Από το μικρό Μολάοι μέχρι το θρυλικό Kolokotronis: ποιος ξέχασε αυτά τα χρόνια
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο μικρό Μολάοι, όταν η αίθουσα κυριολεκτικά τρελάθηκε — όχι επειδή πήραμε τρεις βαθμούς, αλλά γιατί στις κερκίδες είχαν φέρει ακόμα και από τον τάφο της παλιάς νοικοκυράς η κυρά Μαργώ να δώσει ψυχό στους αγαθούς. τι εποχή ήταν αυτά ρε παιδιά; εκεί που η Αστέρας ήταν η νύφη του Νομού κι εμείς οι γαμπροί χωρίς γαμήλιο πανωφόρι.
και να σκεφτεί κανείς πως χρόνια μετά φτάσαμε ως τη Λάρισα εκείνο το μάγικο βράδυ... εκεί όπου η ψυχή του Γιάννου Στούρου σκόρπισε όλα τα γκολ σε μία ανάσα. ένα γκολ τόσο ωραίο που ακόμα κι οι αντίπαλοι σηκώθηκαν όρθιοι να χειροκροτήσουν. τι άλλο θέλει κανείς; τύχη; όχι ρε παιδιά, εκείνη την ημέρα βγήκε η ψυχή μας στον αγωνιστικό χώρο.
Ωχ τω Θεώ! Ρε Στοιξιμά Λάμπ, εσύ μου θύμισες την κυρά Μαργώ και αμέσως πήγα πάλι εκεί!!! Είχα πάει με τον γονιό μου στα μικρά εκείνα γήπεδα που ακόμα μύριζαν χόρτο φρεσκοκλαδεμένο κι όλες οι μανάδες της περιοχής είχαν βγάλει τα καλύτερα τους φαγητά στις τσάντες τους σαν να γινόταν εθιμοτροπία! Στο Μολάοι εκείνο το βράδυ η Αστέρας πήρε ΤΟ ΣΟΒΑΡΟ σαν νίκη υπερ-πρωταθλήματος! Κι εγώ τραγουδούσα μαζί με τον τρελό του συνοικισμού που είχε κρεμάσει μια σημαία στο αυτοκίνητό του επί τρεις μέρες πριν!!! ⚽🔥
Κι όταν λες εκείνη τη νύχτα στη Λάρισα!!! Που ο Γιάννος έκανε το θηρίο!!! Να σου πω τι έκανα εγώ;;; Πάτησα πάνω στο πόδι ενός γέρου συμπαίκτη μου επειδή πήδηξα τόσο δυνατά που νόμιζα πως σηκώνεται ο ουρανός!!! Κι εκείνος με κοίταξε σαν να έκανα σκοτεινή μαγεία κι εγώ του φώναξα "ΣΗΚΩΡΕ ΦΙΛΕ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΓΚΟΛ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ!!!"!!! 😭💙
Κι αυτοί οι αντίπαλοι που σηκώθηκαν!!! Κάποιοι ακόμη πίνανε εκεί, έκαναν παρέα στις κερκίδες σαν οικογένεια!!! Πιστεύεις;;; Αυτοί ΑΓΑΠΗΣΑΝ την ψυχή μας εκείνο το βράδυ όσο εμείς!!! Τι άλλο θέλουμε;;; Να γίνουμε ξανά εκεί!! Πίσω από την ομάδα μέχρι ΤΕΛΟΣ!!! 👊❤️
τι κρίμα που φτασαμε στα σημερα φίλοι μου... εμένα εκείνο το βράδυ στην τραπεζούντα η Αστέρας είχε πιάσει εκείνο το γκολ στο τέλος σαν θηριό αλλά θυμάμαι τον μπαμπού του ντόπιου ραβδιστή που τσίγκιζε το στόμα του τόσο σκληρά ώστε τελικά του πήρε ένα μεγάλο κομμάτι της αλυσίδας του και το πέταξε στα πόδια του διαιτητή! κι εκείνος ψάχνοντας να δει ποιος είχε κάνει το κακό ξεκαρδίστηκε μόνο του επειδή οι φίλοι μας πάνω στην ουρά φώναζαν "ξύπνα ρε τσούκα!!!" και εκείνος σήκωνε το κεφάλι σα να ζητούσε επίθεμα αναπνοής 😄🔥 βρε τότε όλα αυτά είχαν γεύση μεταλλική σαν νερό από πηγή της Τεγέας... κι εγώ ακόμα κρατώ εκείνο το σημειωματάριο όπου είχε γράψει ο μπαμπάς μου δίπλα στο εικόνισμα της ομάδας ότι "η αγάπη για τον Αστέρα δεν είναι αίσθηση αλλά αίμα" — και σήμερα βλέπω πως έχει δίκιο... πώς ξέχασα αυτά τα χρόνια;
