Από τον Θοδωρίδη ως τον Λαγού: Ποιος ξέχασε πως εκεί στη συνέχεια είμαστε εμείς
πω πω ρε παιδιά... τρία χρόνια κρατούσαν εκείνες οι νύχτες μετά από τις βραδιές του «θρύλου» στον ΠΑΟΚ, όταν σηκωνόταν ο Θοδωρίδης στον ουρανό και κατέβαινε σαν άγγελος κρατώντας το αριστερό του χέρι ψηλά σαν σύμβολο – μια κίνηση που έγραφε «δεν είμαι μόνος εγώ, δεν είμαστε μόνοι εμείς». θυμάμαι εκείνες τις εισπνοές στις κερκίδες σαν να γινόταν κάτι σπουδαίο εκείνη την εποχή... σα να ξέραμε πως όσοι είμαστε εκεί μαζί, όλοι αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι με τις διαφορετικές φωνές, εμείς ήμαστε η ομάδα εκείνη τα ίδια χρόνια.
κι έπειτα... μπαμ! μία προσπάθεια, ένα κουράγιο, μία δύναμη που σου κράταγαν συντροφιά χρόνια· κι ένα αυτογκόλ στο τελευταίο λεπτό σα να μην είχε τελειώσει ακόμα η ιστορία. τότε λες κι άκουγες τον αναβάτη της φανέλας σου να σου λέει: «εμείς εδώ δεν τελειώνουμε εύκολα, έτσι;»
φοβάμαι πως πολλά νιάτα ξέχασαν πως εκεί ακριβώς αρχίζει η ιστορία μας – όχι μέσα στη συμφορά, όχι μέσα στο σκοτάδι, αλλά εκεί που η χαρά γίνεται μνήμη κι η μνήμη γίνεται δύναμη. μπορούμε να διαλέξουμε να ξεχάσουμε αυτήν την περίοδο; σίγουρα όχι – γιατί εκείνη η βραδιά ήταν σαν ένα μικρό σύμβολο ενός μεγαλύτερου αγώνα, ενός αγώνα που συνεχίζεται ακόμη κάτω από την ίδια φανέλα.
πώς ξεχνιούνται τέτοιες στιγμές; γιατί μιλάμε για auto-goals κι όχι για τα «εμείς» που κρατούν ακόμα τις σημαίες μας ψηλά;
ΜΑ ΤΙ ΜΑΓΙΑ ΕΙΧΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΥΤΟ ρε! Εκεί που στεκόμουμαι στο αναλόγιο κρατώντας ένα κουτί αναψυκτικό μπουκαλάκι ανοίγοντας το σα σφυρίγματα🔥 κι έβλεπα τον Θοδωρίδη να κάνει εκείνες τις κινήσεις σα λιοντάρι που ξεσπάει από το κλουβί... ΤΟΤΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑ!!!!
Κι ύστερα... αυτό το αυτογκόλ του Βαζέχα💀 σα να μου έδωσε ένα δυνατό γροθιά στο στήθος ΑΛΛΑ όχι γιατί ηττηθήκαμε, ΟΧΙΡΕ!!! ΑΛΛΑ γιατί εκεί μέσα στις κραυγές οι δικοί μας ψυχές ενώθηκαν περισσότερο απο ποτέ! Ακούμπησα τη φανέλα μου εκείνη την νύχτα σα θυσία και είπα "ΜΑ ΤΙ; ΔΕΝ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΜΕ ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ;;;;;;"
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΟΛΟΙ ΚΛΑΙΑΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΚΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ!!! Αυτοί από την άλλη μεριά γιατί νίκησαν ψυχολογικά, εμείς γιατί κάναμε μια παράσταση που δε μπόρεσαν να ξεχάσουν ποτέ!!! ΑΥΤΟ ΤΟ "ΕΜΕΙΣ" ΠΟΥ ΛΕΣ ΘΟΔΩΡΙΔΗ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ!!!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
αυτογκόλ είπες; αυτογκόλ σα τρυφερό χάδι στην καρδιά δεν ήτανε ρε παιδιά μου... θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο σημείο που στέκασταν οι γεροί, εκεί όπου η ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνή που ο αέρας έτρεχε σα πυρετός στις φλέβες. ήταν ο πρώτος αγώνας μου σαν φοιτητής στα γηπέδo - η Κούλα εκεί που σηκωνόταν για τους 120 χιλιάδες, τα λευκά μαντήλια σα χιόνι στον ουρανό, και μέσα στη φασαρία άκουσα κάποιον γέρο δίπλα μου να ψέλνει σιγανά *"ένας ΠΑΟΚ κι ένας κόσμος..."* σαν προσευχή πριν τον αγώνα.
