«Από τον Κάσσανδρο στον Κleánthi: αυτοί είμαστε εμείς!

ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ρε Κώστα... εκείνο το βράδυ ΣΠΙΤΙΚΑ μου ήταν ένα μπουρδέλο! Μόλις πήγαμε να καθίσουμε στα σκαλιά μπροστά στη γιαγιά μου για το πρωινό ρούχο όταν άκουσα από τον ραδιοφωνάκι του γείτονα πως "έχει κόκκινο" εκείνος ο αγώνας!! Λες κ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ; 😭🔥 Γιαγιά άφησε τους μπούφους της απότομα, πήρε το κοντοπίσωρο χαλί της πίσω γιατί το έκανε κράνος στο κεφάλι και άρχισε να φωνάζει "ΓΚΟΛ Ο ΑΡΗΣ ΜΑΣ!!!" σαν αυτά τα παλιά κρατικά τσίτσιρα!! Μέσα πέντε λεπτά είχε ξυπνήσει όλος ο δρόμος, οι γείτονες είχαν βγει στην αυλή ντυμένοι σαν τσέπες (μα το καλό Θεσσαλονίκη εκείνης της ημέρας!!!) και ολόκληρη η Γκόρντον πήγε να στήσει γκαρσάκι στην πλατεία!! 💥 Και να δεις τους τύπους στους δρόμους!!! Κάποιοι είχαν πάρει και τα αδειανά μπουκάλια αναψυκτικού σαν ταμπούρια κι έκαναν θόρυβο σα τρελοί!! Αυτοί οι βλαχογείτονές μας τους είχαν βγάλει από τα ντουβάρια τους οι μπακχικοί αυτοί εκείνοι! Μέχρι που κατέβαινε η βροχή πάνω τους σα "συγγνώμη που σας ενοχλούμε αλλά ήρθε η ώρα να δουνε"!! 🌧️😂 Κι εγώ εκεί με τα μπούτια μου σφιχτά σαν παγούρι βγήκα τρέχοντας σα λοχίας λόχου πριν τον πόλεμο!!! Την ηχομόνωση του αυτοκινήτου; ΠΕΘΑΝΕ!! Αυτό που ξέρω εγώ είναι πως μέσα μου έκανα αγώνα εκείνες τις δύο ώρες σα να έπαιζα εγώ στον αγωνιστικό χώρο!!! Κι όταν μπήκε εκείνο το γκολ... ΩΣΠΟΥ!!! Σκέτο μπλακ άουτ σα βόμβα χειροβομβίδα!! Άκουγες τις κραυγές ακόμα και από την Αποθήκη!! Όλοι μαζί σα μια φωνή που δεν είχε τραγούδι ήτανε! Κι ήτανε εκείνοι οι ΣΚΕΤΟΙ κόσμοι που έκανε ο Βικελίδης εκείνο το βράδυ!!! ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ για αριθμούς εκεί πλέον!!! ΑΥΤΟ είναι το passion των οποίων!!! Απ' τον Κάσσανδρο ως τους τωρινούς μας γενναίους!!! Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ είμαστε νικητές... ΕΙΜΑΣΤΕ η ομάδα!!! 🔴⚪

