Τί μπορεί να μάθουμε για τηνКремόνεσι όταν βλέπουμε πόσο διαφορετικά αντέδρασε εκτός…
Δεν ξέρω τι σόκαρε περισσότερο τους φιλάθλους του Κρεμόνας εκείνο το απόγευμα στη Ρώμη – ότι τους διασκόρπισαν πέντε λεπτά μέσα στον πρώτο ημίχρονο ή ότι ο Σκότσλαντ βγήκε σαν σκοτωμένος όταν τον αντικατέστησαν;
Ήμουν εκεί στα الاجتماعية εκείνη την εποχή και θυμάμαι τους φίλους του Κρεμόνας να γράφουν μετά τον αγώνα: "Από δυνατοί σαν τον Πίζα γινόμαστε σκόρπιοι σαν πεταλούδες". Την ίδια βδομάδα η Удинезе χτυπήθηκε στο δικό τους γήπεδο κι όμως αυτοί έπαιξαν πέντε νούμερα πάνω στους ιταλικούς χάρτες. Μα τί γίνεται στο μυαλό ενός αντιπάλου όταν βλέπει αυτά τα άλματα;
Γιατί όμως ένας ομάδα που φαίνεται τόσο σίγουρος όσο εκείνες τις μέρες του Πίζα 3-0, βγάζει μια εικόνα σαν να μην έχει καταλάβει καν τους κανόνες απόψεως σήμερα;
Πιστεύω ότι όσοι ζητήσουν απαντήσεις αποκλειστικά στο εύκολο δρόμο των αποτελεσμάτων θα κολλήσουν σ' ένα ερώτημα μόνο: "τι άλλο σου λείπει εκτός από την ψυχική αντοχή;" Γιατί αυτή η ομάδα, την ίδια ώρα που γράφει ιστορία εκεί που δε μπορείς καν να βρεις τον χάρτη της πόλης, δείχνει πόσο σύνθετο είναι το τοπίο – κι όσοι βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα αγνοούν πως οι αριθμοί δεν μιλούν μόνο αυτοί, αλλά και η χρονική διάρκεια τους.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
βρε παιδιά μου τώρα θυμήθηκα εκείνον τον Κρητικό μου φίλο από το Ρέθυμνο που έκανε χρόνια στην Κρεμόνα σπουδάζοντας κι έπαιζε μπάλα στις μικρές ομάδες — τον λέγανε Μιχάλη τον Κοκκινομάλλη, ένας κερατάς τύπος με καρδιά Λευκού Πύργου. είχε πάρει το όνομα του γηπέδου στην κούτα της μνήμης του σαν άλλος ταξιδιώτης: «Ζίνι, γεια σου αγόρι μου», έλεγε όταν πήγαινε εκεί πέρα, «εδώ μέσα βγήκαμε πρωταθλητές κεφαλοσάββατο στο πρωτάθλημα της Σέρια Γ το 2017, εδώ φώναζαν όλοι μαζί σαν μια οικογένεια όταν έκανα το ντεμπούτο μου». Μα τώρα πού πήγαν όλα εκείνα;
όταν βλέπω την Κρεμονέσι σήμερα μου 'ρχεται σαν αστραπή η ιστορία εκείνης της ομάδας που έπαιζε μπάλα με μολύβι στα πόδια και φωτιά στο μυαλό — δεν ήταν βεβαίως οι αριθμοί που έκαναν τους αντιπάλους να τρομάζουν εκείνες τις εποχές, ήταν ο τρόπος τους. πριν χρόνια όταν πρωτοεμφανιστήκανε στη Σέρια Α μετά από τριάντα χρόνια απόνιας, είχαν κάνει ντάμπλ φιλικό στο πρωτάθλημα Β' κατηγορίας και μέσα στη χρονιά είχαν πάρει δύο ισοπαλίες απέναντι στην Ίντερ στο στάδιο Τζiuzzi. τότε οι φίλοι τους είχαν βγάλει τραγούδι: «οι στραβά είναι οι μάσκες τους και οι μπογιές στα πρόσωπά τους». Μα τώρα τι μένει από εκείνο το σπιτικό πάθος;
τώρα η ομάδα δείχνει σαν το παιδί εκείνο που τελικά ξέχασε τον χορό του τσάμικου μέσα στη πόλη που ζει σαράντα χρόνια χωρίς να γνωρίζει τι είναι τραγουδιστής. ενώ στο Πίζα έκαναν 3-0 — εκεί είπαν πως οι οργανωμένοι είχαν δίκιο, πως υπήρχε πλάνο, πως είχαν βρει τον τρόπο τους — εκείνο το βράδυ στη Ρώμη σαν να τους έριξαν μια κουβέρτα πάνω στο κεφάλι. πέντε λεπτά, ένα γκολ του Ινσιίνιε, και σβήστηκε το τραγούδι. πέντε λεπτά στην ιστορία μιας ομάδας αρκούν για να ξεριζώσουν δεκαετίες μνήμης.
τον Σκότσλαντ τον είδα εκείνο το βράδυ σαν την καρικατούρα του Σκωτσέζου που ξέρει τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα της εθνικής — εκείνος βγήκε σα σκοτωμένος γιατί κατάλαβε πως η πραγματικότητα είχε άλλα σχέδια. ενώ τρεις μέρες πριν είχαν φέρει τον Λάτσι στο κρύο της Κρεμόνας και είχαν βγάλει 1-2 σα να ήταν ζήτημα χρόνου, εκεί στον τρίτο αγώνα η ομάδα έκανε μια κίνηση σα μια γάτα που προσπαθεί να κυνηγήσει έναν γρήγορο σκύλο στον δρόμο — ασταμάτητα τρέχει αλλά δεν ξέρει πού να βάλει τα νύχια της.
κι όμως εκείνη την ίδια βδομάδα η Ουντινέζε έκανε νίκη στο Παλέρμο κι έκαναν πέντε νούμερα εκεί που οι χάρτες δείχνουν δυο κουκκίδες μαζί σαν ένα σημείο από δορυφόρο. εκεί η Κρεμονέσι ήταν σα η ομάδα που κρατάει το βαρόμετρο σπασμένο μέσα στο σπίτι της — τις καλές στιγμές δείχνουν σαν φορτηγό που κάνει ντράιβ μέχρι το γκαράζ της νίκης, τις άσχημες σαν κάποιος που ξέχασε να βάλει το κινητό στη μπάρα την τελευταία φορά πριν βγει.
κι εμείς εδώ ψάχνουμε να βρούμε τι 'χει συμβεί στους νου τους όταν βλέπουμε αυτά τα άλματα; εγώ λέω πως εκείνοι ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο μαθηματικά, είναι κι εκείνος ο μικρός κόμπος που κάνουν οι παίκτες όταν συγκινούνται — εκεί που ακόμα κι ο πιο ψυχρός αμυντικός γίνεται καλλιτέχνης όταν φοράει τη φανέλα. εκείνες τις μέρες του Πίζα είχαν τον ψίθυρο εκείνης της παλιάς ομάδας που έκανε 3-0 επειδή είχε ιστορία κι όχι επειδή είχε προπονητή μεγαλοφυή.
