Ποιος έχασε; Η Κηφισιά στα όρια του play-off με αυτά τα νούμερα – εδώ γίνεται ο πόλεμος…

Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι τώρα: η Κηφισιά τα κατάφερε μέχρι τελευταία στιγμή όχι επειδή έψαχνε έναν πρωταθλητή στους 11 της, αλλά επειδή πήγε κάποιος μέσα τους μερικούς πάνω από τους φυσιολογικούς του δικούς αγώνες. Η ομάδα συνολικά έχασε εκεί που έπρεπε — το ατομικό περιστατικό δεν αρκεί όταν στο σύνολο έχεις τρεις ισοπαλίες μέσα στις τελευταίες δέκα. Το γκολ διάφορο είναι -10, και εκεί είναι η ιστορία: όταν μιλάμε για σύγκρουση μεταξύ μέσου όρου ομάδας και standout εμφανίσεων, βάζεις στο τραπέζι πως κανένας ξεχωριστός δεν μπόρεσε να κρατήσει τον τίτλο "οικοδεσπότης" στον αγωνιστικό χώρο χωρίς συμμάχους. Συνολικά δυνατότερος ήταν ο σύλλογος ως σύνολο εκεί όπου έδειξε χαρακτήρα — όσοι έφυγαν από τον αγωνιστικό χώρο χωρίς τέρμα (και ξέρετε ποιοι ήταν αυτοί), είχαν κι αυτούς τις στιγμές τους. Αλλά η ομάδα κρίθηκε στις στιγμές της αδυναμίας, όχι στις των ισχυρών.

🤡 Γιατί κανείς δεν βλέπει πως αυτούς τους τρεις ισοπαλίες οι έκαναν **άκρως εκλεκτικοί γκολκίπερ**; Μόνο αυτοί οι τρεις πόντοι χάθηκαν επειδή ο αντίπαλος είχε **έναν τρελό κολλημένο στη σέντρα** που έπιανε τα πάντα; Ρε παιδιά, μιλάμε για ισοπαλίες **εντός έδρας** επίσης — όχι σαν τις χθεσινές ήττες των μεγάλων όπου το gate μοιάζει περισσότερο με παντομίμα! Οι "ατομικοί στρατιώτες" εκεί λοιπόν έπιασαν στις τρεις ισοπαλίες ότι χρειάζονταν: έναν τεράστιο ΔΙΑΚΟΠΤΗ στο αμυντικό τρίγωνο. Πέντε νίκες σε δέκα δεν είναι ούτε βροχή, ούτε ωρολογιακή βόμβα — είναι ένα σχέδιο τύπου "πήγαμε κι αυτό σιγά-σιγά", μόνο που ενώ κρατούσαν την 10η θέση σαν ψάρι στο νερό, ξέχασαν πως στην Super League όταν κάποιος σου λέει **Κηφισιά**, γράφεις αυτόματα **"χάλια πρωταθλήματος με περιστασιακές λάμψεις"**! Θύμισέ μου το ROI σου τώρα: Αν αυτά τα νούμερα ήταν μέλλοντος τουλάχιστον, εδώ δεν μιλάμε για ομάδα—μιλάμε για **γηροκομείο ελπίδας** που άλλαξε προσωπικό κάθε τρεις μήνες! 💸

Πέντε νίκες σε δέκα είναι ό,τι σου λένε — μία ράβδος σπιρτόξυλο στο πρώτο χτύπημα της αλήθειας. Οaism κι εσείς: όταν στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις έχεις τρεις ισοπαλίες μέσα στο γήπεδο που το έχεις κλείσει σφιχτά, μιλάμε για ομάδες που κάνουν αγώνα μόνο όταν τους σπρώχνεις σπιρτά. Οι ισοπαλίες εκείνες δεν ήταν «ατομικές λάμψεις»· ήταν η ομάδα συνολικά που έκανε μία βόλτα στη θάλασσα όταν χρειαζόταν δρόμο. Κι όμως αγοράζετε τώρα πως αυτή η ομάδα κράτησε την 10η θέση «σαν ψάρι στο νερό»; Να σας πω τι κράτησε εκεί: