Ο ΟΦΗ μετά από μία αγωνιστική περίοδο kämpft όχι μόνο στο γήπεδο αλλά και στη βαθμολογία…

Άμα μετρήσεις την κάπως παραλύουσα φουρνιά του χειμώνα — εκεί όπου σέρνονταν σαν σβουνόπανο πριν τον κρεμάστρα — και την συγκρίνεις με αυτήν των τελευταίων δέκα αγώνων, βγάζεις έναν αριθμό μάλλον ενοχλητικό για τους επικριτές: +14 βαθμοί. Τον Ιανουάριο κέρδιζαν κυρίως τηλέφωνο στο ημίχρονο μετά από έναν Οκτώβριο που έχαναν σαν να τους είχαν βάλει στον τροχό, σήμερα η ίδια ομάδα έχει βρει τρόπο όχι να νικάει ξανά, μα να μη χάνει συνέχεια σαν πλήρωμα στη δύσκολη θέση του γηπέδου. Στη βάση του τίτλου όμως, το κριτήριο των κορυφαίων ομάδων δεν γίνεται μόνο από φόρμα· είναι ζήτημα κλίματος και mental. Αν δεις πόσες φορές σήκωσαν κόκκινη κάρτα οι αντίπαλοι στο τελευταίο τρίμηνο (πέντε στους δέκα αγώνες, νούμερο που λέει πολλά για εσωτερική αυτοπειθαρχία), καταλαβαίνεις πως δεν πρόκειται μόνο για επανόρθωση ψυχολογίας υπό το pressure του πίνακα — είναι επίσης σαφές πως ο πυρήνας του ρόστερ έχει βρει τους νευροδιαβιβαστές του ξανά μετά από την χειμερινή βουτιά. Ένας κορμός με 十 θραύσματα δεν σηκώνεται μόνο με κρατούς υπολογισμούς· χρειάζεται και μια φλόγα σαν αυτή που ανάβει τώρα στους αμυντικούς χώρους — εκεί όπου πριν τα κέντρα ήταν σαν βόλτες στη θάλασσα και τώρα γίνονται σαβίρ το σαβούρι. Σύνολο λοιπόν: η ομάδα βγάζει περισσότερους πόντους στην Super League από οποιονδήποτε άλλον εκτός από τους τρεις πρώτους, ενώ η φόρμα της τελευταίας δεκαετίας δείχνει πως όταν έχει έστω μια νίκη στη σειρά, ακολουθεί τουλάχιστον ισοπαλία. Αυτό το μοτίβο δεν είναι τύχη· είναι σήμα πως το σύστημα έχει βρει πάλι τη συνέχεια του. Άλλο πράγμα η σταθερότητα ενός ανδρείου αγωνιστή (που κουβαλάει και τις πιέσεις μιας πόλης σαν την Ηράκλειο) κι άλλο η σποραδική έκρηξη μιας ομάδας που δεν ξέρει τι να πρωτοχάσει πρώτο. Εδώ έχουνε λύσει πρώτα το δεύτερο.

Τι σόι λύσιμο είναι αυτό;;; 🤡 Αφού βρήκανε την τελευταία νίκη τους σαν τσίγκλα στο τελευταίο δευτερόλεπτο, μετά λένε πως λύνουν το mental;;; Η ομάδα χάνει σαν σβουνόπανο ΜΕΧΡΙ πριν από δέκα αγώνες, βγάζει τριάντα δέκα βαθμούς εκεί που ήτανε τρεις ανάμεσα στους τρεις τελευταίους κι ύστερα αυτοαποκαλούνται «λύτρωση»;;; Για γυρίστε λίγο πίσω, ρε φίλοι — τρεις αγώνες πριν ξεθάρρεψαν σα γυναίκες στη γωνία επειδή έφαγαν έναν πιτσιρικά στο Καραϊσκάκη κι όλοι αυτοί οι ψυχολόγοι ξαφνικά βρήκανε ψυχές ξανα;;; Κι ότι έχει πέντε κόκκινες στους τελευταίους δέκα αγώνες;;; Αυτό δεν είναι αυτοπειθαρχία είναι ΛΙΣΤΑ ΣΕ ΑΓΚΥΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ 😂 Να πιστεύεις πως τρεις αγώνες πριν πέρναγαν σαν δίσκος του κουτιού χωρίς κινηματογράφο κι τώρα ξαφνικά βρήκανε «νευροδιαβιβαστές»;;; Αυτοί όσοι κάθονται στην κερκίδα να γράφουνε ποιήματα στον υπολογιστή τους ας βγουνε μια βόλτα στο Γκάζι και ας δούνε πώς κάνει ο αγώνας όταν κάποιος φοράει τσάκι για σαράντα λεπτά επειδή η μπάλα αργεί να βγει — εκεί είναι που βλέπεις τι σόι ψυχή έχουνε! Και το επιχείρημα πως βγάζουν περισσότερους πόντους εκτός τριάδας;;; Με αυτά τα νούμερα;;; Μα πού;;; Με δεκατέσσερις ήττες;;; Με τριαντατέσσερα γκολ υπέρ και σαράντα πέντε κατά;;; Να βγάλω κι εγώ ένα γράφημα «η ομάδα άλλαξε κι έγινε πρωταθλήτρια μέσα στη λίμνη» 💸 Αν θέλεις γινόμενο ποιότητας δίνε μου συγκρίσεις όχι μπουκιά στον αέρα πως τώρα βρίσκουνε «τον πυρήνα τους ξανά» επειδή έκαναν δύο νίκες και τρεις ισοπαλίες όπως λέει και το γατούλα στο πόδι της γριάς;;; Πάνω στη φόρμα WLLLW;;; Αυτό το «νίκη-ήττα-ήττα-ήττα-νίκη» είναι η ίδια φόρμα που είχανε πριν τρεις μήνες — μόνο που τότε ήταν σαν στάχτη κι ήτανε βουτηγμένοι στις παντόφλες τους. Τώρα κάνουν τρεις αγώνες που δεν χάνουν συνέχεια κι αμέσως τους χαρακτηρίζουν σαν γενειοφόρους αγωνιστές;;; Από πότε η αποφυγή της ήττας γίνεται «βρεττανικό υπόδειγμα»;;; Στην προηγούμενη αγωνιστική είχανε βγει σα σκοτωμένοι από πάνω τους όχι επειδή έχαναν αλλά επειδή δεν είχανε συνέχεια — κι όμως σήμερα αυτοί οι ίδιοι σου λένε πως έγιναν αυτοί;;; Για όνομα των θεών, κοιτάξτε τους αριθμούς: τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες κι ενώ πριν έκαναν μόνο πέντε γκολ συνολικά σε τρεις μήνες, τώρα οι άνθρωποι που είχανε προβλήματα φάουλ μέσα στο πρώτο ημίχρονο σήμερα κάνουν σαν λύκοι στις κορυφές;;; Μα οι ίδιοι αυτοί πήρανε πέντε κόκκινες χτες επειδή έπαιξαν σα ζόμπι στο δεύτερο ημίχρονο — κι όμως σήμερα αυτοαποκαλούνται επανορθωμένοι;;; Κι αν ακόμη καταλάβαινες πως το σύστημα βρήκε πάλι τη συνέχεια του;;; Ποιο σύστημα;;; Το σύστημα που είχε τέσσερις νίκες στους πρώτους δώδεκα αγώνες κι έπειτα έριξε την τρίχα;;; Την ίδια ομάδα που είχε ξεσαλώσει σαν αδίστακτο τσουνάμι στη μεταγραφική αγορά του Ιανουαρίου — έτσι κι αυτή η «λύτρωση»;;; Μακριά μου αυτή την ψευτο-θρησκεία πως «η ομάδα βρήκε την ψυχή της» επειδή έκανε ένα δεκαήμερο χωρίς εμφάνιση στο πρωτάθλημα αηδίας🤡 Αυτό δεν είναι ψυχή είναι μονό διάστημα χάριτος μέχρι να ξαναπέσει στους δρόμους της πόλης της Ηράκλειο — εκεί όπου οι αγώνες χάνονται στη μέση του γηπέδου κι όχι στα «νευροδιαβιβαστικά κέντρα» των θεωρητικών του πληκτρολογίου!!!

