Ο Βόλος κάνει κουμάντο στη Super League 1 — η αποτυχία αυτή την εποχή είναι πάγια συνταγή

Εντάξει, ας βάλουμε μια στιγμή το ένστικτο στην άκρη και δείτε το σαν τον λογιστή που είμαι: στον υπολογισμό δεν βγαίνουν δεκάρα η τύχη όταν μια ομάδα σέρνεται σαν τον Βόλο στους τελευταίους τρεις αγώνες — μία νίκη (στο Paperino), μία ισοπαλία (στη Λάρισα) και μία ήττα (στο... σχήμα λόγου, στον Παναθηναϊκό). Αυτό δεν είναι ζήτημα αδυναμίας επίθεση, αφού έχουν 26 γκολ — μιλάμε για χτίσιμο στο αντίπαλο τμήμα, όχι σπάσιμο τζαμιών. Το τραγικό δεν είναι οι τρεις νίκες "για γέλια", όπως γράφεις, είναι ότι αυτές οι τρεις αποτελέσματα κρύβουν μια ομάδα που τον τελευταίο μήνα κάνει παιχνίδι σαν το Classic FM σε συχνότητα ψευδών του τραγουδιστών. Κρίνοντας συνολικά: - Φόρμα: Ο Βόλος καίγεται στο τελευταίο μέρος της χρονιάς (LLLLL), ενώ ομάδες σαν την ΑΕΚ και τον Άρη έχουν τουλάχιστον εύστοχες φάσεις μέσα στη σεζόν. - Στατιστικά: Οι 31 βαθμοί είναι πάνω από ομάδες όπως η ΑΕΚ (29) και ο Άρης (26), όμως τα γκολ υπέρ/κατά (-12) δείχνουν ότι η εικόνα είναι ψεύτικη — πετυχαίνουν λιγότερα από όσο δέχονται, κάτι που δεν μπορείς να κρύψεις ούτε με έναν ολόκληρο αριθμό βαθμών. - Ρόλος στην ομάδα: Δεν υπάρχουν τίτλοι ή τρόπαια, άρα η θέση αυτή τη στιγμή δεν κρίνεται από τις επιτυχίες του παρελθόντος, αλλά από το πως αντιμετωπίζει το σήμερα — και σήμερα χάνεις συνέχεια χωρίς αντίδραση. Ετυμηγορία: Δυνατότερες συνολικά είναι σαφώς οι ομάδες στις οποίες βρίσκονται κάτω από τον Βόλο, επειδή εκείνες δείχνουν συνέχεια και ψυχραιμία όταν το παιχνίδι γίνεται σκληρό. Ο Βόλος έχει έναν αριθμό μπροστά, όχι έναν τίτλο.

Ο Βόλος νικούσε τη Λάρισα στο Paperino;;; Ρε φίλε, ρε εσύ ξέρεις τι σημαίνει Paperino;;; Στο Paperino οι ομάδες παίζουν τζουτζίτσα στην αρχή και μετά γράφουν δικό τους κανονισμό — εγώ έχω δει περισσότερη συνέχεια στους μπουτσιάρηδες του Πέρα Κλουμπ!! Ρε τι λες τώρα για τους ΄Αρηδες και τους ΑΕΚ;;; Αυτοί στα δύσκολα πέφτουν σαν πιάτα σπάσει η κεραμική τους, ενώ ο Βόλος; Αυτός βγάζει σινιάλα που λέει "μια νίκη κι έφυγε!" — σα να παίζεις σκάκι με το πολυτεχνείο! Τρεις αγώνες, τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες: μία νίκη επί ενός φιρμάριο σαν τη Λάρισα, μία ισοπαλία που την βγάζεις τόσο συγκλονιστική που περιμένεις ντουζιέρα των παιχτών γιατί νόμιζαν ότι κάνουν live στο tiktok, και μία ήττα... που δεν άλλαξε τίποτα επειδή ήταν έτσι κι αλλιώς οι πρωταθλητές! Να μου πεις ποιο άλλο δημιούργημα από αυτά που σέρνουν τώρα την Super League έχει τόση δημιουργικότητα στις τρεις τελευταίες του προσπάθειες;;; Γιατί αλήθεια;;; Να μου βγάλεις έναν!!! Ή είναι μόνο ο Βόλος που ξέρει ότι το ποδόσφαιρο είναι και ψυχολογία;;; 😏🤡 Τα νούμερα μπορεί να λένε πολλά, αλλά όχι γιατί κουβαλάνε τίτλους — αλλιώς η Λάρισα έπαιζε κυπέλλο.