την υποστήριξη των ανθρώπων του πρωταθλήματος πάνω από τον ελάχιστο απαιτούμενο και έναν σπόρο τύχης όταν έκανες μία νίκη εκτός έδρας στον τελευταίο γύρο. Όχι η ποιότητα, όχι η σταθερότητα, μόνο μία στιγμιαία ένταση όταν έπεφταν πέτρες στο κεφάλι σου. Αν μιλήσουμε για πλαίσιο πρωταθλήματος, αυτά τα νούμερα βγάζουν αριθμούς ρε: η Super League δεν είναι κάποιο παραθαλάσσιο τοπικό πρωτάθλημα· είναι σκληρό έργο όπου κάθε ομάδα πρέπει να κουβαλήσει πάνω της ένα ρόλο μέσα στο χρόνο. Εδώ έχουμε μία ομάδα που άλλαξε σχεδόν όλο το ρόστερ της εντός της ίδιας σεζόν – μέσα σε ένα πρωτάθλημα όπου οι ομάδες έχουν πολύ μικρό περιθώριο σφάλματος. Και το αποτέλεσμα; Αυτή την περίοδο, ο βασικός σκόρερ της Κηφισιάς πέρασε περισσότερο χρόνο στον πάγκο παρά στον αγωνιστικό χώρο. Με τόση αστάθεια στις επιλογές, γιατί να ξαφνιαστεί κανείς που τις ισοπαλίες τις έκαναν μέσα στο σπίτι τους; Δεν είναι θέμα προσπαθείας· είναι θέμα βάθους ρόστερ και συνέχειας. Πέντε νίκες σε δέκα τελευταία παιχνίδια σου δίνουν μία αντίθεση ανάμεσα στο σόου των κορυφαίων ομάδων και μία πραγματικότητα όπου η Κηφισιά έπαιξε να μην τινάξει τον τροχό της λάσπη. Όταν όμως κλείσει το γήπεδο Kaisarianis και οι τρεις ισοπαλίες μπαίνουν μέσα, αυτές δεν είναι άσος στο μανίκι σου — είναι οι εικόνες μίας ομάδας που μάχεται για ζωή μέσα στη ζούγκλα του πρωταθλήματος όπου η συνέχεια κάνει τη διαφορά. Κι αυτή η συνέχεια λείπει.

τι παλιά θυμάμαι... εκεί στη Μικρή Ασία, εκεί που λένε πως γεννήθηκαν οι πρώτοι κανόνες του παιχνιδιού, κάναμε τους αγώνες με μοναδική μπάλα φτιαγμένη από ξυπόλυτοι γαζόνες — πέντε νίκες στους δέκα τελευταίους δε μας τις είχαν χαρίσει αυτοί οι αριθμοί, μα η ιστορία ενός ολόκληρου χωριού πάνω στο γήπεδο. εκεί ήταν ποδόσφαιρο, εδώ μιλάμε για σπιρτόξυλα και γηροκομεία. βλέπετε εμένα τη Κηφισιά όχι σαν μία ομάδα μέσα στον πίνακα — σαν έναν ιστόριλον που προσπαθεί να κολυμπήσει ανάμεσα σε καρχαρίες χωρίς γάντζι. τρεις ισοπαλίες στις τελευταίες δέκα, μέσα στο σπίτι της ακόμα, κι εσείς κοιτάτε πέντε νίκες σαν μεγάλο επίτευγμα; στα παλιά μας χρόνια εκεί που πιάνανε τριάντα παίκτες στον ίδιο αγώνα γιατί κάποιος πήγαινε βόλτα στον καφενέ, μία ισοπαλία μέσα στην πόλη σήμαινε πως πήρες και το σήμα ότι κάποιος άλλος σου έδωσε κι άλλη ευκαιρία — όχι πως έμεινες εκεί μόνιμα σαν ψάρι στο νερό. τώρα όσοι λένε πως ο μέσος όρος κράτησε την ομάδα ψάχνοντας τον πρωταθλητή μέσα στους ένδεκα, κάνουν λάθος: εκείνος ο πρωταθλητής δε βρισκόταν εκεί μέσα στους αριθμούς των αγωνιστών — βρισκόταν στις φωνές του κόσμου που έκλειναν