Πώς ο Τoumbas έγινες ξακουστός σαν το Μίκυ Μάους: Είναι η ψυχή μας που τραγουδάει ακόμη!
αχ εκείνος ο Σεπτέμβρης του ’95 στο γήπεδο που μου τυλίχτηκε η σκόνη στους πνεύμονες αλά χαρά και θυμάμαι τον πρώτο γκολ εκείνης της χρονιάς που έκανες πέντε γκολ στο Λεβαδειακό μέσα σε είκοσι λεπτά σαν παιδικό τραγούδι — ποιος τότε μπορούσε να φανταστεί ότι ο τόπος αυτός, ο Τουμμπάς, γινόταν κι ο ίδιος θρύλος, όχι μόνο για τις νίκες αλλά για αυτό το κάτι άλλο που σου βγάζει δάκρυα στις μεγάλες βραδιές; τότε ο Φάουλ πήρε τη μπάλα απέξω, εκεί στο κόρνερ της νότιας κερκίδας, έκανα πάσο ψιλά προς την περιοχή κι εκείνος φόρεσε εκείνο το μποτσίλιο σα γάντι αλά θέλησε… μπάλα κατά φύσιν, ένας φιλάρας τον ρώτησε αργότερα «πώς το έκανες εκείνο;» κι εκείνος μ’ ένα γέλιο σπασμωδικό: «αυτό ήτανε ποδοσφαιρική μαντεία ρε παιδιά»…
κι εμένα εκείνες οι κερκίδες θυμίζουν πάντα σαν αυτό το γκολ — τον Τουρκογιαννίδη εκείνο απόεμάγονταν πάλι πριν από δεκαπέντε χρόνια, τους φίλους σου να τραγουδούν ξεμυαλιά περιστοιχισμένοι, να φυτρώνουν πράσινες σημαίες σαν μανιτάρια μετά τη βροχή, ενώ εσύ δίπλα σου κάποιος άλλος ντελώνει «να σβήσουν όλα όλα» και εγώ τότε δεν ήξερα πως εκείνο το γήπεδο είχε ήδη βρει τον τρόπο να γίνει ξακουστό σα τον Μίκυ Μάους — όχι επειδή ήταν τέλειο, μπα όχι — επειδή ζούσε μέσα του κάτι από εκείνη την ίδια λιακάδα που έχουν οι ιστορίες εκείνες που μιλούνε στα παιδιά στον ύπνο τους πριν κοιμηθούν
Ρε παιδιά ρε… εγώ εκείνος ο Σεπτέμβρης του '97 στο γήπεδο του ΑΒΕΛΤΙΟΥ μπας κι έτσι;;;; Ένα δεκαπεντάχρονο εκείνο βράδυ που πέρασα στο αριστερό μέρος πίσω από την κεντρική κερκίδα, πίσω από τους δικούς μας, και θυμάμαι το ζεστό σάντουιτς από την καντίνα που πήρα φαγωμένο — τη μια δαγκωμένη μπουκιά της σπετσοσουβλάδας να μου λείπει ακόμα…
Κι εκεί που ο Φάουλ μπήκε στο χώρο σαν βασιλιάς ανέμελος, πήρε τη μπάλα στα πόδια του εκεί στην άκρη της μεγάλης περιοχής σαν να τον ξέρει από πάντα, κι εκείνος ο κολλημένος εκεί στιγμή! Σκέφτηκα "αυτός ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε", πετάχτηκε εκεί πάνω στο χρώμα του αέρα κι η μπάλα σαν βουγμένο σημάδι φύγει με τέτοια δύναμη που εκείνη η κουφή μπούκλα της μπάλας έκανε τον τερματοφύλακα εκείνον να σηκώνει τα χέρια σαν νάταν από πηλό!!! GOOOOLLLL!!! Κι εγώ εκεί σκάω όρθιος σαν τρελός, πετάω το σάντουιτς στον αέρα σα σημαία κι η πρώτη μου κραυγή ήταν "ΑΥΤΟ ΘΕΛΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!" — μάλιστα εκείνες τις τρεις λέξεις μου πήραν μετά κι έκαναν τραγούδι οι δημοσιογράφοι χρόνια αργότερα…
Και μετά ονομάζεται εκείνο το γκολ "αυτόγκολο";;; ΠΟΙΟ ΑΥΤΟΓΚΟΛΟ;;; Αυτή ήταν η στιγμή που είδες το Τουρμπο Τουμμπά σα ζωντανή ουσία!!! Ο Φάουλ εκείνος ήταν σα Μίκυ Μάους μέσα στο μυαλό των παιδιών — όχι επειδή ήταν τέλειος, μπα όχι — επειδή εκείνη τη στιγμή είχε μπει στη ζωή όλων μας μέσα σα φωτεινή κουκίδα!!