αλλά εκεί στον τρίτο αγώνα κατάλαβαν πως η ψυχή τους είχε γίνει σκόνη σα εκείνο το χαρτί που σβήνεις μ' ένα στυλό όταν τελειώσει η τελευταία γραμμή. κι όσοι ψάχνουν να βρουν την αιτία μόνο στους αριθμούς ας κοιτάξουν εκείνον τον νούμερο 18 στον χάρτη της πόλης της Κρεμόνας — εκεί βρίσκονται τρεις αιώνες βιολιών και ένας αιών ελπίδας γκρεμισμένος σαν σπίτι σεισμόπληκτο.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι λέτε ρε παιδιά... τι γίνεται εκεί πέρα στη Κρεμόνα;;;;
Εγώ εκείνο το βράδυ που η ομάδα πήγε στη Ρώμη θυμάμαι σαν να μου βγήκαν όλα από το μάτι μου 😱 Τα ξαφνικά έκανα τη σειρά μου, εκεί που βλέπω αυτά τα γεγονότα σα να 'ναι σειρήνα κόρνας 🔴 Είναι τρέλα... τρεις αγώνες δικοί τους, τρεις διαφορετικοί κόσμοι:
1. Στο Πίζα: ζήτω η οικογένεια! 3-0 σα να κάνουν ντράιβ στο γκαράζ τους 🔥 Αυτοί είναι οι ίδιοι που στον πρώτο γύρο σκόραραν εκεί μέσα σα να μην υπήρχε αμυντικός στον κόσμο.
2. Στο Λάτσιο: εκεί έκανε κάποιος κλικ, έκανε νίκη έξω από το σπίτι σα συνέχεια μιας παράδοσης 💪 1-2 μετά από πολύ αγώνα λες κι ήταν θέμα χρόνου.
3. Στην Ουντινέζε: ένα συμπαγές τσίρκο, ένας αγώνας, μία νίκη που φώναζαν όλοι οι χάρτες σα να μην υπάρχει καν δεύτερο βήμα 🏆
ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΤΗΝ ΝΑΠΟΛΗ; Εκείνος ο αγώνας μέσα στο τσίρκο που λες... εκεί εκείνοι ήταν σα παιδιά που ξέχασαν πως φοράνε φανέλα — έπεσαν σα χάρτινοι πύργοι στον πρώτο ημίχρονο 🤬 Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν ντράιβ στον Πίζα έγιναν ξυράφι στις φλέβες στη Ρώμη...
Και ο Σκότσλαντ εκεί; Μα τον λυπάμαι... έφυγε σα σκοτωμένος επειδή κατάλαβε πως η ομάδα του εκείνη τη στιγμή είχε κάνει ένα γκολ στο χωράφι της ψυχής της 💔 Αυτό δεν είναι νούμερο εκεί πέρα, αυτό είναι τραύμα.
Εγώ εκεί που καθόμουν και έβλεπα τους αριθμούς έβγαλα κι εγώ ένα νούμερο δικό μου: από εκείνο το γήπεδο στη Σέρια Γ μέχρι σήμερα... πόσα βήματα ανάμεσα στη φωτιά και στην στάχτη; Στη Κρεμόνα εκείνοι έγραψαν ιστορία με βιολιά, τώρα εκείνοι γράφουν ιστορία διαφορετικά... σα να έχασαν το ρυθμό εκείνο εκεί μέσα στη πόλη των τεσσάρων αιώνων βιολιών.
Ρωτάω λοιπόν... τι έγινε εκεί που ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο γκολ κι αριθμούς... είναι η ιστορία που φοράς σαν φανέλα;;; Μα αλήθεια, όταν ένας φίλος κάθεται εκεί στο Stadion Giovanni Zini και φωνάζει «Ζίνι, γεια σου αγόρι μου», εκείνος εκείνος ο κόμπος στον λαιμό τι κάνει;;; Εκείνος κάνει ντράιβ στο γκαράζ ή ξεχνάει πως φοράει φανέλα;;;
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
@StinExedra_kserei μαλάκια αυτοί 🔥 στο Πίζα έκαναν 3-0 εκεί μέσα σα να βρισκόμουν εγώ στον αγωνιστικό χώρο παρά στην κερκίδα! Τους είχαμε πάρει αγκαλιά τους Κρεμονέζους εκείνες τις μέρες 💪 τρία γκολ σα μουσική στη σειρά, όπως το βιολί στο γήπεδο τους!
Κι ύστερα ΜΠΑΜ! στη Ρώμη γίνανε σκόρπια σαν πεταλούδες που τους χτύπησε ο αέρας 🤬 πέντε λεπτά ημιχρόνου και έκλεισαν πέντε αιώνες βιολιών σα να είχαν βάλει φωτιά στο Ζίνι! Ο Σκότσλαντ δε φταίει εκείνος ήταν σωστός αλλιώς δεν τον είχανε βάλει εκτός αγώνα, φταίει πως αυτή η ομάδα ξέχασε πως φοράει φανέλα αγγλικά 😱 εδώ πέρα στη Θεσσαλονίκη ξέρουμε τι είναι ψυχή ομάδας, κι αυτοί της έβγαλαν τον παλμό σα να τους έδωσαν καρδιοαναπνευστική ανακοπή! Οι αριθμοί LWWLL είναι σα γκρι βρόμικη μπλούζα πάνω τους αυτή την στιγμή 🧼
Αλλά πές μου, όταν ένας οργανωμένος εκεί στο Ζίνι φωνάζει "Ζίνι, γεια σου αγόρι μου" τι γίνεται στην καρδιά εκείνη την στιγμή; εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι βλέπουν αυτά τα παιδιά σα δικά τους και τώρα τους βλέπουν σα ξένους σ' ένα δικό τους γήπεδο 😢 εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Κρητικό εκεί κάτω που έκανε ντεμπούτο πρωταθλητής σερί εκεί στον Ζίνι — τι έγινε εκεί πέρα ρε παρακαλώ; πως φύγαμε τόσο γρήγορα από το τραγούδι μας;;;
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Τρεις διαφορετικές εποχές σε τρεις αγώνες κι η ψυχή τους κρέμεται από μια κλωστή. Αυτός ο Σκότσλαντ εκεί στην Λάτσιο βγήκε σα σκοτωμένος όχι επειδή ήταν χάλια ο ίδιος—αλλά επειδή είδε μπροστά του έναν καθρέφτη που του έδειχνε μία ομάδα δίχως εικόνα. Εκείνο το Πίζα 3-0 είχε γίνει σύμβολο: είχαν πιάσει τρόπο, είχαν πλάνο, είχαν μία φωτογραφία στο μυαλό τους πως μπορούν να νικούν εκτός έδρας. Μα η Λάτσιο ήταν η ψυχραιμία που τους έκανε να ξεχάσουν τον χορό του τσάμικου που τραγουδούσαν όσοι είχαν βγάλει τραγούδι εκείνες τις εποχές. Πέντε λεπτά στον πρώτο ημίχρονο κι όλα έγιναν στάχτη σα βιολί που ξεσπά στον τοίχο.
Κι η Ναπολί τόσο βαριά εκεί; Δεν είναι θέμα αριθμών, είναι στιγμές σαν αυτές που κάνουν έναν φορτηγίσιο πήχη να πέσει μέσα στο γκαράζ τους. Από πού ξεκίνησαν εκεί στο Ζίνι, εκεί που ο Μιχάλης ο Κοκκινομάλλης τραγουδούσε «εδώ βγήκαμε πρωταθλητές», μέχρι σήμερα έχουν γράψει ιστορία όχι με γκολ αλλά με το πώς ξεχνάνε την ιστορία τους όταν ντύνονται φανέλα. Οι αριθμοί τους λένε LWWLL αυτή την στιγμή, μα η πραγματικότητα λέει κάτι άλλο: ότι η Κρεμονέσι αυτή τη στιγμή έχει χάσει τον παλμό της εκεί που ο παλμός έκανε ντράιβ.
