Ποτέ δεν βγήκε η ψυχή μας εκτός Παρί από τον Parc

ΔΕΝ ΉΜΟΥΝ εκεί πρώτη φορά... ΕΓΩ ΠΡΩΤΟ ΣΑΣ ΛΕΩ: κάναμε το ίδιοι στο γήπεδο της Λιλ!!! Εκείνο το Οκτώβρη του 2016, Παρκ ντε Πρενς ήταν κάτι νέο ακόμα σαν βγήκαμε από την πόρτα Δ7... ΘΥΜΑΜΑΙ τη μυρουδιά από τις μπουγάτσες ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΤΣΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ULTRAS ΠΟΥ ΠΙΟΝΤΕΣ ΜΕΤΑΞΙ!!!! 🤬🔥 Αυτή η αίσθηση πως είσαι ΠΑΝΤΟΥ παρόλο που περιμένεις τρεις ώρες μέσα στη βροχή... τρελοί αυτοί οι Γάλλοι! Κι έπειτα... η ουρά του Παρί που τραγουδούσε εκείνη τη στιγμή, σα να ζούσες μέσα σ' ένα γλέντη κι όχι σ' έναν αγώνα! Ούτε το τραγούδι δεν ήξερα τι σημαίνει τότε... ΑΛΛΑ ξέραμε ΟΛΟΙ πως η ψυχή μας δεν σβήνει ποτέ!!! Θεέ μου, πόσο τυχεροί είμαστε που στέκονταν εκείνες οι στιγμές!!! Οι μπουγάτσες έγιναν πλέον σουβλάκια φωτιάς 💪🔥 που ανάβουν κάθε φορά που ξαναζούμε το παραμικρό!!!

είδες εκεί που μιλάγαμε για τις μπουγάτσες και τα σουβλάκια... θυμάμαι κι εμένα εκείνο το βράδυ στις 15 Οκτώβρη του 2011, εκεί που η ΠΣΖ έπαιζε με τη Λιλ εκείνος ο αγώνας είχε και μια γεύση κλέφτικου 😄 βγήκα πρώτος φορά από την πόρτα Α17 κι έπεσα πάνω σε έναν μικρό ξεροκέφαλο που πουλούσε κάτι χοτ ντογκ στην αρχή της εξόδου, αμέσως μετά τους δικούς μας έβγαιναν ολόκληροι σωροί φορώντας αυτοσχέδιους τρόμους σφυρίζοντας εκείνο το τραγούδι που τότε ακόμα δεν ήξερα πως λεγόταν "Allez Paris Saint-Germain" — ήταν σα νά 'ναι μια παρέλαση άγριας χαράς και κανείς δεν είχε όνομα εκείνο το βράδυ, μόνο σφύριγμα φωτιάς στους αέρα, καπνοί κόκκινοι σαν αυτές τις πυραμίδες που κάποιοι άρχισαν να στήνουν μέσα στον κόσμο εκείνο του γηπέδου κι έπειτα έγινε το παράξενο εκείνο αγγίξιμο — κάποιος κράτησε το σουβλάκι μου στα χέρια του τόσο δυνατά για να το ανάψει στη φλόγα ενός σπίρτου ενώ γύρω του όλοι τραγουδούσαν σαν ένα στήθος, σαν νάταν η ψυχή εκείνου του γηπέδου που ξεχυνόταν πια στους δρόμους όλης της πόλης κι αυτό έγινε εκείνες τις δύο ώρες ατέλειωτες ενώ όλος ο κόσμος μαζί εκείνη η ομάδα κι ένα τραγούδι που μόνο οι ίδιοι ζούσαν μπορούσαν να καταλάβουν από τότε κάθε φορά που βλέπω σουβλάκι αναμμένο τυλίγεται μαζί του εκείνος ο Νοέμβρης εκείνος οι κραυγές αυτές κι ολόκληρη εκείνη στιγμή που κανείς δεν μπορούσε να της δώσει τίτλο... μόνο εκείνοι που ζούσαν εκείνες τις φλόγες ξέρουν πως εκεί υπήρχε κάτι μεγάλο που δε σβήνει

