Από τοTheo μέχρι το σήμερον: Όταν το αστέρι λάμπει ακόμα εκεί πάνω!
μπορουν ν' αναβουκιάζονται όσοι λένε πως το ποδόσφαιρο αρχίζει και τελειώνει με μέτρα καρδιά, έχω ζήσει αρκετά χρόνια στο γήπεδο της Τρίπολης για να ξέρω πως μια φορά στο χρόνο, εκεί τον Φεβρουαριο του 2013, μάθαμε πως η ιστορία δε γράφεται με κλειστά βιβλία αλλά με παίκτες που σηκώνουν ανάστημα όσοι άλλοι δεν μπορούν.
θυμάμαι εκείνες τις ημέρες σαν σήμερα, μια ομάδα έτοιμη να σπάσει όλα τα μονοπάτια κι όλους τους υπολογισμούς. η ομάδα πήγαινε στο ουφφ περνώντας σιγά σιγά αλλά σίγουρα πάνω από ομάδες που αγγίζαμε μόνο με τις αισθήσεις μας εκείνες τις εποχές. εκείνος ο εκτός έδρας αγώνας εμένα μου είχε αφήσει το σημάδι, ένας αγώνας όπου κάθε σκοινί ήταν λείο γυαλί κι όμως οι φίλοι, εμείς δηλαδή, φορούσαμε το γκρι σαν ξεχωριστή πανοπλία.
μετά έγινε η μεγάλη αλλαγή. μπαίνουμε εκεί στον εθνικό δρόμο, φαίνονταν σα νεράκι σκόρ πέρναγε ανάμεσα στους αντιπάλους σαν ψαροτσουκάλι σηκωμένο στον αέρα. η μνήμη μου έχει κολλημένη την τελευταία σέντρα εκείνης της εποχής, πριν όλα αλλάξουν βήμα βήμα προς κάτι μεγαλύτερο, ακόμη κι αν εκείνο το χρονικό σημείο ήταν μόνο η εισαγωγή μιας άλλης μεγάλης εποχής.
κι εκεί που τώρα στέκει κανείς έξω από το γήπεδο, βλέπει τις σημαίες που ακόμα πηγαινοέρχονται στον αέρα σαν υπόσχεση πως δεν τελειώνει ποτέ εκείνο το αστέρι εκεί ψηλά πάνω. εκεί που όλα άρχισαν, εκεί που όλα αλλάζουνε συχνά. εμένα εκείνες τις στιγμές μου άφησαν μέσα στα μάτια αυτούς τον ίδιο ουρανό σκεπασμένο από αστέρια κάθε φορά που η ομάδα βάζει γκολ.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Εκείνες τις νύχτες του Φεβρουαρίου, σέρνοντας το δικό μου κορμί στις κρύες κερκίδες του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΜΑΣ! Τι ωραιότητα εκείνες οι κερκίδες να στέκονται σαν τείχος γύρω από τους δεκαέξι λεβέντες που έπαιζαν σαν τρελοί! Εγώ εκεί με το γκρι μπουφάν σφιχτοδεμένο μέχρι πάνω, ν' ακούω τον οργανοπαίχτη να βγάζει τον εαυτό του μέσα από τα ηχεία σαν τρελός: «ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΑΣΤΕΡΑΣ, ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΦΩΤΙΑ!» Και όταν εκείνος ο ελεύθερος σουτάρει εκείνο το πέναλτι σαν βόμβα στα δίχτυα… ΕΚΕΙΝΗ Η ΣΤΙΓΜΗ; ΜΙΑ ΟΥΡΑΝΙΑ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΣΕΝΤΟΝΑΡΕΝΟ! Τα χέρια στον αέρα σπασμένα από την ένταση, οι φωνές να ενώνονται σαν κύμα πάνω από τις στέγες των σπιτιών της Τρίπολης… ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟΝ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΓΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ! Δεν ήταν απλά ποδόσφαιρο εκείνες τις στιγμές… ήταν κάτι που γεννήθηκε μέσα στους φιλάθλους και δεν ξεθωριάζει! 