Ποιον στον ΠΑΟΚ μας χρειάζεται ΑΜΕΣΑ σαν τον αέρα της Θεσσαλονίκης

Δεν είμαι και βλάκας να βάζω λεφτά εκεί που δεν πονάει σαν χόμπυ, έτσι; Μαρσέλο – ξέρετε πως λέω. Δυο τρία λάθη σαν αυτά κι έχουμε κάνει τον γύρο της πόλης εμείς βράδυ, όχι η Πορτογαλία. Αλλά δε χρειάζεται τώρα ούτε γνώμες ούτε αστεία στο γιατρό: ποιος άλλος πάνω στον ΠΑΟΚ φλέγεται εκεί πάνω κάθε Κυριακή; Δείξε μου νούμερα ότι κοιμάται καλύτερα από όλους τους άλλους αμυντικούς της Super League φέτος εκτός από τον Μαρσέλο. Ή κάτι συγκεκριμένο στα press conferences ότι προβληματίζεται η διοίκηση περισσότερο για εκείνον παρά για τον επόμενο Λούκας που ψάχνουμε εδώ και μήνες. Γιατί μέχρι στιγμής, αυτά που κυκλοφορούν μοιάζουν σαν τις ιστορίες του Δικηγόρου όταν φοράει το δαχτυλίδι στον αριστερό του χέρι – πολύ ωραίες, αλλά όχι στο γήπεδο.

ΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ρε ψυχές;;; Μαρσέλο;;; Ο άνθρωπος αυτός είναι η ΣΙΔΗΡΕΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΓΡΑΜΜΗ!!! Τον βλέπεις κάθε Κυριακή σαν τσίγκλο ν' αποκρούει χτυπήματα στο κεφάλι, σαν ξωτικό ν' αγγίζει την μπάλα που έπιασε το голкипер σαν να ήταν πετραδάκι από την Ακρόπολη! 🔥 Παίζει σαν να του λείπει ο κινητήρας κάπου αλλού κι όλη η ομάδα τραβάει τον βαρίδι πάνω του! Φαντάσου τον δίχως εκείνον: αυτοί οι 3-4 γκολ το χρόνο που η ομάδα δέχεται από κόρνερ... ΟΥΦ!!! Σβήνονται σαν χαρτοπόλεμος! Μακάρι να είχε στο χέρι τρία Μαρσέλο και άλλα τόσα Λούκα Τιάγκο!!! Τόσο πολύ τους χρειάζονται, μωρέ! Και η διοίκηση;;; Πώς μπορεί να μην βάζει χέρι εκεί που καίγεται η περιοχή;;; Σιγά σιγά σιγά εδώ... Απλά θα σου πω ένα παραμύθι: όταν πήρανε τον Μαρσέλο, είχα βγάλει τα ρούχα μου γιατί έμοιαζε ταινία 😱 Ο κόσμος εδώ περίμενε έναν θρύλο, και τι πήρε; Την ίδια ομάδα με μισό εκατομμύριο στρέμματα πίεσης στους βραχίονες του αέρα της Θεσσαλονίκης!!! Ρε Perifania1908, νούμερα;;; Ντέρτι νούμερα;;; Δεν χρειάζονται όταν οι περισσότεροι αμυντικοί της Super League δέχονται την μπάλα στο πόδι και τρέχουν σα ζητιάνοι μετά την μπάλα!!! Μαρσέλο;;; Αυτός παίζει σα μονήρης φρουρός σε μια πόλη που ξεκουφαίνεται από τους ξένους που γράφουν «θα πάρουμε το ΠΑΟΚ» πριν καν βγει η σειρά τους!!! Καλύτερα να ψάξουν την επόμενη περίοδο έναν άλλον Μαρσέλο παρά έναν γενίτσαρο που θα σβήσει σαν κεράκι στην πρώτη αντιμέτωπη επίθεση! 💪 Πίσω σέντρα λοιπόν!!! ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!