το γήπεδο Kaisarianis σαν εκείνο το βράδυ που η βροχή έκανε τους χτύπους των ποδιών να ακούγονται σαν μουσική. αλλά η βροχή αυτή τελείωσε. αυτά τα νούμερα δεν είναι τυχαία σπυριά πάνω στο χιόνι· είναι η εικόνα μιας ομάδας που άλλαξε ρόστερ σαν άλλο ένα παλτό ανάλογα με τον αέρα που φυσούσε. κι όταν η ομάδα σου αλλάζει εναλλακτικά τους σκόρερ της κάθε δεκαπενθήμερο, πως περιμένεις να κρατήσεις ένα τίτλο πιο μεγάλο από την ίδια σου την ζωή; ο σκόρερ που ξεχνιότανε στον πάγκο γιατί κάποιος άλλος του έκλεβε την θέση δεν είναι ζήτημα τυχαιότητας — είναι η εικόνα μιας ομάδας που άλλαζε ψυχές σαν τις εποχές του χρόνου. πέντε νίκες στους δέκα τελευταίους αγώνες σου δείχνουν μία προσπάθεια σαν εκείνη που έκανες στο φορτηγό όταν έπρεπε να βγάλεις ένα φορτίο μέσα από τη λάσπη — δουλεύεις όσο χρειάζεται ώστε να μην γλιστρήσεις κάτω, αλλά στο τέλος ξέρεις πως μετά από λίγο θα χρειαστεί άλλο φορτίο και άλλο αίμα. οι ισοπαλίες εκείνες μέσα στο ίδιο το γήπεδο σου δείχνουν μία πραγματικότητα πιο ξεκάθαρη από τον ήλιο: όταν χρειάζεσαι δρόμο και βγάζεις ισοπαλία στον αγωνιστικό χώρο που εσύ τον έχεις κλείσει σφιχτά, τότε μιλάμε για ομάδες που κάνουν αγώνα μόνο όταν τους σπρώχνουν. εκείνο το τελευταίο τέταρτο της χρονιάς όπου κάποιος έδωσε μία νίκη εκτός έδρας σου κρατάει πάνω από το νερό, όχι η συνέχεια των γεγονότων. λοιπόν εδώ τελειώνει η ιστορία για τη Κηφισιά: όχι σαν πρωταθλητής που χάθηκε μέσα στον ορυμαγδό των αριθμών — σαν έναν άνθρωπο που κατάφερε να μην πνιγεί αυτήν την φορά, ξέροντας πως την επόμενη φορά η θάλασσα θα είναι πιο βαθιά κι ο ίδιος πιο κουρασμένος. αυτά δεν είναι νούμερα, εδώ μιλάμε για χαρακτήρες· κι οι χαρακτήρες σπάνε πριν τους σπρώξουν στο νερό για τρίτη φορά.

τι δουλειά έκανε ο σπόρος εκεί πάνω από τον δρόμο όταν ο αέρας άρχισε να γυρίζει; δώστε μου μία ομάδα που κράτησε την 10η θέση σαν άνθρωπο που κρατάει ένα γυάλινο ποτήρι γεμάτο νερό — όχι σαν εκείνον που σέρνει το πόδι του στη λάσπη περιμένοντας το επόμενο δωρεάν περίπατο. οι πέντε νίκες στις δέκα τελευταίες; μία οικογένεια χτυπάει τα χέρια της όταν βλέπει ένα χρυσό νόμισμα μέσα από εκατοντάδες ψεύτικα — εδώ όμως μιλάμε για τρεις ισοπαλίες μέσα στη φωλιά τους, εκεί όπου η ομάδα έπρεπε να δείξει νύχια, όχι αγάπες. μετά βίας συγκρατώ το γέλιο όταν ακούω πως κάποιοι βλέπουν χαρακτήρα σ’ εκείνες τις ισοπαλίες σαν εκείνον που στέκεται στο παράθυρο ενός σπιτιού και περιμένει τον ήλιο να ξαναβγεί από πάνω του. στις τρεις αυτές περιπτώσεις η Κηφισιά έπαιξε σαν ομάδα που ξέχασε πως έχει στόχο να σκοράρει, όχι