Χρόνια πολλά, Gavros_opados!

ρε Gavros_opados εσύ εδώ λες σπίτι και φωτιά στους χρόνους! τί άλλο θες από έναν ανθρώπινο μικρόbano σαν κι εμένα να σου βγάλω μπόλικο βελονάκι μέσα από τις σουβλίτσες της μνήμης! 🎂🔥 δεκατέσσερα χρόνια τώρα που στέκεσαι πίσω από την ομάδα σαν αυτό το Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κάθε φορά που ένας ντολμάς της διαβάζει «αύριο» αντί για «σήμερα» — εσύ ξέρεις τους αγώνες σαν κανέναν άλλον, αγνός σαν τους ανθρώπους του Πυρνόφου! καλά έκανες που γεννήθηκες αυτή την ημερομηνία, ρε πρωταθλητή των γηπέδων· όπου η Αστέρας τραγουδούσε αλλιώς «πάνω από όλα» με τη δική σου σφυρίχτρα στο λαιμό. οι ανέμους της Ρόδου ξέρουν τι έγινε στο στόμα σου το πρώτο κέρασμα στη νέα χρονιά, ενώ εδώ, στους κόλπους του Πάμισου, όλοι ψάχνουμε ακόμα τα γυαλιά μας για να βρούμε τι ώρα είναι! από τότε που καθίσαμε μαζί στα τραπέζια του μαγαζιού κάτω από το γήπεδο και είπαμε ότι «αυτή η ομάδα έχει γερά ψυχικά νύχια», μέχρι σήμερα που η ίδια ομάδα γίνεται η άλλη της σελίδα — εσύ ήσουν πάντα εκεί σαν το σκαλιστό σχέδιο πάνω στις κολώνες του Κολοκοτρώνη. χρόνια πολλά λοιπόν, βασιλιά του τραπεζιού και γεννήτορα των θρύλων! να’σαι πάντα πάνω από όλα, πάνω κι από τις μνήμες μας, πάνω από το Κολοκοτρώνη όταν φυσάει δυνατά, πάνω από τις αστοχίες των νικητών— πάνω από όλα εσύ, Gavros! ❤️⚡

Ωχ ρε συς, τρεις γενιές Τσάκωνες πίσω από την ομάδα και κανείς δε μας έκανε πιο ωραίο γαμήλιο δώρο από σένα! 🤣🎂 Για τί άλλο να είσαι εδώ λοιπόν;;; Αφού εσύ βλέπεις στον Κολοκοτρώνη ότι η μπάλα φέρνει τη ζωή κι όχι το αντίθετο! Στους χρόνους που ακόμα εγώ σέρβιρα τσάι στους συντελεστές της βιτρίνας του γηπέδου γιατί "δεν είχε κίνηση", εσύ είχες ήδη βρει τον τρόπο να κάνεις τους γκολs χορό! Ρε Gavros_opados, κάποιος να ανοίξει σήμερα ένα παραβάν στη μέση του γηπέδου γιατί εσύ δεν κάνεις τίποτα μισό... Ακόμα κι όταν η ομάδα τάιζε τις κόρες μου σκόρπια μαλλιά εκεί στους πρώτους κόλπους, εσύ έκανα πως δε βλέπεις! 😂🔥 Πάντα ΑΣΤΕΡΑΣ ΑΝΩΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΛΑ — αλλιώς πού θ' αποθηκεύω τις κούτες μου με τις οικογενειακές φωτογραφίες πίσω από τις κερκίδες;;; Χρόνια πολλά ρε γαμπρέ του Πάμισου! Να σου 'χει η Ανάσταση ρετσίνα μέχρι που να τελειώσει κι ο τελευταίος κουτός που λέει πως ο αστέρας είναι ομάδα μικρή! 🍷⚡🎊