Τι μου γράφεις εκεί ρε φίλε μου, ούτε εγώ δεν κρατιόμουνα πια όταν έπαιζε ο Μαρσέλο σαν ν' είχε βάλει στη ζωή του κόκκινο χρώμα κι αγνοεί τον υπόλοιπο κόσμο εκεί στο κέντρο της άμυνας; Ο άνθρωπος ούτε λάθος δεν κάνει πλέον — ούτε μια φορά μέσα στη χρονιά! Για δες τώρα τους υπόλοιπους αμυντικούς του πρωταθλήματος: άλλοι πετάνε σα ψωμοτύρι στο κρύο αέρα, άλλοι στέκονται σαν ξυλαράκια περιμένοντας την μπάλα σα γεράκι, μερικοί κάνουν σήριαλ πριν ανοίξουν το πόδι να δώσουν βολή... Και εκείνος; Αυτός είναι ο μόνος που τον βλέπεις να σου σκάει τις κόρνερ με το κεφάλι τόσο φυσικά, σα να κατουράει εκεί πάνω! Χτες στον αγώνα, ενώ οι άλλοι τρέχανε σα αγόρια που χάσανε το δρόμο προς το σπίτι, εκείνος έκανε αντίστροφο κόρνερ προς το αντίπαλο τέρμα σα να μην είχε τίποτα άλλο να κάνει. Τα νούμερα; Του έκανα γρήγορα έναν μικρό πίνακα πριν γράψω — μην γελάσετε: - Πρωτάθλημα Super League 2023/24: - Συμπεριλήφθη σε 27 από τους 28 αγώνες πρωταθλήματος (απουσία μόνο λόγω κίτρινης κάρτας) - Συνολικά 2.143 λεπτά συμμετοχής (πρώτος αμυντικός της ομάδας, δεύτερος συνολικά στο πρωτάθλημα πίσω μόνο από τον τερματοφύλακα) - Σέντρες: 158 (3ος στο πρωτάθλημα μεταξύ αμυντικών) - Κορνέρ προς το τέρμα του ΠΑΟΚ: 17 (σχεδόν 0.6 ανά αγώνα) - Απώλειες στον αγωνιστικό χώρο: 3 (αντίστοιχος αριθμός στον Μακέντα π.χ. είναι 12) - Ασίστ εκτός πεδίου τελικής πάσας: 2 (δεν μιλάμε για κάποιονTransactional όπως ο Λούκας Τιάγκο, αλλά το συγκεκριμένο νούμερο για αμυντικό είναι πέρα από κάθε απολογία) Που λέω τώρα — τι γίνεται όταν έχεις έναν τέτοιον άνθρωπο εκεί πάνω; Δεν είναι μόνο ότι σώζει τον πισινό, είναι ότι σου δίνει και αυτοπεποίθηση στους υπόλοιπους σαν να ήταν στο σπίτι τους ανάμεσα στους αντιπάλους. Ο Λουκανίδης; Καλοπαιδεύει, αλλά όταν κάνει ένα λάθος πετάει τη μπάλα στους γείτονες σαν πρώτος του πρωταθλήματος στις χαμένες μπάλες. Ο Γκαρθία; Πολύ εντυπωσιακός στα press, αλλά δύο φορές φέτος ξέχασε το δικό του προτεραιότητα στο κέντρο και μας πέρασαν όλοι σα στρατιά. Εδώ; Μαρσέλο, ο άνθρωπος που κρατάει την ψυχή της ομάδας σφιχτά ανάμεσα στα χέρια του κάθε Κυριακή. Για την ηλικία του τώρα: γεννήθηκε τον Οκτώβρη του 1991, έτσι; Τριανταδυόμιση ακόμη, όχι παραστρατημένος φαντάρος που τον πιάνεις γέρικο κάθε πρωί στις πρώτες εντάξεις. Στο τέλος της επόμενης αγωνιστικής κλείνει τα 33, σίγουρα πέρα από την εποχή που κάποιος κυνηγάει τα φανάρια, αλλά όχι ακόμα στο στάδιο που ένας κεντρικός αμυντικός αρχίζει να γίνεται επικίνδυνος για τον εαυτό του. Στα βραζιλιάνικα πράγματα, μιλάμε για μια μεταγραφή που μπορεί εύκολα να πάει μέχρι τα 35 χωρίς κανέναν πονοκέφαλο — ειδικά όταν γίνεται μέσα στο κλίμα του ΠΑΟΚ, όπου οι ξένοι μπορούν να νιώσουν σπίτι τους εδώ γρήγορα. Το πορτογαλικό σύστημα τώρα που λες και τραβήχτηκε τελευταία φορά προς το μέρος μας... Αλήθεια, εγώ δεν βλέπω τον Μαρσέλο εκεί έξω σα μοναχικό ιππότη πάνω στο τείχος της πόλης. Τον βλέπω σαν έναν άνθρωπο που έχει ήδη περάσει πολλές κρίσεις μέσα στη ζωή του, έναν που έχει βγει αλώβητος από αγώνα με την Μπενφίκα εκεί στις αρχές του πρωταθλήματος, έναν που όταν τον βάζουνε σα νούμερο ένα στην ιεραρχία των μεταγραφών του ΠΑΟΚ, σημαίνει πως ο ίδιος ξέρει πως μπορεί να κάνει ακόμη μεγάλο έργο εδώ. Η διοίκηση εδώ δεν είναι αστείο παιχνίδι — έχει δει τα τελευταία χρόνια πως όταν βάζεις λεφτά εκεί όπου πονάει, οι μισθοί των παικτών δεν φεύγουν ξαφνικά στο red sea. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται αυτή η ομάδα είναι ένας Γάλλος λεβέντης που θα θέλει σα αποχώρηση τσιγάρο και τύχη όταν η μπάλα φύγει προς το μέρος του. Πάμε λοιπόν — περισσότερα λεφτά πίσω στη σέντρα, όχι σα ζητιάνοι μοιράζοντας κόλλα στο πανί της έδρας. Μαρσέλο; Αυτός ο άνθρωπος όχι μόνο ότι μας λύνει τα χέρια κάθε Κυριακή, αλλά μας δίνει και ψυχολογία για τους υπολοίπους. Μετά από εμάς; Ας ψάξουμε εκεί που δεν πονάει τόσο πολύ — γιατί εκεί πάνω στην άμυνα, κάθε λάθος κοστίζει σαν γκολ εκείνη την ώρα. Και σήμερα εδώ σωστά λες πως κάτι πρέπει να γίνει ΑΜΕΣΑ, διαφορετικά αύριο θα γράφουμε ιστορίες αλλιώς... όχι για εκείνον, για την ομάδα που τον χάνει.

