Από τον Αλφρέντο μέχρι τον Βίνιθιους: αυτά τα χέρια μας έδωσαν το μεγαλύτερο όνειρο!

θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, γύρω στα δεκαπέντε, και ο πατέρας μου έκανε χαρακί στην βεράντα του σπιτιού στη Ρόδο και μας φώναξε όλους: "τρέξτε να δείτε τώρα αυτό το χάλι!" — ήταν η δεκαετία του '80, το ριάλ γκούρμπο, έχουμε τρέξει πέντε χιλιόμετρα από το σπίτι της γιαγιάς γιατί ο θείος μου είχε ραντεβού στο σπίτι του, κανείς δεν είχε δίκιο πού γίνεται ο αγώνας. Κλείσαμε ένα βυσματόλασπο μέσα στο αυτοκίνητο, ορισμένοι γονείς ακόμα ξεκαθάριζαν το οικονομικό, κι όταν τελικά βρήκαμε ένα καφενείο με θολή τηλεόραση, εκεί που πήγαμε είχαμε σουπλά κουζίνας στις κούτες της μπίρας για καθίσματα — φάγαμε πάνω από τις κούτες σουπλά, οι μύγες χτυπούσαν πάνω στην οθόνη όπου ο Αλφρέντο έκανε αυτόν τον νάνο από τον Φίνορδ σαν αντίκαθαρε μάτια και τον έκανε ψύλλο ζαλισμένο, ενώ εκείνος περίμενε να κάνει στρίκ σαν σπουργίτι πάνω σε καναπέ. Σήμερα ακόμα βλέπω τον Αλφρέντο εκείνον να σηκώνει το χέρι του σα χάρακας λευκός σαν γάλα, σα δίχτυ ασταμάτητο. και βλέπω τώρα εκείνες τις χειρονομίες σαν σημάδι πάνω στον αγωνιστικό χάρτη: αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί που έπιαναν τη μπάλα σα χυτό μέταλλο χωρίς ανάσα, αυτοί ήτανε αυτοί που μας δίδαξαν πως όταν ένα χέρι σφίγγει μία μπάλα πάνω στην τελευταία κρίσιμη στιγμή, αυτή η μπάλα γίνεται δόρυ σιδερένιο που ανοίγει δρόμο στην καρδιά σου σαν κόκκινη σημαία πάνω στην πλατεία. εκείνος ο καλόγουστος Αλφρέντο, εκείνος ο χρυσόχειρας Di Stéfano σαν ζεστό ψωμί νωπό, εκείνοι οι συμπαίκτες σα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι όπου κάθε ψήφος ήταν ευχή. τώρα λοιπόν κοιτάξτε τον Βίνιθιους εκείνον στις μέρες μας — πόσο γρήγορα στρίβει τον αντίπαλο σα μπουζί στο κλειδί, πόσο σβέλτα σηκώνει το χέρι του σα δάσκαλος που δείχνει στον πίνακα τα σημεία. δεν είναι τυχαίο πως όταν εκείνος κυνηγάει την μπάλα σα νυχτερίδα μέσα στο σκοτάδι της αντίπαλης άμυνας, εμείς όλοι σηκωνόμαστε όρθιοι σα στρατιώτες σηκωμένοι στις θέσεις τους, σα χορός κινήσεων πάνω στο χόρτο που λάμπει σαν πράσινο βελούδο κάτω από τις λάμπες. εκείνος ο αέρας πριν τον τελευταίο προβολέα ανάψει, εκείνο το ελάχιστο κλάσμα όπου όλα μπορούν ν' αλλάξουν — εκείνες τις στιγμές, αυτός ο Βίνιθιους με εκείνο το νεύμα σα γοργόκολα ζεστή σύνδεση, εκείνο το χέρι σα φτερό γεμάτο δύναμη, εκείνο είναι που μας κάνει να θυμόμαστε όλες εκείνες τις προηγούμενες εποχές σαν μεγάλη οικογένεια γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι. κι όταν εκείνος έκανε εκείνο το γκολ στο Bernabéu εκείνο το βράδυ σαν τα φτερά της γνώρισης να ανοίγουν στον ουρανό, κάποιος στο καφενείο μας εκείνης της παλιάς βεράντα στη Ρόδο — έτσι κάνουμε όλοι, βγάζουμε τα παλιά μας μπουφάν ακόμα κι αν είναι θέρμη στο δωμάτιο — εγώ εκεί εκείνη στιγμή έκανα σχήμα καρδιάς με τα δύο χέρια μου σαν παιδί που προσέχει τον ουρανό για αγγελούδια εκείνο το βράδυ. εκείνος ο Mbappé εκείνος σα μπουφόν της μοίρας πάνω στο χόρτο σα ζωντανός πίνακας βγαλμένος από άλλη εποχή, εκείνο ήταν σα σύννεφο τόσο πυκνό που σκότωσε όλα τα άλλα — τρία γκολ σα γλυκό τραγούδι πάνω στο πιάνο όπου ένας μουσικός παίζει όλο του το συναίσθημα σ' ένα και μόνο πνεύμα. όταν τελείωσε εκείνο το πρώτο γκολ, ένας γέρος από τον γειτονικό υπολογιστή είχε πετάξει ένα κουτί πορτοκαλάδα στον αέρα σα φιλοδώρημα σ' έναν νικητία, κι εγώ εκεί τότε έγλειφα ένα σουβλάκι λουκάνικο σα ναι μοναδικό τρόπαιο κρεμασμένο πάνω στο σουβλάκι. ναι, αυτά τα χέρια — όλα αυτά τα χέρια — μας έδωσαν όχι μόνο τους τίτλους, όχι μόνο τις ιστορίες, αλλά εκείνο το αίσθημα πως όταν φοράς το λευκό της Ρεάλ Μαδρίτης πάνω σου, φοράς μία κουβέρτα που σ' αγκαλιάζει σαν άλλος χρόνος εκεί εκεί στο χθες που ακόμη ζει. εγώ εκεί παλιά έκανα υπομονή ώρες μέσα στη βροχή στην πλατεία του Μαρακάνά όταν πρωτοπήγα εκεί, στέκονταν εκεί σα ξυλόγλυπτο έργο πάνω στο βάθρο της μνήμης — εκείνο είναι η εικόνα που συνεχίζει να γυρίζει σα δίσκο βινυλίου πάνω στο τραπέζι του σαλονιού μου, εκείνο εκεί είναι η μουσική που όλοι παίζουμε ακόμα σήμερα σ' εκείνους τους μεγάλους αγώνες.