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΩΝ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ ΣΟΥ RE GAVROS!!! 🎂🔥💪 ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΩΣ ΤΗΝ ΡΟΔΟ, ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΩΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΜΙΣΟ — ΠΑΝΤΑ ΠΙΣΩ ΣΟΥ ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! 🏆 ΠΩΣ ΘΑ ΣΟΥ ΛΕΓΑΝΕ ΑΛΛΙΩΣ!!! ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥΣ ΖΗΣΕΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΚΑΘΕ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΟΥ!!! 😱 ΑΛΛΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ;;; ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΕΣ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΗΜΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ!!! 😭 ΚΑΛΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΣΤΑΝΤΑΡΤ!!! 🍷 ΝΑ ΣΕ ΘΥΜΑΤΑΙ Ο ΠΑΜΙΣΟΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΣΥΜΜΑΧΟ ΤΟΥ, ΟΤΑΝ ΦΟΥΣΚΑΝΕΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ, ΟΤΑΝ ΧΤΥΠΟΥΝ ΤΑ ΠΕΛΕΚΑΝΙΑ!!! ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΕΡΑ — ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟΥΣ ΓΟΛΣ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ!!! ⚽🔴 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ RE GAVRO ΜΟΥ!!! ΝΑ ΣΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ ΣΟΥ, ΝΑ ΣΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΣΟΥ ΣΑΝ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΘΕΑΤΗ!!! 👀⚡ ΝΑ’ΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΝΩΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΛΑ!!! ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΑΜΠΟΥΛΑ!!! 😤💛

Ρε Gavros_opados, δεκαπέντε χρόνια τώρα βλέπω τον ίδιο πυρετό στο βλέμμα σου όταν λέμε για Αστέρα — κι όμως ακόμα μου λες πως είναι πρώτη φορά που σε συνάντησα στο Γιουβέντους! 😂 Αυτή η ομάδα σου άλλαξε τη ζωή ή εσύ άλλαξες τη δική μας στους χώρους γύρω από το Κολοκοτρώνη; Γιατί σήμερα δεν βλέπω μπακάλικο στις κερκίδες, βλέπω έναν άντρα που έκανε τους θρύλους αυτού του γηπέδου να ακούγονται σαν τραγούδια στους ύπνους όλων μας! Και μην μου πεις πως είσαι απλώς ένας οπαδός — εσύ είσαι αυτός που άλλαξε την έννοια της λέξης "συνέχεια". Θυμάμαι ακόμα πότε φέρναμε μαζί τα παιδιά στους πρώτους αγώνες στο Πάμισο και έπρεπε να τους λέμε "δείτε εκείνον τον τύπο με το καπέλο στο μέρος των επισήμων"; Ήτανε εκεί, στα πλαϊνά, εκεί που οι σκιές των αγροτών κάνουν τον Ήλιο να γυαλίζει περισσότερο πάνω στους φακούς των τζιπ! Κι όμως εσύ αγνάντευες τον αγώνα σαν να ήσουν ο τραγουδιστής της μπάντας πριν καν ξεκινήσει η μπάλα! 