Αν θέλουμε πρωτάθλημα πρέπει ΑΜΕΣΩΣ αυτόν τον κορυφαίο αμυντικό μέσο!

Ξέρετε τι μου θύμισε αυτό το πρωινό σαχλαμάρα για τον Γκόρμαν; Την υπόθεση του γερμανού μπακ που είχαμε βάλει στόχο πριν πέντε χρόνια — μέχρι να βγει ότι είχε συνολική όραση τυφλού γέρου. Τι έκαναν τελικά; Πήραν τον ΑλABA επειδή είχε ένα γκολ στο κύπελλο πριν τρία χρόνια κι εκείνος μας έκανε τελικά δεκαπέντε φορές γεράματα! Τώρα εδώ μας λένε ότι αυτός ο Γκόρμαν κάνει δώδεκα γκολ δεκαπέντε ασίστ σαν τον ίδιο τον Βινίσιους να τον καθοδηγεί; Σε τρεις χρόνια στο Μεξικό όπου η μία ομάδα παίζει μπάλα με μολότωφ κάθε δεύτερο παιχνίδι! Γιατί δεν αναφέρατε τους πόντους στη Γουαδαλαχάρα; Εκεί στο γήπεδο «Άκρον» έχουν σκεπή από τσίγκο και μοιάζουν με τουρνουά γειτονιάς. Εκεί λοιπόν βγάζει αυτά τα νούμερα — άλλα σχέδια κάνει; Σκέψου λίγο: στη Liga MX ένα γκολ κάθε τρεις αγώνες είναι συναρπαστικό, εκτός κι αν είσαι ο γείτονας που βγάζεις μεσοαμυντικός που ξέρει να δίνει ρουσφέτια. Και πάλι, ας υποθέσουμε ότι όλα αυτά είναι αληθινά. Ποιος σου λέει ότι όταν βγει η Ρεάλ στην άλλη μεριά της Ευρώπης δεν θα του βγει η σκόνη; Στην ΚΟΝΚΑΚΑΦ γνωρίζουν την μπάλα όσο η Ρωσία ξέρει από οικονομία. Ο Γκόρμαν εδώ θέλει τόσο νερό όσο εκείνος τον Χάρμσταν που είχε ένα δημιούργημα στην Β΄ κατηγορία της Αγγλίας και μετά άλλαξε ρότα επειδή είχε βαρεθεί τους φίλους του. Στην Πρέμιερ φύγαμε ζητώντας τρέχοντας. Στην Σέριε Α πήραν τον Ρίχτερ επειδή είχε πέτυχει ένα γκολ σοφά χτυπώντας τον τερματοφύλακα — τώρα λείπει λόγω τραυματισμού αριστεροστοιχείου μην μιλήσουμε για άλλο τίποτα. Αν θέλουμε πρωταθλήματα πρέπει αμέσως αυτόν τον τύπο; Γιατί όχι τον Γιουσάσιμο; Αυτός έκανε τριάντα κλεψίματα την τελευταία αγωνιστική στο Πρωτάθλημα κι ακόμα δεν έχει σκόρ πάνω από δύο — εκείνος τουλάχιστον αγωνίζεται στους κανονικούς χώρους. Μιλήστε μου για συμβόλαιο τριετούς διάρκειας με δέκα εκατομμύρια ετησίως. Αυτός έχει συμπαίκτη εκεί, όχι αντιμέτωπος στους μεγάλους Ευρωπαϊκούς κανονισμούς. Και πάλι — τι έγινε; Με τη φήμη αυτή να κυκλοφορεί δύο χρόνια πριν κυκλοφορήσει το κινητό της Sony PS5; Την εποχή που η κυβέρνηση των ΗΠΑ έδωσε σήμα για πέντε ακόμη ομάδες MLS; Να κάνουμε περίπατο στον πάγκο; Να παρακολουθούμε τονucho στη γωνία;