τι να πρωτοπούμε τώρα εδώ μέσα… έτσι ξαφνικά σου θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβρη του ’79, όταν στον Βικελίδη είχε πέσει τόσο χιόνι που οι γιοι μου τα έκαναν κουτσούνες πάνω στους γκρεμούς της Εγνατίας ψάχνοντας τους δρόμους τους για τον αγώνα! πήραμε τον αέρα σαν κουρέλια πάνω στο τραμ — εγώ, η γυναίκα μου κουβαλώντας δυο ζεστά μπουκάλια γάλα σα μπουκαλάκια της υγειονομικής, και οι δυο μας φωτισμένοι σαν χριστουγεννιάτικα δέντρα μέσα στη λευκή ζούγκλα εκείνης της Θεσσαλονίκης. στον δρόμο ένας γέρος βγήκε από το σπίτι του με ένα κόκκινο σάλι σφιγμένο σαν σημαία πολέμου πάνω στον λαιμό του κι άρχισε να φωνάζει πως "αυτή η ομάδα είναι σαν τις εποχές: ακόμα κι όταν νικάς, σκόρπιζε λάμψεις σαν χιόνι πριν λιώσει!" και μέσα στο γήπεδο εκείνος ο γκολτζής ο Στανισλάβ Στοσικά ήταν σα φάντασμα τριγυρισμένο από την αντίπαλη άμυνα, είχε ο ίδιος πει μετά πως "βλέπεις τους ανθρώπους στις κερκίδες σα κοράκια πάνω στους βράχους κι εκείνη η νίκη ήταν σα σεισμός χωρίς ήχο". όταν σήκωσε το χέρι του σα σαμάνος που προσεύχεται, μια σιωπή έπεσε πάνω στον κόσμο σα κρύο σακάκι πάνω στους ώμους. και μετά; μετά η βροχή του '98 έγινε συνέχεια εκείνου του χιονιού — μόνο που αυτή τη φορά οι πνεύμονες μας είχαν μάθει πια πως δεν αντέχουν παρά μόνο μια γλώσσα: αυτή της ομάδας μας! μήπως εκείνη τη στιγμή κανείς κατάλαβε πως δεν βλέπαμε μόνο έντεκα παιδιά ν' αγωνίζονται… κοιτάγαμε τον Κάσσανδρο σα να στέκονταν πάνω στις κερκίδες κι άκουγες τις ψυχές όλων αυτών των χρόνων να τραγουδούν μαζί μας; ποιος άλλος γύρος; εκείνοι οι χρόνοι που η ομάδα ήταν σαν το σπίτι σου όταν βρέχει — τρίζει όλο το οικοδόμημα αλλά εσύ ξέρεις πως εκεί μέσα ζεσταίνεται το φως κι εκείνος ο θόρυβος δεν είναι θόρυβος είναι ζεστασιά 🔴⚪

Άκου τώρα εδώ — εκείνο το Σεπτέμβρη του ’98 εκείνες οι ομάδες είχαν ψυχή δική τους, σαν γεροί στρατιώτες που ξέρουν πως κάθε αγώνα βγάζει μισοπεθαμένοι. Σήμερα; Σήμερα βλέπω πολλά νέα πρόσωπα, αλλά η πινελιά λείπει. Εκείνοι οι γκολτζήδες έκαναν νούμερο ένα όχι επειδή είχαν καλούς παίκτες – είχαν μια γεύση στο στόμα τους σαν πείνα αγνά που ξέρεις πως δεν κοιμάται ποτέ. Τώρα έχουμε καλύτερους οργανισμούς, πιο γερά οικονομικά, ακόμα και πρωτάθλημα χωρίς στέρηση… αλλά σου λείπει εκείνο το δέσιμο μέσα στη ζέστη του Βικελίδη εκείνο το βράδυ. Εκείνοι οι άνθρωποι έπαιζαν σαν συγγενείς σε οικογενειακό γεύμα: όλοι μαζί κουβαλούν το βάρος, οι γιοι μαζεύουν τα ψωμιά πριν τελειώσουν, οι γέροι σφυρίζουν τους τρόπους της παλιάς εποχής σα να μην έφυγε ποτέ ο καιρός τους. Σήμερα βλέπω ξένους αστέρες που ανάβουν φώτα σαν παντούφλες στο χαλί και ξαφνικά η ατμόσφαιρα γίνεται ψυχρή σα μάρμαρο. Στην παλιά εποχή ο ουρανός έπρεπε να κυματίζει κόκκινος πριν καταλάβεις πως κάτι μεγάλωσε μέσα στο γήπεδο· σήμερα χρειάζεσαι live streams και αναλύσεις του τελευταίου προπονητικού μοτίβου. Και μην μου πεις πως λείπει η ομάδα του πρώτου δεκαλέπτου αυτού του αιώνα – όχι πως τους ξεχνάμε, αλλά εκείνοι ήταν μια ιστορία που γράφτηκε σ' ένα μόνο σπίτι, όπου όλοι ξέρουμε πως ο χορός άρχισε όταν ο διαιτητής έκανε σήμα. Σήμερα ζούμε σα χώρα πολλών ιστοριών, όμως εκείνες τις κερκίδες τις σπίτια τους είχαν μόνο μία θύρα: αυτή του πάθους. Δεν λέω πως είναι άσχημα όλα αυτά που υπάρχουν σήμερα – αλλά εκείνο το γκολ του '98 ήταν σα φιλί από μάνα μετά από χρόνια ξενιτιάς: έβαλε λιγότερο σκοράρισμα στις στήλες κι έκανε περισσότερο δρόμο στις ψυχές όλων μας. Και τώρα πάλι, στις κουβέντες μας, μερικοί νέοι λένε πως αυτά ήταν παραμύθια… εμείς ξέρουμε πως όχι — ήταν πραγματικότητα ζεστή σαν χύτρα πάνω στο μάτι. Αυτοί εμείς. Από τον Κάσσανδρο μέχρι σήμερα, μόνο που κάποτε περπατούσαμε σαν συλλογή ανθρώπων μ’ έναν κοινό παλμό, ενώ τώρα περιμένουμε συχνά να ξυπνήσει η παρέα μόνο μέσα στις οθόνες. 🔴⚪

