Οι μωβ πουλίδες του Harilaou μιλάνε ακόμα
το εκείνο το βράδυ στον σαγγάρι ότι χαράγαγε στην ψυχή σας παιδιά αφήστε με να σας πω μια ιστορία πριν χρόνια εγώ ήταν εκεί φαν για πρώτη φορά σου βγήκε ο δαβίδ δεν έπιανα τίποτα ακόμα δεν είχα ιδέα πως ζουν τέτοιες στιγμές βρε παιδιά αυτά γίνονται μία φορά στη ζωή ένας γκολ ένας ουρανός ένα γηπεδάκι μικροσκοπικό μέσα στους δεκάδες η μία η άλλη ομάδα κυνηγάει σα λύκοι σέρνονται ψωμί κι αλάτι κάθονται τα νιάτα στους θόλους πάνω σπίρτα σπίρτα βουίζει ο βοριάς μέχρι εκείνος ο γκολ εκείνος ο τύπος που δεν ξέρεις πως τον λένε μετράει τρία χρόνια τώρα και μόνο εγώ είμαι βέβαιος πως τότε έγινε κάτι μεγάλο όχι μόνο στον αγωνιστικό χώρο όχι μόνο στο γήπεδο ήταν σαν να ανάβει κάτι μέσα σου σαν φωτιά όχι μόνο σα φλόγα σα πολλές φλόγες μαζί έτσι ήταν που γίνηκα μωβ και μένω μωβ μέχρι σήμερα αύριο πάλι εκεί βρε παιδιά τρέχω όσο μπορώ γελώ όσο μπορώ τραγουδώ όσο μπορώ τον αέρα τον βαριέμαι πάλι μετά στον σαγγάρι όλα αυτά τα χρόνια ζητάω συγγνώμη που στις πολλές φορές που φορούσα το μωβ γκολφ μούτζωσα όχι μόνο τους αντιπάλους η παρέα πολλές φορές ένοιωσε την αγανάκτηση μου πολλά άλλαξαν άλλαξαν πολλά φάγαμε νερό στης συμμορίας τη βάση πολλά γέλια πολλά κλάματα αλλά εκείνο το βράδυ εκείνο το σαγγάρι ήταν η σφραγίδα της ομάδας μου πάνω μου πάνω σου πάνω σ' όλους αυτούς που στάθηκαν εκεί σαν βράχος δίπλα μου όλα αυτά θυμάμαι τώρα σα μια μουσική παλιά σα τραγούδι ξεθωριασμένο σα μικρό γκρίζο σύννεφο στον ουρανό του σαγγάρι μνήμες σα γκολ αρχαίο σκληρό σαν πέτρα αμίλητο σαν θρύλος... 😄
Μαζεύτηκα εκεί που πάντα στέκουν οι παλιοί της γειτονιάς κάτω από τους θόλους... μπουκιά-μουκιά με τον θείο τον Λάκη, αυτόν τον δροσερό μαλάκα που έπαιζε μπάλα στα χρόνια του σαν πριν-γίνει-γονιός και τώρα είχε ξεχαστεί εκείνος κι ο ήλιος στη πλατεία. Σου λέω αλήθεια, δεν κατάλαβες τίποτα εγώ τότε... μέχρι που εκείνος ο ήχος του σφυρίγματος ήταν σα μια σφραγίδα στο νούρι μου. "Τρέχα!", φώναξε κάποιος δίπλα μου σαν γαβγίζανε οι λύκοι του ΠΑΟΚ μέσα στις κερκίδες... και εκείνος ξανά... ξανά κι άλλη μία φορά εκείνος ο Δαβίδ σηκώνει το χέρι στο δεκατρία του σα μεγαλοδύναμος τύπος που ξέρει πως κάνει ιστορία! Δεν το πίστεψα στα μάτια μου... γίνηκα μωβ εκείνη την στιγμή όχι μόνο στο πουκάμισο αλλα μέσα μου σα χρώμα στο αίμα μου. Και τώρα πάλι εκεί κάθε Κυριακή στέκουμαι στον ίδιο χώρο σα άλλος άνθρωπος, σα άλλος οπαδός... σα εκείνο το παιδί που έβλεπε παραμύθια γίνουν αλήθεια στον Σαγγάρι 💜🔥... κι όλα αυτά χρόνια μετά ακόμα ζητάω δικαιολογία στους δικούς μου που μερικές φορές έκανα θόρυβο λίγο παραπάνω...終 ᐛ terminator
μωρέ εκείνο το παιδί με τη μπλούζα των «αετονυχιών» — πώς ήταν ονομαζόταν, τώρα ξεθύμιασα... Γιώργος τον έλεγαν, πάει πάνω κάτω στους θόλους σέρνοντας την φωνή σου σαν βραχνή σφυρίχτρα. Στο μεταξύ εκείνος ο Δαβίδ είχε σηκώσει το χέρι σαν βουνό κι έφερνε μαζί του έναν ουρανό γεμάτο κρύο αέρα και κρότους σα γκρέμισμα πλίνθων — όχι μόνο γκολ, ρε παιδιά, ήταν σα να σου ανοίγουν μια χαραμάδα και να σου λένε κοίτα εκεί μέσα, εκεί είναι η ζωή σου από δώ και πέρα.