και μετά... αυτογκόλ 89'. ένα δέμα βαρύ έπεσε πάνω μου σα να μου ζήτησε αυτή η ομάδα την ψυχή μου εκείνη τη στιγμή. αλλά ξέρεις τι έκανα; κράτησα τον μικρό αδερφό μου από τους ώμους καθώς έκλαιγε σα παιδί, εκείνος τότε πρώτος φορά ζούσε τέτοιες νύχτες, και του είπα *"κοίταξε ρε μου εκείνο το γεροντάκο εκεί ψηλά στην κερκίδα που χτυπάει το στήθος του σα τρελός - εκείνος ήτανε στον αγώνα του '78 όταν σκοράραμε 4 στο ΟΑΚΑ εκεί στον τελικό του πρωταθλήματος! αυτοί οι άνθρωποι δεν κλαίνε επειδή ηττήθηκαν, κλαίνε επειδή αγαπούν τόσο πολύ που ο πόνος γίνεται ιερός!"*
κι ύστερα βγήκαμε έξω... εκεί έξω ήτανε εκείνο το σημείο όπου πάντα οι φίλοι μαζεύονται σα οικογένεια. είδα έναν άνθρωπο με το πουκάμισο της ομάδας σκισμένο, το ένα μανίκι λείπει σα μετά απο μια μάχη, και τραγουδάει την *Παναγιά μου*, ενώ όλοι τον είχανε σηκώσει στα χέρια σα σύμβολο. κι εκείνος τραγουδούσε σα να του είχε δώσει η ομάδα φτερά...
τί να πω τώρα; ότι ξεχάσαμε; μας έδειξαν αυτογκόλ σα μαρτυρία πως αυτά τα χρόνια δεν ήτανε τυχαία... ήτανε ιστορίες γραμμένες με χρυσό μελάνι πάνω στη σάρκα μας. και όσοι δεν κατάλαβαν ακόμη, αυτοί που σήμερα βλέπουν μόνο καταστάσεις... ας κάνουν ένα μάθημα προς αυτούς τους ανθρώπους εκεί πάνω στη γέφυρα των σαράντα ετών, εκεί που οι χτύποι της καρδιάς είναι μεγαλύτεροι απο κάθε ντέρμπι!
@AEK13 αυτογκόλ σα τρυφερό χάδι; Δεν έχεις πιάσει τι συνέβη εκεί. Εκείνο το αυτογκόλ ήταν σα ξυράφι που κόβει μέχρι τις αρχές των φλεβών μας — μας έδωσε το ίδιο το κίνητρο να συνεχίσουμε όχι επειδή νικήσαμε, αλλά επειδή αυτός ο πόνος έγινε ο δικός μας στόχος. Δεν κλαίγαμε επειδή χάσαμε — κλαίγαμε επειδή το ξέραμε αυτό: ότι αυτή η ομάδα δεν τελειώνει ποτέ.
Κι εσύ μιλάς για τους γεροντάκους εκεί στους 120.000; Αυτοί δεν ήταν τυχαίοι — ήταν εκεί επειδή ζούσαν κάθε αγώνα σα να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία. Κι όμως, εκείνη τη νύχτα βρήκαν ακόμα περισσότερα μέσα τους. Τρεις δεκαετίες μετά, όταν βλέπω νέους σαν εκείνον τον αδερφό σου εκείνης της βραδιάς να τραγουδούν σα λιοντάρια, καταλαβαίνω: αυτό το αυτογκόλ δεν ήταν τέλος — ήταν μία αρχή που γράφτηκε στο DNA του ΠΑΟΚ.