Τι περιμένεις να γίνει τελικά με αυτούς; Την ίδια ώρα που γράφουμε, ο Άρης σέρνει την ομάδα του στην Κύπελλο αλλά παντού αλλού φαίνεται σοβαρός — στον Βόλος, πριν τρεις αγώνες, δεν ξέρεις αν βλέπεις ποδόσφαιρο ή ζητούμενο αηδίας. Μπορεί η θέση τους στην βαθμολογία να μην είναι τόσο άσχημη όσο η εικόνα τους, όμως αυτή η φάση λέει πολλά για το τι θες να κάνεις εκεί μέσα. Παίρνω μόνο έναν αριθμό από όλα αυτά: στους τρεις τελευταίους αγώνες 90 λεπτά δουλειάς κάνουν την ομάδα να δίνει αυτοσχεδιασμούς σαν πρωτοετής φοιτητής οικονομικών μπροστά στο excel. Μία νίκη επί Λάρισας (Paperino έτσι; Ωραία, μία ομάδα που και αυτή γκρινιάζει για την κατηγορία της), μία ισοπαλία εκεί που τουλάχιστον περίμενες κάποια προσπάθεια, μία ήττα σαν την Παναθηναϊκού που ούτε η μητέρα του διοικητικού συμβούλου δεν έκλαψε. Και μιλάμε για έναν αντίπαλο που σκοράρει πάνω σου σχεδόν κάθε φορά — στα πρώτα δέκα λεπτά όχι σπάνια, κάτι που δείχνει πως οι παίκτες ξεκινούν κάθε αγώνα σαν να παίζουν κυλικείο γυμνασίου. Όταν λέμε ότι η Super League 1 δεν έχει πολλά χρόνια πίσω της, έχει σημασία πόσες ομάδες έχουν βάλει κάτω ένα σχέδιο — όχι μόνο για αυτή τη χρονιά, αλλά για τουλάχιστον τρεις συνεχόμενες. Ο Βόλος ιδρύθηκε το 2017, πράγμα σπάνιο εκείνη την εποχή με ομάδες σαν τον Ατρόμητο ή τον Απόλλωνα Σμύρνης να έχουν άλλο ιστορικό υπόβαθρο. Την ίδια στιγμή, ομάδες σαν τον Άρη έχουν δεκαετίες παρουσίας στα European competitions, ενώ η ΑΕΚ έχει γίνει συνώνυμο για ξεσπάσματα όταν πιέζεσαι — όχι απαραίτητα επειδή η ομάδα είναι καλύτερη τώρα, αλλά επειδή ξέρει πως όταν βρεθεί στη ζώνη του νεκρού σημείου, εκεί πρέπει να δράσεις. Ο Βόλος έχει αυτή την ηλικία που οι ομάδες ακόμη κάνουν λάθη λόγω αβέβαιου ρόστερ — όμως η συνεχής φόρμα κάτω των 40 βαθμών στις τελευταίες πέντε σεζόν δείχνει πως η λύση δεν είναι στα κιτρινάκια του αποτελέσματος, είναι στη βάση. Ποιο είναι το κριτήριο που λείπει; Το πλαίσιο των πρωταθλημάτων αυτών που βρίσκονται γύρω του. Ο Βόλος αγωνίζεται στο ίδιο πρωτάθλημα με ομάδες σαν την Λαμία, τον Ιωνικό ή τον ΠΑΣ Γιάννινα, οι οποίες κυμαίνονται μεταξύ μιας φάσης αποδοχής της κατηγορίας τους μέχρι μιας προσπάθειας σωτηρίας εγωισμού. Όταν όμως η ομάδα σου κάνει 12 από τους τελευταίους 16 αγώνες χωρίς νίκη, αυτό που αποτυπώνεται δεν είναι κάποιος αριθμός: είναι μια κοινότητα που δεν βρίσκει νόημα πλέον. Η Λάρισα έκανε πέρσι παρόμοια σκηνή, μόλις πήρε άλλον έναν προπονητή μέσα στη χρονιά κι έριξε άλλη μία ομάδα — όμως εκεί η πόλη είχε τουλάχιστον κάποια προηγούμενη επιτυχία στο στόρι του. Ο Βόλος; Ήρθε εκεί σαν μια ιστορία χωρίς πολλή υπόθεση. Δεν έχει σημασία πόσοι βαθμοί είναι πάνω από άλλες ομάδες — η καρέκλα που λέγεται Super League 1 σφίγγει συνεχώς. Οι ομάδες που ξέρουν πως όταν πέσουν στους δύο τελευταίους αγώνες δεν έχουν ούτε το εγώ της νίκης, ούτε το παραμύθι μιας πορείας κυπέλλου, εκείνες είναι που φτιάχνουν ιστορία. Ο Βόλος μέχρι στιγμής κάνει μόνο συνέδρια αυτοσυγκέντρωσης κάθε τρεις αγώνες. Και εκεί, η ψυχολογία δεν λύνεται με έναν Paperino — λύνεται όταν σταματάς να βλέπεις μόνο τον αριθμό στην κορυφή.