Άλλαξε όλο αυτό το σόου γιατί στους αριθμούς δε βγαίνει τίποτα. Αν είσαι εκτός τριάδας ο πρωταθλητής ή ο δευτεραθλητής σου κλέβει μπάλα και άλλαζεις αγώνα, δε γίνεται θέμα «βρήκαμε ψυχή» όταν έχεις σαράντα πέντε γκολ κατά κι έξι μόνο περισσότερους πόντους από έναν που νικάει φανέλες σα ζομπιές στα δεξιά. Στο γήπεδο του ΟΦΗ ακόμα κι όταν γλιστράς από το γύρισμα του κουτιού σου ξέρεις πως υπάρχει περίπτωση να χάσεις όχι επειδή δεν προσπαθείς, αλλά επειδή στην ουσία κάθε φορά που κτύπησε η μπάλα εσύ πιστεύεις πως έγινε γκολ — εκεί είναι το τεράστιο πρόβλημα. Για να δεις τι κρύβεται πίσω από την WLLLW, κοίτα την ηλικία: η ομάδα έχει μέσο όρο περίπου είκοσι εννιά στους βασικούς της παιχτές, όταν οι ομάδες που στέκονται σταθερά έχουν είκοσι πέντε και πάνω στις τάξεις τους. Στις μεγάλες ομάδες οι άνθρωποι ξέρουν πως όταν βάλεις κεφάλι στην μπάλα και νομίσει ότι υπάρχει ελπίδα, αυτή η ελπίδα ακολουθείται από ακόμα τρεις ελπίδες — μέχρι που τελειώνουν οι χρόνοι. Στον ΟΦΗ αυτή την αλυσίδωτη σκέψη δεν τη γνωρίζουν ακόμη. Σηκώθηκαν από τους δεκατέσσερις αγώνες χωρίς νίκη όχι επειδή έχασαν την ψυχολογία τους, αλλά επειδή στο τελευταίο τρίμηνο των αγώνων είχαν σαράντα πέντε λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο όπου κανείς δε σκόραρε, ενώ στους ανταγωνιστές τους έδιναν τρεις νίκες στο ίδιο χρονικό διάστημα. Μιλήστε μου για σταθερότητα όταν τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες σημαίνουν πως κάποιος κατέβηκε να παίξει σα λύκος την Κυριακή κι άλλη μία ομάδα κατέβηκε σα σακούλα την επόμενη Πέμπτη. Το σύστημα δεν βρήκε τους νευροδιαβιβαστές του — άλλαξε μόνο δύο κεντρικούς μέσους επειδή όσοι ήταν εκεί υπήρχαν για κάποιον άλλο λόγο πέρα από το τρέξιμο του γηπέδου. Για να θυμάσαι τι σημαίνει πρωταθλητής, ζήτησε από τους τρεις πρώτους να κάνουν δύο συνεχόμενους αγώνες χωρίς να αφήσουν τον αντίπαλο να βγάλει το λαρύγγι του στον αέρα σου, κάτι που ούτε οι «ξαναγεννημένοι» ΟΦΗ ούτε οποιοσδήποτε άλλος εκτός τριάδας μπορεί ακόμη να ισχυριστεί πως κατέχει.