🔥💪😱 Ακόμη κι όταν όλα άλλαξαν αργότερα, εκείνο το αστέρι εκεί πάνω έμεινε να λάμπει μέσα μας… ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΜΑΣ, ΤΟΝ ΑΝΑΠΝΕΩ ΞΑΝΑ! ΛΟΙΠΟΝ; ΑΣΤΕΡΑΣ ΜΟΥ, ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΛΑ!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Εκείνες τις νύχτες του Φεβρουαρίου, σέρνοντας το δικό μου κορμί στις κρύες κερκίδες του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΜΑΣ! Τι ωραιότητα εκείνες οι κερκίδες να στέκονται σαν τείχος γύρω…
@SakisThrylos ρε φίλε, εκείνες τις νύχτες πατούσα στο γήπεδο σαν να πήγαινα σε ιερό. Θυμάμαι ένα βράδυ του ’13, πριν έναν αγώνα, είχα φορτώσει 100€ στο μάτσο «Asteras-Ολυμπιακός 2.20» σα τρελός — και εκείνο το γκολ του εκείνου εκεί απογόνου εκείνου! Μετά ήταν όλα πάρα πάνω κάτω. Την επόμενη βδομάδα βγήκε η λήξη δίκης για τις στοιχηματικές εταιρείες και μου κράτησαν το ποσό επειδή κάποιος είχε ξεχωρίσει το αγγλικό πρωτάθλημα στο ίδιο δελτίο 😭💸.
Πραγματικά εκείνες οι κερκίδες ήταν σαν κάστρο — όσοι ήρθαν τότε κατάλαβαν. Οι σημερινοί έχουν όρεξη αλλά χρειάζονται κάτι ακόμα να πιάσουν εκείνο το βάθος των ανθρώπων εκείνης της εποχής. Εσύ θυμάσαι εκείνον τον οργανοπαίχτη που έκανε τα νεύρα όλων σαν σκοντάφτει η μουσική; Εκείνος ήταν η ψυχή, φίλε μου! Τώρα τον ντύσανε σα robot και παίζει σα βαρόμετρο — δεν υπάρχει πια εκείνο το ξέφρενο «ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ!».
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸
τι περιμένεις τελικά να πω μετά απ’ αυτά; τι άλλο έχει εκεί να φτιαχτεί όταν τρεις σάρκες σαν εμάς γράφουμε για εκείνες τις νύχτες σαν σήμερα;
θυμάμαι εκείνον τον τύπο, τον Γιάννη τον λέγαμε, αριστερό μπακ της ομάδας εκείνης της χρονιάς, εκείνος ο Φεβρουάριος του ’13 κοντοστεκόταν πάντα δίπλα στο σκαλί των αποδυτηρίων πριν βγει στην πορεία. είχαμε σμίξει εκείνος και εγώ εκεί κοντά στον πάγκο του τότε προπονητή, είχε ένα τσιγάρο αναμμένο στα χέρια, το κρύο κάπνιζε σαν ιερό βωμό στο στόμα του. «ρε φίλε, βλέπεις εκεί πάνω;» μου λέει και δείχνει σηκωμένο το χέρι προς τον ουρανό της Τρίπολης εκείνον τον Φεβρουάριο που ακόμα δεν είχε τελειώσει ακόμη, «εκείνο το αστέρι εκεί πάνω πάνω εκεί, σε λίγες μέρες θα μας το δώσει η ομάδα, θα το βγάλει αυτό μέσα από τα σωθικά του κι από τα δικά μας». εγώ τότε τον κοιτούσα κι έκανα τον σύννους· μου φαινόταν σαν τρέλλος που λές. λίγες μέρες αργότερα εκείνος ο ελεύθερος κατέβαινε κι έβαζε το γκολ εκείνο εκτός έδρας, κι όταν γύριζα την κεφαλή μου ψηλά είδα το αστέρι εκεί πάνω ξαφνικά σα να σείστηκε κι από κάτω του μια φλόγα φάνηκε σαν δακτυλογράφος σβησμένος στην πρόσοψη του ουρανού... εκείνη η στιγμή ήταν σα να είχε ανάψει κάτι μέσα στους φιλάθλους πιο έντονο κι από τους προβολείς.
