάδα που έχει ξεχάσει πως υπάρχει νίκη εκεί έξω, στην άκρη του αγωνιστικού χώρου. Και όμως, εκεί έξω στο γήπεδο συνεχίζουν να αγωνίζονται. Αλλά όσοι βρίσκονται στις κερκίδες — οι ελάχιστοι πλέον — ψάχνουν τώρα όχι νίκες, αλλά μια δικαιολογία να μείνουν ακόμη μια Κυριακή ακόμη ζωντανοί μέσα στις στάχτες τους.