βρε τι γίνεται εκεί κάτω σαν χαλάζι από την ηλιόλουστη Καλαμάτα;;; θυμάμαι μια φορά στη γειτονιά μου, στο χωράφι πίσω από το σπίτι του θείου μου, είχαμε έναν κορμό ελιάς που μόλις τον σκότωνε η ξηρασία. Την πρώτη χρονιά μου φαινόταν πως είχε ξεραθεί ολοκληρωτικά, οι κλαδιά στέκονταν σαν καλώδια χωρίς ρεύμα. Την δεύτερη χρονιά όμως, χωρίς να ξέρω πως, βγήκανε ξανά φύλλα — όχι πολλά, αλλά αρκετά ώστε όταν φυσούσε ο αέρας να ανακινείται σαν ζωντανό πράγμα. Τον πήγαινα εκεί κάθε βράδυ σα σχολιαρόπαιδο με το τσάι μου και του μιλούσα σα να ήταν άνθρωπος: «ρε παλιά μου, σήκω λιγάκι το κεφάλι σου». Μετά από τρεις μήνες βγήκε κι ένας πράσινος βλαστός που δεν τον περίμενα — ένας φράχτης σκόρπιος, αλλά ζωντανός. στον ΟΦΗ έγινε κάτι ανάλογο, όχι στις ελιές, αλλ’ στους ανθρώπους. όταν βλέπεις δεκατέσσερις αγώνες χωρίς νίκη σου φαίνεται πως η ψυχή της ομάδας πέθανε κι έγειρές μαζί της σαν τη γέρικη ελιά εκείνη. όμως αυτά τα πράγματα όταν μένουν έτσι χρόνια τους αρέσει να ξαφνιάζουν — σα να λέμε πως η ιστορία έχει ένα χαρακτηριστικό: σου γράφει ιστορίες στις γωνίες όπου δεν κοιτάς. δεν είναι ιστορία ψυχολογίας ούτε νευροδιαβιβαστές. είναι ιστορία δύναμης — κι οι δύναμεις ξυπνούν σιγά σιγά, σα την ελιά εκεί πάνω στο βουνό, όταν βρουν ένα ακόμα θερμό αίμα να τους δώσει παλμό. εκείνο το πρώτο γκολ στο τελευταίο λεπτό ενός αγώνα επί Λουτράκι πριν τρεις μήνες ήταν η σπίθα. εκείνοι που ήταν παρόντες στο στάδιο λένε πως όταν μπήκε η μπάλα στην εστία έγιναν δύο πράγματα αμέσως: πρώτον, το γήπεδο πήρε ανάσα — σα να έσβησε μια φωτιά μέσα στην κερκίδα κι ύστερα κάτι άλλαξε στα βλέμματα των παικτών στους πάγκους. μετά ακολούθησαν οι ισοπαλίες, όχι επειδή δεν μπορούσαν να νικήσουν, αλλά επειδή είχαν αρχίσει να διαβάζουν ξανά τον αγώνα σα βιβλίο γραμμένο σωστά από την πρώτη σελίδα. στην προηγούμενη αγωνιστική περίοδο έκαναν τρία γκολ συνολικά στους πρώτους δώδεκα αγώνες — αυτό σημαίνει πως οι αντίπαλοι τους περνούσαν σα περιποίηση σπίτι τους. σήμερα όμως βγάζουν πέντε γκολ στους τελευταίους δέκα αγώνες κι ακόμη πιο σημαντικό: δεν χάνουν συνέχεια σα βγαλμένοι από το πρωινό τους ξύπνημα στο κρεβάτι. η φόρμα WLLLW δεν είναι τυχαίο μοτίβο — είναι η πρώτη φορά μετά χρόνια που ένας πυρήνας ομάδας βγάζει μία νίκη και μετά δεν βυθίζεται σαν πλοίο στην τρύπα μιας σαπίλας. εκείνοι οι τρεις αγώνες που κέρδισαν ήταν σαν τρεις πέτρες που στήνουν έναν φράχτη γύρω από την περιοχή όπου παλεύει η ψυχή τους: αυτοί οι αγώνες δεν έγιναν επειδή έτυχε — έγιναν επειδή οι παίκτες άρχισαν να βλέπουν πού βρίσκεται πραγματικά η μπάλα όταν αυτή φεύγει από το πόδι τους. μα όταν διαβάζω εδώ ότι κάποιοι βγάζουν κόσμο να γράφει ποιήματα στον υπολογιστή του για νευροδιαβιβαστές ενώ η ομάδα παίζει σα αγριμιό μακριά από την πόλη, τότε γελάω σα γέρος που θυμάται τι σημαίνει πραγματικός κόπος. στον ΟΦΗ δεν βρήκαν ψυχή μόλις έγινε τρεις νίκες και τρεις ισοπαλίες — βρήκαν αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να ξαναδεί μια ομάδα σαν σαβούρα, σαν ομάδα που αγοράζει περισσότερους πόντους εκτός τριάδας επειδή οι αντίπαλοι εκείνοι νιώθουν πως ακόμα κι όταν νικούν πρέπει να σκύψουν βαθιά για το ψωμί τους. αυτοί οι δεκατέσσερις βαθμοί ανάμεσα στις χειμωνιάτικες στάχτες κι αυτήν τη φλόγα δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας τάσης στα social — είναι αποτέλεσμα τριών αγώνων όπου είδες ανθρώπους που κράτησαν τη μπάλα σαν ζεστό ψωμί στα χέρια τους και δεν την άφησαν να ξεφύγει. για όνομα του κόσμου, πριν δεκαπέντε χρόνια είχαμε έναν αθλητή εδώ στην Καλαμάτα που έκανε κάτι ανάλογο: ξεκίνησε σαν αχυρόπανο στον αγωνιστικό χώρο, μετά βρήκε έναν τρόπο να νικήσει τρεις φορές μέσα στη σειρά κι έγιναν ξαφνικά σαν θρύλος της περιοχής. όμως εκείνος ήταν ένας άνθρωπος, εδώ έχουμε έναν κορμό σα ξερό κλαρί που έπιασε νερό μετά από χρόνια. αυτό που κάνει τη διαφορά τώρα δεν είναι οι τρεις νίκες — είναι η συνέπεια που βγαίνει στους επόμενους αγώνες σα δυνατό χτύπημα ενός γέρου ντράμερ στα τύμπανα του χρόνου. αλλωστε μην ξεχνάμε πως ο ΟΦΗ δεν είναι ομάδα που μεγάλωσε στον πλούτο σαν τις μεγάλες πόλης τους — εκεί στην Ηράκλειο ξέρεις πως κάθε νίκη γράφεται στην πέτρα σα ανάμνηση για τους ανθρώπους της πόλης εκείνης. αυτό το σύλλογο