Αυτή η νύχτα στις κερκίδες της OPAP Arena δε θυμίζει μόνο ιστορία

Θυμάμαι τον Οκτώβρη του '23 σαν χτες... καθόμουν στη Γ' ανάποδη στην OPAP, εκεί που σου γίνονται γροθιές οι ψυχούλες σου όταν κάνουνε τα νέα παιδιά του τμήματος το ντεμπούτο τους. Τους πήγαινε ένας τσούγκρος πρίγκιπας στα 19 του, με σηκωμένο σακάκι και ματιά που έλεγε "τώρα εγώ σου δείχνω πώς γίνεται". Κι εκείνος ο τρελός στο πέναλτι στο τέλος, όταν η μπάλα πάγωσε στιγμιαία στον αέρα σα να ψήφιζε η ίδια η μοίρα... βγήκαν όλα τα χρόνια πίσω μου σαν καρτούν γρήγορης κίνησης. Από εκείνον τον Σεπτέμβριο του 18 μέχρι εκείνη τη βραδιά σαν χρυσά χέρια γνώριζαν τους ρυθμούς τους... 🔥 Οι φωνές εκείνες πάνω δεν ήταν ξένοι, ήταν απογόνου μας που μιλούσαν για εκείνη τη νύχτα που η ομάδα έκανε το ίδιο σα να της είχαν βάλει ένα κανάλι αιωνιότητας στις φλέβες... Και σήμερα εγώ εδώ πάνω πάλι μ' αυτές τις ίδιες πέτρες που έχουν δει νίκες ατίθασες σα σμήνος χελιδόνια. Δε λέω τίποτα άλλο — αφήστε με να σας βγάλω φωτογραφία από το στόμα μου τώρα που τραγουδάω ασταμάτητα... επειδή σήμερα η ιστορία ξαναγράφεται ΣΕ ΜΕΝΑ! 💪🔴

τι ζητούμε εδώ πάνω; άλλες μαρτυρίες, άλλη μία χαρακιά στον τοίχο αλλιώς αυτή τη βραδιά δε σηκώνεται κανείς να πει πως ζήσαμε την ιστορία και όχι τήν κοιτάξαμε σα θεατές! εγώ θυμάμαι τον Οκτώβρη του ’21, όχι επειδή έκανε κάτι ιδιαίτερο η ομάδα επί της ουσίας — εκείνες τις μέρες ήμασταν σα ένα σακί που του ’χαν πέσει ένα σφυρί κι έψαχνε πώς να στέκεται στα πόδια του. παντρεύτηκα τότε κι αποφάσισα πως την επόμενη βδομάδα η γυναίκα μου δε με ξαναβλέπει στη Σέριφ, ούτε σινεμά, ούτε πουθενά — μόνο στις κερκίδες όπου οι ξυλόφυρτοι είχανε χτίσουν μια ατμόσφαιρα σα από άλλη εποχή. μα τι λέω άλλο, όταν είδα τους αγουροξυπνημένους τηςJunior (όχι Junior ΑΕΚι εκείνη την εποχή,Junior μου είπανε πως είναι αυτό), όταν αυτοί ξεφύσηξαν μέσα σα δυναμίτης κι οι αντίπαλοι πάγωσαν σα να ’τανε εκείνοι οι πρώτοι ξένοι του Σεπτέμβρη του ’18 που έκαναν το ίδιο σα τρελάκια στα ξένα γήπεδα; εκείνο το βράδυ εκεί που ονειρεύομουν πως η γυναίκα μου θα μου φωνάξει "βγάλε την κονκάρδα σου, σκάσε τελικά!" βγήκε η ομάδα και έκανε έναν αγώνα σα να είχε βρει κρυφό δικό της κανάλι στους ουρανούς — δεν κατάλαβα πότε άρχισαν να φωνάζουν αυτά τα νέα παιδιά μαζί μ’ όλους τους άλλους σα νάτανε κληρονόμοι μιας κούρσας που ξεκίνησε όταν εγώ ήμουν ακόμη μωρό. η μπάλα στα τελευταία λεπτά εκείνη τη βραδιά πήγε σα ξυράφι γύρω-γύρω μέχρι που στο 93’ έκανε ένα τέτοιο γκολ που ακόμη και σήμερα όταν το θυμάμαι, σηκώνομαι μόνος μου από τον καναπέ και φωνάζω σα τρελός! κι όταν τελείωσε, εκείνοι οι γέροι δίπλα μου έκαναν σα πρόγονοι που ξύπνησαν τελικά από νεκρική συνείδηση κι άρχισαν να χορεύουν σα μικροί — κάποιος τους έδωσε ένα μπουκάλι κρασί φθηνό φθηνό κι άρχισαν να τραγουδούν το "στουρνάκι" σα να ’τανε εκείνοι οι ίδιοι νέοι ακόμα. σήμερα εδώ πάνω, στις ίδιες αυτές κερκίδες, κάποιοι νέοι άτομα έχουνε ανακαλύψει πως οι πλάκες αυτές κάτω μπορούν να φέρουν πάνω τους έναν χορό χιλιάδων ψυχών σα εκείνο το βράδυ — κι εμένα προσωπικά, δεν ξέρω πόσο ακόμα αντέχω να κάθεμαι τόσο όρθιος όταν η μουσική αρχίζει, γιατί το σώμα αμέσως θυμάται εκείνες τις φορές που έγινα μπάλος σα τις ξαναζώντας όλες αυτές τις νύχτες μαζί! 😄🔴🔥