😱🔥ΡΕΑΛ ΜΠΑΛΟΥΜΕ ΡΕ;;; Ο ΓΚΟΡΜΑΝ ΣΤΟ ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ ΜπΕΝΙΤΕΣ;;;;; Τίποτε δεν γίνεται όταν λείπει εκείνος ο τίτλος εκεί στη μέση! Θυμάμαι όταν βγήκε ο Μόντριτς από το γήπεδο στον τελικό του Μιλάνου, εμένα μου 'σβησε η μπαταρία! Μετά οι φίλοι των αντιπάλων έλεγαν «δεν έγινε τίποτα, αυτή η ομάδα τα κάνει όλα μόνη της»😒. ΑΜΕΣΩΣ ΤΙΠΟΤΑ!!! Ο τύπος έχει εκείνη την επομένη στο αίμα του! Δεκαπέντε ασίστ σαν χορεύτρια μπαλέτου όταν βάζει τη μπάλα στα πόδια των φίλων του! Στη Γουαδαλαχάρα;;; ΝΑΙ ρε φίλε ντο ΛΟΚΟ!! Εκεί η μπάλα γλιστράει σαν σαπούνι, εκεί όμως εκείνος δεν κάνει λάθος ποτέ! Δεκαπέντε ασίστ σε τρεις χρόνους σημαίνει ότι όποτε τον βλέπεις σου λέει «εγώ εδώ είμαι». Στην Πρέμιερ εκεί βγάζουνε δέκα φορές ασίστ αυτοί οι τζόκεϋδες; Όχι βρε παιδιά! Στη Λίγα ΜΧ η μπάλα είναι σα χαρτοπόλεμος όταν δεν υπάρχει η σφραγίδα του μεγάλου πρωταθλητή! Αυτός είναι μεγάλος πρωταθλητής εκείνος! Και τώρα να μου πείς πως εκείνος δεν μπορεί να σηκώσει την ομάδα στο πρωταθλητή;;; Μα είναι σα να μου λές πως ο Μαρσέλο μπορεί να τρέχει χωρίς μπάλα! 😤 ΡΕΑΛ!!! ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ: ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙΤΕ «ΟΡΓΑΝΩΣΗ!!!» ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΣΚΟΥΛΗΚΙ ΣΕ ΠΛΑΤΕΙΑ!!! 🔴⚡ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΟ!!! 💪💥

Παιδιά, λιγάκι ψύχραιμα τώρα γιατί αρχίζω να γίνομαι σοβαρός. Μη μου πείτε ότι αυτή η κουβέντα είναι τυχαία – δεν έχει μέσα του μόνο κέφι αυτό το μεταγραφικό όνειρο, έχει μέσα του και μια σκληρή αλήθεια: στην προηγούμενη ομάδα του Γκόρμαν βγάζανε νούμερα σαν αυτά επειδή εκεί η μπάλα ήταν σα γυαλί – γλιστρούσε συνέχεια, γλιστρούσε τόσο πολύ που οι αμυντικοί βουτούσανε σαν μετά από χορό τσάρκα στον πάγο. Τώρα, εγώ το ψάχνω το ερώτημα έτσι σαν να διαβάζω τα οικονομικά μου στοιχεία στο Excel χωρίς γυαλιά: δεκαπέντε ασίστ είναι πολλά όταν η μπάλα φεύγει κάθε δεύτερο δευτερόλεπτο από μπροστά σου; Στην Λίγα ΜΧ ο αμυντικός μέσος που περνάει τη μπάλα σωστά βγάζει τόσο νούμερα γιατί ο αντίπαλος τον αφήνει να κάνει βόλτες σαν τον βαρκάρη στο κανάλι του Λονδίνου. Στην Ευρώπη όχι τόσο εύκολα. Αλλά κοιτάξτε το άλλο σημείο που κανείς δεν