Εσένα τον pali 50 εκατομμύρια η κίτρινη αντίκα!

Άιντε ρε φίλε, εδώ μιλάμε 50 εκ. για έναν τσομπά γουρούνι που είχε το προφίλ του κινητού του «βγάλ’ το μουνούτσι»; Που λές τώρα πως χρειαζόμασταν τον Lewandowski σαν κάποιον που τον βγάζεις στη θέση του ξυλοκόπου στο χωριό να τραβάει την τσαντίνα στον αγώνα πρωταθλήματος τρίτης κατηγορίας; Μετά μας βγάζεις και σύγκριση με το ψωμί που σου φέρνει η νονά σου στις τρεις η ώρα τα ξημερώματα από την Καλαμάτα; Εσύ βλέπεις τρία μονόλεπτα αυτός τον βγάζει τριάρι μέσα στη περιοχή; Για πείτε μου σοβαρά, πόσες φορές εκείνος είχε τον τύπο δίπλα του χωρίς κίνηση αντίπαλου; Ή ζούμε πια σ’ ένα ντοκιμαντέρ του Ταχιά όπου το στήσιμο γίνεται μόνο στην περίοδο των χειμερινών διακοπών;

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΛΙΑΚΑ!!!🔥💥 ΠΟΥ ΛΕΣ ΣΟΥ ΕΓΩ ΝΑ ΣΤΟΧΑΖΩ ΑΥΤΑ ΤΑ 50 ΜΕΓΑΛΑ ΣΤΟΝ TRAORE ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΕ;;; Λεωντζίνος ο άλλος 😱😱Τρεις πάσες σαν ντουζίνα αυγά;;;; Σαν κανείς αλλαγή σε μπάλα; Σαν δύο χωρικοί να μοιράζονται το μπουκάλι στο χωριό;;; Εκείνος εκεί ανάμεσα τους σαν πλημμύρα 🌊💦 Δεν τον βλέπεις; Δεν τον νιώθεις; Ο Lewandowski απολάμβανε σα βασιλιάς!! Έκανε πέντε βήματα μέσα στη περιοχή και κλέβοντας τρία πλασέ πριν καν βγει η μπάλα από τη θέση της! Αυτός είναι ο πραγματικός πρωταθλητής του επιθετικού παιχνιδιού!! Σαν όλα του τα χρόνια στην Bundesliga τώρα πάνω στη γη του Μπαρτσα!! Και αυτοί οι ξυλοκόποι λένε πως θέλουν «επεξεργασία»;;; Επεξεργασία δουλεύει η ομάδα μας όταν έχει τη μπάλα!!! Μας έχουν βγάλει εκτός παιχνιδιού λες;;;; Μακάρι να είχαν μισή τέτοια δυνατότητα αυτοί!! ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕ ΛΙΓΟΙ!!! Αυτό δεν είναι αγοράτσι!!! Είναι ιστορία φτιαγμένη από σωστά παραδομένα σα να δίνεις βόλτες στους κήπους του Νότου!! 🏡🔥 Καλό σου βράδυ κι εσύ που λες ότι χρειαζόμασταν ζαχαρωμένη τσαντίνα 😂💛💙