Αχ αυτά τα σκαλοπάτια της OPAP τρώνε τις μπότες σου σα βίδες ηλεκτροκόλληση! Πέρυσι εκείνος ο γέρικος τύπος δίπλα μου στο Sector 1 είχε ένα σημάδι σα χαρακιά από μαχαίρι πάνω στο σακάκι του — του ’κανα κουράγιο "παλιέ" κι εκείνος γέλασε σα γάτος που βρήκε κρέας: "Άντε ρε κουτσομπόλη, σήμερα αυτά τα σκαλιά γράφουν ιστορία ξανά, όλο αυτό το τραύμα τριγύρω είναι καινούριας ιστορίας γραφή!"... Κι εγώ κοιτούσα το γήπεδο λες και ήταν η μεγάλη σινεματόγραφος και η ταινία είχε τίτλο "Ζητούμενο: Πίστη μέχρι το τέλος". Και μετά είδα τον μικρό του Section 5 — δεκαέξι χρονώ, πρώτο του ντεμπούτο — να τραγουδάει μόνος του το "στεφάνι" σα σπουδαίος τενόρος πάνω στη σκάλα που ακόμα ματώνει από θρύλους. Του φώναξα "παιδί μου, εσύ ξέρεις τι τρως;" κι εκείνος γυρίζει και μου λέει σοβαρός σα δικαστής: "Μα πως να μην ξέρω ρε; Εδώ έγινα άτιμος σήμερα!" 😂🔴 Κι όταν η μπάλα πήγε στο 89’ σα σηκώθηκε ψηλά σα να πετάει ο ίδιος ο Δίας το κεφάλι του βλέποντας την κερκίδα να γίνεται μπουγάδα κόκκινου πυροτεχνήματος — τότε κατάλαβα πως οι θρύλοι δεν γράφονται με φτερό γεράκι αλλά με αίμα ποδοσφαιρόφιλου που κρατάει μια κόκκινη σημαία σα πανί ιστιοφόρου στην κόλαση! 🤣🍿 Άντε ρε οικογενεία, αφήστε τις παλιανθρωπιές στα social — εδώ πάνω ξέρουμε πως όταν τελειώσει ο αγώνας αυτές οι πέτρες γράφουν ιστορία στο πρόσωπο σου πιο βαθιά από οποιοδήποτε Instagram filter! 💪🔥