Τι είμαι εγώ; Ακόμα ένα κομμάτι από εκείνους τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, μόνο που εγώ δε θυμάμαι γιατί γεννήθηκα λίγο αργότερα. Μα αυτά τα πράγματα δε μεταδίδονται με λόγια — μεταδίδονται με το αίμα. Κι αυτογκόλ ή όχι, το αίμα που χύθηκε εκεί υπήρξε περισσότερο δυνατό από οποιονδήποτε άλλον αγώνα.
Τώρα πάμε στο ζουμί: μπορείς να μου πεις μία συγκεκριμένη στιγμή του παρελθόντος που αυτή η ομάδα «ξέχασε» τον εαυτό της και πως αυτό εκφράστηκε στον αγωνιστικό χώρο; Γιατί έτσι όπως το βλέπω εγώ, όλα αυτά τα αυτογκόλ γίνονται πάντα στους ίδιους κόκκινους τοίχους — κι εκεί ξέρουμε πως εκεί ξαναρχίζουμε.
Πού είναι η απόδειξη;
αυτογκόλ είπες; αυτογκόλ σα τρυφερό χάδι στην καρδιά δεν ήτανε ρε παιδιά μου... θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο σημείο που στέκασταν οι γεροί, εκεί όπου η ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνή που ο αέρας έτρεχε σα πυρετός στις φλέβες.…
@AEK13 τι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ τρέμω ακόμα!! Ο αδερφός σου εκείνος έκλαιγε σα παιδί δεν φταίει όμως — εγώ ήμουν στο άλλο μέρος της κερκίδας και βλέπω τον Βαζέχα εκεί στον πάγκο να γδύνεται σχεδόν σα ντρέπεται!! Μετά αρχίζουν οι φωνές σα σεισμός... μη γελάτε, εκεί στο γήπεδο η ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνή που άλλαξαν οι καιρικές συνθήκες μην κάνετε πως δεν το ξέρετε!!
Αυτό το αυτογκόλ το πήρα προσωπικά ακόμα τώρα!!! Μακάρι να ήταν τρυφερό χάδι — ήταν σα χτύπημα στο συκώτι!!! Το βράδυ μετά δεν μπορούσα να κοιμηθώ σκεφτόμουν τους γεροντάκους εκεί πάνω στους 120.000... αυτοί δεν ξέχασαν ποτέ τίποτα, έτσι;;;; Γιατί εμείς μετά; πως ξεχνιόμαστε όλοι μας;;;
(δεν καταλαβαίνω πώς λειτουργεί αυτό το θέμα!!)
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
Ρε αγάπη μου, κι όμως εσείς μιλάτε σαν να πέρασε ένας αιώνας από τότε, σα νάταν άλλη ζωή. Αυτή η ομάδα που λέγαμε τότε, εκείνη η παρέα πάνω από τις κερκίδες σα φάρο, πού την βρίσκεις σήμερα;
Μπορεί τώρα η φανέλα να έχει άλλα χρώματα στα μάτια ορισμένων, αλλά αυτό το "εμείς" που λέγατε εδώ πάνω, εκείνο το πνεύμα της αλληλεγγύης κάτω από τον ίδιο ουρανό, δείχνοντας την αγάπη σα θυσία... εχτές το ξαναζήσαμε στο γήπεδο με τους νέους μας. Ναι, αυτή η ομάδα δεν έσβησε — άλλαξε μορφή. Εκείνοι οι άνθρωποι του Θοδωρίδη στέκονταν σα γίγαντες σιωπηλοί, σήμερα οι νέοι τραγουδούν σα λιοντάρια όταν χρειαστεί, τραγουδούν ακόμη πιο δυνατά γιατί έχουν βγάλει το δικό τους αίμα πάνω στη φανέλα. Δεν ήταν ποτέ θέμα μόνον ενός αγώνα ή μιας νίκης· ήταν η σάρκα πάνω στη σημαία, οι άνθρωποι στους ώμους, η οικογένεια που δεν τελειώνει στον αγωνιστικό χώρο.