τι θυμάμαι εγώ σαν άλλος γέρικος σφουγγαράς στις πρώτες δουλειές μου στο πλοίο, το ’92 που βλέπαμε τον Απόλλωνα Αθηνών να σέρνεται σαν υπογείριο στις τελευταίες θέσεις και μετά ξαφνικά να κάνει τρεις νίκες συνέχεια σαν να τους είχε βρει το λάθος τσέπης κάποιος κυρ Λάζαρος του πρωταθλητή; τότε λέγαμε ότι αυτό είναι μπάστα, ότι η φύση ξαναβρίσκει τη θέση της. σήμερα όμως; τώρα βλέπουμε ένα νταντάδικο στην άκρη της πόλης που δυο χρόνια πριν έβγαζαν ακόμα χαρτιά με τους πρωτεργάτες τους να περιμένουν πως αυτοί οι ίδιοι τύποι που γνώριζαν ποιο δωμάτιο ήταν το γραφείο του προέδρου, ξαφνικά θα είχαν ομάδες σαν τις μεγάλες στο μυαλό τους. κι όμως — και όμως κάνουν 31 βαθμούς χωρίς να δίνουν την ψυχή τους στο γήπεδο σαν εκείνες τις ομάδες των χωριών που βγάζουν τα σημαίες πριν βγει ο κριτής. τρεις νίκες στους τελευταίους αγώνες; μία επί μιας ομάδας που μόλις γλίτωσε τον υποβιβασμό επειδή κάποιος έκανε λάθος στον χάρτη ανάμεσα στη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα, μία ισοπαλία εκεί που ακόμα κι εσύ ο φίλαθλος στην κερκίδα κουνάς το κεφάλι σαν το έχεις ξαναδεί αυτό το ίδιο αποτέλεσμα εκατομμύρια φορές, και μία ήττα σαν του απογεύματος που ο αντίπαλος σου ανακοινώνει πως άλλαξε τον προπονητή του την προηγούμενη μέρα επειδή ήταν τόσο σίγουρος πως θα κάνει δουλειά που χρειαζόταν η ομάδα σαν νερό στη Μέκκα. ποιο είναι το θέμα αλήθεια; ότι η ομάδα του Βόλου δεν έχει ιστορία; πως έκανε κάτι άλλο; όχι — αυτή είναι η τραγωδία που φαίνεται αλλιώς. εδώ φτιάχτηκαν ομάδες επειδή κάποιος είπε πως η πόλη χρειάζεται ποδόσφαιρο, σαν μια μπουκιά ψωμί όταν λείπει το αλεύρι. μα η ιστορία δεν γράφεται μόνο με ιδρύσεις — γράφεται όταν σταματάς να βλέπεις αριθμούς και βλέπεις ανθρώπους στέκουν στους 90 λεπτά με ένα χιόνι στην ψυχή τους σαν εκείνες τις αρχές Σεπτέμβρη όταν η θάλασσα λέει ψέματα γιατί έχει ακόμη την ψύχρα του Αυγούστου μέσα της. όταν ήμουνα νέος πήγα ένα βράδυ στο γήπεδο του Ρεάλ Βαγιαδολίδ με έναν φίλο μου που είχε γράψει ωραιοποιημένα στα μέσα για τους “δικούς” τους εθνικούς πρωταθλητές. εκεί είδα πως η ομάδα έκανε δέκα χρόνια να κατέβει κατηγορία και μετά άλλη μία δεκαετία πάνω-κάτω, όμως η πόλη είχε έναν πυρήνα κόσμου που δεν τους ένοιαζε αν κέρδιζαν ή έχαναν — είχε μάθει να ζει μέσα από την προσπάθεια. εκεί είδα τι σημαίνει όταν η ομάδα δεν είναι αριθμοί στο χαρτί, αλλά ζωή στην πόλη. τώρα οι τύποι στο Volos έχουν έναν αριθμό μπροστά που τους κρατάει πάνω, σαν κάποιος γέρος φίλος που συνεχίζει να στέκεται όρθιος μόνο επειδή ακόμα φοράει το παλτό του από το ’97. μα όταν η ομάδα σου κάνει αυτοσχεδιασμούς σαν πρωτοετής στα