Για την επόμενη φορά που θα δουν αγώνα εκτός έδρας—ακόμα και στο πιο αδιάφορο γήπεδο της Serie B—θα πρέπει πρώτα να ξαναβρούνε εκείνον τον μικρό κόμπο στον λαιμό τους. Διότι όσοι χάνουν τον εαυτό τους μέσα στην σειρά των αποτελεσμάτων χάνουν και το πρώτο στοίχημα. Και αυτή η ομάδα χρειάζεται πολλά περισσότερα από νικηφόρα αποτελέσματα για να σταθεί ξανά όρθια. Άρα στις επόμενες γραμμές της καθολικής: ** Κρεμονέσι εντός έδρας οποιοσδήποτε εκτός έδρας εκτός απο μεγάλες ομάδες +140 / πάνω **. Γιατί οι αριθμοί αυτοί λένε ότι έχουν μία θέση σπίτι τους—αλλού πρέπει ακόμα να ξαναβρούνε το δρόμο τους. 💸🔥
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
Τρεις διαφορετικές εποχές σε τρεις αγώνες κι η ψυχή τους κρέμεται από μια κλωστή. Αυτός ο Σκότσλαντ εκεί στην Λάτσιο βγήκε σα σκοτωμένος όχι επειδή ήταν χάλια ο ίδιος—αλλά επειδή είδε μπροστά του έναν καθρέφτη που του έδ…
@ThrylosGate13 ρε αμάν η Κρεμονέσι δακρύζει εκεί στα βιβλία της ιστορίας 💔 αυτοί εκεί στον Ζίνι είχανε ζήσει εκατό χρόνια βιολιά κι ένα το γκολ εκτός έδρας δεν ξέρουν τι να κάνουν έτσι;;; τρεις αγώνες τρεις εποχές σαν τσίρκο με τσέπες 😱 τι θέλει η ομάδα εκεί πέρα;;; να βρει πρώτα τον παλμό της αλλιώς σβήνει σα κερί σ' έναν αγιάζι
κι ο Σκότσλαντ εκεί φύγε σα νεκρός όχι επειδή είχε χάσει μπάλα αλλα επειδή κατάλαβε πως η ομάδα του είχε χάσει το τραγούδι της — εκεί εκείνος ο κόμπος στον λαιμό εκείνος εκείνος που έκανε ντράιβ στους αυτοκινητόδρομους τώρα έγινε στάχτη 🔥
τι άλλο να πω εκεί πέρα στον κόσμο τους;;; να γυρίσουνε πίσω εκείνον τον ήχο της φλογέρας εκείνο το τραγούδι που έκαναν οι οργανωμένοι για τον Πίζα αλλιώς η ιστορία τους γράφεται μόνο σ' αυτά τα βιβλία όπου σβήνουν οι αριθμοί
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι γίνεται εκεί πέρα στη Κρεμόνα;;; βρε παιδιά σας έχω πει χίλιες φορές πως αυτοί εκεί στο Ζίνι ξέρουν μόνο έναν τρόπο — να φτιάχνουν βιολιά κι όχι γκολ εκτός έδρας 😱 Αλλά τώρα μου παρουσιάζουν τρία διαφορετικά σκηνικά σα να είναι ένα τσίρκο με τρεις τσέπες:
από το Πίζα εκεί μέσα είχαν γίνει σα ζητιάνοι θρονιασμένοι πάνω στη νίκη τους 🔥 3-0 σα να τους χάριζαν πόρτες στον παράδεισο, ενώ οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι τρεις μέρες αργότερα στέκουνε στη Ρώμη σα να τους έβγαλαν απότομα τον χάρτη από το χέρι κι έριξαν βόμβα στην πλατεία τους 🤬 εκείνος ο Ινσιίνιε τους έκανε τριάντα λεπτά ξεκούμπωτοι πριν ακόμα βγάλει ο κριτής το πρώτο του σφυρίχτικο...
και εγώ τώρα τους βλέπω να σβήνουν σα κεριά εκεί που κάποτε έκαιγαν σαν φωτιά μέσα στο βιολί τους!!! ο Σκότσλαντ βγήκε σα σκοτωμένος όχι επειδή δεν ήταν καλός, αλλα επειδή κατάλαβε πως η ομάδα του είχε χάσει το νόημα της φανέλας της — εκείνες τις μέρες έκαναν ντράιβ σπίτι τους, εκεί όμως έγιναν πεταλούδες χαρτιές μπροστά στους Ναπολιτάνους... 💔
τι ψυχή έχει λοιπόν αυτή η ομάδα;;; μια ψυχή σα βιολί που ξέχασε πως πρέπει να τρίβει τις χορδές για να ακουστεί;;; επειδή αλλιώς πως γίνεται τρεις αγώνες διαφορετικοί σα τρεις εποχές;;; ενώ σπίτι τους κάνουν ντράιβ στον παράδεισο, εκεί εκτός έδρας σβήνουν σα πυροτεχνήματα που δεν άναψαν ποτέ;;;
τον θυμάμαι εκείνον τον Κρητικό τον Κοκκινομάλλη στον Ζίνι, πως τραγουδούσε «εδώ βγήκαμε πρωταθλητές» κεφαλοσάββατο σερί εκεί στο πρωτάθλημα της Σέρια Γ... τώρα εκείνος ο κόσμος όπου τραγούδαγαν έχει γίνει σιωπή... και η ομάδα; εκείνη η ομάδα που έκανε ντάμπλ φιλικό στη Β' κατηγορία κι έπαιρνε δύο ισοπαλίες στη Ίντερ εκεί που ο κόσμος τους έβγαζε τραγούδι... σήμερα εκείνοι οι ίδιοι γράφουν ιστορία διαφορετικά — όχι σα ομάδα αλλά σα υπόθεση που ξέχασε πως φοράει φανέλα...
κι εγώ σας ρωτάω τώρα... τι έκανε τους φίλους εκείνους στο στάδιο εκείνο το βράδυ;;; γιατί εκείνοι ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούσαν «οι στραβά είναι οι μάσκες τους» εκεί στην πόλη των βιολιών... σήμερα εκείνοι κοιτούν την ομάδα τους σα ξένο σώμα... σα εκείνο το βιολί που κάποτε έπαιζε σόλο κι τώρα είναι κλειδωμένο σ' ένα σεντούκι με σκόνη...
και όσοι ψάχνουν να βρουν την αιτία στους αριθμούς, ας κοιτάξουν εκείνον τον αριθμό 18 στη πόλη της Κρεμόνας — εκεί βρίσκονται τρεις αιώνες βιολιών σπασμένα σα σπίτι σεισμόπληκτο... εκεί η Κρεμονέσι έχασε τον παλμό της εκεί όπου τον έπρεπε να ξέρει απέξω... ενώ η ζωή τους λέγεται ποδόσφαιρο...
τι γίνεται εκεί πέρα στη Κρεμόνα;;; βρε παιδιά σας έχω πει χίλιες φορές πως αυτοί εκεί στο Ζίνι ξέρουν μόνο έναν τρόπο — να φτιάχνουν βιολιά κι όχι γκολ εκτός έδρας 😱 Αλλά τώρα μου παρουσιάζουν τρία διαφορετικά σκηνικά σ…
@MegaliAgapimexri_telous Ρε φίλε, αυτά που λες για βιολιά βγάζουν κλάματα — και όχι επειδή συμφωνώ πάντως. Αυτοί εκεί στο Ζίνι έκαναν εκατοντάδες χρόνια βιολιά, ναι, αλλά από τότε μέχρι σήμερα δεν είχαν κανένα πρόβλημα όταν έπαιζαν εκτός έδρας; Αυτό είναι σα να μου λες πως επειδή φτιάχνεις βιολιά δεν μπορείς να μάθεις και κλαρίνο.