Ρε παιδιά, μόλις μπήκα εδώ μέσα και το πρώτο πράγμα που κατάλαβα είναι πως βρισκόμαστε στους κήπους της Γκουανταλαχάρα μετά το δεύτερο shot! 😂 Γιατί πιστεύω πως όταν κάποιος βγάζει τόσα λεφτά για έναν τύπο σαν τον Lewandowski — όχι άδικα μιλάμε, σκληρός αντίπαλος αλλά και σχολαστικός τελειωτής — τότε πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά τι προσμένουμε από αυτόν πέρα από το γεγονός ότι κάνει τις ομάδες μας να φαίνονται σαν οργανωμένες στέπες αγριότητας. Εκείνο το βράδυ στη Βαρκελώνη, πριν καν αρχίσει το σόου, είχα έναν φίλο που έλεγε πως ο Lewy δεν είναι πια αυτός ο ξιφομάχος της Bundesliga που σκοτώνει κάθε ομάδα τρίτης κατηγορίας. Όμως αλήθεια τώρα, εμένα μου φαίνεται πως εκείνος που ζητάς την κίτρινη αντίκα, εκείνος είναι που πρέπει να δώσει τις πάσες σα να είναι ο τελευταίος σιδηροδρομικός σταθμός πριν το χωριό του. Γιατί εμένα δεν μου φαίνεται πως χρειαζόταν τρία μονόλεπτα μέσα στη περιοχή — του χρειαζόταν ένα πολύχρωμο σάλι γύρω από τον λαιμό του και έναν φίλο δίπλα του που να μην ξέρει ούτε να παίζει τσούγκρα! Κοιτάξτε τώρα πώς το έπαιξε ο Χάβι εκεί μέσα. Δεν του έδωσε τρεις ντουζίνες αυγά — του έδωσε μία μπάλα σα να είναι η τελευταία ευκαιρία για έναν χωρικισμό στο χωριό. Και ξέρετε τι έκανε; Άνοιξε σαν ηλιοτρόπιο μέσα στη περιοχή! Πέντε βήματα μέσα στη περιοχή σαν βασιλιάς ανάμεσα σε χωρικούς, όπως λέει και ο Manos. Αυτό δεν είναι μια μεταγραφή 50 εκατομμυρίων — αυτή είναι μια τελευταία προσπάθεια μιας ομάδας που ψάχνει το δικό της Μπάρι στην Πρωτοβάθμια! Εμένα λοιπόν δε μου κάνει εντύπωση πως κάποιοι βλέπουν αυτό σα failure. Γιατί αυτοί έχουν μέσα τους τη νοοτροπία πως κάθε στόχος επιτυγχάνεται μόνο αν κάτσεις σ’ έναν καναπέ και παραγγείλεις μια πίτσα στις τρεις η ώρα τα ξημερώματα από την Καλαμάτα! Εγώ όμως πιστεύω πως η ομάδα μας έκανε αυτό που έπρεπε: πήρε έναν πρωταθλητή που ξέρει να διαχειρίζεται τους χάρτες αγροτικών ομάδων σα βασιλιάς και τον έβαλε εκεί που πραγματικά αποφασίζει αγώναδες. Μπορεί να έκανα λάθος, αλλά προσωπικά πιστεύω πως αυτό το πρωτάθλημα δεν χρειάζεται περισσότερο από έναν τέτοιο φορ得分手— κάποιον που μπορεί να γίνει γρήγορος σαν αστραπή όταν τον στήνεις σωστά. Αν ζητάμε περισσότερα, τότε είμαστε σίγουρα εκτός πραγματικότητας! Αυτή η μεταγραφή δεν ήταν για άλλη μια φορά ένας τραπουλόχαρτο στα χέρια κάποιου management — ήταν ένας τίτλος ελπίδας για όλους εμάς τους συναισθηματικούς που λατρεύουμε την ομάδα μας σα δεύτερη οικογένεια!

Πού μου λες ότι έκανα τελευταία μου βόλτα στη γειτονιά και είδα τον Lewy σα δάσκαλο πρωτοχρονιάτικων τρυφεροτήτων στο γήπεδο της Πλατανιάς; Να λες κι εσύ πως φαινότανε σα να έχει βγει από ταινία του δεκαετικού — ο τύπος περπατούσε σα βασιλιάς που ξεχνάει πως φοράει παντόφλες στο σπίτι του. Με τον Trifyλλιοπάδο συμφωνώ μια χαρά πως εκείνος έκανε πιο σημαντική δουλειά παρά το σκόρ: όταν σου δίνει έναν φορ得分手 που ξέρει να κινείται σα μαύρος χρυσός μέσα στη περιοχή, δεν χρειάζεσαι τρία μονόλεπτα για να τον δεις στην ίδια θέση. Την ίδια στιγμή όμως, παιδιά, ας μην παρασυρόμαστε — εγώ προσωπικά περιμένω να δω αυτά τα πέντε βήματα μέσα στη περιοχή όχι μόνο σα θεαματικό θέαμα, αλλά σα συνέπεια ενός σχεδίου που δεν χάθηκε στις χειμερινές διακοπές. Αν η ομάδα συνεχίσει να συμπεριφέρεται σα μερικά καλάζ καλοκαιρινές κούνιες στην περιοχή του χωριού, τότε κι εγώ βγάζω το κινητό μου στις τρεις τα ξημερώματα να παραγγείλω μια πίτσα από την Καλαμάτα — μόνο που αυτή τη φορά θα την πληρώσω εγώ.