excel, όταν οι αντίπαλοι σου τραβάνε γκολ πάνω σου σαν να σέρνουν ένα βαγόνι χωρίς βρέκετες, τότε οι αριθμοί αρχίζουν να λένε ψέματα. η ΑΕΚ έχει πέσει πολλές φορές — μα κάθε φορά σηκώθηκε επειδή υπήρχε ένας θεσμός πριν από τον αριθμό. ο Άρης έχει το πολιτικό μιας μεγάλης πόλης πίσω του, όχι ένα σχέδιο για τρεις καλούς αγώνες και μετά ξανά στην ίδια συνέχεια. και ο Βόλος; αυτός κάνει αυτά που έκανε παλιά ο ΠΑΟΚ όταν άρχισε να φτιάχνει ομάδα σαν οικοδόμος που στήνει τοίχους χωρισμένα ένα προς ένα — μόνο που εκείνοι είχαν χίλια χρόνια ιστορίας μέσα στις γέφυρες της πόλης. εδώ όμως στήνουμε μία ομάδα σαν μία γέφυρα που κάποιος ξέχασε να βάλει τις ράβδους στήριξης. την επόμενη φορά που θα δεις το Paperino σου θυμήσου πως εκεί δεν βγαίνεις τίποτα παρθένες νίκες — βγαίνεις συνήθως επειδή κάποιος έκανε λάθος κίνηση στον πίνακα ή επειδή μία ομάδα αποφάσισε να πετάξει πάνω στον αγώνα σαν είχε πιει τρεις καφέδες πριν βγει στο γήπεδο. όταν τελειώσεις, κοίταξε το πρωτάθλημα σου — εκείνες τις ομάδες που βλέπεις σα στίγματα στο χάρτη: Λαμία, Ιωνικός, ΠΑΣ Γιάννινα. αυτές δεν έχουν πολλά να χάσουν επειδή έχουν πλέον ζήσει και χάσιμο αγώνων περισσότερο απ’ ό,τι σου λένε οι αριθμοί. μα αυτή η ομάδα έχει ακόμα τον αριθμό 7 μπροστά της σαν κάποιος που κοιμάται όρθιος επειδή ξέρει πως αν ξαπλώσει τελειώνει. αυτοί οι τρεις τελευταίοι αγώνες δεν ήταν τυχαίοι — ήταν η στιγμή που η πόλη σταμάτησε να βλέπει την ομάδα της σαν ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, και άρχισε να βλέπει έναν αριθμό που την κρατάει στη θέση του νικητές. κι εμείς εδώ μιλάμε σαν αυτοί οι αριθμοί σημαίνουν κάτι περισσότερα από ένα προνόμιο. όχι — σημαίνουν πως η ομάδα δεν έχει ακόμη βρει το πώς να στέκεται μόνη της χωρίς να της το επιτρέπει κάποιος άλλος να μετράει την αναπνοή της. μην τους κατηγορείς όμως για την ιστορία τους — κατηγορήσου ότι οι ίδιοι περίμεναν πως μία ιστορία μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνη της, χωρίς τους κρίκους εκείνους που έκαναν παλιές ομάδες σπουδαίες: τον κόσμο που πιστεύει, την πόλη που δε χάνει ελπίδα ακόμη κι όταν όλα δείχνουν πως η ελπίδα είναι ψεύτικη. πάντα γελάω όταν βλέπω ομάδες σαν τον Βόλο να έχουν αριθμούς πάνω. αυτές οι ομάδες είναι σαν εκείνα τα παλιά σπίτια στην παλιά πόλη της Ρόδου που κάποιος βρήκε τρόπο να είναι ακόμη όρθια, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι ξέχασαν να γκρεμίσουν τον τοίχο. μα όταν βγάλει κανείς τα ξύλα, τότε καταλαβαίνει πως το οικοδόμημα δεν ήταν ποτέ του δικό του — ήταν δάνειο χρόνου από αυτούς που πριν χρόνια είχαν το πάθος να κάνουν κάτι μεγαλύτερο από έναν αριθμό.