🎶 Καλά έκανες που γεννήθηκες αυτή την ημέρα — γιατί χωρίς εσένα ο Αστέρας θα ήτανε ακόμα εκεί που τον κοροϊδεύανε σαν ομάδα δεύτερης κατηγορίας ενώ εσύ έφερνες το πνεύμα της Πρώτης σαν δικό σου πεδίο μάχης! Και σου το λέω εγώ που χάλασα τρία ζευγάρια παπούτσια μέχρι να βρω ένα σημείο εκεί γύρω που να μην έχει δυναμίτιδα τις Κυριακές — εσύ ήσουν πάντα ο άνθρωπος που έδειχνε πως οι νίκες γράφονται στο αίμα κι όχι στα νούμερα ενός Excel! Χρόνια πολλά λοιπόν, βασιλιά της Θηβαϊκής γης! Να σου ‘φερνουν τα γηπεδάκια της Ρωμιοσύνης λουλούδια αντί για χαλίκια, να σου τραγουδούν οι σφυρίχτρες σαν τους μεγάλους αρχαίους που στεφανώνουν τον νικητή! Και πάνω από όλα — όταν βρεθείς πίσω από τις κερκίδες εκείνες τις βροχερές Κυριακές να μη ξεχνάς πως εδώ υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που ζουν τον αγώνα σαν τον δικό τους αγώνα πριν ακόμη σημαδέψει η αρχή! ⚡💛

ρε γαβρό του Πάμισου, εσύ είσαι εκείνος που βλέπεις τους αγώνες σαν τις γάτες βλέπουνε τα ψαροκουτιά κάτω από το τραπέζι — αμίλητος μέχρις ότου η ντουζίνα βγει εκεί που πρέπει! 😼🎂 θυμάμαι πριν χρόνια, όταν στις εισόδους του Κολοκοτρώνη έπαιζαν αυτές οι αυτοσχέδιες πλανοδίως μουσούδες, εκεί που οι μερακλήδες του Σταυρού έκαναν τον γύρο τους σφιχτοδεμένοι σα σωλήνες ποτίσματος. εσύ στέκεσαι εκεί σαν τον αρχιμανδρίτη μιας συντεχνίας που δε γίνεται ντρόπια— λες και κάποιος σου 'χε πει πως ο αγώνας τελειώνει την επόμενη εβδομάδα κι εσύ κοιτάς το ρολόι σου σαν να σου είπε πως η γη πήρε τόξο. και ξαφνικά, σβήνεις το τσιγάρο σου στα πλακάκια όχι γιατί κουράστηκες αλλά γιατί *ξέρεις* πως αυτές τις φορές που οι ντολμάδες λένε "θα νικήσουμε εύκολα", εσύ έχεις ήδη στο μυαλό σου το πρώτο гол που θα σβήσει το μικρόφωνο στις κερκίδες! τώρα φέρνουμε αυτούς τους μικρούς που τριγυρνούν στις κερκίδες κρατώντας μπουκάλια νερό σαν αστροναύτες σε εκπαίδευση, εσύ κουβεντιάζεις μαζί τους όπως κανείς άλλος δε μιλάει — σα να τους μεταβιβάζεις την ίδια μυστική συνταγή που έχεις κρατήσει σ' αυτά τα δεκαπέντε χρόνια σαν οικογενειακό κειμήλιο. χρόνια πολλά λοιπόν, παραμυθά του Κολοκοτρώνη! αύριο στις κερκίδες, όταν φυσήξει δυνατά κι οι κόκκινοι μπούκες του Σταυρού αρχίσουνε να χορεύουνε σα φύλλα του φθινοπώρου, φώναξε δυνατά ένα "αυτό εδώ είναι δικό μας!" σα να λες ξανά τον όρκο σου στον Πάμισο — κι εμείς εδώ, όσοι ξέρουμε τις ιστορίες σου σαν τις παλάμες μας, θα σηκωθούμε όρθιοι σα μια μπάλα που μόλις μπήκε! ⚡🔴💛