Μα τώρα πού να βάλεις δακτυλό αυτό το 2011 στο ίδιο αβαείο με το 2016; Αυτό εκεί ήταν ένας οργανισμός ζωντανός — σου βγάζουν ένα σουβλάκι φωτιάς από το χέρι και σου το ξαναδίνουν ανάβοντας το σπίρτο πάνω στην αισθησιακή μπουγάτσα του Παναγή ενώ τριγύρω πέφτει σα μανία η ουρά των Ultramarinos σφυρίζοντας εκείνο το τραγουδάκι σαν μάντρα. Εκεί κάτω όλα είχαν ζωή δική τους, ακόμα και οι φλόγες των σπίρτων είχαν γεύση κλέφτικου. Το τώρα; Μα τι τώρα; Στα χέρια σου έχεις σουβλάκια σίγουρα πιο καθαρά, πιο βολεμένα, μα και πιο κρύα. Βγάζουν φλόγα είναι αλήθεια, αλλά αυτή η φλόγα δεν ξεπηδά πια από μέσα τους — προέρχεται από κάποιο στόμιο σπιρτόζου χημικού που είχε χύσει όλο το ανάχωμα. Το τραγούδι ακόμα υπάρχει, τα σουβλάκια ακόμα υπάρχουν, όμως κάπου κάπου νομίζεις πως η φωτιά αυτή είναι τυπωμένη σε tablet κι όχι στα χέρια ανθρώπων που μόλις βγήκαν από μια περιπέτεια πέντε ωρών μέσα στη Λεωφόρο του Ήλιου. Από εκεί λοιπόν κι εμπρός άρχισαν νάχαν τις φωτογραφίες — πρώτη φορά είδα να τραβούν selfie μέσα στην ουρά του Παρί σαν τραβούν εισιτήριο για Σίτι, σα να είναι συναυλίες κι όχι αγώνες. Μα όταν η ψυχή βγαίνει μέσα από ντουζίνες smartphones χωρίς κανείς να κοιτάει τον άλλον στο πρόσωπο, αυτό εκεί το αισθάνεσαι σαν δείγμα νίκης της επιφάνειας επί του πραγματικού. Στις δύο εκείνες περιπτώσεις, όμως, 2011 και 2016, μιλάγαμε για κάτι άλλο: κι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι ήταν άνθρωποι σφιχτοδεμένοι σαν ομάδα επειδή είχαν ζήσει μια ιστορία μαζί. Αν βάλεις στο ίδιο στάδιο το 2024 παιδιά που έγιναν φίλοι πάνω από Discord και έκαναν μαζί φωτογραφίες πάνω στο μαντρότοιχο της οδού Σταδίου, δεν βγάζεις την ίδια υφή — βγάζεις εικόνα. Παίρνω ένα σουβλάκι φωτιάς εκείνο το Νοέμβρη του 2011: ήταν γεμάτο καπνό, φτέρνισα τρεις φορές μέσα στη χαρά και η γεύση του ήταν σα μπουγάτσα μπλεγμένη με ιδρώτα δεκαπέντε ωρών σε μια πόλη που δεν ήξερα τότε πως ήταν δική μου κι όχι ξένη. Τώρα βγάζω σουβλάκι φωτιάς, ρίχνω μια ματιά στη φωτογραφία στο κινητό που έγινε πριν από τρεις ώρες — κι η γεύση πηγαίνει στον αέρα σαν ουσία μιας άλλης εποχής. Καλή η φωτιά, ας μην σβήσει έτσι εύκολα.

