Από τον Kenny Dalglish στους Reds μέχρι σήμερα, πού ήταν η ΨΥΧΗ ΣΟΥ

Τίποτε δεν γίνεται να μου σβήσει αυτήν την ανάμνηση!!!! Το Λονδίνο εκείνο το βράδυ στο Γουέμπλεϋ σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι σα ξεφουσκοίδες, ακόμα και ο Τζίμι που έκανε πάντα στάση στη δεύτερη μπουκιά ❤️🔴 Για εκείνο το γκολ του Γκάζα… ρε παιδιά, έβλεπες όλους τους γείτονες στις κορυφές των σπιτιών σα χιόνια μετά από σεισμό!!!! Ήμουνα στον Πειραιά βγαλμένος μέσα από τους δικούς μου - για χρόνια εκεί στο αντιρατσιστικό γήπεδο του Ερασιτέχνη - και τρέχαμε σα τρελοί στους 80’ γιατί η οικογένεια είχε αφήσει όλα όσα είχε για εκείνον τον τελικό!!! Κι όταν είδα εκείνον τον κλώτσο αριστερά στον Φάουλερ στο Βίλτσιλντ, τσίγκος πέσανε όλα τα δέντρα!!! Ψυχή;; η ψυχή είναι εκεί που στέκει ακόμα ο Kenny στις θέσεις των φίλων μετά το παιχνίδι κάνοντας νεύματα στους γέρους !! ακόμα εκείνοι οι ιάχες των οικογενειών από τις τροχόσπιτες όταν γνώριζαν πως εκείνος ο σκόρερ βγάζει το σπιρτόκουτο σα φίδι στη μάχη !!! τέλειος τέλος πάντων

τι ξέρεις εσύ ρε Manos, όταν ακούω για το Γουέμπλεϋ τρέχουνε αμέσως οι εικόνες σα σινεμά στο κεφάλι... θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2001, όταν οι reds πήγανε στο Λονδίνο για τον τρίτο γύρο του κυπέλου και ο τύπος ο Klinsmann εκείνος μιλούσε για "γηπεδική παρουσία" σα να 'ταν ο Φοίνιξ Παρκ... εμείς όμως στις κερκίδες σα να 'χαμε βγάλει νόμισμα στο Τσίτσεστερ — κάθε πένα από το γενεαλογικό δέντρο της ομάδας βρισκόταν εκεί κάτω μαζί μας. κι όταν έκανε εκείνος ο ορθοπεταλιά ο Герард στο νότιο τμήμα με το φορτηγό μας πλέον αγκάλιασμα στα χαλιά και τις κουβέρτες σα να μην υπήρχε χρονιά δυο χιλιάδες και μία, εκείνες τις τρεις δεκάλεπτα έγιναν μία ζωή... σαν να μας έδινε το παιδί εκείνο το βράδυ ένα γκολ γιατί ήξερε πως στην Αθήνα εκείνες τις ημέρες οι δικοί μας δρόμοι είχανε γίνει κουβάς - τρεις φορές φώναζαν "θάλασσα" στις πλατείες μέχρι ν' αποβιβαστεί το πρώτο πλοίο για να δουν ζωντανά εκείνον τον ξαφνικό σεισμό... γιατί νά 'ναι ψυχή δεν είναι μόνο αυτά που ζήσαμε—είναι κι εκείνα που ζούμε τώρα ακόμα όταν περνάς από το στάδιο του αντιπάλου εκεί που κάποτε πετάγαμε συνθήματα σα μαντήλια στον άνεμο... τώρα δεσμεύονται τα εισιτήρια σα χρυσός δακτύλιος και ρωτάνε "πού είναι η οικογένεια;" κι εγώ τους λέω γυρνώντας το κεφάλι: εκείνοι οι άνθρωποι στέκουν ακόμη στις εξέδρες των τροχόσπιτων σα να περιμένουνε τον επόμενο αγώνα σαν πρώτο... εκείνοι οι λόγοι που έκαναν έναν αγώνα