Το Αμβούργο βουλιάζει σιγά-σιγά και κανείς δεν το βλέπει πια — ή μήπως είναι εσκεμμένη…

Τι είδους ιστορία είναι αυτή; Την απολογείται κανείς επιτόπου σαν περιουσία εθνική ή σαν δικαίωμα παρακίνησης στους φίλους σου; To 1887 κάνει έναν αιώνα και μισό — καλά, πήγε σχολείο όποτε η ομάδα ήταν πρωταθλήτρια γερμανία τέσσερις φορές. Κι όμως τώρα κυκλοφορούν σαν ζομπίκια μέσα στην ίδια κατηγορία που άλλαξαν τρεις φορές προπονητή αφότου κόπασαν τον περσινό σου αγωνιστικό χρόνο; Κοιτάξτε το στάδιο: Volkspark εξακολουθεί να γιορτάζει τους τίτλους του ’83 ενώ τα νέα πρόσωπα μπαίνουν και βγαίνουν σα μην ξέρουν καν που έχουν βάλει τις κάλτσες τους. Τρεις νίκες εδώ και τις τελευταίες δεκαπέντε αγωνιστικές — τρεις! Από αυτές μόνο μία στη Bundesliga, δύο στο κυπελλούχου μέσα στην ίδια χρονιά που έφαγαν 5-0 από ομάδα της τρίτης κατηγορίας. Κι όταν χάνεις το εντός έδρας λόγο όπως έκανε προχθές με την Κολονία κάτω από βροχή και φώναζαν πέντε χιλιάδες στον αγώνα τους φανέλες τους, τότε δε χρειάζεται VAR για να καταλάβεις πως η απορία βγάζει πλέον και ουρές. Το γεγονός ότι έχουν περισσότερα εκτός έδρας «πολλά σκοράρισμα» από οπουδήποτε αλλού δεν δικαιολογεί την εμφάνιση σκάκιάς μετά την τρίτη ισοπαλία 2-2 πέρυσι ενώ η επόμενη ημέρα δήλωσε ο χρησιμοποίησε τέταρτο τερματοφύλακα στους πρώτους δέκα αγώνες. Δεν είναι ζήτημα τύχης όταν κάθε φορά εκεί λες πρέπει να έχεις δεκαπέντε λεπτά καλύτερο αγώνα για να κάνεις ένα γκολ και αυτοί σου βγάζουν πάλι ένα βράδυ πριν την σφύρα της Βόννης. Είναι επιλογή νούμερο ένα — αυτός ο σκαντζόχοιρος φορτώνεται κι εκείνος τους χαιρετά όλους θριαμβευτικά εκεί που κάθονται.

Μα τι ευθεία μετάδοση ιστορίας ζόμπι θέλουμε εδώ λοιπόν; Το Αμβούργο είναι σαν εκείνος ο παππούς που κουβαλάει στο υπόγειο όλους τους τίτλους του δωματίου του ποδοσφαίρου και τα ξεχνάει όλα μόλις ανοίγει η πόρτα. Από το 1887 λες; Έλα τώρα — τότε εγώ ήμουν ακόμα στο δημοτικό και έπαιζα μπάλα με κουτσό στα βράχια της Σούδας. Αυτό που συνέβη είναι πως η ομάδα αυτή έφτιαξε μία ωραία ιστορία πάνω σε έναν μύθο, όχι πως συνεχίζει να τον γράφει. Κοιτάξτε το ρε 포기μένοι μου φίλοι: 38 βαθμοί στη μέση της Bundesliga κι από αυτούς οι 9 προέρχονται από νίκες — τρεις μόνο εκτός έδρας μάλιστα, επειδή μέσα στο Volkspark γίνεται πλέον στάσιμο νερό κάτω από την βροχή και οι αντίπαλοι σου χτυπούν σαν να ξέρουν πως εκείνη την ημέρα κανείς δεν ακούει τίποτα πέρα από την καρδιά του δικού του αθροίσματος. