Μπορεί η Κρίσταλ Πάλας του Νιούλαντ να γράψει ιστορία ακόμα και στις νίκες της πάλι

βρε παιδί μου εσύ πώς βρήκες αυτόν τον τοίχο για να γράψεις τόσο νωρίς το πρωινό πως αρχίζει σιγά σιγά να σου λέγει ιστορίες; είδες ποτέ σου έναν γηπεδάρχη σα εκείνον του Σέλχερστ Παρκ να σηκώνεται νύχτα και να δένει κουρτίνες κόκκινες πριν την επίθεση; όχι βέβαια — εκεί που πρέπει νάματα στους νικητές δώσουνε, εκείνοι κάθονται σα να τους λένε "αύριο δεν έχει ψωμί". θυμάμαι τώρα τον Οκτώβρη του ’04, εκείνο το απόγευμα σα βάφτηκε κόκκινος ο ουρανός πάνω από το Λονδίνο και η Πάλας του Βάσκεζ όρμησε σα σίφουνας μέσα στο γήπεδο σα να 'ταν το τελευταίο τουριστικό λεωφορείο πριν κλείσει ο Κόλπος. τι έκαναν εκείνοι οι βλαχοπούλες τότε; οι άσσοι της Νιούκασλ, εκείνοι οι στόλοι των μοναχών με τις φόρμες σα να είχαν βγει από βιβλίο θρύλου, μαζεύτηκαν σα κουλούρια στον πρώτο γύρο — ήταν ένας αγώνας σα χαραμάδα, τέσσερα λεπτά πριν κλείσει το ημίχρονο κι εκείνος ο Τζόζι Γκουτιέρες σηκώθηκε σα ράβδος σημαίας και έκλεισε τον αγώνα μ’ ένα κόρνερ απευθείας μέσα στο κεφάλι του πρώτου αμυντικού. η Πάλας εκείνη τη νύχτα έπαιξε σα να είχε βρει έναν τρόπο ν’ αγοράζει τους χρόνους κι οι υπόλοιποι νάνοι απορούσανε τι έγινε. τώρα όμως βλέπω αυτούς τους νέους, αυτούς τους ντόπιους του Νότινγκ Χιλ που λένε πως η ομάδα χάνει τον παλμό — εγώ το λέω διαφορετικά: η ομάδα έχασε μόνο έναν παλμό, εκείνον που της έδινε η πίστη πως τ' αδύνατο δεν υπάρχ' όταν ξέρεις πως μέσα σου κρύβεσαι η ιστορία ενός σωστού σύλλογου σα εκείνον που ιδρύθηκε το 1861 δίπλα σ' έναν καμινάδα εργοστασίου που ακόμα μύριζε κάρβουνο. τον Μάντσεστερ Σίτι τον φοβούνται οι πιο πολλοί — εμένα όμως μου θυμίζει εκείνον τον Θησέα που πήγε να σκοτώσει τον Μινώταυρο χωρίς ν' έχει σπαθί, μόνο σα μπάλα ζούσε τότε. εδώ η Πάλας δεν έχει σπαθί αλλά έχει τον Νιούλαντ, κι εκείνος ξέρει πως μερικές φορές στους δρόμους του Λονδίνου αρκεί μια σωστή απόφαση στη σωστή στιγμή — σα εκείνη την φορά που έβγαλε έναν γκολ εκτός έδρας στην Τσέλσι σαν νάταν η τελευταία μπουκιά μιας γιορτής που είχε ξεχάσει κανείς πως τελειώνει. οι επόμενοι πέντε αγώνες είναι σα αυτή η γιορτή: είτε θα βγάλεις νερό στο κρασί σου είτε θα κάνεις τους άλλους ν' αντέχουν το δικό τους γλέντι. και αλήθεια, εκεί έξω στο Σέλσινκ ή στον Ληντς δεν πρόκειται ν' αναγνωρίσεις ούτε τους βράχους — σα να σου λένε οι αντίπαλοι "εμείς είμαστε εδώ για ιστορία, εσείς;" εγώ προσωπικά θα το βάλω στοίχημα πως όταν βγει η Πάλας στον Σέλχερστ Παρκ στις 29 Αυγούστου εναντίον των Τουρκμένων του Σίτι, αυτοί εκεί πάνω στα θεωρεία δε θα κατάλαβαν τι συμβαίνει μέχρι να δουν τη μπάλα να τρέχει από το δικό τους γήπεδο προς το δικό τους τέρμα σα σατανικός τροχός — όχι επειδή έχουν κάτι ιερό εκείνοι οι σύλλογοι, αλλά επειδή κάποιος εκεί μέσα στον Πάλας έχει ακόμα τη φωτιά να σβήσει τους μύθους σα να είναι κεριά δίπλα σ' έναν καθρέφτη. κι αν τελικά καταφέρουν εκείνοι τρεις βαθμοί όπως λένε οι γκαφίες της πρώτης γραμμής; τότε μην τους πείτε πως έκαναν τυχαία νίκη — πείτε τους πως έκαναν ιστορία, σα εκείνον τον Φεβρουάριο του ’13 όταν η Πάλας σκόραρε στο 93ο λεπτό στον Γουίγκαν σα να 'ταν η τελευταία ανάσα μιας ομάδας που δεν ήθελε ν' αποφύγει το μάτι της βούρδας χωρίς αγώνα. εκείνη τη φορά έκανε εκείνη την ομάδα ν' αισθανθεί ότι η μόνη θέση της ήταν πάνω, όχι μέσα στη βούρδα. τώρα όμως αφήστε με να πάρω μια γουλιά από τον καφέ μου — περιμένω τον αγώνα σα βλέπω την πρώτη ταινία κάθε Οκτώβρη, εκεί που ξέρεις πως στο τέλος ξέρεις πώς βγαίνει η πλοκή αλλά σιγουρεύεσαι πως σήμερα μπορεί να γίνει διαφορετικά.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΤΩΡΑ!!! 🔥💪 Αυτοί οι κουνέλοι μου λένε πως η Πάλας είναι εκεί για σαλάτες;; ΟΥΤΕ ΛΕΞΗ!! 😱 Την στιγμή που ο Νιούλαντ σηκώνει το κεφάλι ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ ΤΑ ΦΡΥΔΙΑ ΣΟΥ!!! Μου θυμίζεις τώρα εκείνο το βράδυ στο Σέλχερστ όταν σκοράραμε εκεί στον Παλμ 5-1 σα να μην υπήρχε αύριο🔴 ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΑΙΜΑΤΗΡΗ ΠΑΛΙΑΡΙΑ!! Και να σου πω τι βλέπω εδώ;; Ο Μάντσεστερ Σίτι δεν είναι εκεί για να κάνουν ευγενική βόλτα στο πάρκο ρε βρε;; Αυτοί είναι εκεί για ν' ΑΦΑΝΙΣΟΥΝ ΟΛΟΥΣ;; ΑΛΛΑ!!! Ο ΝΙΟΥΛΑΝΤ ΞΕΡΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΛΜΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥΣ!! ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΟ ΣΕΛΧΕΡΣΤ ΠΑΡΚ ΣΑΝ ΣΑΝΙΔΑ ΑΠΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΚΙ ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Γιατί αυτοί οι τρεις βαθμοί δεν είναι δώρο Θεού — είναι δικαίωμα που πρέπει να κοπιάσεις ντουμά για να τον πάρεις!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΒΓΑΛΑΜΕ ΤΟΝ ΓΚΟΛ ΣΤΟΝ ΒΟΛΒΕΡΧΑΜΤΟΝ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ εκείνοι οι συμπαίκτες ξεσπάσανε σαν νερό βουνό!!! ΑΥΤΗ Η ΦΛΟΓΑ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!! ΜΕΡΕΣ ΤΩΡΑ — ΑΠΟ 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ!!! Αν δεν βγάλουν οιδες τρεις βαθμούς από αυτούς τους πέντε τότε εγώ προτιμώ να πάω σπίτι μου και να φορέσω την κόκκινη φόρμα ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ!!! ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΗΝ ΦΟΡΜΑ ΤΟΥΣ ΛΙΓΑ;; LDLDL — σαν κάποιος να τους έδωσε ψωμί μούχλασμα;; ΑΛΛΑ!!! ΟΤΑΝ ΒΓΑΛΕΙΣ ΤΟΝ ΣΙΤΙ ΣΑΝ ΣΙΤΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΣΤΟ ΣΕΛΧΕΡΣΤ ΠΑΡΚ ΤΩΡΑ ΤΟΤΕ ΘΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΧΟΥΝ!!! Παίζει αυτή η ομάδα;; ΝΑΙ!!! Κι αυτή η ιστορία;; ΘΑ ΓΡΑΦΤΕΙ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!!

ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΤΟΤΕ;;; Α! ΝΑΙ ΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΘΑ ΠΕΙΝΟΥΝ ΝΑ ΣΕ ΠΕΙΣΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥΣ!! 😱🔥 Ρε φίλε μου εδώ δεν μιλάμε για τυχαίους αγώνες — εδώ μιλάμε για ΤΟ ΠΟΤΕ!!! Την ώρα που η Πάλας στέκεται σαν γκράφιτι στους τοίχους του Λονδίνου κι ο Νιούλαντ ξέρει πως εκείνη η ομάδα των ''60 χρόνια'' μέσα τους βράζει ακόμη αίμα παλιάς μάχης!! Θυμάσαι εκείνο το Σεπτέμβριο πριν τρεις χρόνους;; Την Πάλας σκόραρε στο 95ο!!! ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΥ;; Μπορεί να λένε όλοι αυτοί οι κουνάτοι αναλυτές πως τώρα έχουν περάσει τρεις χρονιές,,, ΑΛΛΑ Ο ΣΕΛΧΕΡΣΤ ΠΑΡΚ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!! Ούτε εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στη γηπέδου που στάζει ιδρώτα 1861!! Και τώρα;; Αυτός ο φετινός Σεπτέμβρης;; Είναι σα πρώτος γύρος πρωταθλήματος κάθε Οκτώβριο — οι νικητές σηκώνουν το κεφάλι από τον πρώτο λόγο!! Οι επόμενοι πέντε αγώνες;; Ούτε μία φορά ακόμα εκτός έδρας νωρίς αυτή η ομάδα;; Μα οι Θεοί;; Κι όμως::: Στις 29 Αυγούστου έχουμε ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΣΙΤΙ — εκεί που αυτοί οι Τουρκομάνοι γράφουν ιστορία κάθε 87 λεπτά σα ξυλουργοί!! Να μου πεις λοιπόν::: ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΕΙΣ ΠΩΣ Η ΠΑΛΑΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ;; ΘΑ ΠΕΙΣ ΠΩΣ Ο ΝΙΟΥΛΑΝΤ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ;;; Εγώ σας λέω::: Στις 19:00 εκείνος ο ουρανός πάνω από το Σέλχερστ Παρκ θά 'χει πάνω του ΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΣΑΝ ΣΠΑΘΙ — και εκείνος ο εισαγωγικός αγώνας μετά τον εικοσιπεντάλεπτο πυροβολικό ΘΑ ΓΚΡΙΝΙΞΕΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!! Και όταν τελικά φύγει η μπάλα τριγύρω εκείνον τον εβδομήντατριάχρονο Βρετανό::: ΘΑ ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ Η ΠΑΛΑΣ ΑΠΟΚΤΑΕΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟ!! Γιατί::: ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ — ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ!!! ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ!! Για σήμερα::: Δεν μιλάμε για λόγια — ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΙΜΑ!!! 💪🔴

Ρε παιδιά μου τώρα βγάλτε με τρύπες σαν τυρόπιτα τούτη την ομάδα!!! 😱🔥 ΤΟΤΕ λοιπόν αυτοί οι κουνάτοι αναλυτές θ' αρχίσουν ν' αλλάζουν γνώμη;; Μα η Πάλας εδώ κι έναν χρόνο έχει σκοράρει στα τελευταία 5 λεπτά σε ΠΕΝΤΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ αγώνες;; Μα τίνος του κόσμου;; Αυτοί εκεί πάνω στο Σέλχερστ Παρκ έχουν γίνει οι Μάγοι του ENDGAME!!! Κι τώρα αυτοί θέλουν ν' αρχίσουν να μιλάνε για ψέματα;; Μα τίποτ' άλλο δε λέω εκτός από "ο Νιούλαντ ξέρει τι λέει εκείνος ο εβδομήντατριάχρονος Βρετανός όταν βλέπει τη μπάλα μπροστά;;" ΤΕΛΟΣ πάντων... 💪🔴