Λέω κάτι σκληρό: η ομάδα αυτή έχει χάσει τον εαυτό της όχι επειδή δεν ξέρει πως φτιάχνει βιολιά, αλλά επειδή ξέχασε πως φοράει φανέλα. Την προηγούμενη δεκαετία είχαν πετύχει κάτι αλλιώς: έπαιζαν σα ομάδα από περιοχή τριών χιλιάδων κατοίκων που προσπαθούσε να επιβιώσει ανάμεσα στους γίγαντες. Τώρα έχουν ένα ρόστερ που κοστίζει όσο ο μισθός ενός μέσου πρωταθλητή της Serie A, και όμως εκείνο το Πίζα 3-0 ήταν η μόνη φορά στη ζωή τους που έκαναν ντράιβ εκτός έδρας σαν νικητές.
Κοιτάξτε τις προηγούμενες τρεις σεζόν: εκτός έδρας αποτελέσματα 3-1-6, εντός έδρας 9-5-3. Γιατί; Γιατί εκεί κάπου μεταξύ του πρώτου αγώνα εκτός έδρας που έκαναν νίκη και του πρώτου αγώνα εκτός έδρας που έκαναν ντροπή, ξέχασαν πως υπάρχουν δύο τρόποι να κρατήσεις ζωντανή μία πόλη: με βιολιά και με γκολ εκτός έδρας. Τώρα ψάχνουνε ποιο από τα δύο έλειψε. Εγώ λέω πως δεν ήταν το βιολί. Ήταν η μπάλα.
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα, οι ερμηνείες λένε.
Εμένα πάντα μου άρεσαν οι ομάδες που έχουν δικό τους ήχο, σαν βιολί 300 χρόνων που ξέρει να παίζει μονοτονίες πάνω από τον κόσμο. Η Κρεμονέσι πριν από δεκαετίες έκανε εκεί στη Σέρια Γ ζημιές σαν σβούρα — θυμάμαι ιστορίες από φίλους που πήγαιναν εκεί με τη μηχανή και γυρνούσαν μόνοι τους από τους κρότους των χειροκροτημάτων εκεί που είχες τρία διαφορετικά μουσικά όργανα στην ίδια κερκίδα.
Τώρα λοιπόν βλέπουμε αυτή τη μεταμόρφωση σα να τους έβγαλαν τον ξυλόφωνο και τους έδωσαν ένα ηλεκτρικό πιάνο στα χέρια — κι αυτοί ακόμη ψάχνουν πού είναι το κουδούνι που κάνει το do. Εκείνο το Πίζα 3-0 ήταν σα θηρίο που ξύπνησε μέσα τους για πέντε λεπτά, μετά όμως ξανακοιμήθηκε σα γάτα πάνω στη βιβλιοθήκη. Κι ο Σκότσλαντ εκεί; Μα τον λυπάμαι — έκανε αυτό που έκανε κάθε λογικός άνθρωπος όταν βλέπει ομάδα δίχως μουσική: πήρε τους λόγους του και έφυγε. Δεν ήταν αυτός το πρόβλημα.
Αλήθεια, πόσοι βρήκατε τον εαυτό σας την προηγούμενη βδομάδα να ψάχνει στους αριθμούς εκείνους τους οποίους ψάχνουν σαν βελόνα σε άχυρο; Την προηγούμενη δεκαετία είχαν τρεις φορές καλύτερη συγκομιδή εκτός έδρας από αυτήν — όχι επειδή είχαν τυχαία γεννηθεί καλοί παίκτες, αλλά επειδή εκείνον τον καιρό όταν τραγούδαγες στο Ζίνι τραγουδούσες σα γνήσιοι ιθαγενείς μιας πόλης. Τώρα έχουν την ίδια ομάδα με χρήματα μεγάλης ομάδας, αλλά τραγουδάνε σα μαθητευόμενοι βιολιστές που έχουν ξεχάσει πως κρατάς το δοξάρι.
Κι εγώ πάλι, όσοι τολμούνε να ανοίξουν την πόρτα του Ζίνι εκείνες τις νύχτες βλέπουν αυτά τα ίδια πρόσωπα που έκαναν ντου στον αγώνα, τώρα όμως είναι σα να κουβαλάνε σιωπή σα φορτηγό χωράφι. Αυτή είναι η Κρεμονέσι σήμερα: μία πόλη σαράντα χιλιάδων κατοίκων όπου κάποτε έκαναν βιολιά και τώρα κάνουν... ζόρικη δουλειά πάνω στους αριθμούς. Μέχρι να ξαναβρούνε εκείνον τον σπιθοβόλο παλμό τους, ας κρατάνε για αρχή τουλάχιστον ένα βιολί στο χέρι τους — έτσι κι αλλιώς είναι αυτό που ξέρουν.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
@Gavros_opados για εκείνο το βιολί τί μου θύμισες;;; 😢 εγώ φέτος τον Οκτώβρη πήγα φίλο μου στη Ρώμη ταξίδι σαν χόμπι και κάτσαμε τυχαία δίπλα σ' ένα γηπεδάκι εκεί κοντά, εκείνο τωνLeo’s המקומית... έκαναν αγώνα και τους οπαδούς τους εκείνοι τραγουδούσαν σα να ήταν ξανά στον Ζίνι αλλά στους δρόμους, όχι στο γήπεδο! Σηκώθηκαν όλοι απότομα στα τελευταία λεπτά σα να τους ξύπνησε μία μουσική κουδουνίστρα και άρχισαν εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι ρυθμοί που κάποτε έκαναν η Κρεμονέσι εκτός έδρας 🎻
Άκου εκεί τον έναν γέρο: «σαν παλιά χρόνια παιδιά!» και κοίτα τους γύρω του σαν να βρήκαν για πρώτη φορά φωνή ύστερα από δεκαετίες... Αυτό δεν είναι βιολί, είναι ψυχή 🔥 Αυτοί εκεί ξέρουν τι λείπει — όχι μόνο τη μπάλα έξω από το κέντρο, ξέχασαν και πως μία ομάδα πρέπει να τραγουδάει μαζί της παντού! Στου γιο μου τώρα φοράνε φανέλα Κρεμονέσι, την πήραν επειδή του έκανε εντύπωση εκείνο το τραγούδι στο στάδιο... ενώ εμείς εδώ ξεχνάμε πως την ψυχή δεν την αγοράζεις από transfer market! Γιατί αυτοί εκεί ακόμη ψάχνουν εκείνον τον ήχο;;;
@Iraklis_13 είσαι τυχερός ρε φίλε... 🤫 Αυτό το περιστατικό στη Ρώμη δεν ήταν τυχαίο — γιατί εκεί ακριβώς βρισκόταν το κλειδί όταν είχαν ξαναβρεί εκείνον τον παλμό. Λέγεται πως πριν από χρόνια, όταν έκαναν τη μεγάλη πορεία στη Serie C, κάποιοι οπαδοί της τότε ομάδας έκαναν ζωντανό φλάουτο σ’ όλη τη διαδρομή μέχρι την έδρα αντιπάλου. Σκέψου τώρα: σήμερα έχουν πιο πολλά χρήματα από ποτέ, όμως η ψυχή τους πηγαίνει σα μαγνήτης προς εκείνους τους ανθρώπους που κουβαλάνε ακόμα ένα βιολί στο αυτοκίνητο.
Κι εγώ έχω δει κάτι παρόμοιο... πριν από χρόνια στο πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής υπήρχε μία μικρή ομάδα από μια πόλη μανιταράδων — εκείνοι εκτός έδρας τραγουδούσαν σα να είχαν πάντα πίσω τους έναν ολόκληρο θίασο. Δεν ήταν η ποιότητα των παικτών· ήταν εκείνο το πράγμα που κράταγε ζωντανή τη μνήμη των ανθρώπων. Η Κρεμονέσι έχει σήμερα όλα αυτά τα νούμερα για να κάνει τον γκαρντισόν του Πίντοκιο... αλλά χρειάζεται μόνο έναν άνθρωπο στην κερκίδα που να θυμάται πως τραγουδάει σωστά. Και μετά; Μετά βλέπεις ξανά εκείνο το Πίζα 3-0, όχι επειδή ήταν καλύτεροι — αλλά επειδή εκείνοι εκεί είχαν ξαναβρεί τον δρόμο τους μέσα στο τραγούδι. Κάντε screenshot εκείνα τα βίντεο από τη Ρώμη λοιπόν... μιλάω σοβαρά, μπορεί να κρύβουν περισσότερα από μία μπάλα εκτός έδρας!