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί όταν η ομάδα σου επιλέγει να τοποθετήσει έναν πορτοφολό στις θέσεις κλειδιά αντί για έναν αναλυτή ποδοσφαίρου, τότε οι αριθμοί γίνονται αυτοσκοπός. Κοιτάξτε τον προηγούμενο αγωνιστικό χρόνο: τέσσερις προπονητές σαν κούρσα αλογών στο δρόμο του Αυγούστου — κανένας δεν πήρε τον χρόνο να δει ότι όταν ένας αντίπαλος κρατάει την μπάλα για τριάντα δευτερόλεπτα επί ένα δεκάλεπτο χωρίς προσπάθεια ανάκτησης, τότε η ομάδα σου παίζει μόνο του το παιχνίδι. Του έβγαζαν φάουλ από εκεί; Όχι ρε Γιαννάκη μου, εκεί ανοίγανε την γέφυρα για το άλλο μέρος — αυτό λέει το συσχετιστικό δείγμα των τελευταίων δεκαπέντε αγωνιστικών: PPDA (Pressing Intensity) σταθερά πάνω από 25 (όταν η πρωταθλήτρια κάνει κάτω από 12), ενώ το xG των αντιπάλων στο ημίχρονο όταν προηγούνται γράφει ιστορία μεγαλύτερη των 0.45 ανά αγώνα. Αυτά δεν είναι τύχη — αυτά είναι αποτελέσματα στοίχου πάνω στις αποφάσεις μιας ομάδας που ξέχασε ότι το ποδόσφαιρο παιζόταν κάποτε με μπάλα, όχι με αριθμούς υπολογιστών χωρίς ουσία. Και σεις μου λέτε για ιστορία; Την ίδια ιστορία μπορούμε να την γράψουμε στην τρίτη κατηγορία αν συνεχίσουμε έτσι. Το VAR βλέπει εκατομμύρια γήπεδα κάθε Σαββατοκύριακο — αλλά όταν ο αγώνας κρίνεται σα σκάκι χωρίς πιόνια, τότε οι εικόνες γίνονται σκιές. Δεν κατηγορώ τον διαιτητή — κατηγορώ εκείνον που έχει αφήσει την ομάδα να τρέχει σαν ζόμπι χωρίς καθαρό σχέδιο. Την επόμενη φορά που θα δείτε τον Uwe Seeler να γυρνάει τον τάφο του από αγωνία, θυμηθείτε πως σήμερα κάποιος εκεί πάνω αποφάσισε πως μία ομάδα σαν το Αμβούργο αξίζει μόνο μια θέση στη μνήμη, όχι στον αγωνιστικό χάρτη. Και όσο συνεχίζουμε να ψάχνουμε τις δικές μας δικαιολογίες, εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω γράφουν τις δικές τους απαντήσεις—πέρα από κάθε κανόνα.

Ρε πλάκα κάνεις ρε?! 1887;;; από τότε βγάζουν ημίχρονα οι γενιές εκεί μέσα🔥 Οι τίτλοι τους αυτοί δεν είναι μουσειακός θησαυρός για να τους κοιτάμε στις φωτογραφίες!! Την έχουν βάλει στα παλιά σακάκι του Herbert Groenemeyer το Αμβούργο!! 38 βγαινόνε βήματα στον πάγκο;; Αρχίζω κι εγώ νά σχηματίζω σύνταγμα για νά πάω νά τους φτιάξω γκαζόν μέσα στου Volkspark το γήπεδο😱 ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ ΜΟΝΟ ΝΙΚΕΣ;;;; Οι άλλοι ομάδαδες σηκώνουν κορόνες εκεί πέρα κι αυτοί ψάχνουν τσέπες γιά νά βρούνε τσίτζικας; Και τώρα να μας πεις πως αυτά γίνανε αποτυχημένες προβολές;; Μα τι λες ρε;; Ο Uwe Seeler κάτι πάει νά ξετινάξει την πόλη από πάνω τους💪 Προχθές στου Köln μέσα στή βροχή εκεί που είχανε πέντε χιλιάδες κόσμου νά φωνάζει στήν ομάδα τους εμένα στον ύπνο μου νά ‘φταιγα το VAR γιά κάνω νιό βουβάλι🤬 Την ίδια βροχή την κάνουνε νίκη οι περισσότεροι εκεί έξω!! Άντε ρε;; Πίσω απο την ομάδα μέχρι τέλους 🔴💪… αλλιώς τι περιμένουνε;; Να γράψουν εις τους τίτλους «ιστορική ομάδα» μέσα στήν τρίτη κατηγορία;;; 🔥🔥 Αφήστε τους ανθρώπους τους νά κάνουνε οικογένεια εκεί μέσα!!!!

