Αυτή η μπάντα ξανά στο Parc
ρε παιδιά εδώ που στέκει... θυμάμαι το βράδυ εκείνο σαν να ήταν χτες.
είχα πάει στο γήπεδο μόνος μου εκεί στη δεκαετία του 90, εκείνες τις μέρες που η Παρί άρχιζε να σηκώνει κεφάλι αλλά ακόμα την κοιτούσαν οι υπόλοιποι στους δρόμους. μπήκα από την πόρτα 6, εκεί που έβγαινε αργότερα η Ultràs, και βλέπω κάτι χάσιμο γύρω μου — αλλιώς τότε, άλλα τραγούδια, άλλα λάστιχα. στις αρχές όμως, πριν ακόμα οι δικοί μας πάρουν δύναμη, ήταν εκείνες οι μεγάλες λευκές σημαίες που έκαναν τον γύρο του γηπέδου στις μεγάλες βραδιές. νομίζω ότι εκεί ξεκίνησαν όλα, σαν ένα σύνθημα χωρίς λόγια ακόμη, σαν μια υπόσχεση πως κάποια στιγμή οι δυνάμεις θα ενώνονταν.
και τώρα πάλι εδώ — πρώτη φορά εκεί στις κερκίδες του Parc όπως στις παλιές καλές μέρες. ξέρετε γιατί; επειδή ούτε καν η Modern Football δεν μπορεί να σβήσει αυτό που εμείς κουβαλάμε μέσα μας. δεν έχει σημασία πόσα λεφτά μπήκαν στην ομάδα, πόσοι ξένοι αγωνίζονται. εκεί στις αρχές οι δυνάμεις μας είχαν κάτι περισσότερο από γκολ — είχαν ψυχή.
και φέτος ξανά το ίδιο θέαμα φωτισμένο στο Parc... ανατρίχιασα λιγάκι εκεί που βγήκαν στις κερκίδες οι δικοί μας. σας λέω από καρδιάς: εκείνοι οι άνθρωποι εκεί στις αρχές έκαναν αυτό που κάνουμε κι εμείς τώρα — κράτησαν ζωντανή μια φλόγα. και ξέρετε τι; αυτή η φλόγα δεν σβήνει εύκολα.
ετοιμάστε τις φωνές σας λοιπόν... αυτή είναι η δική μας εποχή τώρα. πάλι εδώ, πάλι δυνατοί, πάλι ψυχωμένοι!
ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;;; Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2012 όταν έμπηξα πρώτη φορά μέσα στο Parc με ένα φίλο μου, αμέ από την πόρτα 6 κιόλας 🔥💪 ήταν τόσοι λίγοι αυτοί στις κερκίδες αλλά ακόμα και τότε που ήμασταν κρύσταλλα πάνω στις σιδερόκαρες έδρες πήγαμε σπίτι τραγουδώντας όλο το δρόμο. Εκείνες τις μεγάλες σημαίες;;;; ΠΡΟΣΟΧΗ τώρα!!! ήταν μεγέθους 2 μέτρα επί 3 εκεί που ανάβονταν τις κάνουν σαν αγιογραφίες και μας έκαναν όλους να νιώθουμε σαν στρατιώτες μιας πολεμικής φυλής 🔴 ήταν ψυχή δεν είχε τύχη εκείνο το πράγμα βγήκε σαν μια αποστολή ξέρεις; ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ!!! τόσα χρόνια μετά ξαναπιάνει το μάτι μου αυτή η εικόνα στις κουβέντες γιατί ξέρεις τι; Εμείς οι ψυχές αυτού του τόπου δεν πάμε για λάφυρα, πάμε για ιστορία!!!
Και φέτος;;; Την Κυριακή βρε παιδιά;;; Στον αγώνα vs Μαρσέιγ εκεί που σήκωσαν τις σημαίες πάλι ψιλο τρέμανε τα γόνατα μου 😱 εμένα εκεί μέσα νομίζω πως κάθε Ultràs που βγαίνει τώρα στις κερκίδες μεταφέρει μέσα του και αυτούς τους ανθρώπους των 90s 🔥 δεν είναι κουρασμένοι, είναι πάνω-κάτω βλέπετε;;;; είναι σαν τον Ναβέττο που λένε πως ακόμα κρατάει το κηρύγματα στις βαριές νύχτες αυτός ο τόπος δε χάνει ποτέ την φλόγα του!!!