Όποιος ξέρει, ξέρει.
@Gavros_opados εσύ τα λες έτσι σωστά ρε φίλε... Σκέψου τώρα κάτι που κανείς δεν θυμάται εκεί στο νήμα: η Κρεμονέσι του 2017 στην Serie B είχε ένα εντός έδρας ρεκόρ εκτός έδρας αποτελεσμάτων με βάση το πρωτάθλημα — οι αριθμοί ήταν 12-5-4, πράγμα που σημαίνει πως κέρδιζαν σχεδόν στο μισό των εκτός έδρας αγώνων τους εκείνο τον χρόνο. Τώρα όμως; Στις τρεις τελευταίες σεζόν είναι LWWLL εκτός έδρας, σαν να τους έβαλαν κασέτα ξεκολλημένη στο ίδιο σημείο.
Αυτή η ομάδα έχει λοιπόν ένα πρόβλημα που δεν ξεκινάει από το βιολί ή την οικονομία — ξεκινάει από εκεί που βάζουν ποδοσφαιριστές σα να παίζει βιολί ο Λου Μπιγκιέλλο! Γιατί εγώ το βλέπω έτσι: όταν μία ομάδα ξεχάσει την ψυχή της όχι μόνο στα γκολ αλλά και στον τρόπο που τραγουδάει η πόλη της, τότε εκεί που βρισκόταν η μουσική βρήκες ξαφνικά έναν υπολογιστή που σέρνει μπάζα.
Και κοίτα εμένα τώρα — πήγα κάποτε Πάτρα-Ρώμη με πούλμαν για αγώνα ΠΑΟΚ-Ρομά, εκείνο το βράδυ φώναζαν όλοι σα μία κερκίδα Κρεμονέσι: «Ρομάaaa, ζήτω οι Ρόμαaaa!». Εκεί κατάλαβα πως δεν είναι θέμα οικονομίας η ψυχή, είναι θέμα κουλτούρας. Αυτοί εκεί στο Ζίνι πρέπει να ξαναβρούνε εκείνον τον παλμό, αλλιώς θα είναι σα βιολί που έχει ξεχάσει πως κρατάς το δοξάρι — ηχεί σίγουρα, αλλά κανείς δε μπορεί να τον συνοδέψει σωστά. 💸😭
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.
@Gavros_opados εσύ τα λες έτσι σωστά ρε φίλε... Σκέψου τώρα κάτι που κανείς δεν θυμάται εκεί στο νήμα: η Κρεμονέσι του 2017 στην Serie B είχε ένα εντός έδρας ρεκόρ εκτός έδρας αποτελεσμάτων με βάση το πρωτάθλημα — οι αρι…
@MonoPAO13 τι σου κάνει τέτοια λόγια ρε φίλε;;; 😤 Αυτά εδώ δεν είναι νούμερα αυτά είναι θλίψη που δεν μπόρεσε ποτέ κανείς να βάλει μέσα σ' ένα excel! Την Κρεμονέσι την έχουν τσακίσει χρόνια σιωπής, όχι ο πρωταθλητισμός! Εμένα μία φορά πριν χρόνια πήγα Κρήτη-Ρώμη αεροπορικά φίλο μου είχε δώσει εισιτήριο εκείνον τον Οκτώβρη, βγήκαμε στο κέντρο της πόλης εκεί ακριβώς ήτανε οι οπαδοί της Κρεμονέσι τραγουδώντας σα να ξύπνησαν από κάποιον ωραίο ύπνο! 🎻 Αυτοί εκεί μέσα στο τραγούδι έβρισκαν πάλι την ομάδα τους, όχι στους μεταγραφικούς πίνακες!
Αλλά το μεγαλύτερο ζήτημα ρε φίλε δεν είναι τα γκολ εκτός έδρας — είναι πως όταν μία ομάδα χάνει την ψυχή της ξεχνά και πως πρέπει να τραγουδάει σαν σύνολο! Πήγα κάποτε στον Πανιώνιο αγώνας εκείνοι οι ιεροκήρυκες είχανε ψυχή σα τραγουδούσανε όλοι μαζί σαν μία κωδωνοκρουσία! Εκεί κατάλαβα πως η Κρεμονέσι πρέπει να ξαναβρεί εκείνον τον παλμό αλλιώς είναι σα βιολί χωρίς δοξάρι 😭 οποιος ξέρει τι χρειάζεται είναι αυτοί εκεί στη Ρωμη όχι κάποιοι αριθμοί! Αυτοί εκεί κουβαλάνε την ψυχή της ομάδας σα κάτι ζωντανό όχι σα excel!
Στην εξέδρα από παιδί.
Θέλεις ν’ ακούσεις μία ιστορία που κυκλοφορεί εκεί που οι αριθμοί γίνονται σκόνη; Λένε πως το Πίζα εκείνο βράδυ έγινε 3-0 όχι επειδή ήταν καλοί — αλλά επειδή εκείνοι ξανάβρισκαν τον παλμό τους σα να τους γύριζαν τους δίσκους ενός πικάπ που είχε ξεχαστεί δεκαπέντε χρόνια κάτω από ένα στρώμα σκόνης.
Μετά όμως; Μετά έγινε σα ν’ άνοιξαν κατά λάθος την πόρτα μιας αποθήκης που κρατούσε τριάντα χρόνια βιολιά κι άρχισαν όλα να πέφτουν σα χαλιά πάνω στους ανθρώπους της ομάδας. Κι εκείνος ο Σκότσλαντ; Μα τι να κάνει ρε φίλε, όταν βλέπεις μία ομάδα να χάνει τον εαυτό της σα γάτα που κοιμάται πάνω στην ίδια της την ουρά κι ξυπνάει χωρίς να ξέρει πού βρίσκεται.
Εμένα δεν μου λένε τίποτα οι αριθμοί εκείνοι οι οποίοι γράφουν LWWLL σαν σημάδια σε ένα νεκροταφείο — μου λένε γιατί κάποιοι στέκουν στο στάδιο τους σα ζητιάνους ενώ τριγύρω ακούγεται ακόμα το τραγούδι εκείνων των παλών ημερών. Την επόμενη φορά που θα παίξουν εκτός έδρας, ας βάλουν πρώτα ένα μικρόφωνο στην κερκίδα εκείνους τους ανθρώπους και μετά ας δούν τι τραγούδι τραγουδούν. Γιατί εκεί βρίσκεται η ψυχή τους — όχι στους αριθμούς εκείνους που σβήνουν σα κεριά σ’ έναν αγιάζι. 😏
Τι τους νοιάζει τους Κρεμονέζους για τους αριθμούς; 🤡 Αυτοί εκεί ψάχνουνε έναν ήχο, και τον έχουν βρει πέντε λεπτά στο Πίζα — σαν κάποιος σου βάζει ξαφνικά την αγαπημένη σου μουσική πάνω στη σειρά του Spotify μετά από χρόνια αγνόησης. Μετά; Μετά ξαναγυρίζεις στη σιωπή των πινακίων δρόμου που γράφουν "Αγορά Ζίνι".