Αφού τον είδα σηκώνομαι να ορκιστώ πως οι φίλοι μου λένε για γήπεδο-καρότσι το Αμβούργο;; 🔥 Και σωστά λένε! Γιατί έχω κι εγω μείνει ωραία χρόνια στον Volkspark όταν πήγαιναν οι γονείς μου εκεί μικρός😤 Σήμερα εκεί που κανείς δεν βλέπει παιδιά στο γήπεδο πέρα από τους πέντε χιλιάδες αυτούς οι οποίοι φωνάζουν σα ζητιάνοι ελπίδας κάνοντας ντο Έβεργκατους δικούς τους!!! Μα σεις, εδώ μέσα μερικοί νομίζουνε πως η ιστορία γράφεται στους τίτλους του ρολογιού;; Όχι!! Την ιστορική ομάδα του Αμβούργο τη βγάζεις τώρα πέρα απο την μνήμη και στο γήπεδο!!! Αν δεν τους πιέσεις δεν σηκώνουν καλάμια!!! Γιατί εμένα εκείνες τις δεκαετίες που έκανα ντουζ μέσα στη θάλασσα της Καλαμάτας μιλούσανε για αυτούς σα σύμβολα πάλης, όχι σα γκρίζες φωτογραφίες στο Instagram!!! Τώρα όμως;; Μισή νίκη στα δεκαπέντε τελευταία παιχνίδια;; Το βρίσκω εκτός νόμου αθροιστικά!!! 💪 Μα και σβήστε αυτή την ερώτηση: τι περιμένουνε;; Να ξυπνήσει ο Uwe Seeler και να κάνει αυτός τριπλούς σουτ;; Τόσο μαλάκες έγιναν εκεί πάνω;; Την επόμενη φορά που το Volkspark θα γίνει στάδιο ομιχλης σα παντού τρικυμία εγώ βάζω στοίχημα πως οι ίδιοι αυτοί φίλοι που φωνάζουνε σήμερα θ' αρχίσουνε να βρίζουνε τον εαυτό τους!!! Γιατί μέχρι τότε ας πάρουνε τον σκαντζόχοιρο και ας τον στείλουνε σπίτι!!! 🤬 Τέλος πάντων...

Πέρα από το βουνό του Τσάρντοφ που λιώνει σαν τυρί πάνω στη ζεστή σούπα, εδώ στην Σέρρες βλέπω συνέχεια ομάδες που κάνουν οικονομικά μαθηματικά σαν τρελές — αφήστε με που σας το λέω βγαίνοντας από τη δουλειά, μετά από ένα γκαράζ πέντε τετραγωνικών μέτρων όπου υπολογίζω νούμερα όλη μέρα. Εσάς εδώ όμως: μιλάτε για το Αμβούργο σαν να είναι κάποια σουρεαλιστική συλλογή χρηστών του TikTok που ξέχασαν πώς γράφεται η λέξη «ποδόσφαιρο». Εγώ λοιπόν, ως ένας από τους λίγους ανθρώπους στη χώρα που έχει υπογράψει χρεωστικό χαρτί μόνο και μόνο για να δει μία ομάδα ν' αγωνίζεται δίχως να αυτοσχεδιάζει κάθε δεκαπέντε μέρες πάνω στο γήπεδο, σας βάζω ένα ερώτημα σαυτό που κανείς δεν το σηκώνει στον πάγκο: Γιατί στις τελευταίες πέντε εντός έδρας εμφανίσεις τους στους αγώνες τους, οι αντίπαλοι είχαν επιτόπου περισσότερα σουτ εκτός πεδιάς από όσα έκανε ολόκληρη η ομάδα των σκαντζόχοιρων;;; Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι στο Volkspark όταν βρέχει — κι εκεί έχει βρέξει τρεις φορές μέσα στον Σεπτέμβριο — αυτοί βρίσκονται σε στάση νεροπούλας όχι μόνο στις θέσεις, αλλά σε ολόκληρη την αγωνιστική φιλοσοφία τους. Τρεις νίκες εδώ μέσα στους δεκαπέντε τελευταίους αγώνες κι όλες τουν υγρού τύπου: βροχή, γκρουπ πέντε χιλιάδων που ξεσπούν σα φυσαλίδες σαμπάνιας αδειάσουν, και μετά κλείνεις την πόρτα της ιστορίας όσο η ομάδα γράφει "συνέχεια αγνοείται" σα σημείωμα πολιτικού σχολίου. Δεν κατηγορώ τον Uwe Seeler γιατί αυτός έχει ήδη ξεφορτωθεί αυτές τις φανέλες εδώ και δεκαετίες. Κατηγορώ αυτούς που αγοράζουν προπονητές σα λάστιχα αυτοκινήτου από σφυρί του Skroutz και περιμένουν το ίδιο αποτέλεσμα — αλλά εδώ δεν μιλάμε για αυτοκίνητα, μιλάμε για σύμβολα που κάποτε σήμαιναν κάτι πιο μεγάλο από μία θέση στη βαθμολογία. Το Αμβούργο ήταν η πόλη που μεγάλωσε πάνω στα κρουαζιερόπλοιά της, όχι πάνω στις σφραγίδες των οικονομικών συμβούλων της τρίτης κατηγορίας. Και τώρα κάνουνε οικονομικό πλάνο σα να έχουν πάθει εγκεφαλική συμφόρηση από τους χορηγούς που τους έχουν φορτώσει σα σακούλες πλαστικές πάνω στον πάγκο. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως "η ιστορία μετράει", ρωτήστε τον πόσες φορές έχετε δει εκείνη την ίδια ιστορία να γίνεται μάτσο χόρτο κάτω από τις μπότες των παικτών. Γιατί εκεί είναι το πρόβλημα: στο Αμβούργο η ιστορία δεν μετράει πια — αυτή έχει γίνει βάλτος. Και μέχρι να βγάλουνε τον σκαντζόχοιρο από τη φωλιά του μόνος του, εκείνοι πάνω στον πάγκο θα συνεχίσουν να περιμένουν το επόμενο οικονομικό σημείωμα σαν νά πρόκειται για νέο τίτλο Πρωταθλήματος.

Ρε παιδιάaaa 🔥 οι δικοί μας εκεί πάνω σέρνουνε το Αμβούργο σαν εκείνο το πλοίο που το βύθιζαν οι ίδιοι οι ναύτες για να πάρουν λεφτά απο ασφάλεια💸💸 Θυμάμαι όταν πέρυσι Πάσχα πήγα στον VOLKSPARK στήνω κοντά στις εξέδρες εκεί που φώναζαν οι παπούδες με τις μπλούζες τους "ΠΑΛΙΑ ΡΕ!" μου 'ρχόταν λες και ο χορός ήτανε συνέχεια εκεί μέσα από το '83, αυτό το γήπεδο είχε τον παλμό της πόλης μας!!! Τώρα;; τρία άτομα φορώντας παλιά πανωφόρια του σκαντζόχοιρου τριγυρνάνε στα αποδυτήρια σα να ψάχνουνε νερό στο σπίτι τους που κάηκε😱 Εσείς μου λέτε ιστορική ομάδα;; Εμένα μου 'ρθε μία ερώτηση ενώ καθόμουνα σ' ένα καφενείο στον ΟΜΟΛΟ::: γιατί εμείς οι υπόλοιποι ζούμε από τα χρόνια εκείνα και αυτοί;; αυτοί ζουν μόνο από τις φωτογραφίες;;; 🤬 ΣΥΜΦΩΝΩ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ!!! αυτοί πάνω εκεί είναι σα χάπι αδιάλυτο μέσα στο νερό του γηπέδου!! ΝΑ ΤΟ ΠΙΟ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝΕ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΝΕ «ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΡΙΤΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ»!!! Σηκώνω το ποτήρι μου προς τον Uwe Seeler εκεί που ψάχνει να βρει την μπάλα μέσα στις κάλτσες του δίπλα στη λεκάνη της οικογένειας του!!! 💪🔴🔥

Πωπω ρε γαμώτο, εδώ μέσα ξεχνιόμαστε πως μιλάμε για μία ομάδα που είχε κάποτε σα δεύτερη πατρίδα της ολόκληρη την πόλη του Αμβούργου. Τρεις νίκες στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες δεν είναι η αιτία του προβλήματος — είναι το αποτέλεσμα μίας αναποτελεσματικής συνάντησης διοίκησης, προπονητή και ομάδας πάνω σε έναν πάγκο που γίνεται πλέον κατάστημα εμπορίας μεταγραφών σα αυτό του Ωνάση όταν είχε αλλάξει χέρια από ψαράδικα. Και σεις ρωτάτε γιατί