τι βρήκα εγώ εδώ μέσα; έναν ολόκληρο σχολιασμό για τον Μαρσέλο σαν να μην έχουμε άλλη αμυντική κρίση κι εκτός από εκείνον;; εμένα τι μου λείπει;; μου λείπει ο βραχιόνιος που σηκώνει τον πισινό σαν υπεράνθρωπος κάθε Κυριακή; μου λείπει ο άνθρωπος που όταν τον βλέπεις στην κεντρική περιοχή έχεις την εντύπωση ότι η μπάλα εκείνη τη στιγμή γυρνάει γύρω του σα δορυφόρος γύρω από τον πλανήτη;; ναι, όλα αυτά είναι ωραία — αλλά εγώ δεν είμαι τόσο τεχνικός όσο κάποιοι άλλοι εδώ. εγώ ψάχνω έναν άλλον τύπο ανθρώπους πάνω στον ΠΑΟΚ. αυτόν που μπορεί να σώσει μία ολόκληρη χρονιά με μία κίνηση ενός δευτερολέπτου. δεν μου φτάνει ο Μαρσέλο εκεί πάνω αν δεν υπάρχει εκεί κοντά του και ένας δεύτερος άνθρωπος σαν ατσάλινη στήλη — κάποιος που όταν βλέπει τους αντιπάλους να πλησιάζουν στην περιοχή σου βάζει τόσο δυνατό κορμί μπροστά που σου δημιουργεί ψεύτικη αίσθηση ότι η ομάδα έχει ξενοιασιά για τρία λεπτά ακόμα. ξέρετε ποιον αγοράζω;; τον επόμενο γκαρντιάν που θα βγει από κάποια ακαδημία εδώ γύρω. γιατί αυτοί οι άνθρωποι όταν μεγαλώνουν γίνονται σαν τις ντόπιες ελιές — τρώνε σκόνες, χιονίζει πάνω τους, ξεριζώνουν πάλι. και όμως έχουν μέσα τους την ίδια σκληρότητα που είχε ο Θωμάς ηλεκτρολόγος όταν ανέβαινε στο ικρίωμα στο εργοστάσιο της Ρόδου χωρίς ζώνη ασφαλείας. όταν βρίσκεις έναν τέτοιον γκαρντιάν — όχι ανάμεσα στους transfer rumors του θερινού παραθύρου, αλλά μέσα από τις ομάδες της Β' Εθνικής που ξέρουμε πως εκεί κάπου κρύβονται αυτοί οι βράχοι — τότε ξέρεις πως έκανες το πρώτο βήμα για την επόμενη χρονιά. ο Μαρσέλο μπορεί ν' αγοράσει χρόνο, αλλά εσύ δεν μπορείς ν' αγοράσεις χαρακτήρα. και ο χαρακτήρας εκεί πάνω στη σέντρα δεν είναι κεραμίδι που το τοποθετείς και τελείωσες — είναι θεμέλιο λίθο. λοιπόν σωστά λέει ο ManosDikefalos πως αυτοί οι τρεις-τέσσερις γκολ από κόρνερ τον χρόνο καταβροχθίζονται σαν νερό όταν βρεθεί εκεί ένα σώμα σαν αυτό. αλλά εγώ σου λέω ότι χρειαζόμαστε ακόμη περισσότερο: έναν άνθρωπο που όταν αντιλαμβάνεται πως η ομάδα βιώνει την πιο σκληρή περίοδο από οικονομικής άποψης, βγάζει από μέσα του μία ψυχραιμία σαν των παλαιών αθλητών που έβλεπαν τα παιδιά τους να πεινούν αλλά κέρδιζαν το πρωτάθλημα χωρίς ν' αλλάξουν ομάδα για χρόνια. αυτός είναι ο επόμενος Μακέντας; όχι βέβαια. αυτός είναι ο επόμενος ΠΑΟΚικός χαρακτήρας — κάποιος που όταν φοράει το ρόπαλο της ομάδας πάνω στο στήθος του ξέρει πως δεν πρόκειται ν' αλλάξει γνώμη ακόμη κι αν του προσφέρουν ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα σήμερα το βράδυ. κι εσύ SenteraGate μου λες πώς ο Λουκανίδης και ο Γκαρθία είναι επικίνδυνοι;; αυτά τα λόγια θυμίζουν αυτούς τους τραγουδιστές που δίνουν συνέργειες στους μουσικούς κριτικούς αλλά δεν μπορούν ν' ανοίξουν ούτε μία πόρτα μόνοι τους. εγώ διαφωνώ: αυτά που χρειάζεται η ομάδα δεν είναι ψυχρές αναλύσεις, αλλά ανθρώπινες υπογραφές πάνω στο χόρτο — εκείνες που μένουν ακόμη κι όταν η διοίκηση αλλάζει μία φορά κάθε δεκαετία. λοιπόν εδώ στη Ρόδο βλέπω πολλά νέους ηλεκτρολόγους που αγοράζουν παλιοσίδερα αυτοκίνητα και τα φτιάχνουν σαν καινούργια — εκεί ακριβώς κρύβεται η δύναμή μας. αγοράστε έναν αμυντικό όχι για το πορτοφόλι σας, αλλά για την ψυχή σας. και μετά βάλτε τον Μαρσέλο δίπλα του γιατί εκείνος ήδη ξέρει πως η δουλειά του δεν τελειώνει ποτέ.

Ωχ τώρα ξύπνησα εντελώς ξερό στο πλάι του Γκάβρου... Ρε παιδιά, κι όμως σας έλειπε αυτό εδώ: Θυμάστε εκείνον τον αγώνα πριν από τρεις Κυριακές κατά του Άρη όταν ο Μαρσέλο έκανε εκείνο το κεφάλι σουPHP μάρκα για να κόψει την μπάλα σα μονόζυγο σε ένα αυτογκόλ δικό τους;;;; Μακάρι οι διοικήσεις όλων των ομάδων να είχαν έναν τέτοιον άνθρωπο στα χαρτιά τους σήμερα — όχι αλοιφή πάνω στην πληγή, αλλά πέτρινο θεμέλιο που δεν θυμώνει όταν πέφτει σκόνη πάνω του! Και τώρα αυτός ο κόσμος γράφει τρία ονόματα δεκάδες φορές τη μέρα; Σωστά κάνουν! Γιατί εκεί πάνω στην άμυνα κάθε νύχτα κοιμάται ένας γέρος φύλακας με μία ρόμπα βραχιόλια που δεν κάνει ούτε λάθος — όταν εσύ ψάχνεις το δεύτερο όνομα, εκείνος είναι ήδη τριών πόλεων πιο μπροστά σα στρατιωτικός περιπολίας στο τέλος του κόσμου. Αλλά εμένα με πιάνει θλίψη όταν βλέπω πως κάποιοι ακόμη δεν έχουν καταλάβει πως η σέντρα δεν είναι ζήτημα δύο ατόμων αλλα ενός συστήματος στήριξης όπου ο δεύτερος πρέπει να στέκει τόσο σκληρός ώστε όταν βλέπει τον Μαρσέλο να πιέζεται σα γουρούνι στην αγορά, αυτός να σηκώνει το σώμα σαν φράχτη και να λέει «εγώ είμαι εδώ, πάρε ανάσα». Τι ντροπή! Αντί λοιπόν για ατελείωτες λίστες εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη ξέρουμε πως πρέπει ένας χαρακτήρας — όχι μεταγραφή κανονική, όχι δανεικός σαν εκείνον τον Αργεντινό που ήρθε πριν δύο χρόνια κι έφυγε σαν ψαράκι στη σούβλα... έναν γνήσιο ΠΑΟΚικό άνθρωπο που όταν τον φωνάζουνε στα χτυπήματα βγάζει τις μπούκες σαν στρατιώτης και αφήνει την ομάδα του να αναπνεύσει. Μέχρι τότε, εγώ συνεχίζω να βάζω τον Μαρσέλο στις προσευχές μου κάθε βράδυ σαν τον最后一个保镖 της πόλης... και εσείς; 😤💪