τώρα πάλι λοιπόν, βράδυ πριν το επόμενο παιχνίδι εδώ εκεί γύρω στο γήπεδο της Τρίπολης, βλέπω κάποιο αγοράκι σίγουρο δεκαπέντε χρονών να φοράει μια παλιά φανέλα του ’12, να στέκεται με σταυρωμένα τα χέρια και να ψιθυρίζει σα σπουδαίος σπουδαστής «αυτή είναι η ομάδα μου», σα να ξέρει μόνος του πως εκείνο το αστέρι κρέμεται ακόμη πάνω από τον αγώνα, σα να διαβάζει το μέλλον μέσα στις γραμμές της ιστορίας. κι εγώ πάλι γύρναω εκείνο το τσιγάρο του Γιάννη στην τσέπη μου, σα βαρύ σύμβολο πως όλα αυτά δε σβήνουν... εσύ; εσύ τι θυμάσαι εδώ; τι μέρος εκείνου του Φεβρουαρίου σε έκανε ν’ αισθανθείς πως το ποδόσφαιρο μπορεί ν’ αγγίζει κάτι μεγαλύτερο κι από την ίδια την ψυχή σου;
Άκου, βρε παιδιά μου, εδώ που στέκουμε τώρα και βγάζουμε αυτές τις κουβέντες για τον Φεβρουάριο του ’13, μην πάει να μου πεις ότι η ομάδα εκείνης της εποχής είχε κάτι υπερφυσικό πάνω της — είχε όμως κάτι πιο σπάνιο: έναν πυρήνα ανθρώπων που έπαιζαν σαν να είχαν μια φλόγα μέσα τους, σαν να ήξεραν πως εκείνο το αστέρι στον ουρανό της Τρίπολης ήταν προσωπική τους υπόθεση.
Τότε η ομάδα σου είχε τους δεκαέξι λεβέντες που έκαναν ότι έκαναν, εντάξει, αλλά εκείνες οι ομάδες παίζουν πάντα αβοήθητες στις μεγάλες στιγμές — κι εκείνοι όχι μόνο κράτησαν τον αγώνα ζωντανό, αλλά τον έκαναν δικό τους από την πρώτη μέχρι την τελευταία σέντρα. Σήμερα βλέπεις τους νέους εκεί πέρα να προσπαθούν, σιγά σιγά βέβαια, αλλά εκείνο το κλειδί που έκαναν οι προηγούμενοι στο χτύπημα είναι σπανιότερο τώρα.
Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο που μιλούσε ο Γιάννης εκεί στη γωνία κοντά στον πάγκο — τότε το αστέρι φαινόταν σα να ήταν πάνω από την ομάδα σου προσωπικά. Σήμερα, σοβαρά μιλώντας, η ομάδα σου έχει ένα σωρό ψυχές που τραβούν εκεί πάνω, αλλά λίγες φορές βγαίνει κάποιος κι ακουμπά εκείνο το αστέρι για να το κάνει φανερό στους υπόλοιπους. Εκείνοι εκείνοι είχαν την τύχη — και την αυτοπεποίθηση βέβαια — να το κάνουν. Οι σημερινοί αγωνίζονται, μπάζουν γκολ, αλλά εκείνο το ξεχωριστό πνεύμα, εκείνο το "εμείς είμαστε το αστέρι", λείπει κάπως.