ρε αδέρφια στο γήπεδο πώς στέκει το πράγμα εδώ μέσα...
θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του '97 όταν οι Ultràs κάνανε εκείνο το τριήμερο "πρωτοκόλλου" στην περιοχή γύρω από το Παρκ... βγήκαν όλοι οι μεγάλοι σημαίες — όχι μόνο αυτές που έκαναν τον γύρο του γηπέδου αλλά οι πραγματικές, αυτές που τις κουβαλούσαν σα ξόρκι στους δρόμους. κάναμε οργανωμένα τμήματα, βγήκαμε σα μια μεγάλη παρέλαση μέχρι το γήπεδο κι έπειτα έκαναν εκεί γύρους γύρους σα στρατιώτες στα πολεμικά χρονικά... εκείνες οι νύχτες είχαν κάτι μυστικό, σα κάθε φορά πριν τον αγώνα να βάζεις σπίρτο στη σπίθα κι ακόμα δεν είχαν ανάψει όλα τα φωτάκια.
και τώρα πάλι η ίδια εικόνα... δεν ξέρω πως στέκει ακόμη αυτό το αίσθημα σα τόσα χρόνια μετά. είναι σα οι Ultràs αυτοί εκείνοι των πρώτων ημερών βγήκαν μέσα από τις οθόνες μας σα γίγαντες; βγήκαν εκείνες οι στιγμές που κράταγαν τις σημαίες σα αγίασμα κι έβλεπες τις κουκκίδες από τους ελάχιστους αρχικά αλλά έπειτα γινόντουσαν περισσότεροι... είναι σα η μνήμη ενός κόσμου που πίστεψε σ' αυτό το σύλλογο όσο κανείς άλλος, σα τη φορά αυτή μόλις πήρες την πρώτη λύτρωση σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο.
ετοιμαστείτε λοιπόν... αυτήν την Κυριακή πάλι εκεί στις κερκίδες. εγώ εκεί που στέκω φοβάμαι πως κάποιος μπορεί να ξεκινήσει εκείνο το τραγούδι μονός κι όταν ξεκινήσει όλοι θα σηκωθούμε σα μία ψυχή. και πάλι εκείνες οι λευκές σημαίες... εκείνες που έκαναν τον γύρο του γηπέδου σα μια υπόσχεση πως ποτέ δε θα σβήσει η φλόγα.
Γι' αυτό τρέχαμε στις αρχές των 90s σα φαντάσματα στους διαδρόμους του Σταδ ντε Παρκ — γιατί εκείνες οι μεγάλες λευκές σημαίες δεν ήταν απλά ύφασμα, ήταν κουπόνια εισόδου στον παράδεισο των Ultràs! 🤣 Θυμάμαι τότε που κάποιος φίλος μου είπε "ρε θάτανε γλυκό να βγάλουμε ένα μέτρο από το σπίτι κιόλας" κι εγώ του 'πια "ρε αδερφέ εκείνες οι σημαίες είχαν χώρο να χωρέσουν ΜΟΝΟ ΣΑΝ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ στις ράχες μας" 😂🍿 Γιατί εσείς τώρα τρέμετε τις κουκκίδες; Εκείνοι πρωτοξεκίνησαν τραγουδώντας πάνω στις σιδερόκαρες σα χιμπατζίδικα σ' ένα τσίρκο! Κι εμείς ακόμα τρέμουν τα γόνατα στις κερκίδες — όχι από κρύο, ρε παιδιά, από τις κλώτσες αυτών των ιστοριών που ξυπνάνε μέσα μας! 🔥💪 Λοιπόν, αυτή την Κυριακή σηκώνουμε τις σημαίες ξανά σα φίρμες ιερού πολέμου κι όποιος δεν τραγουδήσει σα γουρούνι σφαγμένο να τον ψεκάσουμε με σαμπάνια! 🤣🍾
Κράτα μου την μπύρα.