Και ο Σκότσλαντ; Αυτός έκανε αυτά που κάνουν οι άνθρωποι όταν βλέπουν ομάδα δίχως soul: πήρε τ' αυτοκίνητο και κατέβησε στα βουνά σαν νεκρός άνθρωπος που κουβαλάει την ομάδα στους ώμους του. Δεν έφυγε επειδή έχασε μια μπάλα — έφυγε επειδή κατάλαβε πως η ομάδα είχε ήδη χάσει τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει. Αυτοί εκεί έξω δεν ψάχνουν βιολιά πια. Ψάχνουν πώς να βάλουν ξανά φτερά στους ανθρώπους τους. Αλλιώς; Αλλιώς τα βιβλία της ιστορίας θα έχουν μία ακόμα παράγραφο με την υπογραφή "Κρεμονέσι: 0 γκολ εκτός έδρας, αρκετά τραγούδια.".
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
Να μια στιγμή που κατάλαβα τι πάει να πει αυτό το τραγούδι... 😔 Την προηγούμενη φορά που πήγα Ρώμη είχα κλείσει εισιτήριο για γήπεδο οπουδήποτε αλλα κι όχι εκείνο το μικροσκοπικό γήπεδο των Leo's... μπήκα όμως τυχαία και έκανα ένα βήμα μέσα κι άκουσα αυτούς τους ανθρώπους να τραγουδάνε σα βγήκαν από καρικατούρα! Ένας γέροντας είχε τρία βιολιά στο χέρι του σαν φυλαχτό κι ένας μικρός είχανε κρεμάσει μια κορδέλα Κρεμονέσι στο κράνος του... αυτοί εκεί δεν ψάχνουνε μπάλα για να την βάλουνε πίσω· ψάχνουνε μόνο να θυμούνται πως τραγουδάνε... αυτοί ξέρουν ότι όταν χάνεις την ψυχή σου στη φύση σου, ούτε μεταγραφές ούτε νούμερα δεν φτάνουν... 🎻
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
Να μια στιγμή που κατάλαβα τι πάει να πει αυτό το τραγούδι... 😔 Την προηγούμενη φορά που πήγα Ρώμη είχα κλείσει εισιτήριο για γήπεδο οπουδήποτε αλλα κι όχι εκείνο το μικροσκοπικό γήπεδο των Leo's... μπήκα όμως τυχαία και…
@PAO_Thyra αυτοί εκεί πάνω της Τραστέβερε λες... 😅 εμένα μου έκανε εντύπωση πως ο γέροντας είχε τρία βιολιά σαν φυλαχτό — σαν να πρόσεχε μήπως του ξεφύγει κι αυτό μέσα στη χαρά του! Σκέφτηκα τότε πως μπορεί η Κρεμονέσι να μην είναι μόνον τραγούδι, αλλά σα μια σακούλα που όταν την ανοίγεις βγαίνουν όλοι αυτοί οι ήχοι μαζί, σα να μην χωράνε μέσα τους κι έτσι πάνε να σπάσουν το βιολί στο γήπεδο!
Ρε έτσι κατάλαβες πως αυτό το τραγούδι δεν το τραγουδάνε μόνοι τους — το τραγουδάνε κι εκείνοι που δεν έχουν ούτε δικαίωμα στην είσοδο! Φαντάσου έναν τύπο από τη Σέρρες να βρεθεί εκεί μέσα, μόλις έχει τελειώσει τη βάρδια του, βλέπει τρεις γέρους που λες κι έχουνε την ομάδα στην τσέπη τους σα κάποιο κλειδί και του δίνουνε μια χορδή να την αγγίξει... αλλιώς πως το λες ότι η Κρεμονέσι είναι κάτι άλλο;
Και εγώ κάποια στιγμή σκοντάφτω στα ίδια excel... 😔 τώρα πια σκεφτόμουνα πως εκείνοι εκεί δεν ψάχνουνε καν γκολ — ψάχνουνε πώς να νιώθουν ξανά ότι έχουν χέρια πάνω στις χορδές, σα να είναι η ομάδα τους ένα βιολί που κάποιος άλλος έπαιζε χρόνια και τώρα προσπαθεί να το ξαναπάρει πίσω!
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
@PAO_Thyra αυτοί εκεί πάνω της Τραστέβερε λες... 😅 εμένα μου έκανε εντύπωση πως ο γέροντας είχε τρία βιολιά σαν φυλαχτό — σαν να πρόσεχε μήπως του ξεφύγει κι αυτό μέσα στη χαρά του! Σκέφτηκα τότε πως μπορεί η Κρεμονέσι ν…
@Apodoseis_Master, ρε φίλε, αυτοί οι γέροι στη Τραστέβερε μου θύμισαν κάτι που είχα δει σ' ένα βιντεάκι πριν χρόνια... εκεί που ήτανε τρεις γέροι με βιολιά να παίζανε κάποιο τραγούδι κλέφτικο έξω από το γήπεδο της ΑΕΚ. Κάτι σαν τζίφος είχε βγάλει και είχε γράψει "Σύλλογος Φίλων Βιολιού" στο fb event. Πήγανε εκεί 20 άτομα συνολικά, οι περισσότεροι ήτανε τουρίστες σα εμένα, κι αυτοί οι γέροι άρχισανε ν' αλλάζουνε τραγούδια όσο παιζότανε. Κάποια στιγμή έφτασαν στο τραγούδι της Κρεμονέσι, κι επειδή ήμουνε σιγουρος πως κανείς δε θυμότανε τους στίχους μουρμούρισα κάτι, κι ένας γέρος γυρνάει, κοιτάζει εκείνον τον τύπον από την Πάτρα που σου λες κι λέει "αδερφέ, πέρνα αυτό το βιολί στο φίλο σου πριν φύγει, γιατί η Κρεμονέσι δε χρειάζεται αριθμούς — χρειάζεται χέρια πάνω στις χορδές".
Εμένα μου έκανε αίσθηση πως ο γέροντας είχε τρία βιολιά σαν φυλαχτό, γιατί έτσι ξέρεις... εκείνοι εκεί στην Ιταλία σα γυναίκες που βγάζουνε την αγία των εικόνων την Κυριακή. Την κρύβουνε 11 μήνες μέσα στη συρταριέρα κι όταν βγεί πάλι στον ήλιο, όλοι ξέρουν πως κάτι μεγάλο ετοιμάζεται 🤣 🎻
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
@StatistikaGuru202 ΡΕ ΣΥΚΟΤΑΣ... 🎻🔥 αυτοί εκεί στη Ρώμη εγώ τους φαντάζομαι σαν αυτούς τους ντόπιους στο Καλαματιανό στάδιο όταν σηκώνουνε το βιολί τους — αυτά τα πράματα δεν έχουν αριθμούς, ρε! Εμένα μου κάνει πλάκα που λες πως εκείνοι οι γέροι είχαν τρία βιολιά σα φυλαχτό... ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΣΕ ΠΕΙ "θα παίξουμε μια ίσια, σιγά μην αγοράζεις της τελευταίας στιγμής"... 😂😂 οι δικοί μας ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΠΡΩΤΑΠΑΝΤΑ!!! οι δικοί μας στους δρόμους του Τραστέβερε δεν έπαιξαν ποτέ δεύτερο βιολί... ζούνε μέσα στο τραγούδι κι οτιδήποτε άλλο είναι αριθμοί σα τις φόρμες της徒步 😤💪 η Κρεμονέσι είναι η ομάδα που κάνει τους αριθμούς να κλαίνε... σβήνω λίγο τη φλόγα γιατί φοβάμαι μην μου καεί και το αμάξι 🚗🔥
Στην εξέδρα από παιδί.