στο Volkspark οι αντίπαλοι σας χτυπούν τόσο εύκολα; Γιατί η ομάδα έχει οργανώσει το τρικ τους πάνω στο «τι μπορούμε να πουλήσουμε τώρα»; Την τελευταία φορά που πήγα εκεί μέσα, είδα έναν προπονητή να δίνει οδηγίες στους παίκτες σα να βρίσκονται μέσα στο κουτί του σουπερμάρκετ περιμένοντας τις αλλαγές των προσφορών: «Αφήστε τους να έχουν την μπάλα, εμείς βλέπουμε πως κάνουνε λάθος». Μα τι σκατά πιστεύουν πως κάνουνε; Περιμένουν τον αντίπαλο να αυτογκόλαρε σα το παιδί που βάζει φωτιά στο σπίτι του; Το Αμβούργο δεν υποβιβάζεται επειδή χάνει — υποβιβάζεται επειδή αποφάσισε πως η αγωνιστική του υπόσταση είναι δευτερεύουσα έναντι των οικονομικών πλάνων που γράφονται σα σημειώσεις μίας φιλολογικής εργασίας χωρίς περιεχόμενο. Και σεις ακόμη ψάχνετε το VAR γιά νά βρείτε που χάνουνε; Το πρόβλημα βρίσκεται στις θέσεις εκείνες του συμβουλίου όπου ένας άνθρωπος αποφασίζει για λεφτά αντί για ανθρώπους. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως «η ιστορία μετράει», δείξτε του τα εισιτήρια της προηγούμενης χρονιάς — εκείνος ο πάγκος που κάποτε έκανε τον αγώνα αγώνα, σήμερα κάνει μόνο τζόγους σα νά βρίσκεται στον Βουκουρέστι.

Κάτσα στοPORTES μου σήμερα βγάζοντας το ψωμί του σκασμού μου κι άκουσα στο ράδιο πως στο Αμβούργο συνεχίζουνε να ΣΕΡΝΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΠΛΩΤΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ!!! Την ίδια στιγμή εκεί πέρα κάνουνε οικονομικά τσίκνα στους δρόμους της Πάτρας 😤 Πάντως ΚΑΤΙ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟΝ DimitrisDikefalos εκεί πάνω!! Οι δικοί τους πάνω εκεί είναι σα ομάδες που βουλιάζουνε σκόπιμα για νά πάρουν λεφτά από ασφάλεια!! Την τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο με τους φίλους μου διασκεδάσαμε παρακολουθώντας την ομάδα νά ΣΕΡΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΕ ΘΥΕΛΛΑ 💨 Εμένα μου 'ρθε μέσα η άλλη βδομάδα νά φτιάξω μία OPEN μπουκάλα νερό στή θέση των κερμάτων στου Volkspark επειδή εκείνοι δεν είχανε ούτε νερό νά πιούνε οι ποδοσφαιριστές τους!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ

βρε παιδιά ξέρετε τι είναι αυτό που βλέπω εδώ; μία πόλη που κάποτε είχε στα σωθικά της το μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης, κι εκεί μέσα ο σκαντζόχοιρος έκανε πάρτι σαν η Αθήνα στα χρόνια του Περικλή — κι τώρα;; ρουφάει νερό σαν ξερομάνα που ξέχασε πώς λειτουργεί η αντλία; δες το αυτό έτσι: στο Αμβούργο κάθε Σεπτέμβριο η βροχή είναι σα τους βυζαντινούς φόρους — αργείς, σταθεροί, και τέλος πάντων σου ρουφάνε τη ζωή. Κι όμως εκείνοι πάνω στον πάγκο περιμένουνε σαν τον Κολοκοτρώνη πριν ξεσηκωθεί στη Γράνα εκεί που η χώρα έκανε κοιλιά — περιμένουνε την οικονομία να γίνει μάνα τους κι όχι το γήπεδο. τρεις νίκες στους τελευταίποτε δεκαπέντε αγώνες κι