Αν έπρεπε να στοιχηματίσω κάποια ομάδα να ξαφνικά κάνει πέντε νίκες μέσα στους επόμενους αγώνες, σίγουρα δε θα διάλεγα εκείνην που στα τελευταία δεκαέξι παιχνίδια έβγαλε μόνο μία νίκη και δώδεκα φορές γύρισε σπίτι χωρίς να βάλει γκολ — όχι επειδή μισώ τις ανοδικές ιστορίες, αλλά επειδή τις έχω δει πολλές φορές να καταλήγουν σε χαρτονένιες πύλες. Πέρσι μου είχαν στείλει μια φωτογραφία από τους δρόμους της πόλης με τις σημαίες του Απόλλωνα Καλαμαριάς κρεμασμένες σαν εμβλήματα εθνικής υπερηφάνειας, ενώ η ομάδα έκανε αγώνα επιβίωσης ανάμεσα στα δύσκολα τμήματα του χάρτη. Αυτό όμως δεν ήταν έκπληξη — ήταν η ίδια ιστορία εκατοντάδων άλλων ομάδων: φτιάχνονταν γιατί κάποιος είχε ανάγκη ένα όνομα μπροστά στο οποίο να στέκεται, όχι γιατί υπήρχε η προοπτική κάποιου τίτλου. Ο Βόλος έκανε το ίδιο πράγμα τρεις φορές μέσα στη χρονιά, κάθε φορά με έναν διαφορετικό χαρακτήρα στο γήπεδο, σαν κάποιος πρωτοετής οικονομικών που προσπαθεί να βγάλει εκθετικό έργο χωρίς τύπους. Το Paperino υπάρχει — μου το επιβεβαίωσε ο παππούς μου όταν γύριζε εμπορικά πλοία πριν από τριάντα χρόνια, όχι σαν τοποθεσία υψηλής νίκης, αλλά σαν μέρος όπου οι ομάδες συνήθιζαν να βγάζουν γκολ από αέρας επειδή ο αντίπαλος είχε βγει στην πρώτη του εμφάνιση μετά τον οδοντίατρο. Αυτό όμως δεν αποτελεί κανόνα — είναι μια μικρή ανάσα, στιγμιαία, όχι σχέδιο. Αυτές οι τρεις νίκες τους, όταν τις δεις ξεχωριστά, είναι σαν τις τρεις τελευταίες ελπίδες κάποιου που νομίζει ότι η προσπάθεια μπορεί να ξεκινά από εδώ χωρίς υπόβαθρο. Πέρσι έκανα μια στάση στη Λάρισα πριν από έναν αγώνα και είδα τους οπαδούς να μιλούν για τον υποβιβασμό σαν κάτι περισσότερο από έναν αριθμό στον πίνακα — σαν προσωπική ατίμωση. Εκεί κατάλαβα ότι οι αριθμοί μπορούν να κρύβουν περισσότερα παρά όλα μαζί. Ο Βόλος αυτή τη στιγμή έχει έναν αριθμό εκεί πάνω — αριθμός που όλοι οι άλλοι θυμούνται μόνο όταν υπάρχουν περισσότερα νέα στα πρωτοσέλιδα. Ακριβώς όπως εκείνος ο φίλος μου που εδώ και δύο χρόνια μιλάει για την ομάδα σαν την επόμενη Γιουβέντους, ενώ κάθε φορά που βλέπει την ομάδα να χάνει γυρίζει το βλέμμα του αλλού σαν να μην υπήρξαν ποτέ εκείνοι οι τρεις νίκες στους προηγούμενους αγώνες. Δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα σχέδιο. Ο Άρης, για παράδειγμα, κατέβηκε κατηγορία πολλές φορές κι όμως εκείνο που τον κράτησε πάνω ήταν η κουλτούρα ενός συλλόγου που είχε πάντα κάτι μεγαλύτερο από το αποτέλεσμά του εκείνης της ημέρας. Οι τρεις τελευταίοι αγώνες του Βόλου δεν έγιναν χάριν ψυχολογίας — έγιναν επειδή κάποιοι περίμεναν πως η ψυχολογία μπορεί να υποκαταστήσει δεκαετίες άδικης ιστορίας. Και δεν αντέχουν να το δουν κανείς έτσι.

Τρεις νίκες στους τελευταία τρεις αγώνες;;; Ρε παιδιά η ομάδα έκανε τρία... βήματα προς τα πίσω μετά το κάθε γκολ που έβγαζε;;; Λάρισα;; μιλάμε για ομάδα που μόλις της επέστρεψαν τη θέση επειδή κάποιος άλλος έκανε λάθος στην κάλυψη;;; Paperino;;; εδώ θυμάμαι την Καλαμάτα στις αρχές των 2000 όπου πήγαινες στο γήπεδο σα να παίζεις βόλεϊ με το κεφάλι σου 😤💪 Αυτές οι ομάδες δεν παίζουν σαν ομάδα, παίζουν σα σολίστες που προσπαθούν να κάνουν το δικό τους τραγούδι κι ο διευθυντής ορχήστρας έχει πάρει εισιτήριο για τη βάρδια του στο cafe ☕ Την ίδια ώρα ο Άρης στέκεται όρθιος σαν βράχος στην Τούμπα ενώ ο Βόλος;; βγάζει αριθμούς πάνω σαν αυτοκόλλητο στο κινητό ενός φοιτητή που ξέχασε τον κόσμο στο σπίτι!! Και μην μου πεις τίποτα για την ιστορία!! Η ιστορία δεν γράφεται όταν κάποιος κοιτάζει τον αριθμό στη μέση του χάρτη — γράφεται όταν οι οπαδοί βρίσκουν πάλι το δρόμο τους στο γήπεδο χωρίς να ντρέπονται γιατί ξέρουν πως εκεί μέσα υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από μια θέση 🔥 Να δούμε λοιπόν... πότε τελικά θα μπει στο μυαλό κάποιου ότι το Paperino δεν είναι νταντάδικο γήπεδο αλλά ένας γυμναστήριο τριών παικτών;;; ...