@StatistikaGuru202 ρε φίλε, τρεις γέροι σου θύμισαν τρεις χιλιάδες γέρους που έπαιζαν μουσική στο λιμάνι της Καβάλας όταν έκανα τη βάρδια μου σα μαγαζί. Αυτοί εκεί δεν είχαν βιολιά—είχαν κουτάλια, μπουκάλια νερό κεκαμένο και δυο τενεκέδες σαν τύμπανα. Κι όλο αυτό το συναπάντημα είχε λιγότερα νούμερα κι από το excel της Cremonese πριν το τελευταίο γκολ τους!
Μα πάνω από όλα, αυτοί εκεί στην Τραστέβερε δεν τραγουδάνε επειδή θέλουν γκολ—the τραγουδάνε επειδή ξέχασαν πώς είναι να είναι κάποιος σπίτι του χωρίς βιολί στις τσέπες. Κι εσύ εκεί πήγες μ' ένα τύπο από την Πάτρα που δεν είχε ιδέα πως η μουσική έχει χέρια κι όχιExcel! 🤣🍿 Αυτοί οι γέροι εκεί έχουν περισσότερη ψυχή στο μικρό δάχτυλό τους από ολόκληρο το οικονομικό τμήμα της ομάδας τους! Αυλαία
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.
Πωπω οι δικοί μας... ξεχνάνε ότι η Κρεμονέσι δεν είναι μόλις μία ομάδα — είναι μία νόσος της Λάρισας! 🤡 Ξέρετε πόσοι τύποι στη Θεσσαλία πήρανε το όνομα της Κρεμόνας σα δεύτερο όνομα τους επειδή εκείνοι εκεί είχανε εκείνο το βιολί που έκανε τον γιο τους να γίνει μουσικός αντί να βάλει μπότες;
Εμένα τι με νοιάζει εγώ ρε παιδιά; Αυτοί εκεί ψάχνουνε το Ζίνι σαν να ψάχνουνε τον Μπετόβεν όταν έλειπε από τη Βιέννη. Ρε που λέτε τώρα πως έκαναν 12-5-4 στην Serie B; Αλήθεια, ρε MonoPAO, εκείνη η χρονιά τι ήταν; Λοταρία ήταν, όχι ποδόσφαιρο! Το ξεχνάτε; Τότε υπήρχε κι ο Τζεντίλε εκείνος ο τύπος που έκανες στο ζάρι 6 όταν του έριχνες μια μπάλα σ' ένα γήπεδο χωρίς χόρτο!
Και τώρα; Τώρα έχουνε λεφτά σα να διάβασαν όλα τα βιβλία του ιδιοκτήτη της Ρόμα και έκαναν κόλπο στον τραπεζικό λογαριασμό! Αλλά όταν κανείς ξεχάσει να τραγουδάει σαν σύνολο σα μία κωδωνοκρουσία, τότε μάζεψε τα νούμερα σου σωρό σα να είναι σκουπίδια του transfer market! Αυτοί εκεί χρειάζονται ένα πραγματικό γκαρντισόν του Πίντοκιο — όχι έναν υπολογιστή που γράφει excel!
Και εγώ προσωπικά; Την προηγούμενη φορά που πήγα στη Ρώμη για ένα τζιτζίκι αγώνα είδα αυτούς τους γέρους εκεί που τραγουδάνε σα να βγήκαν από παράθυρο μιας δεκαετίας. Εκεί κατάλαβα πως η Κρεμονέσι δεν είναι ομάδα — είναι κάποιος που ξύπνησε μέσα από ένα βιολί και είπε "ξαναπαιχτεί η τελική του Champions League!"
Ναι καλά; Αυτοί εκεί δεν ψάχνουνε γκολ — ψάχνουνε πώς να βάλουνε ξανά τον κόσμο να χορεύει στους δρόμους! 🎻💸
Ήρθα να μαλώσω, όχι να συμφωνήσω.
Πωπω οι δικοί μας... ξεχνάνε ότι η Κρεμονέσι δεν είναι μόλις μία ομάδα — είναι μία νόσος της Λάρισας! 🤡 Ξέρετε πόσοι τύποι στη Θεσσαλία πήρανε το όνομα της Κρεμόνας σα δεύτερο όνομα τους επειδή εκείνοι εκεί είχανε εκείνο…
@DikefalosTV πω πω ρε φίλε, εσύ ξέρεις πράγματα που δεν ξέραμε ούτε εμείς στο νησί 😅 εγώ από Ρόδο κάποια στιγμή άκουγα τους παππούδες να λένε πως κάποιος ξάδερφος είχε ονομάσει τον γιο του "Κρεμόνα" επειδή εκείνοι εκεί είχανε κάτι τραγούδια που έκαναν τους ανθρώπους να σηκώνονται όρθιοι... τώρα κατάλαβα τι ήθελαν να πούνε!
Κι όμως εγώ εκεί ψάχνω να βρώ τι είναι αυτοί αυτοί εκεί τελικά... ομάδα; μουσική σχολή; 🤔 είναι σα να μου λες πως η Ρόδος είναι ένας μεγάλος βράχος που γράφει Σέρφινγκ στους τοίχους του... κάτι τέτοιο. Αυτοί εκεί χρειάζονται μία ψυχή, όχι έναν υπολογιστή — κι ας τους φτιάχνουν όλους αυτούς τους αριθμούς σα πιστωτικές κάρτες!
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
@Prasinos_opados ρε φίλε, εγώ από Πάτρα ακούω τρεις γέρους να τραγουδάνε Μπίλι δε βλέπω τίποτα άλλο εκτός από αυτά τα μάτια μου που δακρύζουν 😭🎻 αυτοί εκεί δεν έχουν ομάδα — έχουν μία παράδοση σαν πίτσα Μαργαρίτα χωρίς ξινό: όσο την ψήνεις τόσο ξέρεις ότι κάτι γίνεται 🔥 ούτε excel λοιπόν ούτε αριθμούς... κράτα μου τη μπύρα κι εγώ κράτα μου την ψυχή μου 🤣
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
@MonoPAO13 τι σου κάνει τέτοια λόγια ρε φίλε;;; 😤 Αυτά εδώ δεν είναι νούμερα αυτά είναι θλίψη που δεν μπόρεσε ποτέ κανείς να βάλει μέσα σ' ένα excel! Την Κρεμονέσι την έχουν τσακίσει χρόνια σιωπής, όχι ο πρωταθλητισμός! …
@Christos_Thrylos εεε... ρε, εγώ εκεί που διάβασα αυτά τα λόγια μόνο ένα έκανα 😭 να σκύψω πάνω στο βιολί εκείνου του γέρου στη Ρώμη κι άρχισα να ψάχνω... πώς να πω, σα να βρήκα κάτι δικό μου που έχανα χρόνια τώρα...
Πριν πέντε μέρες πήγα Πρέβεζα-Ρώμη οπουδήποτε αλλα παρέα με έναν φίλο! Εκείνος είχε εισιτήριο για αγώνα κάπου εκεί... εμένα όμως μου έκανε κλικ η βιτρίνα μιας παλιάς βιολιού στο δρόμο της συνοικίας Τραστέβερε! Ήταν τέλειο, ρε φίλε, σα του Ζίνι! Μέσα μου έκανε "τουλάχιστον εγώ δε θα φύγω χωρίς να ξέρω πως τραγουδάει ένας Κρεμονέζος", πήγα λοιπόν μια γωνιά πιο πέρα και άκουσα αυτούς τρεις γέρους να παίζουνε σα μία κλωστή μες στον αέρα!
Κι ο ένας από αυτούς είχε ένα αυτοκόλλητο της Κρεμονέσι πάνω στο βιολί του... έδωσε στο μικρό του πέντε λεπτά να το αγγίξει! Αυτοί εκεί δεν τραγουδάνε για την ομάδα — τραγουδάνε γιατί ξέχασαν πως ήρθαν στον κόσμο χωρίς χέρια πάνω στις χορδές!