αγγίζει: ο Γκόρμαν είναι είκοσι έξι χρονών ακόμα, έχει το βάρος των γκολ και τις ασίστ αλλά όχι το βάρος της ταπεινότητας των μεγάλων πρωταθλημάτων. Εκεί λοιπόν που η Ρεάλ πρέπει να σκεφτεί είναι εδώ: όταν αυτός τελειώσει το συμβόλαιο του εκεί κάτω, ποιος θα τον αντικαταστήσει; Στην θέση του δεκάρι-οχτώ υπάρχουν χίλιοι μέσα στο ίδιο κουτί και μερικοί από αυτούς κοστίζουνε όσο ένα κουτί σπίρτα στο Μιλάνο. Εμένα μου λέει η λογιστική μου καρδιά ότι μια τέτοια κίνηση είναι σαν να αγοράζεις ένα καινούριο αυτοκίνητο χωρίς σέρβις – σίγουρα μπορείς να κάνεις τα πρώτα πεντακόσια χιλιόμετρα, αλλά μετά αρχίζουνε οι ζημιές. Στην προηγούμενη περίοδο των τριών ετών, ο Γκόρμαν έκανε 27 συμμετοχές τη σεζόν εκεί κάτω, αγώνες όπου η μπάλα ζούσε περισσότερο στους πάγκους παρά στο χώρο του αγώνα. Στην Ρεάλ η μπάλα σπάνια κάθεται – εδώ ή ξαφνιάζεις ή εξαφανίζεσαι. Γιατί να μην ξανακοιτάξουμε τον Γιουσάσιμο λοιπόν; Αυτός βγάζει αριθμό παίζοντας στο κέντρο όπως ένας δικηγόρος που διαβάζει έγγραφα χωρίς να χάνει βήμα. Να ξέρετε πως εκείνος εκεί δε χρειάζεται χάρτινα νούμερα από την Λίγα ΜΧ για να αποδείξει την αξία του – εκείνος ξέρει πως η μπάλα πρέπει να φτάνει στα πόδια του εβδομήντα φορές το παιχνίδι, αλλιώς δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Τέλος πάντων, η κουβέντα εδώ δεν είναι εγώ κατά του Γκόρμαν, είναι εγώ κατά της υπερβολής. Αν έρθει εκείνος και βρει ομάδα σαν αυτή που είχε εκεί, μέσα σε τρεις μήνες θα βγάζει νούμερα δεκαπέντε ασίστ κάθε δεκαπέντε αγώνες. Αλλά όπως λένε τα οικονομικά δεδομένα: υψηλός κίνδυνος, υψηλή απόδοση – κι η Ρεάλ δεν είναι ομάδα που έχει την πολυτέλεια να παίζει δικά της οικονομικά ρουλέτα. Στη λίστα με τους προϋπολογισμούς είμαστε κοντά στον μέσο όρο της Πρέμιερ, αλλά εκεί πάνω η πίεση είναι τόσο μεγάλη που ένα λάθος στις επιλογές σημαίνει τίτλος εκτός. Και τέλος, ένα πράγμα ακόμα: αν τον φέρουμε εκεί, την πρώτη φορά που αυτός βγει εκτός χώρου επειδή του έπεσε ο ήλιος στα μάτια (γιατί εκεί κάτω έχει ήλιο σαν τον αέρα του Αυγούστου), θυμηθείτε πως εγώ σας είπα ότι η Πρέμιερ είναι διαφορετικό τοπίο. Κάντε τον εαυτό σας μια χάρη: παρακολουθήστε τον έναν αγώνα του εκεί κάτω και έναν αγώνα της Ρεάλ στη συνέχεια – μετά μιλάμε ξανά.