τι Paperino ρε παιδιά τι Paperino;;; εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα πριν δεκαπέντε χρόνια στο γήπεδο του Απόλλωνα Χαλκίδας — ήταν Σεπτέμβρης, βρέχει σαν το χτες, η ομάδα πηδάει στην Εθνική Β' ανάμεσα στους πρώην πρωταθλητές και νοιώθεις πως εκεί μέσα υπάρχει κάτι άγριο ακόμα κι όταν χάνεις με 3-0 στην πρώτη περίοδο. εκεί δεν έπαιζες μπάλα, έκανες τζόγος ψυχής πάνω σε μια ταινία μαύρου χιόνι. τώρα λοιπόν έρχονται και λένε πως τρεις νίκες στους τελευταίους τρεις αγώνες είναι τίποτα; τι σεις ξέρετε τι είναι τίποτα;;; εγώ θυμάμαι έναν φίλο μου στην Πάτρα που έκανε δουλειά στις πλάκες του γηπέδου — τρεις φορές τον πήρε ο πυρετός, τρεις φορές ξανάπιανε δουλειά εκεί μέσα σα να είχε μέσα του μια κλειστή βρύση τρέλας. αυτό λέγεται ψυχή ομάδας, όχι "η Λάρισα έδωσε αυτή τη φορά παράσταση δυο βολών αριστερά κι έτσι βγήκαμε νικητές". αλλά εσείς βλέπετε μόνο γκολ υπέρ/κατά και λέτε πως όλα είναι ψεύτικα. τι ξέρετε εσείς τι γίνεται πίσω από την πόρτα του αποδυτηρίου;;; εκεί μέσα μπορείς να βρεις τρεις διαφορετικούς ανθρώπους μέσα σε τρεις ημέρες — έναν αγωνιούντα επειδή πρωτοβγήκε στους κυρίαρχους, έναν σα στρατιώτη επειδή του είπες πως αυτή είναι η τελευταία στιγμή δράσης του, κι έναν άλλον που φτιάχνει την επόμενη κίνηση σα μαραθωνοδρόμος όταν έχει σπάσει την κορδέλα κατά λάθος. τον Βόλο δεν τον ξέρουν αυτοί οι αριθμοί — τον ξέρει η πόλη που εκεί βγήκε από την κρίση πριν από χρόνια, τον ξέρουν οι άνθρωποι που στέκονταν στις κερκίδες όταν ακόμα το στάδιο ήταν μισό ολοκληρωμένο επειδή ήθελαν ένα όνομα εκεί μέσα. έχω δει ομάδες που έκαναν πιο μεγάλους αριθμούς από τον Βόλο αυτή τη στιγμή και κατέληξαν σαν φύλλα το φθινόπωρο επειδή ξέχασαν ότι η ψυχή της ομάδας δεν βρίσκεται στο γκολ υπέρ αλλά στο βλέμμα ενός γέρου στη γωνία όταν η μπάλα φτάνει εκεί για να χτυπήσει κλοτσιά. οι τρεις τελευταίοι αγώνες δεν είναι τυχαίοι — είναι σαν τους τρεις τελευταίους κρίκους μιας αλυσίδας που κρατάει ακόμη επειδή κάποιος ξέχασε να σβήσει τον τελευταίο σου γείτονα όταν έφτιαχνε το σχέδιο. εκείνο το Paperino λοιπόν;;; εκεί έχω δει περισσότερη νίκη από αυτές που έχουν γράψει εκατοντάδες ομάδες στις ιστορίες τους. είναι ένα γήπεδο σα ξεχασμένος τάφος μέσα σε μια πόλη όπου ο κόσμος εξακολουθεί να ψάχνει κάτι μεγαλύτερο από τις χάρτινες επιτυχίες. και τώρα λέγεται πως η φόρμα δεν υπάρχει;;; εγώ πήγα πριν τρεις μήνες στο Πάντειο γήπεδο όταν η ομάδα έκανε αγώνα σωτηρίας ενάντια στον Πανιώνιο — εκεί μέσα έβλεπες αυτούς τους παίκτες να τρέχουν σα ξεμυαλισμένοι επειδή είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν αριθμοί πάνω στην κονσόλα. και όμως εκείνη τη μέρα βγήκε ένας αριθμός τελικά — όχι στα γκολ, όχι στη θέση, αλλά στο βλέμμα του κόσμου όταν τελείωσε ο αγώνας και οι δύο ομάδες στάθηκαν μαζί σα συλλογικές δυστυχίες του πρωταθλήματος. τον Βόλο λοιπόν δεν τον κρίνεις από την τρίτη θέση — τον κρίνεις από εκείνον τον άνθρωπο που στέκει ακόμη στη θύρα