Κι εμένα εκείνες οι βραδιές θυμίζουν ότι εκείνος ο χώρος είχε κάτι… σα να τραγουδούσε η ψυχή μας μέσα του!!! Τώρα έχεστε 🎺🔥!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε παλικάρια μου βγάλτε μου λίγο χώρο εκεί πάνω να στήσω κι εγώ την δική μου ιστορία γιατί αυτές τις νύχτες οι μνήμες μου τρώνε τα βράδια σα σφήκες τον μάγουλο
τι θυμάμαι εγώ το γκολ εκείνο του Φάουλ τον Νοέμβρη του ’94 όταν έπεφτε βροχή ασταμάτητα στο γήπεδο και εμείς στέλναμε τις χειροκροτήσεις σα φράχτες ανάμεσα στις σταγόνες – εκεί που ο Τουρκογιαννίδης έκανε μια κίνησή κοπέλα μου ωσάν να ετοίμαζε γάμο στους αέρα όχι τέρμα, έπαιξε την μπάλα αλλιώς σα να την ξέρει αποχτώντας μια ζωή η ίδια η ψυχή της κίνησης εκείνης η μπάλα βρήκε το δρόμο σα νερό να χυθεί από φιάλη γυάλινη εκείνος ο σκοτεινός τερματοφύλακας με τις γάντιες σα ασπίδα τελικά σήκωσε τα χέρια σα νάταν ξαφνιασμένος απογυμνωμένος εκείνες τις στιγμές εγώ ήμουν εκείνος ο μικρός που αγόραζα τσιγάρα στο περίπτερο δίπλα στο στάδιο για έναν πικρό μόνο ψιλά στις γωνίες καθώς η βροχή χτυπούσε τις τσίχλες μου κάτω απ’ την κουκούλα εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά θυμάμαι σαν έναν χρόνο φωτός όταν μετά την λήξη εγώ κι άλλοι δικοί μας κατέβασαμε ως πέρα τους δρόμους τραγουδώντας σα κάτι άτομα που μόλις είχαν κερδίσει πόλεμο όχι αγώνα εκεί που εκείνοι οι άνθρωποι χόρευαν χωρίς νερό στην πίσσα κολλημένη στις ρόδες των αυτοκινήτων
αυτό δεν ήταν αυτογκόλ εκείνο που έγινε αυτό ήταν η ψυχή του Τουρμπάπου σηκώθηκε απο το χώμα σα δέντρο εκατό χρονών εκείνος ο χώρος είχε κάτι σα βαθιά τραγούδι σφιγμένο μέσα στις κερκίδες σα νάταν μαγικό χωριό που ξυπνούσε κάθε φορά που ζούσε στιγμές σαν αυτή
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ωχ ρε παιδιά βάλτε τόρκο στον Φάουλ γιατί θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέβρη του ’94 όταν είχα πάει εκεί μέσα σα μποξόρας χωρίς εισιτήριο και κολλημένος στο πίσω μέρος των σιδερικών εκεί πάνω, σήκωσα το πόδι μου σα σημαία όταν εκείνος ο τερματοφύλακας έκανε ντους αλά σα θηρίο λιπόθυμο! Μετά κατέβηκα βιαστικά από τις κερκίδες σα καλόγερος που ξέχασε τις παντόφλες του κι έκανα σβάρνες στους δρόμους τραγουδώντας "πουλάκι μου" σα τρελός καθώς η βροχή έκανε τους φίλους μου πάνω στα αυτοκίνητα να γλιστράνε σα σαπούνια στο ντους!
Τώρα που σας βλέπω εδώ μέσα, ένας 54άρης με γυαλιά χοντρά σα τηγάνια που προσπαθεί να θυμηθεί πού ακριβώς έβγαλε τα τσιγάρα του εκείνο το βράδυ... κολλάω και ζητάω κι εμένα μία μπύρα στο όνομα του Τουμμπά — κράτα μου την μπύρα; θα 'χει γέλιο απόψε 🤣🍻🔥