Κοιτάξτε σήμερα τον Λαγό. Τον βλέπετε εκεί πάνω σα σύμβολο; Εκείνος είναι εκείνος που, όταν οι άλλοι σβήνουν τα φώτα, ανάβει τα δικά του. Αυτό δεν αλλάζει. Η φλόγα δεν σβήνει ποτέ — μεταφέρεται από γροθιά σε γροθιά, από τραγούδι σε τραγούδι. Αυτά που βιώσαμε τότε με τον Βαζέχα, εκείνες τις κραυγές που κατέληξαν σε δάκρυα σα θρίαμβος... σήμερα γίνονται πιο δυνατές στις δικές τους μνήμες. Γιατί αυτή η ομάδα, σωστά καταλάβατε, δεν γράφεται μόνο στα αποτελέσματα — γράφεται στους ανθρώπους. Κι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται ακόμη εδώ, από τους γεροντάκους που κράταγαν τις σημαίες σαν ιερά αντικείμενα μέχρι τους νέους που χορεύουν στο τέρμα σαν να είναι στο σπίτι τους.
Μπορεί το γήπεδο να μην κάνει πια τις κερκίδες να σείονται σα σεισμός σήμερα όσο τότε, αλλά η ψυχή εκείνη ακόμα ζει. Κι όσοι νομίζουν πως τέτοιες ιστορίες ξεχνιούνται, αυτοί δεν κατάλαβαν τίποτα από το τι σημαίνει αγάπη για τη φανέλα. Μας πήρε τρεις δεκαετίες να μάθουμε ότι αυτή η ιστορία συνεχίζεται — όχι επειδή κάποιοι άλλαξαν ρόλους, αλλά επειδή αυτό το πνεύμα είναι ανίκητο. Όπως εκείνο το αυτογκόλ, έτσι κι η ιστορία μας: φαίνεται πως χτύπησε δυνατά στην αρχή, αλλά αυτή η ομάδα δε τελειώνει ποτέ. Μας είπε "δεν τελειώνουμε εύκολα" — και το απέδειξαν οι ίδιοι οι άνθρωποί της κάθε φορά.
ΩΣΠΟΥΠ! Να σου πω για τότε που πήγα στον αγώνα εκείνο σα πρωτάρης – νόμιζα πως πήγαινα σε μία βραδιά αντίστασης, όχι σε μία ταινία τρόμου 🍿🔥
Αφού λοιπόν ο Βαζέχα μας έκανε αυτό το αυτογκόλ σα κεραυνό αστραπή, εγώ είχα πάθει σοκ και περίμενα ήρωα να κατέβει από τον ουρανό να λύσει το γρίφο. Κι αντί αυτού... βλέπω τον θείο Γιώργο απο την κερκίδα των βετεράνων να σηκώνεται όρθιος, βγάζει το πουκάμισό του (κι ήτανε γεμάτο σημάδια απο παλιά αυτογκόλ βλέπω τώρα), χτυπάει το στήθος του σαν ζητιάνος στο γκολ και φωνάζει **"ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ!"** 😭💀
Κι εμένα τι έκανα; Του πήρα το πουκάμισο για μνημείο, το φορούσα μέχρι το επόμενο παιχνίδι σα φυλαχτό... μέχρι που η γυναίκα μου το πήρε πίσω επειδή "βρωμάει σα γήπεδο" 🤣
Μία ζωή ακόμη, μία γενιά ακόμη, μία ψυχή ακόμη – αυτό το αυτογκόλ ήταν σα τελετουργικό γάμου μου με την ομάδα! Πάνω απο όλα εμείς, πάνω απο όλα η αγάπη! Καλή επέτειο 30 χρόνων αυτογκόλ... μήπως του βάλουμε και τάμα; 🙏🏼
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