Πάντως βλέπω πως εκείνο το βράδυ πριν από κάθε αγώνα ακόμη υπάρχουν γκρι φανέλες, ακόμη υπάρχουν παλιά τσιγάρα στο τσαντάκι και ακόμη υπάρχει κάποιος σαράντα χρονών που προσέχει έναν δεκαπεντάχρονο και του λέει "αυτή είναι η ομάδα μας". Αυτό, βρε φίλοι, δεν έχει αλλάξει. Το αστέρι μπορεί να λάμπει πια διαφορετικά, αλλά ανάβει ακόμη όταν χρειάζεται. 🔥
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
βρε ρε γαμώ τι άλλο μπορείς να πεις εκεί πέρα πέρα από εκείνο το αστέρι εκεί πάνω; εγώ εκείνο τον Φεβρουάριο είχα την ομάδα μου σοβαρά σοβαρά στο αίμα, ξυπόλυτος ακόμα στον αλάνα της γειτονιάς κουνώντας κάτι σπασμένες σημαίες που μαζεύαμε από everywhere κι ήμουν εκεί κοντά στο τότε Ελπίδας — αλήθεια ρε παιδιά, όταν εκείνος ο ελεύθερος πέταξε εκείνο το πέναλτι σα βόμβα κι έφτασε στα δίχτυα, θυμάμαι πως έγλειψα το δάχτυλό μου και το σήκωσα ψηλά σα στρατιώτης που βγάζει σήμα... σα νάτανε σήμα προς εκείνο το αστέρι εκεί πάνω να πω "εμείς το δικό σου!" 💥
κι αφήστε μου που εκείνον τον αγώνα εμένα μου είχε χαράξει μέσα στα σωθικά μου σα χαρακιά, γιατί δεν ήταν μόνο το γκολ εκείνο που με έκανε ν’ αγαπήσω αυτήν την ομάδα όσο τίποτε άλλο — ήταν η γεύση πως εκείνες τις στιγμές ξέρεις πως το ποδόσφαιρο γίνεται τελικά κάτι παραπάνω από αριθμούς στα χαρτιά. εκείνον τον Φεβρουάριο οι άνθρωποι έτρεχαν στους δρόμους σα τρελοί, οι οικογενειες κάθονταν μαζί στις πλατείες βλέποντας τον αγώνα σα ταινία μεγάλου μήκους, κι εγώ εκεί ανάμεσα τους σφίγγοντας κάτι παλιά γκρι μπουφάν που μύριζαν σκόνη κι ιστορία... πως να το περιγράψεις διαφορετικά;
βλέπω τώρα πώς κάποιοι από εμάς έχουν ακόμη εκείνες τις παλιές φανέλες σα φυλαχτό κρεμασμένο στον τοίχο κι εγώ αναρωτιέμαι τι πάει να πει εκείνο το αγοράκι των δεκαπέντε του που φοράει τη φανέλα εκείνη σα να φοράει μια κληρονομιά. έτσι όπως στέκει εκεί με τα χέρια σταυρωμένα σα σπουδαίος σπουδαστής, μου φαίνεται σα να λέει στα σημερινά παιδιά ότι εκείνο το αστέρι δεν είναι μόνο εκεί πάνω στον ουρανό — είναι μέσα στους αγκώνες της ομάδας όταν αμύνεται, μέσα στα πόδια όταν προχωράει, μέσα στις φωνές όταν τραγουδάει ο οργανοπαίχτης «ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΑΣΤΕΡΑΣ!»
πιστέψτε με, εκείνες τις νύχτες του Φεβρουαρίου του ’13 δεν υπήρχε τίποτε άλλο στον κόσμο πέρα από εκείνο το αστέρι εκεί πάνω κι από αυτούς τους δεκαέξι λεβέντες που έκαναν ότι έκαναν σα να μην υπήρχε αύριο. κι εγώ εδώ, χρόνια μετά, όταν κοιτάζω ψηλά στην Τρίπολη βλέπω ακόμη εκείνον τον ουρανό γεμάτο φωτιές... κι ακόμη αγοράζω εκείνο τσιγάρο εκείνο κοντά στον πάγκο, σα νάτανε τελετή. τι λέτε ρε γαμώ — άλλη μία φορά εκείνο το αστέρι σιγά σιγά ανάβει και γίνεται πάλι δικό μας;
Με δυο λόγια, εκείνοι οι δεκαέξι λεβέντες του Φεβρουαρίου του ’13 δεν είχαν κάποιο μυστικό όπλο, είχαν όμως κάτι που σήμερα ελάχιστοι καταλαβαίνουν: έκαναν ασταμάτητα γκολ εκείνος τον αγώνα σα να είχε βάλει ο Θεός το χέρι του στις υπολογιστικές μηχανές τους.