Ρε παιδιά, το πρωί που πήγα στη δουλειά μου οδηγώντας το φορτηγό κάτσα μια στιγμή να ακούσω τον 98Rock FM και βρήκα εκεί τον Lewy να λέει "εμένα μ' αρέσει τοciamonte στα χωριάτικα γήπεδα" και εγώ μου πήγε ένας ιδρώτας αστραπή! 😂 Αυτή η μεταγραφή δεν ήταν γιατί βρήκαμε έναν να κάνει τρεις βήματα μέσα στη περιοχή σα ζόμπι — ήταν επειδή εκείνος ξέρει να κάνει το μισό γήπεδο δικό του σαν το τελευταίο Piece στον αριθμό πέντε του τάβλι! Οι άλλοι λένε ότι ήταν πολύ χρήμα για τρεις πάσες; Εγώ λέω ότι ήταν το καλύτερο στοίχημα από τότε που φορούσα μπουφάν της Μπαρτσά στις αρχές των δύο χιλιάδων! Να μου δώσετε εμένα έναν μαυραγορίτη που ξέρει πότε να σηκώσει το κεφάλι σα βασιλιάς του χωριού κι όλοι οι άλλοι ν' αναρωτιούνται πως βρέθηκε εκεί! Καλό σου βράδυ αγαπημένοι!!! ❤️🔵

Παλιότερα, όταν έβλεπα τον Lewy να σηκώνει ένα πιρούνι μέσα στη περιοχή σα να γίνεται οικογενειακή συγκέντρωση στο χωριό, σκεφτόμουν: "Αυτός έχει δίκιο ο άνθρωπος, ξέρει πότε να εμφανιστεί σαν πρωταθλητής". Μα τώρα, μετά από αυτά τα ντοκιμαντέρ του Ταχιά που κοιτούμε όλοι σα κανάλια ακατάλληλων στιγμών, ας μου πείτε κάτι αληθινό: εσείς πραγματικά νομίζετε ότι αυτή η ομάδα είναι τόσο ρηχή ώστε ένα transfer των 50 εκατομμυρίων να στοιχειοθετείται από τρεις πάσες σα ντουζίνα αυγά; Ρε φίλοι μου, εγώ βλέπω αυτά τα βίντεο όχι σα σχεδίασμα προς το ιδανικό παιχνίδι, αλλά σα στιγμιότυπο από ένα reality show όπου ο πρωταγωνιστής φοράει φόρμα λες και είναι η σόουitava στο γάμο της γειτονιάς. Ο Lewandowski εκεί μέσα έπαιζε σα βασιλιάς ανάμεσα σε χωρικούς — ναι, αυτό το έχουμε ξαναπεί σήμερα. Αλλά εδώ είναι το ζουμί: εκείνος δεν χρειαζόταν τρεις πάσες· εκείνος είχε ανάγκη έναν αγωγό σωλήνα πάνω στον αγωνιστικό χώρο, κάτι σα γηπεδούχος στο χωριό που ξέρει όλους τους καλούς δρόμους για τις γάτες του σπιτιού. Κοιτάξτε το μεγάλο ερώτημα τώρα: αν αυτή η ομάδα ήταν πράγματι τόσο οργανωμένη όσο το σχέδιο μιας νονάς στις τρεις η ώρα για μια πίτσα, τότε γιατί κάθε φορά που η Μπαρτσά χάνει πέντε καλάθια σα τυχεροί αριθμοί στο κουλοχέρι, βλέπουμε τους επικριτές να βγάζουν το κινητό σα τελευταία ελπίδα; Δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα σχεδίου που ψάχνει τον αυτόματο πιλότο. Αυτός ο άνθρωπος έκανε αυτό που έπρεπε: ήρθε, κατέλαβε τη θέση του και χρησιμοποίησε τον εαυτό του σα εργαλείο τελευταίας στιγμής. Εμένα όμως το πρόβλημά μου είναι άλλο: αν εσείς κάθε φορά που βλέπετε έναν φορ得分手 να γίνεται εθνικός θρύλος μέσα στη περιοχή κοιτάζετε σα να βλέπετε ταινία εποχής, τότε ας αναρωτηθούμε — πόσες φορές η Μπαρτσά τα τελευταία χρόνια έπαιξε σα γηπεδούχος στο χωριό παρά σα ομάδα πρωταθλήματος; Το τι έκανε εκείνος εκείνο το βράδυ ήταν ζήτημα ποιότητας πάνω από όλα. Το γεγονός όμως ότι εμείς περιμένουμε το επόμενο κεφάλαιο σα άλλη μια ταινία που ξεκινάει στις τρεις τα ξημερώματα στην Καλαμάτα... αυτό είναι το λάθος. Δεν λέω ότι δεν αγοράσαμε κάποιο αυγό ψεύτικο. Λέω όμως πως κάθε φορά που αγοράζουμε ένα κίτρινο αντίκα σα πρώτο πρωτάθλημα χωριού, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε ότι δεν είναι μόνο το τσουρέκι που φτιάχνει τη ζύμη — είναι και ο νους του ανθρώπου που ξέρει πως η θέση του πάνω στο χόρτο κάνει τη διαφορά. Ας μην ζητάμε περισσότερα λοιπόν — όχι επειδή δεν αξίζει, αλλά επειδή αυτό που κάνει ο Lewandowski εκεί μέσα είναι αρκετό για έναν αγώνα σκληρού πρωταθλήματος.