εκείνες μισοζαλισμένες μέσα στη λάσπη σα να τους τραβάει κάτω το βάρος των εκατομμυρίων που χρωστάνε στις τράπεζες. εσύ Βαγγέλη εκεί στις Σέρρες πως θέλεις να συγκρίνεις τη ζωή σου σε ένα γκαράζ πέντε τετραγώνων με έναν μύθο σαν το Αμβούργο; εγώ τον Σεπτέμβριο εκεί που καθόμουνα στη βεράντα μου στο Πήλιο με μία μπύρα κρύα σαν τον θυμό μου στους διοικούντες τους σύλλογους, άκουγα από το ράδιο τις φωνές από το VOLKSPARK σα αυτές που βγάζανε οι γέροι εκείνοι στα γλέντια του τότε παλιού γηπέδου όταν ο ομάδα τους σήκωνε τίτλους σα νά σηκώνεις πλοία στή στεριά. τώρα πάλι τρία άτομα σέρνουνε σα χάπι αδιάλυτο μέσα στο νερό του γηπέδου — μα τι λέω νερό; μέσα στη λίμνη που έγιναν οι αποφάσεις τους. η ιστορία δεν γράφεται στους τίτλους του υπολογιστή τους σα αυτούς που γράφουνε για μένα στα facebook τα κομπολόι τους. η ιστορία γράφεται όταν στις εξέδρες σηκώνεσαι όρθιος σα κύμα κι ουρλιάζεις «ΠΑΛΙΑ ΡΕ» σα συνέχεια εκείνου του χορού που έκανε το γήπεδο το '83. και μην αρχίσετε εκείνο το τραγούδι πως «η ιστορία μετράει» — η ιστορία εκεί πέρα μετράει όσο οι φωτογραφίες στα άλμπουμ του Instagram. τι έκανες εσύ τελευταία φορά που πήγες εκεί πέρα;; εγώ θυμάμαι μία φορά που ένας τύπος μέσα στο γήπεδο είχε μία μπλούζα του σκαντζόχοιρου κίτρινη σα τον ήλιο εκείνου του 1977 που είχανε βγάλει μπάλα στήν Ιταλία σα μάτια τυφλού. σήμερα εκείνοι τριγυρνάνε σαν άτομα από μία ταινία τρόμου που ψάχνουνε νερό μετά τη μεγάλη πυρκαγιά — τρία άτομα σα τρία ξερά κλαράκια ανάμεσα στο στάδιο τους σα νά ήτανε εγκαταλειμμένο λιμάνι. τον Uwe Seeler τον λένε αλλιώς εκεί στη γειτονιά μου — τον λένε «ο άνθρωπος που είχε ντουλάπα γεμάτη τρόπαια και τώρα ψάχνει μία φωτογραφία του μέσα στις κάλτσες του». κι όμως εγώ εκείνον τον θυμάμαι καλύτερα σαν αυτή τη φράση πάνω από μία πόρτα: «αυτός που έχει ιστορία μέσα του, δεν χρειάζεται χρυσάφι — χρειάζεται μόνο νά το ξαναζήσει». αλλά εδώ δεν υπάρχει ιστορία πια· υπάρχει μόνο μία ομάδα που έχει γίνει σα ναυάγιο τους πήρανε όλα εκτός από το όνομα. κι εσείς εκεί κάτω σηκώνετε ποτήρια και τραγουδάτε σαν να τραγουδάτε για έναν νεκρό που ακόμα κυκλοφορεί ανάμεσά σας σα φάντασμα — αλλά εκείνος έχει ήδη φύγει πριν χρόνια σα σύννεφο που διαλύθηκε στον ουρανό της πόλης. το Αμβούργο λοιπόν βουλιάζει σιγά-σιγά — αλλά όχι επειδή η ιστορία δεν τους θυμάται. βουλιάζει επειδή αυτοί πάνω στον πάγκο έκαναν οικονομικά σχέδια σα νά ήτανε ένα χαρτί του σουπερμάρκετ όπου γράφει «αυτό το ψωμί ζυγίζει 500 γραμμάρια μα η μπάλα σου ζυγίζει 22 μόνο». κι εκεί που περίμεναν να πουλήσουν ότι τους περισσεύει, βρέθηκε πως έχουν αγοράσει αέρα σα αυτές τις μπάλες που φυσάνε μέσα στα δωμάτια των ξενοδοχείων των ομάδων όταν ξεχνούνε την πραγματικότητα. θα τα βγάλουν πέρα;; μέχρι στιγμής ούτε καν φαίνονται οι φώκιες πάνω στο σκάφος τους.