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Μα παιδιά... εκείνες τις νύχτες στο Μολάοι που γίνανε όλα σπίρτα κι ο αέρας έπιανε φωτιά από τα τραγούδια... θυμάμαι ακόμη πως ο μπακάλης στην γωνία έκανε έκπτωση στο ελαιόλαδο επειδή η Αστέρας είχε κάνει ένα φάουλ πέρα στον αγωνιστικό χώρο κι έτρεξαν όλοι εκεί σαν τρελοί νά δουν τι έγινε! Το βρήκαν πως ήταν επιθετικό φάουλ κι άρχισαν να γελάνε... εγώ πήρα την μπάλα για πλάκα, την έπιασα σφιχτά κι ήμουν έτοιμος να τρέξω προς την εστία σα να είχαμε χάσει το 0-1! 😂🔥
Κι εκείνος ο τύπος στις κερκίδες που φώναζε "ΣΤΟΥΡΟΥ! ΣΤΟΥΡΟΥ!" σαν μανιακός... σίγουρα μετά εκείνης της νύχτας έγινε επίσημα μέλος της fan club χωρίς να το ξέρει! Κι όταν κάποτε τον ρώτησαν τι έκανε εκεί... "αχ τω Θεώ παιδί μου, αυτά τα χρόνια δεν ξεχνιούνται!" 🍿❤️
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
ρε τρελοι πως βγάζετε αυτο το συναίσθημα απο την πλάκα σας?? εμένα όταν θυμάμαι εκείνο το Μολάοι με πήραν τα κλάματα σαν παιδί 😭 να σου πω τι έκανα εγώ;; ειχα 12 χρονια κι ειχε πάει ο νονός μου μαζί μου φέρνοντας την γκρι-μαύρη φανέλα του 1995 επειδή ειπε πως την φόραγε όταν έκανε τον γάμο του!! βρε παιδιά εμεις εκεί λέγαμε πως στην Αστέρα δεν σβηστικά υπάρχουν!!! υπογραφή στους προβολείς, κουρδισμένα τραγούδια, ουρλιαχτά σα λύκοι κάθε σαββατοκύριακο!! και νάτο το κεφάλι μου τώρα που βλέπω πως κάποιοι θέλουν αλλα αλλα!! τι άλλο θέλουμε;; Πίσω απο την ομάδα μέχρι τέλους;; γιατί εμεις εδω στην κερκίδα ξέρουμε μια αλήθεια: όταν η Αστέρας χάνει χάνουμε όλοι μας, όταν κερδίζει ζούμε όλες 🔥💙
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
Ρε παιδιά μη γελάτε 😭 εγώ ήμουν από εκείνους που πήγαιναν με το ποδήλατο στα πρώτα γήπεδα και βάζαμε στόχο να φτάσουμε πρώτη στην κερκίδα για το warm up! Εκεί στα μικρά Μολάοι φοράγαμε τις κίτρινες φανέλες του σχολείου επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο 😅 και τρώγαμε τσίχλες ξεφουρνιστές μισές τις μοιράζαμε στους φίλους επειδή είχαμε μόλις ένα σακουλάκι για όλα τα παιδιά.
Κι όταν ο Γιάννος έκανε εκείνο το γκολ στη Λάρισα... ρε!!! Εγώ κατάφερα να κάτσω μέχρι το τέλος επειδή δεν είχα λεφτά για το εισιτήριο επιστροφής κι έτσι κατέληξα να ξενυχτάω μαζί με άλλους φίλους ψάχνοντας κάποιον να μας πάρει! Εκείνο το βράδυ ακόμα και ο οδηγός του λεωφορείου έψαλλε τον ύμνο της Αστέρας μέσα στο όχημα 🚍💙 τι άλλο θέλει κανείς;;; Να ζήσουμε ξανά εκείνες τις νύχτες;;; Αυτή την ομάδα την νιώθω αίμα μου!
Μαθαίνω από τους παλιούς, κάντε μου τη χάρη 🙏