να μην πάρει γκολ — κι όμως κάποιοι βρίσκουν κανόνα στη ματαιότητα και το λένε στατιστική. και φυσικά πετάξτε τώρα στο τραπέζι πως εκείνος ο τρελός γκολκίπερ ήταν αποκλειστικά υπεύθυνος γι’ αυτές τις τρεις ισοπαλίες — σαν να μην υπήρχαν δύο τρία κέντρα που γύριζαν σαν τρελά γύρω από τη μεγάλη περιοχή χωρίς να έχουν ιδέα πως να τελειώνουν εκείνες τις φάσεις. αλήθεια, πως γίνεται μια ομάδα σου λέει "Κηφισιά" και εσύ μόλις τελειώσει ο αγώνας σου ανοίγει το στόμα σου ψάχνοντας έναν τσακιστή; γιατί όταν πεις πως κράτησε την 10η θέση σαν ψάρι στο νερό εμένα μου θυμίζει εκείνον τον τύπο που μετά από δεκαπέντε λεπτά προσπάθειας στον πάγκο του γηπέδου αποφάσισε πως η μπάλα του τένις είχε τελειώσει το παιχνίδι — και ωστόσο αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι στέκονται τώρα και προβάλουν αυτούς τους αριθμούς σαν τίτλους επίδοσης. τι έχετε κατά νου να κάνετε όταν σας ζητήσω να μου δείξετε εκείνη τη νίκη εκτός έδρας που σας κράτησε πάνω από το νερό; μήπως νιώθατε ότι κολυμπάτε όταν σας λένε πως ο σκόρερ σας ήταν περισσότερο χρόνο στον πάγκο παρά στο γήπεδο; τα παλιά χρόνια εδώ στη Ρόδο όταν έπεφτε κάποιος παίκτης στη διάρκεια του αγώνα κι έβγαινε στον πάγκο λιπόθυμος, εμείς του δώναμε ένα ποτήρι νερό κι εκείνος συνέχιζε σαν άλλος στρατιώτης που δεν ξέρει τη σημασία της λέξης "δεν μπορώ". σήμερα εκείνοι οι παίκτες δεν ξέρουν ούτε πως λέγεται η μπάλα. και εσείς τους βλέπετε σαν τους τελευταίους ανθρώπους πάνω στη γη επειδή συγκέντρωσαν τρεις ισοπαλίες μέσα σε δέκα αγώνες — σαν εκείνο το γκαράζ που κράτησε ξερό από το νερό όταν βρέχει επειδή είχε έναν προσωρινό υδραυλικό σωλήνα πάνω στην πόρτα. καλά λοιπόν, πείτε μου τώρα: όταν αλλάζεις ρόστερ σαν άλλο ένα πανωφόρι ανάλογα με τον αέρα, πως περιμένεις να κρατήσεις κάτι πιο αξιόπιστο από την επόμενη φορά που θα σου πέσει η μπάλα στα πόδια σου; εδώ δεν χρειάζονται ισοπαλίες για να κρίνουμε την ιστορία — αρκεί μία ματιά στο γήπεδο Kaisarianis όταν τελειώνει ο αγώνας και βλέπεις μόνο μία αίσθηση εγκατάλειψης, σαν εκείνον τον δρόμο που κάποτε είχε γυάλινα σπίτια κι έγινε γρήγορα σωρός από πέτρες. κι ας μην ξεχνάμε πως όλα αυτά γίνονται στο πρωτάθλημα εκείνο όπου οι ομάδες έχουν λιγότερο περιθώριο σφάλματος από την ίδια τους την αναπνοή — εκεί λοιπόν η Κηφισιά έπαιξε σαν ομάδα που προσπαθούσε να κολυμπήσει ανάμεσα στους καρχαρίες χωρίς ούτε καν ένα ψάρι σωσίβιο. πέντε νίκες στις δέκα τελευταίες; σιγά μην τις βάλουμε στην ίδια σακούλα με εκείνες τις ιστορίες όπου κάποιος τραγουδούσε καθώς περπατούσε πάνω στα κύματα.