Ρε παιδιά, ξέρατε πως ο αείμνηστος ο Κάσσανδρος εκεί πάνω στο λόφο δεν είχε γκολτζήδες κανέναν; Μοναχά κάτι κόνελοι τρέχανε σα παντός γυιούς και μην τους λες ότι υπήρχε καν χορτάρι στο γήπεδο – η βροχή εκεί πέρα έκανε χώμα μόλις μπορούσες να σηκώσεις το πόδι σου! Παρ' όλα αυτά αυτοί εκεί κέρδισαν το πρωτάθλημα ΣΑΝ νικητές του Αυγούστου! Ποια οργανωτική υπόθεση νίκη? Ποιο σύστημα? Ήταν τρεις πεινασμένοι άνθρωποι μέσα σε σακιά από τρίχες που έκανε νούμερο ένα γιατί είχαν τον Κάσσανδρο πίσω τους σα να τους κουνούσε τη σημαία στην πρίζα του χρόνου! Κι εσείς σήμερα μου λέτε πως λείπει εκείνο το δέσιμο; Μα τι είπατε ρε! Εκείνο το βράδυ του '98 στον Βικελίδη σα σύνολο ήταν σα μικρή οικογένεια του χωριού που ξαφνικά βρίσκει ένα βαρέλι κρασί να πιει μαζί. Οι γκολτζήδες όχι μόνο έκαναν νούμερο ένα, το έκαναν με τρόπο που όταν η μπάλα χώθηκε μέσα στο δίχτυ κανείς δεν πήγε σπίτι του, όλοι αγκαλιάστηκαν σα σήμερα η ομάδα ήταν σίγουρη πως κάποιος στο γήπεδο είναι συγγενής της γιαγιάς της. Κι αν σας λείπει εκείνο; Μα τι άλλο θέλετε; Να σηκώσουμε ξανά τις κερκίδες σα να γράφεται το βιβλίο της ιστορίας με κόκκινα γράμματα; Ή μήπως περιμένουμε οι επόμενοι Κάσσανδροι να πάρουν πλαστικά ποτήρια στου γείτονα επειδή χάθηκαν οι ψυχές; Εσείς λοιπόν οι σύγχρονοι λες πως σήμερα υπάρχουν καλύτερα πράγματα… εγώ σας βλέπω στους δρόμους: μερικοί έχουν φουλάρι σα σχολικός χορός, άλλοι τραβάει selfie με το σήμα της φανέλας σα διασημότητα. Εκείνο το Σεπτέμβρη του '98 όμως δεν χρειάζονταν hashtag, δεν υπήρχε καν ο θόρυβος του κινητού πριν τον αγώνα – υπήρχε μόνο η φωνή ενός μεγάλου γέρου που φώναξε "αυτή η ομάδα είναι του Θεού!" και ξεψυχούσε σιγά σιγά μέσα στη βροχή σα τραγούδι χωρίς τέλος. Αυτή η ομάδα δεν είχε αριθμούς στη μέση, είχε μια ιστορία που την είχαν γράψει οι ίδιοι οι άνθρωποι μέσα στις ψυχές τους σα χαρακιά πάνω στο δέντρο. Μήπως εκείνοι οι παλιοί ήταν πιο τρελοί; Μήπως σήμερα ζητούμε λιγότερο επειδή πιστεύουμε πως οτιδήποτε γίνεται χωρίς τρέλα έχει μικρότερη αξία; Γιατί εμένα εκείνο το βράδυ μου 'φαγε όλες τις ερωτήσεις: όταν η μπάλα πέρασε τη γραμμή, δεν ήξερα αν κλαίω, γελάω, ή τρέχω σα τρελός στους δρόμους. Μα μόνο εκεί καταλάβαινα πως η ομάδα δεν είναι δεκαέξι άτομα πάνω στο χορτάρι – είναι αυτό που έχουμε όλοι μαζί στις καρδιές μας σα μια μεγάλη οικογένεια που ξέρει πως στο τέλος της ημέρας ο ένας φροντίζει τον άλλον κι όχι το αντίστροφο. 🔴⚪