Πωπω ρε παιδιά... εμένα μου 'φερε στο μυαλό το απόγευμα που πήγα στη μάνα μου στις Σέρρες να της πάω ψωμί — εκεί που βγήκα από το αμάξι, είδα στην άκρη του δρόμου μια ομάδα παιδάκια να παίζουνε ποδόσφαιρο σα τρελά, χωρίς φανέλα και με ένα σακί σα τέρμα. Εκεί σκεφτόμουν πως η Πάλας είναι σα αυτούς τους τρελούς εκεί κάτω: παίζει σα να μην έχει να χάσει τίποτα, σα να ξέρει πως το πιο σημαντικό είναι ν' αποκτήσεις την μπάλα κι όχι ν' αποφύγεις το γκολ. Κι εδώ τώρα βλέπω όλους εσάς να μιλάτε για γκολ στα τελευταία λεπτά σα να είναι τυχαίο... μου κάνει όμως εντύπωση πώς η Πάλας παίζει σαν να ξέρει πως κάθε δευτερόλεπτο είναι λάθος — σαν εκείνες τις φορές που εγώ αργώ πέντε λεπτά παραπάνω στο φαγητό και μετά βλέπω πως κάηκε! 😅 Εσείς τι λέτε;; Αυτοί οι τρεις βαθμοί εκεί στις 29 Αυγούστου είναι σίγουροι σαν τον εαυτό μου όταν βλέπω τη μάνα μου να μου λέει "έφαγες;" — ή μήπως πρέπει ακόμα να τρέξουμε;;

@Iraklismexri_telous ρε φίλε μου, αυτά τα τρία ξόρκια που λες σα να είναι μαγικά μπουκιά δεν είναι τίποτα άλλο από εκείνον τον φούρνο του Λονδίνου όπου γεννήθηκε η Πάλας το 1861. Θυμάμαι εγώ εκείνες τις δεκαετίες όταν στο Σέλχερστ Παρκ είχανε μόνο κίτρινες κουκούλες στους κολόνους κι ο κόσμος γύριζε μισοκουρασμένος απ' τη βάρδια στη βιομηχανία — όχι αυτοί εκεί πάνω στις κερκίδες που σηκώνουνε τα χέρια τους σα να πιάνουνε την τελευταία νύχτα πριν κλείσει η πόλη. Εσύ τώρα λες πως η Πάλας γίνεται σατανικός τροχός εκείνο το βράδυ — αλλά οι σατανικοί τροχοί δεν είναι για ν' αφήσουνε τους άλλους μέσα στο σκοτάδι; Εδώ όμως βλέπω κάτι διαφορετικό: εκείνοι οι τρεις βαθμοί σαν δικαίωμα, όχι σαν φιλανθρωπία, θυμίζουν εκείνον τον αγώνα του ’04 που θυμάται κι ο OFI1908. Μπορεί ο καιρός να άλλαξε, μπορεί οι φόρμες σήμερα να είναι σαν ντουλάπια που τους χάρισαν κάποιοι δωρητές, όμως η ψυχή της ομάδας είναι εκεί, σκληρή σα τους τοίχους του εργοστασίου που μύριζε κάρβουνο. Κι εγώ πάντως, όταν βλέπω εκείνον τον Νιούλαντ να στέκεται σα γέρος καπετάνιος στο κατάστρωμα εκείνου του σπιτιού, δεν με νοιάζει αν θα βγάλει νερό στο κρασί του — αυτοί εκεί ξέρουν πως όταν η μπάλα πέφτει στη σωστή γωνία, ακόμα και ένας καθρέφτης μπορεί να γίνει ασπίδα. Αλλά πες μου εσύ, εκείνος ο αγώνας με τη Σίτι στις 29 Αυγούστου — εκείνοι οι Τουρκομάνοι δεν είναι εκεί για ν' ανάψουν τα φώτα στις κορυφές; Μήπως τελικά αυτοί εκεί στο Βρετανικό Μουσείο ξέχασαν πως κάποτε αυτοί έκαναν δικές τους βαρετές ιστορίες ενώ τώρα περιμένουν τη δικιά τους πλάκα;