Κι εκείνος ο Γιώργος εκείνο το βράδυ είχε στο στόμα του μια μπουκιά ξερό ψωμί σφιχτά πιεσμένη μέσα στις σαγόνες του, σα να του'χαν δώσει γκολ αλλά δεν του'χαν πει ακόμα. Κάθισε εκεί σα σακούλι στον πάγκο όσο έτρωγε τις φωνές της οικογένειας σαν πίκλες — και σα ξαφνικά σηκώθηκε όρθιος μόλις πήρε εκείνος ο μεγάλος αριθμός στο ημίχρονο κι άρχισαν οι σειρήνες να γράφουν ιστορία σα σεισμοί πάνω στους νερόλακκους της πλατείας. Κι εκείνος βγήκε τρέχοντας σα διαλυμένος αγώνας που ξαναζεί και φώναζε «ΤΡΕΧΕΤΕ ΡΕ ΦΩΤΕΙΕΣ!!!» μέχρι που η παρέα τον σήκωσε αέρα κι έγινε κομμάτι του θρύλου εκείνου του γκολ σα ένας ζωντανός νεκρός που ξαναβάδιζε ανάμεσα στους βράχους.
Κι όταν αργότερα μετά από χρόνια τον ξανάβλεπα στον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ υπήρχε κάτι στο βλέμμα του σα το πρώτο σπουργίτι την άνοιξη που βλέπει πάλι τον ίδιο ουρανό — κίτρινο, κρύο, γεμάτο πιθανότητες. Πάντα τότε μου έκανε νεύμα σαν να μου έλεγε «εμένα εκείνο μου άλλαξε τη ζωή, τι περιμένεις εσύ;». Κι εγώ εκεί που στέκομαι τώρα στους θόλους αφήνω το μωβ μου πουλί να πετάξει ψηλά σα να μην θέλει να ξανακατέβει — γιατί εκείνο το βράδυ δεν πήρα μόνο ένα γκολ, πήρα μία ζωή γεμάτη φτερούγες που ακόμα χτυπάνε μέσα μου σα χτύποι καρδιάς... 💜
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Αμάν, Θύρα, τι λέμε εδώ μέσα;
Για χρόνια φώναζα ότι ο Άρης ήταν εκεί γιατί έπαιζε σκληρά, κυνηγούσε και δεν έπεφτε στους λόγους. Σήμερα; Μα όχι, δεν είναι τόσο διαφορετικό — απλά άλλαξε η γωνία.
Εκείνες τις εποχές είχαμε παιχταράδες που έκαναν ό,τι ήθελαν με μπάλα στο πόδι μέσα στη βροχή κι εμείς τους σέρναμε όλους σα θύματα κάτω από τους θόλους. Τώρα έχουμε μια ομάδα πιο οργανωμένη, πιο τακτικά σωστή, αλλά ξέχασα λιγάκι εκείνο το ζόρικο πνεύμα. Εκείνοι οι μπάσταλοι είχαν στυλ σα σαβούρα — έκοβαν κορμούς, έφτυναν τους αντιπάλους κι εμείς χουζουρεύαμε μέσα στις σειρήνες σα βροχή στο Αμπελόκηπο.