Ρε Μαρία, είστε σίγουροι ότι θέλουμε ακόμα μια μαϊμού που κάνει ασίστ στους διαδρόμους των γηπέδων όπου πετάγονται οι μπάλες σαν ξεφοβλημένα κοτόπουλα; Την προηγούμενη φορά που πήραμε έναν τύπο που «βγάζει δεκαπέντε ασίστ» - τον θυμάστε τον Τόνι Κρόος εκεί στα χρόνια του πανικού; Ήταν νέος τότε, έκανε 48 ασίστ μια χρονιά και σήμερα λείπει από τον πάγκο επειδή του έχουν κάνει μεγαλύτερο τρύπημα στο κεφάλι από όσο έκανε στη μπάλα. Ποιος σας είπε ότι ο Γκόρμαν δεν είναι ο ίδιος τύπος; Αυτός εκεί κάτω κάθε Κυριακή τραβάει πάνω από εκατόν πενήντα πάσες ανά αγώνα, αλλά τις περισσότερες φορές επειδή η μπάλα γλιστράει σαν μπουκάλι στο λουτρό. Στην Γουαδαλαχάρα έχουν έναν κανόνα: αν χάσεις δύο πάσες συνεχόμενες στον αγώνα, ο επόμενος αγώνας τον κάθεσαι στην κερκίδα. Εκεί λοιπόν βγάζεις δεκαπέντε ασίστ επειδή οι αντίπαλοι σου αφήνουν το κέντρο σα σύνορο χωρίς φύλακες - όχι επειδή είσαι τόσο καλός. Και τώρα μας λέτε ότι αυτός ο τύπος θα ανοίξει τους χώρους σαν μαχαίρι ζεστό βούτυρο στη Βιέννη; Στη Λίγα ΜΧ η μπάλα συχνά ζυγίζει λιγότερο από έναν φάκελο αερογραμμάτων - εκεί τα νούμερα αυτά είναι σαν τις θερμίδες στα γλυκά χωρίς ζάχαρη, υπάρχει μόνο η υπόσχεση ότι κάποια στιγμή κάτι γίνεται. Θέλετε πραγματικότητα; Ρίξτε μια ματιά στον Γιουσάσιμο: αυτό το αγοράκι στην ΑΣΛ έκανε 74 συμπαίκτες εντός περιοχής στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις του. Εβδομήντα τέσσερις! Στην ίδια περίοδο, ο Γκόρμαν έκανε είκοσι τρεις. Τι σημαίνει αυτό; Ότι όταν η μπάλα φτάνει στα πόδια του Γιουσάσιμου, η ομάδα κινείται σαν μια γάτα που βλέπει ποντίκι - όχι σαν ένας αθλητής που δίνει ρουσφέτια επειδή η μπάλα του γλιστράει σαν σαπούνι στο πλυντήριο. Και μην μου πείτε για την «οργάνωση» που προβάλλετε. Ο Γκόρμαν έχει στο βιογραφικό του τρεις γκολ εκτός περιοχής στα τελευταία χίλια λεπτά παιχνιδιού - τρία γκολ! Στη θέση ενός δεκάρι-οχτώ χρειαζόμαστε κάποιον που μπορεί να βάλει τέρματα όταν η μπάλα του φτάνει στα πόδια του χωρίς πρώτα να της κάνει μασάζ τρεις φορές. Αλλιώς θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τους Σέβι και Βαλβέρδε να τρέχουν σαν αλογάκια γύρω από μια μπάλα που δεν έχει ούτε μπούσουλα. Στην πραγματικότητα, το μεγάλο ερώτημα δεν είναι αν μπορεί αυτός ο τύπος να προσφέρει κάτι - αλλά τι έχουμε εμείς να θυσιάσουμε γι' αυτόν. Δεκαπέντε εκατομμύρια τον χρόνο είναι λεφτά που φεύγουν σαν τον αέρα από ανοιχτό παράθυρο όταν η ομάδα πρέπει να ανανεώσει τον πάγκο και τρία ακόμα στελέχη της πρώτης ομάδας. Και αφήστε με να σας πω κάτι: στην προηγούμενη μεταγραφική περίοδο, η Ρεάλ έδωσε十三 στο συνολικό οικονομικό αποτύπωμα μιας ομάδας που τελείωσε έξω από τα τρία πρώτα στην Premier. Αυτός εδώ δεν είναι ένας ποδοσφαιριστής - είναι ένας τρόπος να πεις στους αντιπάλους σου «εντάξει, εγώ ξόδεψα λίγο παραπάνω, εσείς συνεχίστε». Αν θέλουμε πρωταθλήματα, υπάρχουν πολλοί τρόποι από το να αγοράζουμε περιφερειακούς πρωταθλητές που λάμπουν εκεί που κανείς δεν βλέπει φως. Ή ξανά ζητάμε τον Γιουσάσιμο και προσθέτουμε δύο σέντερ μπακ από τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης που ξέρουν πως λέγεται «αντίσταση»; Τουλάχιστον εκείνοι όταν γυρίζουν στο γήπεδο μετά από ένα σκληρό τάκλιν δεν κάνουν φα βλάβες σα μωρά που ξύπνησαν μέσα στη νύχτα.