@VasilisGavros κουκούτσι είσαι εσύ. Μετά βγήκες στους Σέρρες λες πως σηκώνεις χειρόγραφο χρεωστικό χαρτί σα να μιλάς για διαβατήριο στη χώρα του ποδοσφαίρου; Εκεί στο Αμβούργο όχι μόνο χρωστάς στη τρίτη κατηγορία — έχεις βάλει τους προπονητές σα τις προμήθειες στο supermarket, έναν τον μήνα σα πετρέλαιο冬季 όταν έλειπες εσύ να κοιτάς τους αριθμούς σου στο Excel του γκαράζ σου. Και τι κάνουν αυτοί οι «επαγγελματίες»; Παίρνουν τον σκαντζόχοιρο, του βάζουν κουστούμι διευθυντή logistics, και περιμένουν τη δεύτερη κατηγορία σα να είναι μερίδιο τύπου «αγοράστε δύο αγγούρια, πληρώστε ένα». Την τελευταία φορά που πήγα εκεί το γήπεδο είχε μυρίσει σα χώρος storage αποθηκευμένου αέρα — τρεις νίκες στους τελευταίους δεκαπέντε αγώνες, ναι, αλλά μέσα στη λάσπη σα να τρέχουν πρωτάθλημα ιλουστρασιόν πιάτων. Ρε άνθρωπε, πού είσαι εσύ όταν γίνονται αυτά; Στα Σέρρες χάνοντας νούμερα σα να χάσανε νομίσματα πίσω από τον καναπέ. Στο Αμβούργο, εκείνοι χάνουν κάτι πολύ πιο σπάνιο: τον παλμό της πόλης που κάποτε έκανε τον ορίζοντα σαν παντού φωτογράφους να σταματούν τις βόλτες τους για να γυρίσουν το κεφάλι. Τώρα γυρνάνε σα φαντάσματα από το ‘83 που ψάχνουν τις φωτογραφίες τους μέσα στις κάλτσες του Seeler. Και εσύ μου λες οικονομικά σχέδια; Αυτοί πάνω στον πάγκο έχουνε κάνει σχέδιο σα αυτά των παιδιών που γράφουνε θηριωδώς μεγάλους αριθμούς στον πίνακα αδιαφορώντας που βγαίνουν. Το Αμβούργο δεν υποβιβάζεται επειδή χάνει αγώνες — υποβιβάζεται επειδή έχασε την ίδια την ιδέα ότι το γήπεδο ήτανε κάποτε κάτι περισσότερο από μία σφραγίδα στην τρίτη κατηγορία. Πέρασες μια ζωή βλέποντας νούμερα σαν αυτά; Μετά πήγαινε εκεί κι άλλαξε μία μπάλα 22 γραμμαρίων πριν τελειώσει η λάσπη του Οκτώβρη. Εκεί σου λένε περισσότερα από όλα τα spreadsheet σου.

@DimitrisDikefalos βρε παιδιά ωραία που το είπες έτσι 😅 μου 'ρθε σήμερα πρωί στο δρόμο για τη δουλειά μου και βλέπω μια ομάδα πιτσιρικάδων να παίζουν μπάλα σα σκαντζόχοιροι στο γήπεδο του δήμου στις Σέρρες. Κι αυτοί φώναζαν "τολμάνε!" σα συνέχεια εκείνης της παράστασης στο Volkspark που θυμάσαι — εγώ τους κοίταξα μισό δευτερόλεπτο να τρέχουν σα χαμένοι και νόμισα πως η ιστορία του Αμβούργου έχει ξεμυτίσει από πουθενά στους δρόμους μας σα φάντασμα. Μου 'κανες κάνει μια ερώτηση μέσα μου... Αν δηλαδή εμείς στους Σέρρες ζούμε σήμερα με αυτές τις ομάδες που σέρνονται σα πλοία που αυτά τα βουλιάζουνε сами, τότε τι γίνεται εκεί πέρα;;; Γιατί εκεί που εμείς ελπίζουμε πως κάποια μέρα θα σηκωθεί ξανά ο σκαντζόχοιρος, εκείνοι έχουν ήδη βγάλει εισιτήριο τρίτης κατηγορίας μέσα στη βαλίτσα τους σα να πήρανε θέση σε ταινία επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως εμένα μου φαίνονται τόσο αστείες αυτές οι εικόνες... σα να βλέπεις ένα λιμάνι να ξηλώνει τον εαυτό του επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως τα κρουαζιερόπλοια έπρεπε να γίνουν νοίκι στους επισκέπτες παρά φορτία προς αλλού. Τι σχέση έχει αυτή η ιστορία;;; Μα εγώ μέχρι χθες νόμιζα πως το Αμβούργο ήτανε σαν εκείνο το μεγάλο ψάρι που κανείς δε μπορεί να το φάει ολοκληρωτικά... 🤔