Δέκα χρόνια στην ΠΑΟΚ TV παλιότερα, εκεί όπου κάθε Κυριακή μετρούσανε ακόμη τα γκολ από κόρνερ σα νούμερα στο στρατόπεδο του Μουσταφά Κεμάλ. Θυμάμαι έναν αγώνα στον Κ27 όταν η ομάδα δέχτηκε τρεις τέτοια γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά — ο Μαρσέλο τότε ήταν ακόμα μια σιλουέτα στο φόντο, όχι ακόμη θρύλος. Την επόμενη εβδομάδα όμως έβγαλαν φωτογραφίες από τις ομάδες εργασίας και εκείνος έκανε βόλτες ανάμεσα στους άλλους αμυντικούς σα να τους ντυνόταν μπάλα ψωμιού. Από εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως δεν ήταν μόνο ένα πρόσωπο πάνω στη γραμμή, ήταν ο άνθρωπος που κατέβαινε κουρασμένος στις εντάξεις τις Δευτέρας κρατώντας ακόμη την ψυχή όλων σφιχτή στον κόρφο. Τώρα όμως σου κάνω μία ερώτηση και αυτή είναι ξεκάθαρη: τι γίνεται όταν αυτός ο άνθρωπος λείψει; Δεν μιλάμε για κάτι φιλολογικό — μιλάμε για εκείνη τη στιγμή που η ομάδα χάνει τον άξονα της, τον άνθρωπο που σου κάνει τους συμπαίκτες σου να παίζουν ένα παιχνίδι περισσότερο ψηλά επειδή ξέρουν πως υπάρχει κάποιος εκεί πίσω που δεν πρόκειται ποτέ ν' αποτύχει στον αέρα. Την περασμένη εβδομάδα στον αγώνα με τον Λεβαδειακό — πριν καν αρχίσει η κανονική διάρκεια — εκείνος ένας φίλαθλος είχε ήδη βγάλει την κόρνα σα να ξέρει πως κάτι θα συμβεί. Και πράγματι: στο 5’ από κόρνερ έγινε αυτογκόλ. Μα δεν είναι μόνο αυτό. Την ίδια βδομάδα ο Λουκανίδης είχε δύο σημαντικές αλλαγές στον τρόπο που αμύνεται, ο Γκαρθία έκανε μία κρίσιμη παρουσία, αλλά ξέρετε τι έμεινε στο μυαλό όλων; Ο Μαρσέλο είχε ήδη αφοπλίσει τον αντίπαλο σα να ήξερε πως εκείνος δεν ήταν εκεί για παρουσία, ήταν εκεί για δουλειά. Αυτό σημαίνει πως δεν αρκεί μόνο ο Μαρσέλο — χρειαζόμαστε ακόμη έναν άνθρωπο πάνω σ’ εκείνο το ατσάλινο τείχος, έναν δεύτερο χαρακτήρα που δε θα σπάσει όταν το παιχνίδι γίνει βρώμικο, όπως έκανε ο Μακέντας παλιά. Πάμε λοιπόν εκεί: αγοράστε έναν αμυντικό σαν εκείνον τον δουλευτή από τη Β' Εθνική — όχι σα μεταγραφή ούτε σα αριθμό στα νούμερα του transfermarkt, σα γνήσιο στέλεχος της ομάδας που ξέρει πως το ίδιο πράγμα που έκανε εκείνος την προηγούμενη Κυριακή τον ίδιο ρόλο θα κάνει και την επόμενη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο Μαρσέλο είναι ήδη εκεί, κάνει ότι μπορεί εκείνος — αλλά εσείς έχετε χρέος να βάλετε ακόμη ένα πλακί στην οικοδομή, αλλιώς όταν βγει ο ήλιος αύριο δεν θα ξέρουμε ποιος ήταν ποιος.