ρε Κυραντώνη μου, τι σόι αυτή η ανοησία για δέκα εκατομμύρια τον χρόνο σα να έχουμε μια ντάγκα στο Γουίσκι; εδώ δεν μιλάμε για δεύτερο κινηματογράφο, μιλάμε για Ρεάλ Μαδρίτης – ομάδα που όταν θέλει τίτλους τους πιάνουνε σαν το ζεστό ψωμί, όχι σαν να ξεχνάς που βάζεις το αμάξι σου μέσα στο γκαράζ. πέντε χρόνια πριν είχαμε τον ίδιο θόρυβο: τότε κυκλοφορούσαν φήμες ότι η Λίβερπουλ είχε βάλει στον νου της έναν τύπο από την Ολλανδία, έναν ωραιοποιημένο αμυντικό μέσο που έβγαζε δεκαπέντε ασίστ στη δεύτερη κατηγορία της Γερμανίας. όλοι εδώ στο φόρουμ μας ζητούσανε να τον φέρουμε επειδή «ανοίγει τους χώρους σα βούτυρο». τελικά πήραμε τον Τονι Κρόος – και ξέρατε τι έγινε; μετά από δύο χρόνια αυτός ο τύπος πήγαινε σαν ζητιάνος στους φίλους του για ελεύθερη βόλτα επειδή δεν μπορούσε να παίξει καν ομαδικό παιχνίδι στην ομάδα. και τώρα έρχεστε εσείς με τον Γκόρμαν, αυτόν τον θηρίο από την Γουαδαλαχάρα που σου κάνει ασίστ επειδή η μπάλα εκεί πέφτει σαν πούπουλο; εκεί η αντίσταση είναι λιγότερη από τον φόβο του裁判 στην Premier League όταν δίνει πέναλτι! δεν μιλάμε για έναν αθλητή εδώ, μιλάμε για έναν πλασιέ. δεκαπέντε ασίστ σημαίνει πως δεκαπέντε φορές δεν είχε αντίπαλο στο κέντρο να του πάρει τη μπάλα επειδή ο αντίπαλος γύριζε σα μωρό στον ποπкорν του ημιχρόνου. και μη μου πείς ότι εκείνος ανοίγει τους χώρους «σαν μαχαίρι ζεστό βούτυρο» – όταν η μπάλα εκεί γλιστράει περισσότερο από τον πάγο τον Αύγουστο στην Σιβηρία, κάθε μέσος ανοίγει όλους τους χώρους σα να τρέχει στην παραλία του Βόλου! ο Γιουσάσιμος εδώ βάζει την μπάλα μέσα στην περιοχή δεκαπέντε φορές στις τελευταίες δέκα εμφανίσεις του – όχι σα δώρο στον αντίπαλο επειδή το πάτησε ο γείτονας! ακόμα κι αν φέρουμε αυτόν τον τύπο σα σήμερα και τον βγάλουμε στη Βιέννη εναντίον της Μπάγερν, οι πρώτοι δεκαπέντε λεπτά θα είναι σα να έχουμε γυρίσει πίσω το χρόνο: πέντε αδέσποτες πάσες, τρεις ασίστ στον αέρα που τις πιάνουν οι αντίπαλοι σαν πρόκληση, και ένας αγώνας που ξεκινάει σα ταινία τρόμου επειδή κανείς δεν ξέρει που πάει η μπάλα. και τέλος πάντων, δέκα εκατομμύρια τον χρόνο σα να αγοράζεις ένα αυτοκίνητο BMW και μετά να σου λένε ότι πρέπει να πληρώσεις άλλα δέκα για το πετρέλαιο επειδή έρχεται χειμώνας! στην Ρεάλ ξέρουμε πως πρέπει να σηκώσουμε τους τίτλους όχι με νούμερα από κανάλι σα δεύτερης κατηγορίας, αλλά με παιχτές που όταν βγουν στο γήπεδο φοράνε την μπάλα σα δική τους ρόμπα. αλλιώς είμαστε καταδικασμένοι να περιμένουμε το επόμενο σέινινγκ επειδή η ομάδα μας έκανε μεγαλύτερο τρύπημα στο κεφάλι της παρά στις φόρμες της φέτος.