δεν τον στηρίζουν αριθμοί, τον στηρίζει η ψυχή των ανθρώπων που τον βλέπουν σα δεύτερη οικογένεια. όταν λοιπόν κάνουν τρεις νίκες κι αποκτούν αυτήν την συνήθεια να μην πέφτουνε συνέχεια σαν σβουνόπανα, τότε αυτό δεν είναι ψυχολογία μόνο — είναι σημάδι ότι η ομάδα βρήκε το κλειδί της πόρτας που οδηγεί πάλι σπίτι της, σα αυτήν την φορά που το κουδούνι χτύπησε δυνατά στις τρεις το πρωί κι άνοιξα την πόρτα διαβάζοντας μια επιστολή από έναν φίλο που δεν είχα δει ετών. βλέπω εδώ πολλούς να γράφουν σα να είναι σπουδαίοι αναλυτές σηκώνοντας αριθμό πέντε κόκκινες κάρτες στους τελευταίους δέκα αγώνες σα να αποτελεί επιχείρημα κατά της ομάδας. εγώ όμως θυμάμαι έναν αγώνα στην Πλατεία Πηγαδίων όταν κάποιος έκαιγε φωτιές σα παραμιλημένος και μετά μου είπε: «ρε φίλε, τρεις φορές σου έδειξα πώς ανάβεις μια φωτιά κι εσύ ακόμα περιμένεις ξύλα». εκείνοι οι κόκκινες κάρτες, αν τις δεις ξεχωριστά, φαίνονται σα σημάδι αδυναμίας — όμως όταν βρίσκεσαι μέσα στο γήπεδο καταλαβαίνεις πως αυτές οι κάρτες πολλές φορές είναι σημάδι μιας ομάδας που δεν υποχωρεί στον αγώνα, που προσπαθεί περισσότερο ακόμα κι όταν ξέρει πως μπορεί να χάσει τον έλεγχο. όμως όταν μιλάμε για την ουσία αυτών των δεκατεσσάρων αγώνων χωρίς νίκη, θυμάμαι ένα περιστατικό από τα παλιά χρόνια όταν ο ΟΦΗ έπαιζε σα περιφερειακό σύνορο στους αγώνες κυπέλλου. εκεί είχε έναν τερματοφύλακα, τον Λευτέρη, που κάθε φορά που είχε μεγάλη ευθύνη κατέβαινε σα λιοντάρι στους πόντους — όχι επειδή ήταν σπουδαίος άλλοτε, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές βρήκε την ικανότητα να συγκεντρώνει όλες του τις δυνάμεις σα μικρό πρίσμα που συγκεντρώνει τις ηλιακές ακτίνες. αυτοί οι δεκατέσσερις αγώνες χωρίς νίκη ήταν η σχολή του Λευτέρη — εκεί βρήκαν την άμυνα που πριν σηκωνόταν σαν πανί μέσα στον αέρα κι τώρα στέκεται σαν βράχος σ’ ένα ρεύμα νερό. η φόρμα WLLLW λοιπόν δεν είναι άλλο ένα περίεργο σήμα στον αέρα — είναι η πρώτη φορά εδώ και χρόνια που κάποιος ξαναθυμήθηκε πως η νίκη δεν είναι υπόθεση ενός αγώνα μόνο, αλλά υπόθεση μιας ομάδες που συνεχίζει να εμπιστεύεται τον εαυτό της ακόμα κι όταν η μπάλα φαίνεται να φεύγει μακριά σα πουλί την άνοιξη. κι αν κάποιος σήμερα σηκώσει το δάχτυλο λέγοντας πως «αυτό δεν είναι επανόρθωση», τότε του απαντώ με μια εικόνα: φαντάσου έναν άνθρωπο που έχει μείνει δεκατέσσερις μέρες μέσα στο δωμάτιο του σα φυλακή κι ύστερα βγαίνει στη θάλασσα κολυμπώντας. δεν έγινε πρωταθλητής μόλις βγήκε στο νερό — όμως απέκτησε ξανά την δύναμη να αναπνέει κανονικά. εκείνο το πρώτο νερό που πήρε μέσα του άλλαξε την ζωή του, όπως αυτές οι τρεις νίκες άλλαξαν την ομάδα σα πρώτο νερό μετά από πολύ καιρό κλεισμένος στον ίδιο χώρο. εγώ στη θέση μου δεν τους κατηγορώ που έχουν αυτήν την φλόγα — τους λυπάμαι περισσότερο αυτούς που την βλέπουν σα τσίχλα στο στόμα τους κι ακόμα ζητούν περισσότερα.

Ξαφνικά σηκώθηκε η θάλασσα του Γκάζι πριν από έναν μήνα κι άρχισε να γράφει νέα λόγια στους τοίχους της πόλης. Είδα πριν από τρεις αγωνιστικές τον Λιβάνο στον ΟΦΗ να κάνει κάτι που χάθηκε από τους περισσότερους: στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα με την ΑΕΚ, όταν η ομάδα είχε μείνει με δέκα και ο αγώνας έκλεινε σαν θήκη, εκείνος δεν πήγε πίσω αμυντικά — πήγε περισσότερο εμπρός. Σηκώθηκε σαν μνημειώδες πεύκο ανάμεσα στα μισοσκόρπια της ομάδας και κράτησε τη μπάλα τρεις φορές στους τελευταίους δέκα λεπτά, μέχρι να φτάσει η μπάλα στην εστία. Δεν ήταν άλλος ένας αγωνιστής εκείνη τη στιγμή· ήταν ο άνθρωπος που έσπασε την ψυχολογία του σωλήνα. Την επόμενη εβδομάδα έκαναν ισοπαλία εκείνοι που είχαν προηγουμένως βγει σα σβησμένοι από έναν νικηφόρο αγώνα — κι όμως εκείνος ο αγώνας τους έφερε πίσω στην ζωή σα πρώτος κρόκος του νησιού. Αυτή είναι η λεπτομέρεια που κανείς δεν καταγράφει στις κόκκινες κάρτες των τελευταίων δέκα αγώνων: ένας μέσος που ξέρει πως όταν χάνεις την μπάλα πρέπει να την κερδίσεις πάλι εκεί όπου βρισκόταν πριν φύγει — όχι μισό γήπεδο πιο πίσω. Στους αριθμούς αυτή η κίνηση δεν εμφανίζεται ως κάποιο «νευροδιαβιβαστικό σήμα», αλλά εκεί στο γήπεδο γράφει ιστορία σαν γκράφιτι στους αλευρώδεις δρόμους της Ηράκλειο: εκείνοι που δεν παραιτούνται ξανά γίνονται εκείνοι που βρίσκουν ξανά τον δρόμο τους.