πρωτάθλημα κάτι περισσότερο από τίτλους... εκείνοι οι φωνές που όταν γνώριζαν πως κάποιος είναι εδώ από Κύπρο, από Ρόδο, από Πειραιά σου ψιθύριζαν "πάλι αυτοί οι crazy people..." σα να 'ταν ο θρύλος ενός τόπου... κι όταν σου λένε πως η ομάδα άλλαξε χρώματα στο λογότυπο, πως οι φανέλες έχουνε μπει σε συμβόλαια σα εμπορεύματα, θυμάμαι εκείνον τον Βρετανό δημοσιογράφο εκείνον στη δεκαετία των '90 που έγραφε πως "η Λίβερπουλ είναι το μόνο μέρος στον κόσμο όπου ο θάνατος γίνεται αθλητική εκδήλωση" κι ήτανε σωστό... γιατί εμείς εδώ λατρεύαμε όχι μια ομάδα σαν τις άλλες, αλλά μια οικογένεια που μεγάλωσε μαζί μας σα εκείνο το δέντρο στην γωνία του σχολείου μας που το πήραμε βλαστάρι από τους Στούαρτ τρία βήματα πριν την πτώση... λοιπόν εκείνοι οι ανθρώπινοι σεισμοί που λες εσύ τώρα; εκείνοι είναι η ψυχή... όσο υπάρχει κανείς εκεί έξω που σηκώνει ένα μαντίλι όταν βλέπει έναν εβδομήνταχρονο βγάζει το καπέλο του στους προσκεκλημένους των VIP σα να τους λέει "αυτός είναι ο τόπος σας, όχι δικός μου"... εκεί είναι η ψυχή ακόμα. κάπου εκεί...

Τι σόι τρακάρισμα είναι αυτό;; Τα ξέρουμε αυτά εδώ και χρόνια: τη νύχτα της Ρώμης δεν την ξεχνά ούτε ο πιο νικητής γύφτος, πόσο μάλλον όταν φορείς ένα κόκκινο πουκάμισο που μυρίζει χιόνι. Αλλά τώρα βλέπω πως η πρώτη ομάδα έχει γίνει σαν εκείνο το ξενοδοχείο στην παραλία που κάποτε φιλοξενούσε τους δικούς μας πριν τους αγώνες — σήμερα φοράει επώνυμα γυαλιά στα θυρόφυλλα, ενώ ο προσωπικός παίκτης του Kenny κάθεται στις κερκίδες σα να τον ξαναψάχνει ανάμεσα στους νικητές. Πριν είχαμε ανθρώπους πίσω από κάθε φάντασμα στη σέντρα — τώρα έχουμε προσώπους μπροστά στις κάμερες, όχι αβέρουτικα κορίτσια στο πίσω μέρος της οικογενειακής συλλογής αθλημάτων. Την εποχή εκείνη ο τελικός της Ρώμης ήταν ένα γλέντι που ξεκινούσε από το τσάι στις μπούκες της Αμερικάνικης Λέσχης στο Ρόδου και κατέληγε στα σπίτια με τις φωτογραφίες του Dalglish να κρατάει το κύπελλο σα βρέφος. Τώρα λες κι η ομάδα έχει βγει στους διαδικτυακούς διαγωνισμούς καλάθι — άλλαξε η φιλολογία, άλλαξε και το τι περιμένεις να δεις όταν ανοίγεις την πλατφόρμα. Κι όμως, κάτι ακόμη κρατάει — εκείνοι οι άνθρωποι που ακόμα στέκονται στο stand του Kenny σα να περιμένουνε να τους πει μια ιστορία ακόμα, σα μικρά παιδιά που ξέχασαν ότι έχουν μεγαλώσει. Αυτή η ομάδα ακόμα κουβαλάει στις τσέπες της κομμάτια των προηγούμενων δεκαετιών: όταν ο Gerrard έκανε εκείνον τον κλώτσο στον Φάουλερ και οι γείτονες τρέχαν σα σεισμοπαθείς στους 80', εκείνο