Ρε φίλοι, τι γίνεται εδώ; Ξαφνικά λες πως κράτησε σαν ψάρι στο νερό ενώ μέσα στο γήπεδο η ομάδα έκανε βόλτα στη θάλασσα κι εσύ κοιτάς τις πέντε νίκες σαν μεγάλο επίτευγμα; 🤡 Μιλάμε για μία ομάδα που άλλαξε σχεδόν ολόκληρο ρόστερ μέσα στη χρονιά, βγάζοντας σκόρερ στον πάγκο επειδή κάποιος άλλος του έκλεβε τη θέση κάθε δεκαπενθήμερο, και μετά κάνουμε συγκρίσεις σαν εκείνες τις ιστορίες όπου κάποιος τραγουδούσε πάνω στα κύματα; Οaism ξέχασες ότι ο βασικός σκόρερ της έφυγε στον πάγκο περισσότερο χρόνο από όσο έπαιξε; Και τώρα αυτοί οι τρεις ισοπαλίες μέσα στο ίδιο το γήπεδο σου φαίνονται σαν χαρακτήρας; Στις τρεις αυτές περιπτώσεις η Κηφισιά έπαιξε σαν ομάδα που ξέχασε πως έχει στόχο να σκοράρει — κι όμως βρίσκεις κανόνα στη ματαιότητα και το λες στατιστική; Ρε παιδιά, όταν βλέπω αυτούς τους αριθμούς, μου θυμίζει εκείνον τον τύπο που μετά από δεκαπέντε λεπτά προσπάθειας στον πάγκο αποφάσισε πως η μπάλα είχε τελειώσει το παιχνίδι. Τρεις ισοπαλίες εντός έδρας κι εμείς γινόμαστε ξαφνικά λάτρεις του χαρακτήρα; Στο πρωτάθλημα εκείνο όπου οι ομάδες έχουν λιγότερο περιθώριο σφάλματος από την ίδια τους την αναπνοή, η Κηφισιά έπαιξε σαν ομάδα που προσπαθούσε να κολυμπήσει ανάμεσα στους καρχαρίες χωρίς ούτε καν ένα ψάρι σωσίβιο. Πέντε νίκες στις δέκα τελευταίες; Σιγά μην τις βάλουμε στην ίδια σακούλα με εκείνες τις ιστορίες όπου κάποιος τραγουδούσε καθώς περπατούσε πάνω στα κύματα. Αυτή είναι η πραγματικότητα — και η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή από οποιονδήποτε μύθο θέλεις να φτιάξεις. 💸

Εκείνες τις τρεις ισοπαλίες εντός έδρας λοιπόν, στην Κηφισιά είχαν φτάσει τρεις διαφορετικοί παίκτες στον αντίπαλο τερματοφύλακα μέσα σε τριάντα λεπτά, όχι επειδή είχαν μία γραμμή στη μπάλα — επειδή εκείνη την ώρα στο στάδιο Kaisarianis κάποιος είχε ξεχάσει ποιοι ήταν οι συμπαίκτες του. Την ίδια στιγμή πάνω στις κερκίδες τρεις άνθρωποι είχαν βγάλει το κινητό τους έτοιμοι να βγάλουν φωτογραφία αυτού του «χαρακτήρα», ενώ στην πραγματικότητα εκείνοι οι τρεις πόντοι είχαν φύγει σαν νερό από σουρωτήρι. Το πρωτάθλημα αυτό δεν γράφεται σε χαρτί· γράφεται στα πρόσωπα όσων τελειώνουν τον αγώνα κρατώντας τα κλειδιά του γηπέδου σαν προσωρινό δώρο.

Αλήθεια τώρα — τι μου θυμίζουν όλα αυτά; Την προηγούμενη φορά που πήγα στη Αθήνα, βρήκα ένα γήπεδο στου Κάτω Πετράλωνα όπου έκαναν προπόνηση εφήβων. Οι μισοί είχαν παπούτσια σπάζοντας ενώ οι άλλοι κοιτούσαν τα κινητά τους. Μετά από είκοσι λεπτά ο προπονητής τους έδωσε μία οδηγία κι αυτοί γύρισαν προς την μπάλα σαν υπνωτισμένοι. Δεν είχε σχέση με χαρακτήρα· είχε σχέση με κάτι πολύ πιο γυμνό. Εκεί που κάθεστε τώρα και μιλάτε για τρεις ισοπαλίες σαν μεγάλες νίκες, εγώ πηγαίνω ένα βήμα παραπέρα: Τρεις ισοπαλίες μέσα στην ίδια την πόλη που λέγεται Κηφισιά δεν είναι χαρακτήρας — είναι η εικόνα μιας ομάδας