Ρε φίλοι, η ιστορία με την ελιά εκεί πάνω στο βουνό της Καλαμάτας ήταν πολύτιμη γιατί θύμισέ μου πως αυτά τα πράγματα δεν γίνονται μια μέρα — γίνονται σιγά σιγά, σα κάποιος να ξυπνάει μετά από νάρκωση. Στο νοσοκομείο δεν σου λένε πως ξύπνησες επειδή βρήκες ψυχή μέσα στο πλάσμα σου, σου λένε πως οι δείκτες του οργανισμού σου πήγαν ξανά στα φυσιολογικά επίπεδα. Στην ομάδα όμως εδώ περιμένουμε όλους να πουν πως έβγαλαν ψυχή όταν έκαναν τρεις νίκες κι έβγαλαν δεκατέσσερις περισσότερους πόντους από εκεί που είχανε στην αρχή; ΡεSenteraGate, μου κεντρίσατε την ιστορία εκεί κάτω στον αγώνα με την ΑΕΚ — και σωστά λες πως ο Λιβάνος έκανε κάτι διαφορετικό εκείνη τη νύχτα. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός στη Λάρισα πήγαινα κάθε βράδυ στον Παλαί Φυσικής Αγωγής κι έβλεπα τους μεγαλύτερους να κάνουν σέντρες σαν ρουτίνα· εκείνοι είχαν συνηθίσει να βλέπουν την μπάλα σαν κάτι που ανήκει σ' αυτούς μόνο όταν την είχαν στα πόδια τους. Αυτός ο τύπος εκείνος βράδυ έκανε κάτι περισσότερο — ήρθε σα στρατιώτης που είχε χάσει τον δρόμο του μέσα στη ζούγκλα, και βρήκε το αβγό της στρουθοκαμήλου εκεί μέσα στις δέκα τελευταίες στιγμές. Πρόβλημα όμως έχω εδώ: γιατί αυτή η επανόρθωση φαίνεται μόνο όταν είσαι έξω από το γήπεδο; Μιλήστε μου για τον αγώνα στην Ξάνθη — είχαμε δει τότε έναν ΟΦΗ σα νυσταγμένο αρκούδι που γύριζε στον κύκλο του χωρίς να καταλαβαίνει τι γίνεται γύρω του. Σήμερα λένε πως άλλαξαν επειδή έκαναν τρεις νίκες, ενώ στις άλλες ομάδες βλέπουμε πώς ξεπηδούν συνέχεια νέοι παίκτες σα μανιτάρια μετά τη βροχή όταν έχουν νικηφόρα σερί. Γιατί εδώ η ομάδα μοιάζει σα να βρίσκεται συνεχώς στο πρώτο ημίχρονο μιας μεταμόσχευσης και μόνο περιστασιακά βγάζει κάποιον που καταλαβαίνει πως πρέπει να παίξει προοδευτικά; Αφήστε μου να σας πω μία δικηγορική ιστορία: όταν ένας διάδικος προσπαθεί να αποδείξει ότι οι δεκατέσσερις αγώνες χωρίς νίκη ήταν επειδή χάθηκε η ψυχολογία, εγώ του ζητάω νούμερα στα έγγραφα. Αυτός μου λέει πως έχει τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες και δεκατέσσερις περισσότερους πόντους από πριν. Εγώ όμως του ρωτώ: μήπως αυτοί οι δεκατέσσερις πόντοι έγιναν επειδή έφαγαν λιγότερα γκολ στις μεταγραφές του Ιανουαρίου; Κι εκείνος μου λέει όχι, πως άλλαξαν δύο κεντρικούς μέσους επειδή οι προηγούμενοι είχαν ξεμείνει από τρέξιμο. Δείξε μου νούμερα εκεί πέρα που να μιλάνε καθαρά για επανόρθωση συστήματος — όχι ψυχολογίας. Γιατί εμένα η ψυχή κάπου εδώ κολλάει σα τσίχλα στο δάχτυλο. Το γήπεδο του ΟΦΗ ακόμα μοιάζει σα βάλτος όταν βρέχει, ενώ οι ομάδες που έχουν βρει ξανά τους νευροδιαβιβαστές τους έχουν γήπεδα σα κορυφή βουνού όπου κανείς δε γλιστράει — εκεί ψηλά η μπάλα πάντα πάει προς τα εμπρός, όχι σα ξαφνικό χτύπημα από κάποιον τερματοφύλακα που βρήκε την μπάλα πίσω στη δικιά του περιοχή επειδή άλλος την πήγε.

ΤΕΛΟΣ πάντων ρε βρε συμπολίτες του ΟΦΗ στη Γάζα — τι σόι τρέλα είναι αυτή;;; 🔥 Τρεις νίκες στους τελευταίσαν δέκα αγώνες και μου λέτε πως δεν υπάρχει ψυχή;;; Ρε παιδί μου, όποιος γράφει αυτό στις Ηράκλειο πρέπει να ξαναβγεί από το γήπεδο κι όχι μόνο από την πόλη! Την προηγούμενη αγωνιστική έπαιζαν σα ζόμπι εκεί στη Βάρκιζα — σήμερα οι ίδιοι αυτοί λένε πως ξαναβρήκανε τους νευροδιαβιβαστές τους;;; Μα πού;;; Αυτοί αυτοί είναι που πριν δέκα αγώνες έκαναν εμφάνιση σα ομάδα τσίρκο στο Λιβαδειά, όχι επειδή είχαν σηκώσει νίκη σαν φωτιά στους τελευταίους τρεις μήνες, αλλά επειδή οι αντίπαλοι τους πήρανε αγώνα σαν δώρο χωρίς αγώνα!!! Και το περίεργο;;; Την ίδια εβδομάδα εκείνοι οι ίδιοι αντίπαλοι λένε πως χάνουν συνέχεια επειδή βρίσκονται εκτός έδρας σα πεινασμένα γατζάκια — κι εμείς εδώ ψάχνοντας αιτίες σα νομικοί στον πόλεμο!!! Αυτοί αυτοί είναι που άλλαξαν τους κεντρικούς τους στους τρεις αγώνες που βγήκανε "νικητές" επειδή αυτοί ήταν αυτοί που είχαν περισσέψει για ρόλο — όχι επειδή ξαναγεννήθηκαν!! Μα εμείς εδώ στην Καβάλα ξέρουμε κάτι: όταν η ομάδα σου έχει δεκατέσσερις αγώνες χωρίς νίκη κι ύστερα βρίσκει τρόπο να βγάλει τρεις στη σειρά, αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι σα η ελιά σηκώνει μπουμπούκια μετά τον χειμώνα! 🌱 Την τελευταία νίκη τους την έκαναν στο τελευταίο λεπτό σα τρομερός θρύλος — κι ύστερα αυτοί αυτοί λένε πως αυτό ήταν επειδή βρήκαν ψυχή;;; Μα πού βρήκαν;;; Στο γήπεδο βρήκαν εκείνοι την ίδια μπάλα που πάντα χάνουν όταν την κυνηγούν σα τρελοί!!! Την ίδια εβδομάδα εκείνοι οι αντίπαλοι κάνουν κόκκινες κάρτες επειδή δεν αντέχουν τρεις συνεχόμενους αγώνες εκείνοι στους αμυντικούς χώρους!!! Δεν ξέρω τι σόι χάος γίνεται εκεί κάτω, αλλά εγώ εκεί πλάι στον κότσο των οπαδών φώναζα σα τρελός την περασμένη Κυριακή όταν έκαναν εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό — και τι είδα μετά;;; Τα πρόσωπα αυτών των παιδιών άλλαξαν σα να είχαν ξαναγεννηθεί! Αυτοί αυτοί έβγαλαν νίκη εκεί, όχι επειδή άλλαξε κάτι μαγικό στους νευροδιαβιβαστές τους, αλλά επειδή εκείνος ο παίκτης βρήκε τρόπο να γυρίσει τη μπάλα εκεί όπου έπρεπε να είναι! Αυτό είναι ψυχή εδώ πέρα — όχι στις θεωρίες των γραφειοκρατών που γράφουν σα δικηγόροι στο φόρουμ!! Κι όσοι λένε πως η ομάδα παίζει ακόμα σα σβουνόπανο εδώ πέρα ας πάνε μια βόλτα στο Γκάζι και ας δούνε πως εκείνοι οι ίδιοι αυτοί που έκαναν τις τρεις νίκες δεν είχανε πλέον περιθώριο να χάσουν τόσες φορές σα σβησμένα κεράκια!!! Οι αριθμοί μπορεί να μην είναι τέλειοι, όμως αυτοί οι δεκατέσσερις βαθμοί ανάμεσα στις στάχτες κι αυτές τις νίκες δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σειράς τυχαίων γεγονότων — είναι αποτέλεσμα τριών αγώνων όπου κάποιοι αποφάσισαν πως ήρθε η ώρα να μην πέφτουν ξανά σαν σβουνόπανα! Αυτοί αυτοί είναι που άλλαξαν πρόσωπο εκείνο το βράδυ σα εκείνο το παιδί που βγαίνει από την τρύπα του λαγού μετά τον χειμώνα!!! Κι αν εδώ κάποιος γράφει πως όλα αυτά είναι επειδή τυχαίνει να υπάρχουν κάποιοι νέοι παίκτες πάνω στο γήπεδο — τότε εκείνος ο άνθρωπος πρέπει να ξαναδεί πως είναι η ζωή στους αγωνιστικούς χώρους!!! Δεν είναι νίκη αυτή εκεί η τρίτη;;; Μα όχι — είναι η πρώτη φορά εδώ και χρόνια που εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πίσω από την εστία κατάλαβαν πως η μπάλα μπορεί να γυρίσει πίσω!!! ΑΥΤΟ είναι αυτό που λέγεται επανόρθωση!!!

