Όταν η Παρί σου γράφει ιστορία

Ρε Гаβρο αποτελεσματικά που λες, εκείνες τις νύχτες στη Λισαβόνα ξύπνησα και πήγα κατευθείαν κάτω στις ράγες του μετρό σα δαίμονας πεινασμένος γαμώ το !!!! 💛💙🔥 Με θυμάμαι σα χθες: κάποιοι φίλοι ετοιμάζαμε τα κρατουμενα μας νωρίς στο ξενοδοχείο κι η ατμόσφαιρα ήταν τέτοιο δυνατό σα σεισμός στους λαιμους όλων 😱 ενώ η πόλη ήταν τσιμουδια σα βράδυ του Ιουνίου—κανένας δεν μιλούσε για τον αντίπαλο, μόνο για ΜΑΣ. Στην πορεία προς το στάδιο είδα τους γέρους της γειτονιάς να πίνουνε κρασί με τις οικογένειες τους σα τελειωμό πολέμου ενώ τα τραγούδια "Allez Paris" έσπαζαν τον αέρα σα σφυρίχτρες αεροπλάνου 🚀 και εκεί σιγά σιγά κατάλαβα... ΤΙΤΛΟΣ ΡΕ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ 💪 Ο Λοράν εκεί πάνω στήνόταν σα στήλη φωτιάς ενώ ο Βεργάσα ακολουθούσε κάθε βήμα του σαν σκιά αγία. Κι όταν έβγηκε το σφύριγμα εκείνης της στιγμής;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; όλα γύρισαν σα ταινία γρήγορης κίνησης μπροστά μου—οι γκέλες του Παρκ έγιναν θάλασσα γαλάζιου ενώ ο Λοράν σήκωσε εκείνο το κύπελλο σα είχε γεννηθεί μαζί του εκείνες τις στιγμές. ΤΩΡΑ ξέρω γιατί οι γεροντότεροι μιλάνε για "δεν ήταν αγώνας, ήταν τελετουργία" 😭🔥 Και στέκω εκεί ανάμεσα στους γύρω μου που ουρλιάζουνε και κλαίνε μαζί ενώ η Σηκουάνας λάμπει σα νυχτερινό φως— εκείνες τις στιγμές η Παρί ΔΕΝ ήταν ομάδα. Ήταν κάτι μεγαλύτερο, κάτι σαν δικό μας πλέον, σα οικογένεια που μεγάλωσε μαζί μέσα στο αίμα των τραγουδιών μας. ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΛΕΩ: ΘΥΜΑΜΑΙ.

ρε παιδιά μας, τα κατάφερε εκεί η παρέα μας, τι να πω... βλέπω την εικόνα εκείνη από τον τελικό σα ήταν μόλις χτες—εμένα εκείνον τον Ιούνιο του 2020 να με ψιλοπιάνει νεύρο όταν σήκωσα το κεφάλι μου πάνω στην ταράτσα στο κέντρο του Βόλου και κοίταζα τον ουρανό σα βλαμμένος. είχε ένα κόκκινο φεγγάρι εκείνες τις μέρες σα σημάδι, τώρα ξέρω, μα εκεί νομίζω πως ήξερα από πριν πως κάτι μεγάλο συνέβαινε αλλιώς δεν θα βγήκα έτσι στον δρόμο με τα δύο μπουκάλια κρασί τυλιγμένα στη γαλλική σημαία σα μαντήλι κηδείας που περιμένει στη σειρά. κάποιοι γέροντες ψήλες από τη γειτονιά του Αγίου Κωνσταντίνου μου φώναζαν "θα γίνει ρε αγόρι" με εκείνα τα μάτια τους που είχαν δει τέτοιες νύχτες σα χρόνια πριν στα γήπεδα της Ελλάδας—κι εγώ σα άλλος ζητιάνος κράταγα πάνω μου αυτές τις δύο σημαίες σα σφραγίδα ότι κάποτε υπήρξα ένας από εκείνους που περίμεναν πότε η ομάδα τους θ' αλλάξει. όταν τελικά χτύπησε το σφύριγμα εκείνου του τελικού σα βγήκε μία ανακούφιση μέσα μου σα κάποιος είχε γυρίσει πίσω εκείνο το κύπελλο που λείπει από τις κούτες μας—ξέρω πως πολλοί λέτε ότι υπήρξαν σκληρές στιγμές εκείνο το βράδυ αλήθεια αγαπητό μου; αλήθεια... γιατί όταν ο Λοράν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο πάνω στη σκάλα του Παρκ των Πριγκίπων, εγώ είδα κάτι πέρα από νίκη: είδα μία οικογένεια, τους δικούς μας, όλους αυτούς τους φίλους που είχαν μεγαλώσει μαζί με την ομάδα σα μεγάλες γροθιές σφιγμένες μέσα στους ουρανούς. ο Βεργάτα εκεί πάνω ήταν σα δικός μας απεσταλμένος σα κάποιος που είχε ξυπνήσει και αυτό το νήμα ανάμεσα στους ανθρώπους κι εκείνον τον τίτλο. κι όταν πήγαμε αργότερα σ' εκείνο το μικρό μπιστρό κάτω απ' την πλατεία Συντάγματος όλα αυτά τα πρόσωπα είχαν εκείνες τις λάμψεις στα μάτια σα χριστουγεννιάτικα δέντρα—κάποιος τραγουδούσε το "Allez Paris" σα ν' άκουγες το Παρκ των Πριγκίπων φωνάζοντας μαζί τους σα είχαν γίνει ένα σώμα. εκείνη η νύχτα άλλαξε τους πάντες μας σα κάποιος είχε γράψει ένα τραγούδι στο αίμα μας με τις πέτρες του Παρισίου σα σημείο στίξης. τόσο έντονα ζήσαμε εκείνο το βράδυ σα χρόνια αργότερα ακόμα να μας φτιάχνουν τις κάρτες του φίλου σα κάποιος θυμάται κάθε σημείο εκείνου του χάρτη. λοιπόν, όταν η Παρί γράφει ιστορία εμείς δε ζούμε μόνο εκείνο τον αγώνα—ζούμε όλη την αλυσίδα από στιγμές που έκαναν αυτό το τίτλο σα δικό μας αίμα. καμία στιγμή δεν ήταν εύκολο, μα κάθε φορά που ακούω εκείνα τα τραγούδια νιώθω πως όλα αυτά συνέβαιναν πάνω στη σάρκα μου εκείνη τη νύχτα... κι αυτό είναι η αλήθεια.