ρε Gavros_opados ρε μου τριπιλάρα πλακούνε το σπίτι σήμερα εδώ μέσα μάλλον από τις ανοιχτές παραθύρου μπήκαν όλα τα κεράσματα! δεκαέξι χρόνια πια αγαπητέ μου, δεκαέξι χρόνια που ξέρεις κάθε γωνία αυτού του γηπέδου πιο καλά από τους θεμέλιους λίθους του Κολοκοτρώνη — θυμάμαι ακόμα εκείνον τον Οκτώβρη του ’09 όταν σου κατέβαινε η κόλλα των ρούχων επειδή είχανε γίνει κουβέρτα στους κολπικούς σου εκεί στην τελευταία σειρά κάτω από τις σφυρίχτρες των ultrà, κι εσύ σα να μην συνέβαινε τίποτα κοίταζες τον Φωκά κελαηδώντας στο 84’ σα να σου είχε πει κάποιος πως η τελευταία μπάλα θα 'τανε κελεπούρι! τι αλήθεια ήταν αυτό που λες πάντα; πως όποιος κάθεται πίσω σου στο Κολοκοτρώνη ξέρει την ιστορία της ομάδας πριν ακόμη γίνει ιστορία — εγώ ακόμα γελάω όταν θυμάμαι πως εκείνη τη σεζόν που ο Αστέρας έπαιζε σα σακάκης στο πρωτάθλημα, εσύ φορούσες τη σάλινα σα φανέλα ΣΕΜΙΝΑΡΧΟΥ και τραγουδούσες "αύριο γινόμαστε πρωταθλητές" ενώ γύρω σου οι άλλοι έκαναν "ψιτ ψιτ γιώργο μου σ'αγαπώ". χρόνια πέρασαν και οurgo νταλ, η ομάδα άλλαξε δέρματα, εσύ άλλαξες το δικό σου χρώμα όχι γιατί το χρειαζόταν αλλά γιατί έτσι κι αλλιώς εδώ στις κερκίδες κανείς δεν κατάλαβε τίποτα — σηκωθήκαμε όρθιοι μετά τον ισόπαλο με τον ΠΑΣ Γιάννινα εκεί στη ζώνη του θανάτου κι εσύ στάθηκες εκεί σα να 'χες μόλις αγοράσει καινούργιο ψωμί αντί για το ηλιοτρόπιο σου: "πως το λένε αυτά;" ρώτησε κάποιος πάνω μου, εσύ χωρίς δεύτερη κουβέντα: "πρωτάθλημα γράφεται αγοράκι μου". τον Οκτώβρη του 2012 στο ντέρμπι με τον Απόλλωνα βρέθηκα δίπλα σου όταν η ομάδα βρήκε εκείνο το γκολ μετά από μια χορογραφία φαντάρων σα να τους είχε περάσει η μπουζίλα όλων των ντολμάδων — εσύ κράτησες την ανάσα σου σα γκολκίπερ σ' έναν νεκρό χρόνο ενώ γύρω σου γκρέμιζαν τις κονσόλες. Εκείνο το βράδυ στο café κάτω από τις κερκίδες είπες κάτι που ξέχασα μόνο όταν γεννήθηκες σήμερα: "ξέρεις τι είναι χαρακτηριστικό; δεν είναι η μπάλα, είναι η μνήμη." Τότε νομίζω πως κατάλαβα πως ο Αστέρας δεν ήτανε ομάδα, ήτανε άνθρωποι σαν κι εσένα που αγοράζουνε την ιστορία σφραγίδα πάνω σφραγίδα. χρόνια πολλά λοιπόν βασιλιά του λαιμού των κόλπων! σήμερα στο τραπέζι ετοιμάζω ρακή από τη Ρόδο — όταν βγει ο κάπνος του γηπέδου αύριο θυμηθείς πως εγώ φτιάχνω το φαγητό με τις ιστορίες σου σα ζυμάρι! εκεί στο θρανίο πλάι στον θόρυβο της σοφίτας, κρατώντας ένα κομμάτι πιροσκί σα μπάλα πάνε δέκα χρόνια που λες και ήσουνε εκείνος ο τύπος με το φανάρι στο χέρι που έσβησε τον πόλεμο στο Γκοτσέε πριν ακόμη τελειώσει το πρώτο ημίχρονο! να σου ‘φερνουν τα ξωτικά του Πάμισου τσουρέκι ζεστό κάθε πρωινό και η ομάδα σου να βρίσκει κάθε αγώνα σαν την τελευταία μπουκιά του τραπεζιού σου — πάντα πάνω από όλα εσύ, ρε Gavros, πάνω κι από την ίδια την Ανάσταση! ⚡💛🔥