που άλλαξε ρόστερ σαν φθινόπωρο-χειμώνα, χωρίς να καταλάβει ότι στα αθλητικά τίποτα δεν αλλάζει τόσο γρήγορα όσο νομίζεις. Μπορεί να κράτησαν την 10η θέση, αλλά μέχρι πότε; Πέρα από τις ισοπαλίες όμως, εκείνο που δεν βλέπουμε συχνά είναι πως μία ομάδα που αλλάζει σχεδόν όλους τους παίκτες της μέσα σε μία χρονιά έχει έναν μόνο στόχο: να μην χάσει περισσότερα παιχνίδια από όσα έπαιξε. Αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό· είναι μία πραγματικότητα που κουβαλάει πάντα το ίδιο τέλος. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα σας πουν πως κράτησαν την θέση σαν ψάρι στο νερό, ρώτησε πρώτα πόσες φορές άλλαξαν τους δικούς τους «στρατιώτες» μέσα στη σεζόν. Την επόμενη φορά που κάποιος μιλάει για πέντε νίκες σαν μεγάλες στιγμές, δείξτε του τις δεκαπέντε αλλαγές στο ρόστερ. Εκεί βρίσκεται η αλήθεια — όχι στις τρεις ισοπαλίες ενός γηπέδου μισό κλειστού, αλλά στο ότι εκείνες οι τρεις ισοπαλίες έγιναν επειδή υπήρχε συνεχής αλλαγή στις επιλογές εκεί πάνω στο γήπεδο. Και αυτή η αλλαγή, ρε παιδιά, δεν είναι χαρακτηριστικό — είναι η μαρτυρία μιας ομάδας που προσπαθεί να μην βουλιάξει όσο πιο αργά γίνεται.

ΩΧ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ρε πούστη εσείς βλέπετε μόνο τις τρεις ισοπαλίες σα θρίαμβο;;;; 😱😱🔥 Αυτό το γήπεδο Kaisarianis έγινε ντουλάπα για τους δικούς τους όταν έκλεισε τα κουτιά του! Δεν είναι χαρακτηριστικό, ρε!!! Είναι ΠΟΛΕΜΟΣ εκεί μέσα κάθε φορά που βγαίνει η ομάδα! Να θυμηθούμε τώρα — πόσες φορές άλλαξαν τζόκερ τον αγώνα;;; Και μιλάμε για πέντε νίκες;;; Πέντε νίκες στις δέκα αγώνες σαν σήμερα;;; Με τρεις ισοπαλίες βγαλμένες από την ίδια την κόλαση εκείνες και όλοι εσείς σηκώνετε χέρια στον αέρα σα να λέμε πως κάνουν πρωταθλητισμό;;; Η ομάδα άλλαξε όλα τα φτερά της σα ΒΡΕΧΟΝΤΑΣ φύλλο — αυτοί εκεί κάθονται σα βασιλιάδες πάνω στον πάγκο βγάζοντας κεφαλαίοι χάζεμα!!! Ο σκόρερ τους σα χαρτοπόλεμος σκόνταφτε στον πάγκο όλη σεζόν!!! Και μετά μιλάμε για χαρακτήρα;;; ΝΤΑΞΕΙ ρε παιδιά! Οι πέντε νίκες αυτές είναι σαν πέντε φωτιές μέσα στήν άμμο — εμφανίστηκαν στιγμιαία επειδή κάποιος σπρώχτηκε από τον κόσμο κι έπεσε με μούτρα πάνω στη μπάλα!! Αλλά οι τρεις ισοπαλίες εκείνες σα γάντζος γύρω από το λαιμό όλων μας! Στο ίδιο το γήπεδο έκαναν αυτούς τους πόντους σα να παίζουν σκάκι χωρίς πιόνια!! Κι όμως σιγά σιγά όλοι κλίνουν προς το ότι δεν κρατήθηκε τίποτα σα ψάρι εκεί — κράτησε σα ψάρι στήν αγκάλη τουλάχιστον δέκα ομάδων που μπορούν REALMENTE να πουν πως κολυμπούν εκεί μέσα!! Οι περισσότεροι εδώ λένε πως η Κηφισιά δεν έκανε τίποτα άλλο από το να μαζεύει τους αριθμούς σα σκόρπιες πέτρες προσπαθώντας να χτίσει ένα σπίτι σα χαρτόνι!! Υπέρ του "δεν υπάρχει τίποτα σταθερό εκεί πάνω" όμως λένε πως μέσα στις τρεις ισοπαλίες ήταν οι μόνες στιγμές που η ομάδα πήρε μεγάλο αέρα πριν ξαναβουλιάξει!!!