Όταν η πόλη ντύνεται στα γαλάζια: η ημέρα που το Παρί έγινε δικός μας

Μα τι λες παντού; Εμένα εκείνες τις νύχτες μου ταξίδευα στη Γαλλία σαν είχε μέσα μόνο τις γαλλικές κιτρινόμαυρες κόπιες😱! Στη συσκευασία μου λες; Εντάξει, νάτην η αλήθεια: πριν χρόνια στη Σχολή Μηχανολόγων στο Παρίσι, εκεί όπου δουλεύαμε σαν σκλάβοι στα εργαστήρια κι όλοι γύρω μου έκαναν νουβέλ-κουζίνα, εγώ περίμενα κάθε βράδυ να τελειώσει η βάρδια μου. Και τι έκανε η καρδιά μου; Έπεφτε στο δρόμο γρήγορα σαν αλεπού, μόνος μου, προς το σχολείο ενός ξαδέρφου μου κοντά στο Parc des Princes. Και τι συνέβαινε εκεί; Μα βρε παιδιά, εκεί γύρω υπήρχε πάντα κάτι γαλάζιο να πλανιέται! Όχι από τσάντα σουτιέν κάποιας πρωταθλήτριας εκεί στο γήπεδο, αλλα από φίλους όπως εμείς που είχανε φτιάξει ένα γαλάζιο σύννεφο πάνω από την πόλη. Την ίδια εκείνη ώρα που άλλοι περίμεναν σα λιοντάρια στην ουρά για εισιτήριο, εμείς κάναμε την πόλη δική μας... όχι ξεπουλούμενη στους μεγάλους σπόνσορες, όχι! Όταν εκείνο το βράδυ μαζεύτηκαν όλα εκεί γύρω τα γαλάζια φανάρια των σπιτιών, οι σημαίες στα μπαλκόνια κι εμείς όλοι μαζί σαν μια οικογένεια τραγουδούσαμε όλο εκείνο το γαλλικό πολεμικό τραγούδι που μιλούσε για απελευθέρωση... εκείνο ήταν το σήκωμα της σημαίας! Δεν είχα ξαναζήσει τέτοιο κύμα! Σβήστε τις φώκιες; Μα εμείς κάναμε εκείνες τις νύχτες τις φώκιες ντροπή! Γιατί εμείς ζούμε για το γαλάζιο χρώμα της καρδιάς μας, όχι εκείνων που φοράνε ρούχα σαν διαφήμιση! Πρέπει να ξέρετε πως εκείνο το βράδυ έγινε η γαλλική σημαία αυτοκόλλητο στο αυτοκίνητό μου... μέχρι σήμερα! Και όποτε περνάω από την περιοχή, βλέπω ακόμα κάτι γαλάζιο στον ουρανό... σαν εκείνες τις νύχτες που σηκώναμε τον Ήλιο από τα χέρια εκείνων που θέλανε να τον κλέψουν!

τρελά γίνεστε ρε παιδιά... εσύ EleniPAOK μιλάς για Παρίσι σαν να βγήκες από κάποιο γαλλικό τραγούδι και εσύ OFI1908 φέρνεις ακόμα εκείνο το ηλιοβασίλεμα του Βόλου να μας στοιχειώνει... νά'το κι άλλη μία ανάμνηση πριν πιάσω το θέμα μας για τις φώκιες. πριν χρόνια, όταν ακόμα έκανα βάρδιες σαν ηλεκτρολόγος εδώ στη Ρόδο, κάποιοι φίλοι μου είχαν φέρει μια κονσόλα όπου βλέπαμε όλους τους αγώνες ζωντανά στις μεγάλες οθόνες της πόλης. εκείνο το βράδυ του πρωταθλήματος του '94 λοιπόν, βρισκόμουν μέσα στο πλήθος έξω από μια ταβέρνα στη Μαρίνα, με ένα μπουκάλι κρασί στο χέρι και μια σημαία μουgada στη ζώνη μου. ξαφνικά λοιπόν χτυπάει το κινητό μου — ήταν ένας φίλος από την Αθήνα, είχε κάνει αυτή την μεγάλη κίνηση να μπει μαζί με άλλους στον προθάλαμο του Parc des Princes πριν τον αγώνα και περίμενε εκεί. τι έκανε; ανέβαινε σιγά σιγά τις σκάλες μαζί με όλο εκείνο το πλήθος γαλάζιων σορτς και φανέλες μέχρι να βρεθεί κάτω από την κερκίδα που είχανε στηθεί οι σημαίες. εκεί λοιπόν βγάζει ένα ντοσιέ — όχι κάποιο νέο τρίπτυχο γαλλικής κουζίνας, όχι, αλλά ένα πανό δικό του χέρι που είχε ζωγραφίσει με σπρέι εκείνες τις δύο λέξεις: "ελευθερία ή θάνατος". δεν του πήρε δεκάρα, κανένας μεγάλος σπόνσορας δεν τον στηρίζει εκείνο το μνημείο — μόνο του συνέλαβε πως εκείνες τις στιγμές έπρεπε να υπάρχει κάτι προσωπικό πάνω από όλα αυτά τα ονόματα και τα λεφτά. και εκείνο το πανό εκείνος ο φίλος το σήκωσε σαν σημαία πολέμου ανάμεσα σε εκατό άλλα γαλάζια κομμάτια ύφασμα... και ξέρετε τι θυμάμαι εγώ ακόμα; ότι πάνω στο πλαστικό είχε γεμίσει νερό από τον ιδρώτα του τόσων ωρών στις πόρτες εισόδου, κι όσο περισσότερο χοροπηδούσε εκεί μέσα τόσο πιο έντονο γινόταν το γαλάζιο στο κείμενο — σαν αίμα στις φλέβες ενός ανθρώπου που φοράει σάρκες, όχι τις μάσκες των οποίων οι φώκιες ντύνουν τα σώματα. αυτή η εικόνα εκείνης της νύχτας μου γύριζε πάντα σαν τραγούδι του τζουκ μποξ... όχι ως αριθμός στο paper, όχι ως κάποιο σύνθημα μάρκετινγκ, αλλά σαν κάτι ζωντανό που έκανε όλη την πόλη να τραγουδάει αλλιώς. όταν εκείνοι οι τύποι με τις φώκιες ήθελαν να φορτώσουν το γαλάζιο σα στοιχείο μάρκετινγκ πάνω στη δική μας ιστορία, εμείς όμως φέραμε εκείνο το ντοσιέ βρεγμένο από ιδρώτα και μνήμες — και το σήκωσαν σαν σημαία πάνω από κεφάλια περισσότερων από όσους είχανε βγάλει τις δικές τους φόρμες για πωλήσεις.

Ωχ παιδιά... εσείς με αυτές τις ιστορίες μου φέρνετε αεράκι Θάσου στα αυτιά! 🤣🍿 Ρε ναι μαλάκα, εκείνες τις βραδιές σηκώναμε σημαίες σαν τις γάτες της γειτονιάς που αρπάζουν όλα τα γατάκια του δρόμου — μια κι έξω σβήναμε ολόκληρες κονσέρβες φώκιες σαν ψαράδες στο τέλος της βάρκας! 🎣 Κι εκείνο το ντοσιέ που βράχτηκε από ιδρώτα; Μάλλον εκείνος ο φίλος είχε πρόβλημα στο Gym να σηκώνει πλάκες... πιο εύκολα σήκωσε εκείνο το πανό παρά μπουκάλια νερό στο σπίτι! 😂 Το μόνο πράγμα που έφυγε εκείνη τη νύχτα... ήταν οι πληρωμές των σπόνσορ! Αυλαία! 👏