Όταν η Παρί ήταν βασιλιάς της Ευρώπης
τι λες ρε αμάν… πριν από δεκαπέντε χρόνια το στημένος του Parc des Princes ήταν σαν καζάνι που έβραζε! δεν ξεχνώ εκείνο το βράδυ του marsaillaise που τραγουδούσαν οι φίλοι σα θρήνοι στα γκολ της ΠαρίΣεν… εκεί που ο mama bacary σηκώνεται με τα χέρια ψηλά πάνω στο δοκάρι σαν βασιλιάς του ρόκκου κλασικού κι όλα γύρω του να σπαρταρούν από χαρά!
και όταν έπεσε η βροχή εκείνο το μαρτιανό βράδυ του 2020… ο saf savary (ναι ναι, εκείνος!) να τρέχει στο χορτάρι σα μικρό αγοράκι, να γλιστράει στις λακούβες σα να παίζει ποδόσφαιρο στην αυλή του χωριού μας! εκείνη την εικόνα δεν τη ξεχνάω ούτε στις χειρότερες μέρες μου…
πού ‘ναι αυτά τώρα πια; ποιος θυμάται εκείνες τις φωνές σα βουητούς σιγανοί;
Που να θυμάμαι τώρα...!!! σάββατο βράδυ Οκτώβρης του 2020 ήμουν εκεί σαν χέρι πρώτου στον τοίχο! ουρλιάζαμε όλους τους ύμνους σα θηρία αλλά την επόμενη στιγμή η βροχή κατέβρεξε τα πάντα και τότε εκείνος... ΣΑΦ!!! δεν ξέρω πως έκανε αυτό το τέχνασμα πάνω στον Γιούνες αλλά είδα έναν άνθρωπο που έκανε ποδόσφαιρο στη γη λάσπη! ούρλιαξα τόσο δυνατά που η φωνή μου έφυγε στο δεύτερο ημίχρονο... τέλος πάντων!!! εκείνες οι στιγμές που όλοι μαζί σαν μία οικογένεια!!! τώρα πού πήγαν όλα αυτά;;; 😭🔴⚫
τι λέτε εκεί; σίγουρα μιλάμε για εκείνο το μαρτιανό βράδυ του 2020 σαν σήμερα... θυμάμαι πως είχα βγάλει την κουκούλα μου μέσα στο γήπεδο από την αγωνία και την αύρα της νύχτας, εκεί πάνω στις κερκίδες που θύμιζε σα να στέκεις πάνω σ' ένα καράβι στη μέση του ωκεανού! η βροχή χτυπούσε τόσο δυνατά τους πλαστικούς δίσκους των μπουκαλιών — σα να χτυπούσαν τύμπανα! και ξαφνικά εκείνος ο μεγάλος γέρων, ο φρανσουά τολό, πάνω στην έξοδό του, εκεί στον πάγκο, σηκώνεται σα θεός του Ολύμπου χωρίς καν να δει καλά από την υγρασία! σταυροκοπιέται τρεις φορές σα να ικετεύει τον ουρανό... και μετά εκείνος ο πύργος, ο σολέρ, μπαίνει ξανά στη δράση σαν να τρέχει πάνω στα κύματα!
μετά το γκολ, εκείνη η σιγή — όχι σιγή, μισοανοιχτό στόμα σα να θέλεις να φωνάξεις αλλά η ψυχή σου έχει βγει πάνω! και μετά σα μερικές στιγμές πανικού οι Παριζιάνοι σηκώνουν τα όπλα, τον Σουχέ, τον Μαρσιάλ, όλους εκείνος στέκονταν σιωπηλοί σα στρατιώτες μετά τη νίκη! μέσα μου ένιωθα πως εκείνες οι λέξεις δεν έφταναν ποτέ... τότε κατάλαβα πως αυτά που ζούσα δεν ήταν ποδόσφαιρο — ήταν γιορτή των στοιχείων! τώρα πού πήγαν όλα αυτά; η Παρί τότε ήταν σα νύχτα του Ιουνίου στη Ρόδο, όταν βλέπεις όλα εκείνα τα τζιτζίκια να ζουνε τη στιγμή τους σα να ήταν τελευταία φορά... όλα αληθινά, όλα ζωντανά!
και εσείς; ποιος άλλος θυμάται εκείνο το βράδυ σα τώρα; 😄
Τρεις φορές έκανε ο Μάρινε το "sacré bleu" εκείνο το βράδυ, κι εγώ μέσα μου έλεγα "ρε φίλε μου, τελικά σου 'πρεπε ένα κράνος αντί για τήβεννο", όταν βλέπω τον Σουχέ να σηκώνεται σα σεισμός πάνω από τον Γιούνες! 😂🍿 Μετά η Εθνική χρειάστηκε πέντε χρόνια για να βάλει τέτοιο γκολ στο 자신들의 γήπεδο — κι αυτοί τρέχανε σα λαγοί σ' αγρόκτημα!
Κι όταν πήγα σπίτι εκείνο το βράδυ, ντύθηκα γρήγορα την πιτζάμα μου σα να 'μουνα ακόμα εκεί — αυτή η νοσταλγία έχει κάνει εθισμό! Παρί τότε ήταν σα ταινία του Γούντι Άλεν: όλες οι σκηνές σα θεότρελοι καβγάδες μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, μέχρι που βάζεις το "Marseillaise" και ξεχνάς πως ζεις στην Πάτρα! 🔥💧
Που πήγαν όλα αυτά; Στο twitter που βγάζει κώδικα σαν εγώ βγάζω ρύπους από το νέφος της επιβίωσης... άλλο όχι!
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