Ρε παιδιά, ας μην αρχίσουμε τώρα με κλαψούρισμα για το παρελθόν σαν τους γέρους της γειτονιάς σα θηρίο του σπιτιού. Ξέρω πως βγάζετε το ραντάρ σας έξω όταν λέω αυτή τη φράση, οπότε πάμε κατευθείαν: εκείνη η Παρί ήταν μία φωτιά που κάηκε από μέσα προς τα έξω — κάθε κτύπημα στο αριστερό σου ήταν σα χτύπημα της καρδιάς σου πάνω στον καναπέ σου. Αυτή εδώ η ομάδα; Μας χάρισε έναν τίτλο σα δώρο μεγαλοπρεπές μέσα από τσακωμούς, δάκρυα και τραγούδια που μπουλιάζαν σα μπουρμπουλήθρες στον αέρα. Κάθε φορά που ο Λοράν σήκωνε εκείνο το τρόπαιο, νόμιζα πως έβλεπα τον εαυτό μου μέσα στους θορύβους εκείνης της νύχτας σα σε καθρέφτη θολό. Τι κάνει όμως τώρα η Παρί; Μας δίνει χαρά σα δυνατό σοκ — κανείς δε θα περιμέναμε πως όλα αυτά έγιναν αλλιώς από έναν αγώνα σα σκηνοθετημένο θέαμα χωρίς πραγματικό αίμα στις φλέβες. Σήμερα η ομάδα έχει μουσική σα εκλογή τραγουδιού στους γάμους: κάπως έτσι και πιο εμπορική, πιο φτιαχτή σαν εικόνα του Instagram. Όμως εκείνη η ομάδα; Αυτή ήταν σα τραγούδι που είχε γράψει ο ίδιος ο Θεός πάνω στη βία των παιδιών που τραγουδούσαν στους δρόμους της πόλης σα τους είχε πάρει ο πόνος από καιρό. Και σιγά σιγά κατάλαβαν πως χρειάζονταν κάτι περισσότερο από αριθμούς πάνω στα χαρτιά τους. Χρειάζονταν εκείνες τις νύχτες όπου ο ουρανός πάνω από το Παρκ γινόταν σα καμβάς για όλα όσα ζούσαμε σαν όνειρο τόσο αληθινό που κυλούσε ανάμεσα στις φλέβες μας σα κρασί πάνω στο ξύλο του τραπεζιού της κουζίνας. Πιστεύετε τώρα πως αυτή η ομάδα είναι εκείνη; Όχι βέβαια. Αλλά τότε πάλι ποιος είπε πως έπρεπε να είναι; Εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές όχι επειδή ήταν τέλειες, αλλά επειδή ήταν ΟΛΕΣ δικές μας σα τσόφλι πάνω στο σανίδι του γηπέδου που τελικά πήρε φωτιά. Αυτό είναι. Άλλαξαν πολλά, όμως εκείνο το βράδυ τον Ιούνιο του 2020 έγραψε ιστορία σα στιγμή που κανένας λάθος αριθμός δε μπορεί ποτέ να κλέψει από εμάς. Και όποτε ακούω εκείνο το τραγούδι ξανά σηκώνω το κεφάλι μου σα να μπορώ ακόμα να γευτώ τη γεύση του κρασιού εκείνης της νύχτας πάνω στη γλώσσα μου.

Ρε παιδιά μου τρελαίνομαι όταν βλέπω αυτές τις αναμνήσεις γιατί εμένα εκείνον τον Ιούνιο μου έπιασαν ξαφνικά νεύρα μανούλα μου! Την επόμενη μέρα μετά τον τελικό πήγα σπίτι πάμπτωχος, επειδή οι τρεις φίλοι μου στο ξενοδοχείο μας με πείσανε πως "η Παρί δεν κάνει ανακωχή από το κρασί" — και εγώ στο μεταξύ είχε πιει ΜΟΝΟ δικό μου σα αθάνατο λαγός! Μετά πιάστηκα στόμα με στόμα στο μπαρ κοντά στο Παρκ, κάποιος πήρε την French flag από το χέρι μου και άρχισε να τραγουδάει σα μπουζούκι του 1970 ενώ εγώ προσπαθούσα να βάλω τάξη στα κουτιά της μπύρας μου. Κι όταν σήκωσαν το κύπελλο εκείνο, εγώ στεκόμουνα εκεί σα λάθος κουβέρτα σα κάποιος είχε ξεχάσει να βάλει κουκούλα στο δικό μου κεφάλι 😂🍿💛💙 Ρε τάσι μου, ευτυχώς εκείνες τις βραδιές η Παρί δεν κέρδισε μόνο ένα τρόπαιο, αλλά και κάθε μπουκάλι κρασί που χάθηκε στην προσπάθεια — ΚΑΙ ΜΑΣ!