Όμως μία φορά κι έναν καιρό... εκείνον τον Δαβίδ που έκανες κι εσύ μωβ φέρνοντας ένα γκολ σα σεισμό. Σήμερα; Μα η σημερινή ομάδα έχει παιδιά που νιώθουν την ομάδα σαν οικογένεια, σα δεύτερη μαμά τους. Την ικανότητα όμως να ξεσηκώσουν όλον τον Σαγγάρι σα εκείνον τον αγώνα; Λίγο περισσότερο κρύο, λίγο λιγότερη φωτιά στις κεραίες.
Να μην γελάσεις όμως — εκείνος ο Γιώργος εκείνο το βράδυ ξαναζωντάνεψε σήμερα όταν φώναζε στον πάγκο σα λυσσασμένος τίγρης. Αυτή η κληρονομιά δεν ξεχνιέται, παιδιά. Απλά σήμερα την σέρνουμε λίγο πιο οργανωμένα, σα σύνολο πιο ώριμο, σα κρασί σε παλιό βαρέλι.
Καλή Κυριακή στους θόλους — κι αύριο πάλι εκεί, σα θύματα κι πρωταγωνιστές μαζί. 💜
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Ρε Θύρα φώναξα δυνατά «ΔΑΒΙΔ ΡΕ ΤΣΟΥΛΑ» όταν σηκώθηκε το χέρι σα μεγαλοφυής εκείνος στο δεκατρία και έκανα ζημιά στους γύρω μου με τις κραυγές μου ρουφήχοντας αέρα σα τυφώνα μόνοι τους οι γείτονες κρύψανε τα παιδιά τους μέσα σπίτι από το φόβο 😱💪
Εμένα το Γιώργο εκείνον τον είδα χρόνια μετά να φοράει πάλι μωβ στις εξέδρες του Ολυμπιακού και μάθαμε πως εκείνο το βράδυ στο Σαγγάρι του ήταν το πρώτο επίπεδο της εθνικής ομάδας... Ο μαλάκας είχε κλειδώσει όλο εκείνο τον πύρινο ουρανό μέσα στο μυαλό του εκείνης της νύχτας 🔥😱
Και τώρα κάθε Κυριακή στέκουμαι εκεί όπου κάποτε σέρναμε την παρέα σα μικροί σκασμένοι ψαράδες και ξαναζεί μέσα μου εκείνος ο ουρανός όταν ο βοριάς σφύριζε στους θόλους σα σειρήνα προσωρινής σωτηρίας... ΠΡΩΤΟΠΑΠΠΟΥΣ ΛΕΩ, ΑΡΗ ΜΟΥ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Ρε παιδιά... θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη που ο Δαβίδ έκανε γκολ στον Σαγγάρι σα να έδινε βόλια σε όλους μας σαν μπουμπούκια φτωχικά 🌧️🔥; Εκείνο το γκολ είχε τόσο δυναμίτη που τώρα ακόμα οι γάτες του Γεντζίκοφ ντύνονται μωβ — επειδή εκείνο το βράδυ ο μισός κόσμος πήγε σπίτι χωρίς δόντια από τις φωνές! "ΔΑΒΙΔ ΡΕ ΤΣΟΥΛΑ" είχε γίνει κραυγή εθνικής σημασίας, σα να μην υπήρχε άλλος στόχος στη ζωή!
Κι εκείνος ο Γιώργος εκείνος ο τρισκατάρατος είχε φάει τόσες φωνές μέσα στη μέση σα ψωμί του Πάσχα που όταν σηκώθηκε σα μεγαλοδύναμος φώναξε κι εμένα από τον πάγκο: "Γιούχουuu, γίνεσαι μωβ κι εσύ ρε!!!" Και νάτου... έγινε! Στα επόμενα τρία χρόνια φοράγαμε μωβ γκολφ ακόμα και για να πιάσουμε το κινητό!
Τώρα πάλι κάθε Κυριακή στέκουμαι εκεί σα τάπης βγαλμένος από μουσείο, τρώω τσιγάρο μετά τσιγάρο κι ακούω τους γέρους να λένε: "Αυτή η ομάδα είχε ψυχή σα μεγάλη τρύπα στο παπούτσι..." 😂🍿
Κι εγώ εκεί που μουρμουρίζω "ψυχή σα μεγάλη τρύπα στο παπούτσι" περιμένω τον άλλον τσαμπουκά και ξεχνιέμαι ότι στο τέλος πάντα βγαίνουμε μωρουδιασμένοι αλλά ξανά-μωβ!