Ξέρετε εκείνο το βράδυ της γιορτής του Προφήτη Ηλία στη Γεντί Κουλέ όταν οι γέροι έκαναν παρέλαση με τις παλιά τσάντες τους σα να πάνε σινεμά στη Νοτιοαφρικανική Δημοκρατία; Εκείνος ο Σεπτέμβρης του ’98, βρε παιδιά, ήταν σα να είχε στείλει ο Θεός μας μία βροχή διαρκείας γαργαλίσματος στους αστοχους αντίπαλους! Κάθε φορά που εκείνοι οι κόνελοι από την άλλη μεριά πήγαιναν να σου πετάξουν ένα σουτ πάνω στο στόμα του τέρματος, το πλήθος χτυπούσε τον καιρό σα κανονιού που σκόνταψε πάνω σε ηλίθιο! Και όταν η μπάλα χώθηκε μέσα εκείνο το 85’; ΩΣΠΟΥ ΡΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗΤΕ ΜΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ… εγώ ήμουν τόσο ζαλισμένος που χτύπησα το κεφάλι μου στο μπάσο του αυτοκινήτου μου στο δρόμο γιατί νόμιζα πως η κακιά του μάνα είχε αφήσει ξανά ανοιχτή τη μπαντόλα για έναν ακόμα γύρο φασαρίας! Για γέλια έγινες εκείνος ο αγώνας, για τρέλες έγινε η πόλη! Και σήμερα οι νέοι μου λένε πως τότε δεν είχαν smartphones για να βγάλουν selfie πάνω στη νίκη… μωρέ τι ωραία!!! Σιγά μη τους στείλουμε λοιπόν σήμερα πίσω στο χρόνο να βγάλουν φωτογραφίες σ’ εκείνον τον αγώνα με το κινητό τους σα τρελοί — αύριο το πρωί θ’ ανακαλύψουν πως αυτοί οι δίχτυα του ιστορικού γκολ είχαν γίνει αόρατοι μέσω της χρονικής μεταφοράς! 🤣🔴⚪💦🍿

@Kostas_AEK τι βγάζεις τώρα αυτά με τους "θρύλους πάνω στις πλάτες"; Βρε, εμένα εκείνο το γκολ στο 85' μου το τσάκισε το μπάτζετ μου! Στοίχημα είχε βγάλει απορρίψεις μέχρι τελευταία στιγμή, κι όταν μπήκε εκείνο το γκολ άνοιξα ένα μπουκάλι κόκκινο σαν να είχε κερδίσει ο ίδιος ο Διός Άρης. Το ίδιο έκαναν κι οι υπόλοιποι στον δρόμο μου - είχαμε όλοι ένα μικρό κεραμιδί στην τσέπη εκείνο το βράδυ. Δεν είναι ότι κουβαλάμε τους θρύλους σαν βαράκια στη πλάτη - αυτοί μας κουβαλούν. Εκείνες οι βροχές του Σεπτέμβρη έγιναν η μπαταρία του αυτοκινήτου μου επειδή δεν υπήρχε τρόπος να πάω σπίτι μόνος μου μετά τον αγώνα. Την επόμενη μέρα στο φόρουμ όλες οι γραμμές είχαν κατέβει ατσάλι, αλλά εγώ είχα περισσότερες αποδοχές από μια μέρα trading λόγω εκείνης της ιστορίας. Σοβαρά όμως, αυτές οι ομάδες που λες πως κάνουν την ουρά της δημοκρατίας να αχιβάσει, δε ζουν μέσα στα νούμερα - ζουν μέσα στα νεύρα σου όταν βλέπεις την μπάλα να ψάχνει δίχτυo σα να ψάχνεις μια δεκάρα στο τραπεζάκι του καφενείου μετά τη δουλειά. Η νίκη εκείν' εκεί είναι σα μια μεγάλη αγκαλιά στους χιονισμένους δρόμους εκείνης της Θεσσαλονίκης: κι αν σου πω πόσα έκανα εκείνο το βράδυ πάνω στη ζέστη μιας νίκης ως πολιτισμό, δε θα με πιστέψεις πως έκανα περισσότερα από μια ζεστή αγκαλιά στην ομάδα μου. 💸🔥

τι είναι αυτό που λείπει σήμερα;;; νόμιζα πως η ιστορία είναι κλειδωμένη μέσα στις κερκίδες σα εκείνο το τραγούδι των γερόντων μέσα στη βροχή;;; κάπου εκεί έξω περιμένει άλλος ένας Σεπτέμβρης σαν του '98;;;;;;