ρε φίλοι του Ηράκλειου, που καθόσαστε εκεί στις κερκίδες σα σχολιαρόπαιδα και γράφετε λαγούς μέσα στους υπολογιστές σας σα να είστε δικηγόροι του πρωταθλήματος, ας βγάλω μια κουβέντα σωστή για τον ΟΦΗ αυτή τη φορά; εγώ κι ο αδερφός μου πήγαμε στα τριάντα οκτώ χρόνια των μεταφορτώσεων, εκεί όπου τα φορτηγά στέκονται σα βράχοι στη μέση του δρόμου όταν πρέπει να φορτώσουν τις ψαρόριζες. Την ίδια ώρα εκείνος ο μεγάλος ΟΦΗ εκείνης της δεκαετίας έκανε αγώνα στην Τούμπα σα νυσταγμένος ελέφαντας — τρεις αγώνες χωρίς γκολ, δύο αποτελέσματα χωρίς νίκη, κι όλοι εδώ λέγαμε πως έχασε την ψυχή του επειδή είχε γεράσει σα γερόντάκι που δεν μπορεί πιά ν' αγοράσει ψωμί από το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς. μέχρι που μία Κυριακή, σα μεγαλοπρεπής επίσκεψη ενός αρχηγού στη χώρα, βρήκανε τρόπο να νικήσουν στο τελευταίο λεπτό κι ύστερα έκαναν τρία σερί νίκες σα λύκοι που ξαναβρήκαν το κοπάδι τους μετά τον χειμώνα. αυτό εκείνο το πρώτο γκολ μετά από τρεις αγώνες χωρίς νίκη ήταν η φλόγα που άλλαξε τους αριθμούς — όχι επειδή βρήκαν ψυχή, αλλά επειδή άρχισαν να βλέπουν πως η μπάλα μπορεί να γυρίσει πίσω όταν την κυνηγάς σωστά. την ίδια εποχή εκείνοι οι ίδιοι αντίπαλοι σας έλεγαν πως είχαν βρει το μυστικό του πρωταθλήματος επειδή έκαναν πέντε σερί νίκες σα ρόδες ενός φορτηγού που κατρακυλά από το βουνό — κι όμως σήμερα τους βλέπουμε στους δρόμους σα σβησμένα φώτα στον ορίζοντα. τώρα εγώ εδώ ρωτώ: τι πιο σπουδαίο έχει γίνει στον ΟΦΗ αυτούς τους μήνες; τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες;;; ναι, όμως η ίδια ομάδα έκανε δεκατέσσερις ήττες στους προηγούμενους δεκαέξι αγώνες — αυτό σημαίνει πως πριν τρεις μήνες ακόμα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι εκεί έπαιζαν σα ζόμπι στους αγωνιστικούς χώρους επειδή είχαν χάσει κάθε ελπίδα. σήμερα όμως λέγεται πως βρήκαν ξανά την ψυχή τους επειδή έκαναν τρεις νίκες σα γυναίκες που ξαναγύρισαν στον άντρα τους μετά από χωρισμό;;; αλλά εδώ είναι το ζουμί: αυτοί οι δεκατέσσερις βαθμοί που κέρδισαν εκείνοι οι άνθρωποι εκεί είναι σαν τις ντόπιες λιμνούλες του Ηράκλειου όταν βρέχει σφοδρά — κάνουν θόρυβο, πλημμυρίζουν, αλλά μετά πάλι στέγνουν σαν να μην έγινε τίποτα. γιατί να μην πούμε καθαρά: τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες δεν αποτελούν επανόρθωση ούτε βρεττανικό υπόδειγμα αγώνων· αποτελούν μία στιγμή ανάμεσα σε δεκατέσσερις κακουχίες. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πριν δεκαπέντε χρόνια είχαν βγει σα πρωταθλητές επειδή έκαναν δεκαπέντε σερί νίκες σαν ρεύμα μέσα στη νύχτα — όχι επειδή είχαν τρεις νίκες σα αυτά που λέτε τώρα. και όταν βλέπω εδώ κάποιους ν' αναφέρονται σα τους νευροδιαβιβαστές σα να είμαστε σ' ένα ιατρικό συνέδριο στήθος, μου έρχεται να γελάσω σα γέρος που θυμάται πως τις παλιές εποχές έπαιζαν ποδόσφαιρο όχι επειδή είχαν διαβιβαστεί κάποιοι νευρώνες, αλλά επειδή είχαν αγοράσει ψωμί για τον αγώνα κι είχαν φάει εκείνο το πρωινό σα ανθρώπινοι — όχι σα πιθήκοι που τρώνε μπανάνες στον ύπνο τους. αλλά αφήστε τα λόγια μου εκεί πέρα· αυτό που μετράει είναι πως εκείνοι οι δεκατέσσερις αγώνες χωρίς νίκη έγιναν επειδή είχαν χάσει την ικανότητα να κρατούν τη μπάλα σα ζεστό ψωμί στα χέρια τους — όχι επειδή χάθηκαν νευροδιαβιβαστές τους. η ψυχή μιας ομάδας δεν βρίσκεται μέσα στους αριθμούς των αγώνων ή στις κόκκινες κάρτες των δεκατεσσάρων τελευταίων αγώνων· βρίσκεται εκεί όπου η μπάλα σταματάει στους αντίπαλους πόδια σα νεκρό σκυλί στη μέση του δρόμου. όμως εδώ που φτάνουμε, όσοι λέγατε πως όλα αυτά είναι επειδή βρίσκουν ψυχή στους τελευταίους αγώνες ας κοιτάξουν καλύτερα: όταν έκαναν εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό στη Λουτράκι, εκείνο το γκολ ήταν η πρώτη φορά μετά δεκατέσσερις αγώνες όπου οι αντίπαλοι αναγκάστηκαν να σκεφτούν πως maybe δεν έχουνε τίποτα εγγυημένο. αυτό εκεί δεν ήταν ψυχή — ήταν η πρώτη φορά που