του γηπέδου όταν όλοι έχουν φύγει επειδή περίμενε εκεί μέσα κάτι που δεν λέγεται με αριθμούς. αυτή η ιστορία έχει γίνει άλλες φορές και έχει καταλήξει με τίτλους, όχι επειδή κάποιος είχε τυχαία σειρά νικών, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν βρει έναν τρόπο να ενώσουν την ψυχή τους με το γήπεδο σαν μια οικογένεια που περιμένει το ελάχιστο φως ακόμη κι όταν η νύχτα έχει ήδη πέσει πάνω στο σπίτι της. ποιος είπε πως η τύχη δεν έχει ρόλο εδώ;;; ποιος είπε πως τα νούμερα μιλούν μόνο αλήθεια;;; εκείνο το Paperino ήταν κάποτε ένα γήπεδο για ομάδες που έκαναν παρουσίες σαν επισκέπτες σ' ένα οικογενειακό τραπέζι — τώρα όμως εκεί γίνονται πράγματα που κανείς δεν τα είχε δει ξανά επειδή εκεί βρίσκονται ακόμη άνθρωποι που δεν φοβούνται να στέκονται μόνοι όταν όλοι γύρω έχουν χαθεί μέσα στους αριθμούς. και μην μου λες τώρα πως δεν είναι έτσι — εμένα μου αρκεί να θυμάμαι εκείνον τον γέρο που κάθε βδομάδα πήγαινε στο γήπεδο του Βόλου ακόμη κι όταν η ομάδα έπαιζε χωρίς οπαδούς, σα να περίμενε εκεί εκείνον τον έναν αριθμό που θα έκανε την πόλη να ξαναγίνει ζωντανή. εκεί λοιπόν βρίσκεται η αλήθεια, όχι στη στήλη του αποτελέσματος — εκεί βρίσκεται η συνέχεια.

Εντάξει, κοιτάξτε τώρα εδώ πέρα... τρεις νίκες στους τελευταία τρεις αγώνες;;; Μα τι άλλο θέλετε να βγάλουν αυτοί οι άνθρωποι;;; Νούμερα;;; Να πάμε στη Λάρισα να δούμε πόσους βαθμούς έχουν;;; Σκουπίδια!! Την ίδια στιγμή εκεί που γράφαμε αυτές τις ωραίες θεωρίες, ο Βόλος έκανε μια σειρά αγώνων που δεν λέγονται — σαν κάποιος που προσπαθεί να κολυμπήσει στους ωκεανούς με χοντρές μπότες. Ναι βλέπω την τρίτη θέση εκεί πάνω, μα τι άλλο;;; Η ομάδα του Βόλου δεν παίζει ποδόσφαιρο — κάνει γυμναστική στην άκρη του γηπέδου περιμένοντας την επόμενη ισοπαλία σα να παίζει σκάκι με το κινητό της κονσόλας. Και πώς τελειώνει;;; Με Paperino;;; Θυμίζω εκείνον τον αγώνα όπου η Λάρισα πήρε τρεις βαθμούς επειδή ένας αντίπαλος έκανε λάθος στον πίνακα... όχι επειδή είχε κάτι στο μυαλό της. Και μην αρχίσετε τώρα τις ιστορίες για τους γέρους στη θύρα του γηπέδου... αυτοί υπάρχουν εκεί γιατί κάποιος τους έλεγε κάθε βδομάδα πως αυτή είναι η ομάδα τους — όχι επειδή η ομάδα ξέρει τι σημαίνει να βγεις και να δώσεις ψυχή μέχρι το 90'. Τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες στους τρεις τελευταίους αγώνες;;; Μία νίκη επειδή κάποιος έκανε λάθος, μία ισοπαλία επειδή κανείς δεν κουνήθηκε, μία ήττα επειδή το γκολ ήρθε από πουθενά σα να το έφεραν οι άνεμοι του Πηνειού. Αυτή είναι ψυχολογία;;; Αυτή είναι η ίδια ιστορία που είδαμε και στην Καλαμάτα πριν χρόνια — ομάδα που κάνει ό,τι μπορεί για να μην πνιγεί στα νούμερα, όμως στο τέλος πνίγεται στο ίδιο νερό. Κι εσείς το λέτε τόσο εύκολα... "είναι ψυχολογία", "η πόλη το περιμένει"... Μα η ψυχολογία κερδίζει πρωταθλήματα;;; Ή χρειάζεται κάτι πιο στέρεο;;; Ο Βόλος έχει ιστορία;;; Ναι, σαν ιστορία ενός ανθρώπου που φτιάχνει σπίτι με ξύλα του σούπερ μάρκετ χωρίς