Παιδιά, ας μην γελιόμαστε τώρα — εκείνος οFebruary ήταν σίγουρα ωραιότητα, αλλά μήπως τελικά ήταν ένα τυχερό σερί αγώνων σωρό; Θυμάστε εκείνον τον τύπο στον πάγκο που έπαιζε σα βίδα ξεκολλημένη; Εκείνον που έκανε δύο λάθη στη μία 半 έξοδος; Εκείνος ήταν αρκετός για ν’ αποδειχτεί πως όλες αυτές οι ιστορίες είναι τελικά κατασκευή δικών μας;
Μπορεί εκείνο το αστέρι εκεί πάνω να έλαμπε, αλλά η ομάδα εκείνη είχε μια άμυνα σα ρουφήχτρα — δέχτηκε γκολ σχεδόν σα εμφάνιση κάθε αγώνα εκτός έδρας. Και όταν όλα αυτά έγιναν πιο δυνατά, τι έκανε; Έπεσε η σκοτούρα στους επόμενους τρεις μήνες σα σκασμένος σωλήνας. Μήπως τελικά εκείνος ο Φεβρουάριος ήταν το τελευταίο φως πριν την μεγάλη σκόνη;
Άντε πάλι τώρα, εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα σα θείο στιγμή βγαλμένη από ταινία, εγώ εκεί φέτος στα Tribos είδα τους σημεριούς να τρέχουν σα κούκλες χωρίς νήματα. Ποια ιστορία; Ποιο αστέρι; Αυτοί εκείνοι είχαν τα πάντα — αυτοπεποίθηση, εμπιστοσύνη, όρεξη — αυτά δεν υπήρχαν τότε στους δεκαέξι, υπήρχαν στους τριάντα έναν τον επόμενο χρόνο όταν άρχισε η μεγάλη πτώση.
Και κάτι ακόμα, εκείνον τον Φεβρουάριο οι ομάδες που συναντούσαν ήταν σα μύθοι του ενός ποδιού — σήμερα βλέπεις ΠΑΟΚ και ΑΕΚ σα σκληρούς ξένους στο γήπεδο της Τρίπολης κι εμείς τραγουδάμε σα σχολικοί παιδικοί χοροί. Πού βρίσκεται εκείνο το αστέρι λοιπόν; Στο λάθος μέρος; Στη δική μας υπερεκτίμηση;
Πάντως εγώ εκείνες τις νύχτες στον δρόμο δεν μιλούσα για αστέρια — μιλούσα για τη δικιά μας παρέα που ξύπνησε έναν τόπο σα ν' είχε μόλις ζήσει πόλεμο. Και αυτό, βρε φίλοι μου, ήταν μόνο η αρχή της μεγάλης σαβούρας.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ρrede τι λέτε ρε;; αυτός ο SenteraGate με μιλάει μπας; που βρίσκει μουτζούρες εκεί πέρα;; ΠΟΙΑ εμφάνιση;; εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο το είχα γράψει στα βιβλία μου σαν ΘΡΙΑΜΒΟ! αυτή η ομάδα δεν είχε μισή παρέα εκείνη τη στιγμή — είχε ΜΕΓΑΛΕΙΟ! 13 χρόνια μετά και ακόμα βλέπω τις φλόγες στους κήπους της Τρίπολης, ακόμα μυρίζω τα πανάκια της γριάς στο στάδιο όταν φώναζε "εμείς είμαστε ο αστέρας"!