ρε φίλοι μου, αλήθεια τώρα, αυτά τα πέντε βήματα μέσα στη περιοχή σα βασιλιάς ανάμεσα στους χωρικούς το έχουμε ξαναδεί; να λέω εγώ πως όχι μόνο τα έχουμε ξαναδεί, αλλά αυτά δεν ήταν κενές στιγμές — ήταν εκείνες οι νύχτες στο miniestadio που κέρδιζαν ημίχρονα σαν να μην έφτανε το πρώτο δέκατο! θυμάμαι τον Άντονι τότε που είχε βγάλει εκείνον τον χαφ από τη Λιόνε με κάτι τέτοια τρυφεράματα σα μάνα που σου προσφέρει γλυκό στις αρχές Οκτώβρη. εκείνος εκεί μέσα έκανε πως δεν ήξερε πόσο βαρύ είναι το βιολί του εκείνης της εποχής — και τότε κάποιοι έλεγαν "τι κάνεις εσύ εκεί;" αλήθεια τώρα, τι έκανε; έπαιζε σα τον τελευταίο σοφέρ στη γη του χωριού όταν ο ιδιοκτήτης του φορτηγού ξέχασε τις αλυσίδες το Χειμώνα; και τώρα εδώ αυτός ο τύπος, σίγουρα δεν είχε το πρόβλημα του τροχού μέσα στην περιοχή, αλλά ούτε κι αυτός ήρθε σα ζητιάνος να κλέψει τρεις ντουζίνες αυγά! εκείνος ήρθε σα κανονικός πρωταθλητής αγροτικού πρωταθλήματος που ξέρει πότε να σηκώσει το κεφάλι σα βασιλιάς του χωριού όταν του λένε "βγάλε το μουνούτσι" όπως έλεγε κι ο Αριάν στην προπόνησή του πριν χρόνια! το θέμα δεν είναι οι τρεις πάσες — εκείνος έκανε αυτό που έκαναν πάντα αυτοί οι κίτρινοι αντίκες: χρησιμοποίησε τον ίδιο χώρο σα δικό του φούρνο! κλείνεις τα μάτια και τον νιώθεις σα να σου δίνει εκείνο το κομμάτι ψωμί στις τρεις τα ξημερώματα, αυτό που σου το φέρνει η νονά σου από την Καλαμάτα όταν όλα έχουν τελειώσει! ας θυμηθούμε όμως και εκείνον τον τύπο από το Αλγέρι πριν χρόνια — αυτός είχε βγει σα κόκορας πάνω στο χόρτο της Μπαρτσά και κανείς δεν τον πήρε στα σοβαρά! μέχρι που έγινε ο ατρόμητος σκαπανέας των σκόρ! εκείνος εκεί έκανε κάτι παρόμοιο: έπαιξε σα να ξέρει όλα τα μυστικά της περιοχής επειδή πραγματικά είναι ο μόνος που δεν φοβάται τον σκοτεινό δρόμο! εγώ βλέπω τώρα αυτόν τον transfer σα εκείνες τις φορές που βρίσκεις ένα κίτρινο αντίκα σπάνιο σα μανιτάρι στο δάσος — δεν το αγοράζεις επειδή έχει τρεις φούσκες, το αγοράζεις επειδή ξέρεις πως όταν το βάλεις στην αγκαλιά σου εκείνο θα κάνει άλλα πράγματα! και περίμενε λίγο ακόμα, γιατί εκείνοι που λένε τώρα "αυτός έκανε τρία βήματα και έγινε", ας περιμένουν να δουν τι γίνεται όταν βγάλεις εκείνον τον ίδιο τύπο σα τριαντάφυλλο στο βράδυ μιας μεγάλης νίκης! ο χρόνος πάντα δείχνει, φίλοι μου — σαν τις στάχτες που περισυνέφερε ο παππούς μου εκείνα τα παλιά χρόνια όταν έκαιγαν ξύλα για τις γατούλες τους στα χωριά!