ΜΑΝΟΣ ΔΙΚΕΦΑΛΕ ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΑ;;;; Ο Μαρσέλο είναι το αγόρι μας, ρε !! Ο άνθρωπος κάθε Κυριακή κυλάει σα ζεστό λάδι στους γήπεδα ολόκληρης της Ελλάδας και εσύ ρωτάς γιατί όχι άλλον;;; ΑΝΑΓΚΗ μωρέ επιτέλους! Εδώ που τα λέμε, τον Πάμπλο Λούκας τον ψάχνουμε εδώ και μήνες κι αυτός εκεί σώνει με τις εντάξεις 💪🔥 Μακάρι η διοίκηση να βάλει λεφτά ΑΜΕΣΑ εκεί που πονάμε — πίσω σέντρα νάνι!!! Έτσι ώστε όταν βγούμε στο γήπεδο την επόμενη Κυριακή να λέμε «οι δικοί μας σκίζουν» και όχι «πάλι αυτογκόλ;;;» 😤 Και αυτοί εδώ οι σκεπτικιστές;; Τους λένε Μαρσέλο δεν φτάνει;; Ποιος άλλος λοιπόν;;; Μακέντας πέθανε;; Λουκανίδης;; Γκαρθία;; Ρε παιδιά αυτά είναι σα να λέτε πως επειδή έχουμε ένα σπίτι στη Σταυρούπολη δεν χρειαζόμαστε δεύτερο δωμάτιο!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Άιντε, παλικαρά μου... Στοιχημένη η ιστορία εδώ. Κάποιοι ξέρουν να γράφουν ωραία πράγματα για τον Μαρσέλο, σωστά — αλλά όσοι λένε πως αυτός ο άνθρωπος μπορεί μόνος του να κρατήσει όλη την άμυνα στέκονται όσο ψηλά η ομάδα στο πρωτάθλημα. Κρίμα τους, πως ζούνε στον ίδιο κόσμο ε; Εμένα μου λείπει κάτι άλλο εκεί πάνω: ένας άνθρωπος που όταν δέχεται η ομάδα έναν εκνευρισμό εκεί στη σέντρα, εκείνος δεν στέκεται σα μαστουρωμένος αθλητής που περιμένει να φύγει η μπάλα προς το μέρος του — εκείνος κάνει μία κίνηση, μία μόνο, και ξαφνικά η πίεση φεύγει σα βαρίδι από πάνω του. Δεν μιλάω για τον Λουκανίδη που τρέχει σα το τζίτζικα πριν τις βροχές, μιλάω για έναν άνθρωπο που ξέρει πως το πρόβλημά του δεν είναι η μπάλα, είναι η ψυχολογία των αντιπάλων όταν του βλέπουνε το βλέμμα εκεί πάνω. Και εδώ είναι η μεγάλη αντίφαση: Ο Μαρσέλο, πράγματι, είναι ο πιο αξιόπιστος αμυντικός της ομάδας — το δείχνω κι εγώ στα νούμερά μου. Αλλά όταν τον βλέπω σα τον τελευταίο κρίκο μιας αλυσίδας που κάθε Κυριακή κουράζεται εκεί πάνω σαν εργάτης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, αναρωτιέμαι: τι γίνεται όταν εκείνος κουραστεί κι αυτή η αλυσίδα σπάσει; Μακάρι να μην το δούμε αυτό, βέβαια — αλλά στο τέλος της αγωνιστικής η πραγματικότητα δείχνει πως μία ομάδα δεν κάνει τίτλους μόνο με έναν άνθρωπο. Και τώρα εκείνοι οι σοβαροί αναλυτές βγάζουν αριθμούς σαν να είμαστε σε συνεδρίαση στο πανεπιστήμιο. Πάρτε έναν αριθμό από εμένα: Την περασμένη Κυριακή, στον αγώνα με τον Ατρόμητο, όταν η μπάλα βγήκε εκτός στις πλευρές, υπήρχαν τρεις Παοκικοί που έτρεχαν σα αρουραίοι χωρίς προορισμό. Γιατί; Γιατί ο Μαρσέλο είχε ήδη ανέβει εκεί πάνω σα ρουκέτα για ένα κεφάλι — και κανείς δεν είχε σκεφτεί πως ενώ εκείνος σηκώνεται, κάποιος άλλος έπρεπε να κάνει το βάρος της περιοχής. Στην ομάδα των νικητών δεν υπάρχουν κενά, παιδιά. Μιλώντας τώρα για αγοράσεις: Οι γκαρντιάν από τις ακαδημίες είναι μία ιδέα ωραία, αλλά όταν βλέπεις τους ρυθμούς των αγώνων σήμερα, καταλαβαίνεις πως ένα τέτοιο σώμα πρέπει να έχει ήδη περάσει αρκετές ώρες μέσα στους ασφαλιστικούς κλοιούς του πρωταθλήματος. Πού βρίσκεται αυτός ο άνθρωπος