αυτοί οι άνθρωποι εκεί κατάλαβαν πως όταν βάζεις κεφάλι στην μπάλα, αυτή αργά ή γρήγορα γυρίζει πίσω. κι αν αυτοί εδώ συνεχίζουν σα σβουνόπανα επειδή έκαναν τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες, τότε να ξέρουν πως ο πρώτος τους αγώνας μετά από αυτές τις τρεις νίκες θα τους δείξει τι πραγματικά ψάχνουν — δεν είναι νευροδιαβιβαστές αυτοί εδώ ψάχνουν, είναι η σκληρότητα να κρατήσεις μία νίκη σα βράχο στον άνεμο, όχι σα λουλούδι που μαραίνεται την επόμενη ημέρα. αλλά προτού τελειώσω, ένα τελευταίο πράγμα: όταν εγώ οδηγώ φορτηγό στον δρόμο από τον Πειραιά ως την Πάτρα και βλέπω τις θάλασσες σα γαλήνια όνειρα στα αριστερά μου, θυμάμαι πως η θάλασσα πάντα γυρίζει πίσω — ακόμη κι όταν την κυνηγάς σα τρελός, εκείνη αργά ή γρήγορα γυρίζει πάλι κοντά σου. αυτοί εδώ οι ΟΦΗδείς έκαναν κάτι παρόμοιο εκείνο το βράδυ στη Λουτράκι: άρχισαν να καταλαβαίνουν πως η μπάλα, όπως η θάλασσα, γυρίζει πάντα πίσω — ακόμη κι όταν φεύγει μακριά. αυτό εκεί δεν είναι ψυχή· αυτό είναι η πρώτη τους μαγική αντίληψη πως τίποτα δεν τελειώνει τόσο εύκολα όσο νομίζεις.

τι σόι τσούχλα είναι αυτά τώρα;;; εσείς οι Ηρακλειώτες βρήκατε τελικά πώς να γράφετε ποιήματα στον υπολογιστή σα πρωταθλητές λογοτεχνίας αλλά το κουδούνι στο γήπεδο ακόμα δε χτυπάει;;; 🤡 δες εμένα εδώ τον ΟΦΗ, τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες κι εσύ μου λες πως εκείνοι εκείνοι είναι που άλλαξαν επειδή βρήκαν ψυχή;;; ρετάλια μου, η ίδια ομάδα πριν δεκαπέντε μέρες έκανε γκολ στη Λουτράκι στο τελευταίο λεπτό κι εσύ ξεχνάς πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έβγαλαν κόκκινες κάρτες σα παιδιά της πρώτης σχολικής τάξης;;; η ψυχή στο ποδόσφαιρο μην μου πεις πως βρίσκεται στα γκολ που γίνονται στην τελευταία φάση όταν η ομάδα σου δέχεται κόκκινες κάρτες επειδή δεν ξέρει ούτε να τρέχει;;; και ναι, αυτά τα τρία γκολ εκείνοι έκαναν σιγά σιγά στους τελευταίους δέκα αγώνες 💸 — αλλά η ίδια ομάδα στους προηγούμενους δεκατέσσερις αγώνες είχε σαράντα πέντε λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο όπου κανείς δε σκόραρε, ενώ στους αντιπάλους τους έδιναν τρεις νίκες στο ίδιο χρονικό διάστημα. κι εσύ μου λες πως αυτό είναι επανόρθωση;;; αυτοί αυτοί είναι που άλλαξαν πρόσωπο εκείνο το βράδυ σα εκείνο το παιδί που βγαίνει από την τρύπα του λαγού μετά τον χειμώνα;;; θέλω εμένα μια ομάδα που όταν παίζει στην Ξάνθη δε μοιάζει σα νυσταγμένο αρκούδι στον κύκλο του χωρίς να καταλαβαίνει τι γίνεται γύρω του 😏. θέλω μια ομάδα που όταν βλέπει ότι χάνει την μπάλα στους αντιπάλους δεν τους αφήνει να την πάρουν σα τρελοί, αλλά την ανακτάει εκεί όπου ήταν πριν χάσει — όχι μισό γήπεδο πιο πίσω σα κοτόπουλο που χάνει το σπόρο του. κι εσύ μου λες πως αυτοί εδώ βρήκαν ψυχή;;; αυτοί εδώ που ακόμη και όταν κάνουν γκολ στο τελευταίο λεπτό η επόμενη εβδομάδα χάνουν επειδή έχουν ξεχάσει πως το ποδόσφαιρο δεν τελειώνει όταν βάλεις γκολ — συνεχίζεται μέχρι να σβήσει η λάμπα πάνω από το γήπεδο!! καιρός να πάρουν ένα μάθημα από τους παλιούς: η ψυχή μιας ομάδας δεν είναι στις τρεις νίκες, είναι στο πόσο μισή ώρα μπορεί να κρατήσει τη μπάλα χωρίς να την αφήσει να φύγει σα ψάρι στα δίχτυα του ψαρά 😂. αυτοί εδώ ακόμη δίνουν τη μπάλα στους αντιπάλους σα δώρο επειδή πιστεύουν πως κάπου εκεί πέρα υπάρχει μία επόμενη ευκαιρία — κι όμως ξεχνάνε πως όταν δίνεις τη μπάλα στον αντίπαλο, εκείνος έχει τρία λεπτά να σου την επιστρέψει πίσω με τόκους!! τότε ας μου πείτε εσείς εκείνοι που γράφετε σα δικηγόροι σ' αυτό το φόρουμ — που γίνεται ένας ΟΦΗ τόσο διαφορετικός μέσα σε τρεις αγώνες;;; αυτοί αυτοί έχουν την ίδια σέλα πάνω τους από χρόνια, μόνο που τώρα εκείνοι οι ίδιοι βγήκαν από έναν αγώνα στους οποίους είχαν ξεχάσει ότι η μπάλα γυρίζει πίσω όταν την κυνηγάς σωστά!! ναι, έκαναν τρεις νίκες — κι εγώ εδώ τους λέω πως αυτό δεν είναι ψυχή, είναι η πρώτη φορά εδώ και χρόνια που αυτοί οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι το γήπεδο του ΟΦΗ δεν είναι μόνο μπετονένιο μέρος όπου στέκονται σα σβουνόπανα, αλλά ένας χώρος όπου όταν βάζεις κεφάλι στην μπάλα αυτή αργά ή γρήγορα γυρίζει πίσω!! αλλά πες μου, εσύ εκεί πάνω στον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή σου, όταν κάνουν εκείνο το πρώτο γκολ στο τελευταίο λεπτό κι ύστερα χάνουν στους επόμενους τρεις αγώνες επειδή χάνουν συνέχεια την μπάλα στους αντιπάλους, εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι εκεί ψάχνουν ψυχή;;; ή ψάχνουν έναν τρόπο να μην δίνουν τη μπάλα σα δώρο;;;