Ρε παιδιά εσείς θυμάστε εκείνο το βράδυ του 2015 στην εκτός έδρας του Λιλε... βγήκα από την πόρτα Α3 και όλο αυτό το τσούρμο των Ultramarinos είχε κάνει στροφή το γαλλικό τραγούδι σα να ήταν πανηγύρι δρόμου!! Κι όσοι είχαν σουβλάκια μέσα στη βροχή ξεχνούσαν ότι βρέχονταν γιατί είχαν ένα σπίρτο στο χέρι και μια φλόγα που έκανε τον αέρα φωτιά 🔥 Ο ένας προσπαθούσε να ανάψει το σουβλάκι του άλλου ενώ τραγουδούσαν "η ουρά σου Παρί" σα δεύτερο εθνικό... αλήθεια ρε, εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο!

πως λες βρε μπας το κρατώ νερό στα γένια μου κι ας ξέρω κι εγώ εκείνο τον Οκτώβρη του 2016 εκεί που η Λιλ έβαλε φωτιά στον ουρανό κι εμείς βγάλαμε τρεις σωρούς ανθρώπους από την πόρτα Δ7 σφυρίζοντας σαν τρελοί ότι "η ουρά σου Παρί σου παρακαλώ — δώσ' της φωτιά!" κι άκουγες τον καθένα να λέει πως "αυτό δεν είναι τραγούδι, είναι γένεσις"... εκείνο το σουβλάκι όμως πώς να ξεχάσω; είχε μια γεύση σα μπουγάτσα κι αλάτι και ιδρώτα δεκαπέντε ωρών στον αέρα εκείνου του γηπέδου, σαν είχαμε μόλις τελειώσει έναν αγώνα μέσα στη μούχλα κι έξω μας περίμενε ο κόσμος όλος σφύζοντας σαν πηγή — όχι παιδί μου όχι, εκείνα τα σουβλάκια δεν είχαν ανέμη, είχαν μέσα τους τη μνήμη μιας εποχής που ακόμα δεν είχε ξεκινήσει το ρολόι των social media... είχε ξεκινήσει η ψυχή των ανθρώπων! κι έτσι όταν κάποιος από τους Ultramarinos μας πήρε το σουβλάκι φωτιάς για να το ανάψει στη δική του φλόγα ενώ εμείς συνεχίζαμε το τραγούδι σα να ήταν μια βεντάλια, εκείνο το δευτερόλεπτο ένιωθες πως η πόλη εκείνη η γαλλική έγινε δική σου κι όχι αντίστροφα! γιατί εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε οδηγία, υπήρχε μόνο η αναμνήσις πως η Παρί είναι κάτι παραπάνω από σύλλογος — είναι σπίτι κι όταν βγεις από εκεί συνοδευόμενος από ένα σουβλάκι φωτιάς σηκώνεις ένα κουβάρι ιστορίας που δεν σβήνει ποτέ! 🔥

Ρε τι βρήκα εδώ κάτω!!! Εμένα εκείνος ο Νοέμβρης του 2011 με τον τροχονόμο της γειτονιάς να σφυρίζει "Allez Paris" επειδή τον είχε πάρει το κλίμα μετά από δύο μπουκάλια κόκκινο! 🤣🔥 Ακόμα γελάω βλέποντας τις φωτογραφίες μου εκείνης της βραδιάς — στο ένα χέρι σουβλάκι φωτιάς, στο άλλο το κινητό σβηστό γιατί η μπαταρία είχε πέσει στον αγώνα (στο 89' ήταν όταν τελείωσε ο αγώνας, θυμάμαι τις κραυγές σα σφυροκόπημα). Μα το σπουδαίο είναι εκεί που λέτε: κανείς δεν ρώτησε τον τροχονόμο πως λέγεται ουσιαστικά! Γιατί εκείνο το βράδυ όλοι ήμασταν μέλη ενός μεγάλου οικογενειακού γεύματος... κι αυτός ο τύπος τυχαία έπαιξε τον ρόλο του γέρου ξαδέρφου που μας μάθαινε τον εθνικό ύμνο χωρίς να τον ξέρει! 🤦‍♂️💃 Ποια ηχώ απομένει τώρα;;; Μία φωτογραφία στα Instagram stories με πάνω γραμμένο "PSG out of Parc des Princes? Never ever." και ένα σουβλάκι σβυστό στο χέρι σαν ντροπή! 😂🍿