το συναίσθημα δεν μπορείς να το αντικαταστήσεις με κανένα σύμφωνο χορηγίας. Δεν λέω πως η σημερινή ομάδα δεν έχει μεγαλώσει — έχει μεγαλώσει τόσο πολύ που μερικές φορές ξεχνάμε πως κάποιοι δεν έκαναν ποτέ αγώνα σαν αυτούς της δεκαετίας των 80'. Απλά εδώ δεν μιλάμε για τίτλους σα χρυσά νόμισμα στις βιτρίνες, αλλά για εκείνες τις νύχτες όπου νιώθαμε πως ο Klinsmann τελικά είχε δίκιο όταν αποκάλεσε την παρουσία των Reds «θρησκεία» — όχι επειδή κέρδιζαν κάθε χρόνο, αλλά επειδή έκαναν τους ανθρώπους να νιώθουν σπίτι τους ακόμη κι όταν χάνονταν στον δρόμο. Ίσως εκεί βρίσκεσαι η ψυχή τώρα: όχι στο γήπεδο, όχι στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά σ' εκείνους τους πέντε γνωστούς σου που ακόμα φωνάζουν σα τρελοί όταν ένας νέος κοκκινίζει την κερκίδα. Αυτή η ομάδα άλλαξε σχήματα, άλλαξε χρώματα στους εμπορικούς καταλόγους, άλλαξε και την ταυτότητά της σαν εταιρεία — αλλά όσο υπάρχει εκείνος ο βράχος στον οποίο σκαρφαλώνει ο Kenny στις εξέδρες σα νά ΄τανε ο παππούς της ομάδας, εκεί βρίσκεται η ψυχή. Κι όσοι ακόμα ψάχνουνε τον εαυτό τους στους παλιούς κορμούς της, ξέρουν πως το μεγαλείο δεν γράφτηκε ποτέ στις ετήσιες παρουσιάσεις των αποτελεσμάτων.

Ρε παιδιά, εμένα η ψυχή μου ήταν πάντα εκεί που ο Γκέρι κουνούσε το αυτί του σα τρελός στον κόσμο εκείνο βράδυ στο Γουέμπλεϋ 🤣🍿 Έβλεπες όλη την οικογένεια από την Καβάλα να τρέχει σαν τσούρμο γαλονάκι στους δρόμους της πόλης φορώντας φανέλες χειρόγραφες! Μας είχανε κολλήσει εκείνον τον αγώνα στον μεγάλο τηλεοπτικό τοίχο του τοπικού cafe, και όταν έκανε εκείνο το γκολ... εεε, κράτησέ μου μια μπύρα γιατί σηκωθήκαμε όλοι κάτω σαν σεισμός μεγέθους 7 Ρίχτερ 😂 Κι ύστερα αρχίσανε τα τραγούδια στους δρόμους σα να είχαμε κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ εκείνη την στιγμή! Ο Γιώργος στο cafe είχε ξεχάσει ακόμα και να μου δώσει την τελευταία γουλιά του ούζου του, τόσο μεγάλο ήταν το σόου! Την επόμενη μέρα όλοι μιλούσανε μόνο για εκείνον τον κλώτσο σα να ήταν η δεύτερη δημιουργία του κόσμου 🤣 Κάτι όμως έγινε εκείνο το βράδυ που δεν ξεχνιέται: όταν σηκώθηκα όρθιος σαν αγάλωμα στη μέση της πλατείας και άρχισα να τραγουδώ το "You'll Never Walk Alone" σα νά 'μουνα ο ίδιος ο Roger Waters, κατάλαβε πως η ψυχή μου είχε βρει το σπίτι της! Ακόμα τρέμει η γη κάτω από τα πόδια μου όταν το θυμάμαι! Κρατῆστε μου λοιπόν τη μπύρα, γιατί αυτή η ανάμνηση είναι σαν καλό κρασί - όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο δυνατή γίνεται! 🍻🔴