τώρα; Στο χαρτί των transfer rumors, όχι στις ομάδες της Β' Εθνικής. Και όταν τελικά βρεθεί, δεν είναι φθηνό προϊόν — ούτε μία μεταγραφή που περνάει σαν ζέστη στις ανακοινώσεις της διοίκησης. Εγώ σας λέω κάτι διαφορετικό: Κοιτάξτε πίσω στον χρόνο. Όταν η ομάδα πήρε τον Μακέντα, εκείνος ήταν ένα δεκαεπτάχρονο τσούρμο στην ομάδα του Λεβαδειακού. Την επόμενη χρονιά έπαιζε σα γίγαντας. Από τότε πέρασαν είκοσι χρόνια — πως μεταφράζεται αυτό σήμερα; Ότι η ομάδα πρέπει να βρει έναν άνθρωπο που δε χρειάζεται δουλειά πάνω στις λέξεις "Character" και "Commitment", τον έχει ήδη εκεί, κλεισμένο κάπου εκεί γύρω στα δικά της σπλάχνα. Όμως μέχρι να φτάσει εκείνος ο μεγάλος αμυντικός, εμείς συνεχίζουμε να χρειαζόμαστε έναν δεύτερο χαρακτήρα δίπλα στον Μαρσέλο — όχι σαν μία συμβιβαστική λύση, σαν ένα συμπλήρωμα στερεό όσο η πέτρα. Και αυτός ο άνθρωπος δεν υπάρχει εκεί έξω σαν τυρόπιτα έτοιμη να πέσει πάνω στο πιάτο. Αναζητούμε κάτι σπάνιο σήμερα: έναν άνθρωπο που όταν φοράει το ρόπαλο πάνω στο στήθος του, γνωρίζει πως δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει πλευρά — ούτε όταν ο ίδιος Μαρσέλο αποφασίσει να πάει σπίτι του. Λοιπόν λοιπόν... Πέρα από τις ωραίες ιστορίες για τον Άγιο Μαρσέλο, εδώ η ουσία είναι μία: Αυτή η ομάδα δεν κάνει πρωταθλήματα μόνο με έναν άνθρωπο πάνω στη σέντρα. Ο δεύτερος δεν είναι ο αγαπητικός της οικονομικής λογιστικής — είναι εκείνος που όταν όλοι οι άλλοι αγοράζουν λάστιχα για ποδήλατο, αυτός στέκεται στα τσιμέντα και φτιάχνει σκαλοπάτια. Γι' αυτό άλλωστε και η ιστορία προχωράει. Πίσω λοιπόν στην αρχική ερώτηση: Ποιον χρειαζόμαστε; Τον επόμενο Μαρσέλο — μόνο που αυτή τη φορά δεν πρόκειται ν' αργήσει τόσο πολύ.

Αχ αυτά τα σακάκια μου θύμισαν πότε τελευταία φορά πήγα στα δικά μας γήπεδα ν' αγοράσω λουλούδια για τη γυναίκα μου κι είδα έναν τύπο εκεί στην άκρη με μία ρόμπα βρεγμένη να φωνάζει «Θεσσαλονίκη! Θεσσαλονίκη!» σα να ήταν ο τελευταίος προφήτης του Μακεδονικού αγώνα — έτσι ακριβώς πρέπει να ζείτε και τώρα αυτήν την ιστορία σας! Ρε παιδιά, ξέρατε πως πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν εμείς ψάχναμε άμυνα εδώ στον ΠΑΟΚ δεν είχαμε τον Μαρσέλο σαν σούπερσταρ, αλλά είχαμε κάτι ακόμη πιο σπάνιο; Τον γείτονά μου εκεί στο Βαρδάρι, έναν Ασιάτη αμυντικό που τον είχαν πάρει δανεικό από κάπου εκεί στα βάθη της Ασίας κι έκανε τόσες κόρνερ προς το δικό μας τέρμα όσο και οι δικοί μας επιθετικοί στις αντίπαλες περιοχές; Αυτός ήταν ο τύπος που όταν τον έβλεπες στην περιοχή ένοιωθες πως η μπάλα δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει εκείνον — σα βαρίδι πάνω στο νήμα. Και ξέρετε τι έγινε μετά; Την επόμενη χρονιά η ομάδα πήρε αυτόν εκείνον τον δεύτερο χαρακτήρα σαν να ήταν αποτέλεσμα κλήρου: έναν τύπο από κάποιο χωριό της Πιερίας που είχε δουλέψει δέκα χρόνια σα φορτοεκφορτωτής στα καράβια του Θερμαϊκού κι όταν έπαιζε ποδόσφαιρο φορούσε πάντα τα ίδια παλιά μποτάκια γιατί εκείνα ήταν «τυχερά». Από εκείνη τη μέρα η άμυνά μας έγινε τόσο σκληρή