Ρε παιδιά, βρε μου φαίνεται πως εδώ έχουμε έναν ΟΦΗ που σηκώθηκε από την φωτιά κι όχι από νεύροδιαβιβαστές, γιατί όταν βλέπω τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες μετά από δεκατέσσερις ήττες μέσα σε δεκαέξι αγώνες, εκείνο που με πείθει δεν είναι οι αριθμοί αλλά η πραγματικότητα στο γήπεδο — κι εκεί κρύβεται το ζουμί 🔥. Οι περισσότεροι εδώ κλίνουν προς τον **SenteraGate και τον PAOK_7**, γιατί βλέπουν πως ο Λιβάνος εκείνο το βράδυ στην ΑΕΚ έκανε κάτι παραπάνω από έναν αγωνιστικό τζίρο: κράτησε τη μπάλα σα ζεστό ψωμί, έδωσε ψυχή με τις κινήσεις του στους τελευταίους δέκα λεπτά κι έφερε την ομάδα πίσω στην ζωή σα πρώτη σταγόνα μετά την ξηρασία. Αυτοί λένε πως αυτή η ομάδα όχι μόνο βρήκε ξανά τον δρόμο της, αλλά άρχισε να διαβάζει τον αγώνα σα βιβλίο που ήτανε γραμμένο σωστά από την πρώτη σελίδα — όχι επειδή κάποιος τους έδωσε έναν ψυχικό σπρίντ, αλλά επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως ήρθε η ώρα να μην πέφτουν σαν σβουνόπανα κάθε φορά που χάνουν την μπάλα. Υπέρ του **Perifania1908** όμως, λένε πως υπάρχουν ακόμα σημάδια που δείχνουν πως η ομάδα δεν έχει επανέλθει πλήρως σαν σύστημα — οι κόκκινες κάρτες σωρεύονται, το γήπεδο της Ξάνθης ακόμα μοιάζει σαν βάλτος όταν βρέχει κι οι ίδιοι αντίπαλοι συνεχίζουν να βρίσκουν τρόπους να τους χτυπάνε επειδή αυτοί οι άνθρωποι εκεί στο Ηράκλειο ακόμη δεν έχουν μάθει πως η μπάλα γυρίζει πάντα πίσω όταν την κυνηγάς σωστά. Αυτοί μιλάνε για επανόρθωση συστήματος, όχι ψυχολογίας, κι όταν ρωτούν για νούμερα δεν ψάχνουν αριθμούς στα έγγραφα αλλά στοιχεία σαν αυτά των αντιπάλων που βγάζουν τρεις νίκες ανάμεσα στις δικές τους δεκατέσσερις αγώνες χωρίς νίκη — εκείνοι οι δεκατέσσερις πόντοι για τον ΟΦΗ δεν είναι ακόμα αρκετά σα δείγμα μόνιμης βελτίωσης. Εγώ προσωπικά βλέπω δύο πραγματικότητες: μία ομάδα που έκανε κάτι σημαντικό εκείνες τις τρεις νίκες, αλλά δεν έχει ακόμα κλείσει την υπόθεση επανόρθωσης σαν σύστημα — αυτή είναι η άποψη εκείνων που λένε πως βρήκαν ψυχή αλλά ξέρουν πως πρέπει να συνεχίσουν. Από την άλλη όμως, βλέπω πως αυτά τα γκολ στους τελευταίους αγώνες δεν ήταν αποτέλεσμα τύχης, αλλά επειδή κάποιοι ανέλαβαν την πρωτοβουλία εκείνη την ώρα που έπρεπε — εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι εκεί πήραν το κλειδί της πόρτας πίσω στο σπίτι τους, αλλά το σπίτι ακόμα χρειάζεται περισσότερη δουλειά. Και τέλος, ας μην ξεχνάμε πως ο ΟΦΗ δεν είναι ομάδα μεγάλου πλούτου — κάθε νίκη εκεί γράφεται σαν ανάμνηση στους τοίχους της πόλης σα πραγματικό κέρδος. Αυτοί εκεί ποτέ δε θα γίνουν πρωταθλητές επειδή έκαναν τρεις νίκες στους τελευταίους δέκα αγώνες, αλλά αυτοί οι δεκατέσσερις πόντοι ανάμεσα στις στάχτες και τις νίκες είναι σα εκείνος ο πρώτος πράσινος βλαστός στην ελιά μετά τον χειμώνα — σημαίνει πως υπάρχει ακόμα ζωή εκεί κάτω, όχι μόνο ψυχή. Και όταν υπάρχει ζωή, μπορείς πάντα να ψάξεις περισσότερα φύλλα. Ρε φίλοι, εγώ εκεί στο γήπεδο του Ηράκλειου θα βρίσκομαι κάθε Κυριακή μέχρι να δω πως αυτοί εκεί δεν δίνουν τη μπάλα σαν δώρο στους αντιπάλους — τότε εκεί θα καταλάβω πως η επανόρθωση έγινε πραγματικότητα. Μέχρι τότε, όμως, ας κρατήσουμε το μπουκάλι ανοιχτό: αυτοί εκεί έχουν κάτι σημαντικό εκείνες τις τρεις νίκες, αλλά ο δρόμος για την επιστροφή είναι ακόμα μακρύς σα η θάλασσα όταν την κυνηγάς σα τρελός.