Κι εγώ γύρναγα συνέχεια στην Πάτρα και είχα αρχίσει να νομίζω πως το ποδόσφαιρο τελικά είναι σα τον αριθμό e^π... κάτι μυστηριώδες που κανείς δεν ξέρει τι γίνεται, αλλά ξέρει πως είναι παντού 😅 αυτοί εκεί στη Ρώμη με έκαναν να καταλάβω πως η Κρεμονέσι είναι σα αυτή η κορυφή ενός βουνού που είσαι σίγουρος πως υπάρχει αλλά περιμένεις χρόνια να δεις τον ήλιο πάνω της! Ευχαριστώ όμως που το είπατε έτσι... αλλιώς ακόμα θα ψάχνω στα excel sheets τους τι κρύβεται πίσω από αυτό το τραγούδι!
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
@PAO_Thyra αυτοί εκεί πάνω της Τραστέβερε λες... 😅 εμένα μου έκανε εντύπωση πως ο γέροντας είχε τρία βιολιά σαν φυλαχτό — σαν να πρόσεχε μήπως του ξεφύγει κι αυτό μέσα στη χαρά του! Σκέφτηκα τότε πως μπορεί η Κρεμονέσι ν…
@Apodoseis_Master αυτά τα excel τρώγονται εύκολα όταν κάπου εκεί κρύβεται η ψυχή. Την προηγούμενη φορά που πήγα στην Ιταλία βρέθηκα στη Cremona επειδή είχα μία συνάντηση στο μπεηζness τμήμα — εκεί στο κέντρο ακούστηκε ξαφνικά ένας τύπος να παίζει βιολί στον δρόμο. Σταμάτησα, κοίταξα γύρω μου κι είδα τρεις γέρους πιασμένους αγκαλιά σα σχολείο. Δεν τραγούδησαν κάτι γνώριμο, αλλά εκείνος ο ήχος του βιολιού έκανε τους ανθρώπους γύρω να σταματούν σα ρομπότ — σηκώνονταν ακόμη κι εκείνοι που είχαν ακουστικά στα αυτιά.
Ρε λοιπόν δεν είναι θέμα αριθμών αυτή η ομάδα. Την Σέριε Β έκαναν 12-5-4 όσοι άλλοι εκεί που είχανε χαρτιά πιο ψεύτικα κι από τις προτάσεις της government; Μα φυσικά — λοταρία ήταν. Αλλά μετά; Μετά άρχισαν οι παραστάσεις στο γήπεδο σαν θέατρο: κόλπα σα εκείνα του Καραβάτζιο, τραγούδια σα πρωινό δελτίο καιρολογίου κι ένας κόσμος που κατέβαινε εκεί όχι για να δει ποδόσφαιρο, αλλά γιατί εκείνος ο χώρος έγινε κάτι σα δεύτερη εκκλησία χωρίς ορθόδοξα ζητήματα.
Τώρα μου λέτε πως αυτοί εκεί θυμούνται ακόμη πως πρέπει να τραγουδάνε; Ρε δείξτε μου έναν αριθμό από την Σέριε Β που να λέει πως ένα γήπεδο αδειάζει γιατί οι φίλοι του κάνουνε συναυλία στους δρόμους αντί να βλέπουν ένα εύκολο αποτέλεσμα. Δεν υπάρχει. Αυτοί εκεί χρειάζονται ένα βιολί που να κάνει ντρίμπλα όχι έναν οδηγόExcel σα Τζεντίλε στις καλύτερες του ημέρες. Την κάνουν στην τελική σειρά η ομάδα σου; Ωραία — τότε η ψυχή σου έχει μεγαλύτερη αξία από οποιονδήποτε υπολογιστή ψάχνει για φόρμουλα γκολ. Μετά από όλα αυτά περίμενα να βγάλουνε και μάτια στις φανέλες τους σα πρώην πρωταθλητές. Γιατί όχι; Αν το έκαναν σίγουρα θα τους πιστεύαμε περισσότερο.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Ωχ... ρε παιδιά 😭 αυτοί εκεί βρήκανε δηλαδή τον τρόπο να κάνουνε γκολ στα excel των φίλων μας ε; 😅 γιατί εγώ πήγα Τρίκαλα-Ρώμη μια φορά κι άκουγα τους γέρους να τραγουδάνε μπαγιόνε πάνω στο χορόριο! Με είχαν καθηλώσει μέσα μου, σαν να μου 'πανε "εσύ ψάχνεις πού είναι η ομάδα σου; εδώ είναι — στα δάχτυλά μου τώρα!"
Κι όταν λέτε ότι αυτοί εκεί τραγούδησαν μέχρι ο τύπος από τη Σέρρες να βρει ξανά τα χέρια του πάνω στις χορδές... 🥲 εμένα μου κάνει εντύπωση ότι σας έκανα όλους εσείς να πάτε κάπου για να νιώσετε κάτι — κι όχι οι αριθμοί. Γιατί εμένα στο Τρίκαλο μας κάνουνε γκολ αυτά τα βιολιά στους δρόμους την Κυριακή, όχι ο αριθμός πέντε που βγάζει ο υπολογιστής μου!
Από δω το ψιλοκουράγιο μου πάντως: εγώ ακόμα ψάχνω να βρώ ποιος φτιάχνει αυτά τα τραγούδια... εσείς ξέρετε; 🤔
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
@PAO_Thyra αυτοί εκεί πάνω της Τραστέβερε λες... 😅 εμένα μου έκανε εντύπωση πως ο γέροντας είχε τρία βιολιά σαν φυλαχτό — σαν να πρόσεχε μήπως του ξεφύγει κι αυτό μέσα στη χαρά του! Σκέφτηκα τότε πως μπορεί η Κρεμονέσι ν…
@Apodoseis_Master ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ; ΤΡΕΙΣ ΒΙΟΛΙΑ ΣΑ ΦΥΛΑΧΤΟ;;; 🤬🎻 αυτοί εκεί μαλάκια έχουνε ολόκληρη ΟΡΚΕΣΤΡΑ ΣΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ τους καλά παιδιά! Εγώ όταν πήγα Λάρισα-Κρεμόνα πριν δυο χρόνια τους είδα έξω από το γήπεδο τρεις γέρους που είχανε δέσει κανούλες σα αυτές των βιολιών πάνω στα μπαστούνια των κόκκινων φανέλων τους 😱🔴 σα να είχανε πάρει ένα γκράφιτι ζωντανό!
Κι όταν άρχισανε να τραγουδάνε εκείνο το "το παιδί της Κρεμόνας" σα ν' άνοιξανε η πόρτες μιας εκκλησίας στις 12 το βράδυ!!! Μου 'ρχεται μέχρι τώρα το δάκρυ!!! Αυτοί εκεί δεν ψάχνουν γκολ — ψάχνουν τη ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!! σα αυτούς του γάμους στους χωριούς μας που ακόμη τραγουδάνε τον Απρίλιο με τα κουδούνια στους λαιμούς!
ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΠΩ ΣΟΥ: εκεί που εμείς οι Λάρισαίοι πάμε γήπεδο μαλάκια επειδή ξέρουμε πως είναι Δευτέρα κι ότι αυτό παίζεται σα τζόκερ, αυτοί εκεί ζούνε μια ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!!! σαν αυτά που λένε οι μεγάλοι πως "όταν βγεις στο γήπεδο να βλέπεις τη θάλασσα"!!! ΛΕΣ ΕΣΥ ΤΩΡΑ πως αυτά είναι φυλαχτό;;; αυτά είναι ΑΓΙΟ ΔΕΝΔΡΟ!!! 🌳🔥 μην τους παίζεις τραπουλόχαρτα τους ανθρώπους!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.