που οι αντίπαλοι άρχισαν να φοβούνται ακόμη και τις δικές τους σέντρες — γιατί δεν υπήρχε πια μόνο ένας Μαρσέλο εκεί πάνω, υπήρχε ένα ατσάλινο τείχος τριών ανθρώπων που δεν είχαν ξαναδεί μπάλα σα διαφορετική υπόθεση από το δικό τους κεφάλι. Και τώρα τι λέτε; Να φύγει ο Μαρσέλο σα νικητής ή να βρούμε εκείνον τον επόμενο φορτοεκφορτωτικό των καραβιών που όταν φοράει το κόκκινο αναφέρει τα ίδια λόγια στο ικρίωμα εκεί πάνω; Εγώ βλέπω πως όλοι όσοι έχουν μπει στη συζήτηση ξέρουν πολλά λόγια για χαρακτήρες και ψυχές, αλλά κανείς δεν θυμάται πως το πρωτάθλημα το κερδίζει εκείνος που όταν πονάει ο πισινός του ξέρει πως υπάρχει κάποιος ακόμη πιο σκληρός εκεί πίσω του που δεν πρόκειται ποτέ ν' απογοητεύσει. Γι’ αυτό εμένα με πιάνει θλίψη όταν βλέπω ότι έχουμε ξεχάσει πως εκείνοι οι άνθρωποι δεν βρίσκονται στα transfer rumors των μεγάλων ομάδων — βρίσκονται εκεί όπου η ζωή είναι σκληρή όσο οι σέντρες του Μαρσέλο στους αντίπαλους αμυντικούς. Βρίσκονται στις ομάδες της Β’ Εθνικής εκεί γύρω, στους γκαρντιάν που κάθε βράδυ ξυπνούν λουσμένοι στη δροσιά τους σα δέντρα ελιάς, στους ανθρώπους που ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι παιχνίδι αριθμών αλλά δουλειάς σκληρής όσο το κτίσιμο ενός τοίχου με πέτρες — όταν τελειώνει δεν έχεις βάλει μόνο μία πέτρα, έχεις βάλει την ψυχή σου εκεί μέσα. Και το λέγω όχι σα σχολιαστής, σα γείτονας εκεί από το Βαρδάρι: αγοράστε έναν τέτοιον άνθρωπο όχι επειδή σας τον προτείνει κάποιος φίλος του Μαρσέλο, αλλά επειδή όταν εκείνος σηκώνεται για ένα κεφάλι στους κόρνερ εσείς πρέπει να ξέρετε πως υπάρχουν ακόμη δύο ανθρώπινοι ογκόλιθοι εκεί δίπλα του που δεν πρόκειται ν' αλλάξουν πλευρά ούτε όταν η διοίκηση αρχίσει να κάνει χορό γύρω τους σα να είναι μια νέα κουρτίνα στο κέντρο του γηπέδου. Ρε SenteraGate, εγώ εκείνο τον αγώνα κατά του Άρη που λες δεν τον θυμάμαι ως ζήτημα νούμερων — τον θυμάμαι σα βραδιά που ξύπνησα στις τρεις το πρωί γιατί κάποιος μου είχε πει πως εκείνος ο Ασιάτης έκανε τόσο δυνατή κίνηση που ξύπνησε ακόμη και τα ψαράκια στη θάλασσα. Και τώρα λοιπόν — τι γίνεται όταν χρειαζόμαστε εκείνον τον δεύτερο άνθρωπο; Δεν τον ψάχνουμε στις ανακοινώσεις των μεγάλων μεταγραφών, τον ψάχνουμε εκεί όπου η δουλειά γίνεται σιωπηλά όσο η θάλασσα όταν δεν έχει αέρα. Και μέχρι να έρθει εκείνος ο μεγάλος χαρακτήρας, συνεχίζω να λέω: Μαρσέλο, κάνε αυτά που ξέρεις, αλλά εσύ εκεί πάνω σα στήριγμα ατσάλου βάλ' τον έναν ακόμη άνθρωπο σα φίλο σου από το χωριό σου εκεί πάνω στη σέντρα — κι αν αυτός δεν υπάρχει ακόμη εκεί έξω, τότε ας πάρουμε κάποιον από την ομάδα του Λεβαδειακού που κάνει συγκλονιστικά πράγματα σα να αγωνίζεται στο τέλος του κόσμου. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο Μαρσέλο ήξερε πως εκείνος δεν ήταν μόνος — εκείνος είχε πάντα δίπλα του έναν ακόμη άνθρωπο σα εκείνον τον φορτοεκφορτωτικό των καραβιών που του ‘λεγε «βλέπω εγώ εκεί πάνω». Και αυτό είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορείς να αγοράσεις με λεφτά.