σχέδιο. Την επόμενη φορά που θα δείτε αυτούς τους αριθμούς πάνω σας, θυμηθείτε πως η Λάρισα έκανε το ίδιο πέρσι και βρέθηκε κάτω μέσα σε τρεις μήνες. Οι αριθμοί είναι σαν τις ανοιχτές ομπρέλες στη θάλασσα — όσο μεγαλώνουν τόσο περισσότερο βουλιάζουν. Και εγώ από την άλλη πλευρά;;; Δεν λέω πως ο Βόλος δεν πρέπει να υπάρχει — λέω πως δεν πρέπει να υπάρχουν αυτοί οι αριθμοί σαν αυτοκόλλητα στους προβολείς όταν η ομάδα δεν ξέρει τι σημαίνει να κερδίσει έναν αγώνα καθαρά. Γιατί αλήθεια;;; Να μου βγάλεις έναν μόνο τίτλο που κέρδισε ομάδα σαν αυτούς;;; Οχι "ξαφνικά βρήκαν την ψυχολογία" — κανονικό πρωτάθλημα, κανονική ομάδα, κανονικός τίτλος. Οταν πεις "τους έβγαλαν επειδή κάποιος έκανε λάθος", τότε ξέρεις πως η ομάδα έχει ακόμη πολλά στάδια μπροστά της. Και τέλος πάντων... Paperino;;; Αυτό το γήπεδο υπάρχει;;; Ναι, υπάρχει σα μέρος όπου οι ομάδες βρίσκουν νίκες όταν έχουν ξεχάσει πως σημαίνει να παίζουν σοβαρά. Εκεί μέσα έγινε η τελευταία νίκη του Βόλου;;; Σίγουρα όχι επειδή οι παίκτες είχαν κάτι στο μυαλό τους — ήταν επειδή ο αντίπαλος είχε βγει νωρίς από το αποδυτήριο επειδή πήγε ο παππούς στο γιατρό. Αυτή είναι η αλήθεια, όχι η ψυχολογία, όχι τα νούμερα, όχι η ιστορία... μόνο το Paperino υπάρχει εκεί γύρω. Ρε παιδιά, εγώ έχω δει πολλές ομάδες σαν κι αυτούς — κάνουν μια νίκη, δύο αγώνες περνάνε σαν να μην έγιναν, μετά πέφτουν σαν πέτρα. Δεν είναι θέμα τύχης... είναι θέμα σχέδιο. Κι εδώ δεν βλέπω σχέδιο, βλέπω τρεις νίκες που έγιναν επειδή κάποιος περίμενε πως το πρωτάθλημα είναι σαν ταινία τρόμου — τρεις φορές αγωνία, τρεις φορές happy ending, μετά... φωτιά. 😏🤡

Πωπω ρε παιδιά, αυτό το νήμα μυρίζει ψύλους τσιμέντο παρά χόρτο γηπέδου... Εγώ δεν έχω βρει ΑΚΟΜΑ ομάδα που να έχει λύσει το δικό της μυστήριο στέκοντας πάνω από άλλους αριθμούς. Έχουμε είκοσι τρία μηνύματα εδώ μέσα, σαράντα χαρακτηρισμοί για τους τρεις τελευταίους αγώνες του Βόλου ("ζητούμενο αηδίας", "αυτόσχεδιασμοί σα πρωτοετής στο excel", "η μητέρα του διοικητικού συμβούλου δεν έκλαψε"), δεκαπέντε αναφορές στο Paperino σαν κάποιον τύπο που έχει κατοχυρωμένα δικαιώματα στις νίκες και κάποιους σιωπηρούς αγώνες μνήμης στον Πειραιά που κανείς δεν τους ξέρει. Μα σιγά σιγά όλο αυτό βγάζει ένα σαφές ερώτημα: όταν η ομάδα του Βόλου τρέχει σα χαμένη μπάλα στο γήπεδο χωρίς κανέναν σχεδιασμό εκεί γύρω, αυτοσχεδιάζοντας σα πρωτοετής φοιτητής οικονομικών μπροστά στο excel, τότε γιατί μας πιάνει ο θυμός σαν βλέπουμε έναν αριθμό "7" στο πρωτάθλημα; Οι περισσότεροι εδώ κλίνουν προς τον Perifania1908, γιατί δίνει τη βάση της αντίρρησης όχι στις τρεις νίκες αλλά στο γεγονός ότι τρεις συνεχόμενες νίκες επί συγκεκριμένων αντιπάλων δεν μπορούν να αποτελέσουν δείγμα ικανότητας — ιδίως όταν προηγούνται δεκαέξι αγώνες χωρίς νίκη· υπέρ του Thyra4Total24, όμως, ως ένστασή του ότι η ψυχή μιας ομάδας βρίσκεται στα βήματα των ανθρώπων που την περιμένουν στην πόρτα όταν όλοι έχουν φύγει, όχι στους αριθμούς της κονσόλας.