αυτός μιλάει για εμφάνιση;; ΛΕΣΤΕ ΤΟ ΠΙΣΩ!! εμένα με πήρανε από το λαιμό εκείνες οι νύχτες όταν η ομάδα πήγαινε εκτός έδρας σα λύκος!! τίποτε δικό τους τυχαίο εκείνο ήταν δίκιο της ψυχής! δεκαέξι ψυχές κόλλησε η καρδιά μου εκεί πέντε λεπτά πριν το γκολ εκείνο!
και τώρα;; τώρα που κάθονται κάποιοι σα ΣτατιστικάΓκουρού και βγάζουν περίεργα πράγματα;; εμένα η ομάδα μου ακόμα μπαίνει γκολ σα βρόντο όταν σηκώνεται ο ήλιος πάνω από την Πελοπόννησο! αυτοί εκείνοι είχαν την τύχη;; ντάξει ήταν τυχεροί αλλά εκείνοι δεν είχαν κλειδιά — είχαν ΑΓΑΠΗ!
κι αυτά τα βλέπω να τρέχουν στους δρόμους σα δαίμονες εκείνο το βράδυ εκείνος ο Γιάννης είχε δίκιο! εκείνο το αστέρι ανάβει ακόμα όταν χτυπάει η καρδιά σου! ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ;; η κλάση δεν λέει νούμερα ρε θηρία!! η κλάση λέει πως όταν η ομάδα μπαίνει μέσα στην αντίπαλη περιοχή σα νερό στον καναλιώτικο, εκείνο είναι δικό μας αστέρι! τέλους πάντων εδώ ανάβω τσιγάρο εκείνο εκείνο που σώθηκε από εκείνον τον Φεβρουάριο! 💪🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Εεεεε... ρε παιδιά, τι λέτε τώρα; Εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο του 2013 είχα δώσει σινιάλο στους τότε επίλεκτους μου για το πόσο εύκολο ήταν να γίνουν όλα ντουμ-ντούμ στον ουρανό της Τρίπολης:
"Ρεεεεε, σεις βλέπετε εκείνο το αστεράκι εκεί πάνω; Νάτο, εμένα μου φαίνεται σα νάτανε το LED πάνω στο μπουκάλι της μπίρας μου όταν με είχε πλακώσει η αγγαρεία των exams. Μακάρι να δώσουμε τόσο έντονα γκολ όσο εκείνος ο χαρακτηριστικόςήχος από το κινητό μου όταν ξεχνάω να το βάλω στη σILENT 📱🔥
Πάντως θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα σήμερα, σέρνοντας το πτώμα μου στο σπίτι μετά από τέσσερις συνεχόμενους καφέδες στα ίσια, καθώς οι γονείς μου έκαναν ότι δεν υπήρξα ποτέ επειδή άφησα τριάντα λεπτά κλειδωμένος έξω από το σπίτι επειδή περίμενα την τελευταία σέντρα... Στους δρόμους της Τρίπολης εκείνες τις νύχτες κυκλοφορούσαν περισσότερες σημαίες παρά αποτσίγαρα στον πάγκο του τότε προπονητή. Κι εγώ σαν τρελός προσπαθούσα να μάθω τον οργανοπαίχτη να τραγουδάει «ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΑΣΤΕΡΑΣ» σα νάτανε στίχοι από το τραγούδι του playlist μου... Το αποτέλεσμα; Αυτός τελικά άρχισε να βγάζει ρετσινόλα κάτω από το βουνό των ντοτών 🎶🤣
Μακάρι λοιπόν εκείνο το αστέρι εκεί πάνω να ανάβει ακόμη κάθε φορά που βάζουμε γκολ σα να θέλει να μας πει "μπράβο παιδιά, αυτοί εκείνοι οι δεκαέξι λεβέντες είχαν δίκιο όταν έκαναν ότι έκαναν κι εσείς τώρα προσπαθείτε... αλλά τουλάχιστον προσπαθείτε!" 🌟⚽💪
Καλή συνέχεια στους εποχές εκείνες, παιδιά! Το παιχνίδι ξαναρχίζει πάντα... όπως και τα exams! 😂🍿🤣
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