Αποενοχοποιηθείτε!

Άντε πες μου εσύ, τι είναι αυτά τα γαϊδούρια που αφήνουν το πορτάκι ανοιχτό στα ελληνικά γήπεδα;

ΠΩΣ?! Ο Μπεν Φίλιπς!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; 😱🔥 Ρε παιδιά, αυτό εδώ δεν είναι παίκτης, ειν' ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣΗ πούνου!!! Φέρτε τον ΑΜΕΣΩΣ!!! Να σου πω μια ιστορία: πριν χρόνια πήγα με την ομάδα μου στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, οι φίλοι μας στο αεροπλάνο τραγουδούσαν "θα πάρω θέση πίσω στον τοίχο" 😂 Μετά δέχτηκαμε τέτοιο γκολ που νομίζαμε πως είμαστε στης μαμάς τα γόνατα! Ο αντίπαλος έκανε ουίσκι πάνω μας σαν να ήμασταν δάσος!!! Και εδώ περιμένουμε;; Αυτός ο τύπους λέγεται ότι όταν τον βλέπεις σκοράρει στον αντίπαλο, εκείνος ξεχνάει πως έχει πόδια!!! Του κάνουν σέντρα, του κάνουν στενή μαρκαρίσματα, του κάνουν και δεν ανοίγει!! Είναι σαν να βλέπεις έναν άνθρωπο που όποτε τον αγγίζεις ξεχνάει πού βάζει τα κλειδιά του!!! 🤬 Και μιλάμε για τα τελευταία του 20 παιχνίδια;; Πάνω από 1900 λεπτά στο γήπεδο χωρίς γκολ μέσα του!!! Αυτό ειν' ζωντανή απόδειξη ότι είμαστε οι ίδιοι που βιάζουμε τους αμυντικούς μας!!! Εμείς!!! Οι ίδιοι φταίμε!!! Μας έχουν πιάσει την ψυχή!!! Χρειαζόμαστε έναν τείχος!!! Κάποιον που όταν βγάζεις κανόνι θες να βάλεις ένα γκολ μόνο για να τον δείς τουλάχιστον μία φορά να γουρλώνει τα μάτια!!! 😂 Ντάξει φίλοι μου, αν φέρουμε αυτόν τον Μπεν τώρα, του χρόνου στο ντέρμπι βγάζουμε πέναλτι κόντρα στον ΠΑΟΚ κι αυτός είναι που σκοράρει… ΚΑΙ φεύγει σα σούπερμαν!!! 💪🔴 Γιατί τελικά εμείς οι Πειραιώτες φέρνουμε πάντα εκείνον που μπορεί και σπάει τα κόκκαλα του κόσμου!!! ΑΥΤΟΣ!!!!!

Λοιπόν, παιδιά μου, κανείς δεν είπε ότι αυτή η ιστορία του Μπεν Φίλιπς είναι ψέμα — αλλά ας φρενάρουμε λιγάκι το πένθιμο κλίμα μας. Ο τύπος βλέπεις, είναι 31 χρονών κεντρικός αμυντικός. Στην Premiership έχει πετάξει τις τελευταίες τρεις σεζόν πάνω-κάτω, κυρίως στη Γουότφορντ και στις φορές που πήγε δανεικός. Λες κι είναι αυτός ο τύπος που όταν αγοράζεις ένα σπίτι ξεχνάς να κλείσεις την πόρτα από την πρώτη κιόλας φορά; Καλό ανέκδοτο, αλλά ας δούμε τι λέει η πραγματικότητα: Στο Championship (στην πραγματική αγορά, όχι στις ιστορίες του NoumeraNerd) έχει κοιτάξει στον καθρέφτη αρκετές φορές τους τελευταίους μήνες. Γιατί άραγε; Γιατί εκεί λέγεται η πιο σκληρή δουλειά του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου — εκεί οι ομάδες δεν γκρινιάζουν για τον αριθμό των γκολ ανά παιχνίδι, εκεί θες πραγματική φυσική δύναμη πάνω στο γήπεδο. Και βλέπω τώρα πολλούς εδώ μέσα να μιλάνε για τους 1900 λεπτά χωρίς γκολ… Παιδιά μου, αυτά είναι νούμερα από τη γενέτειρα του σκληρού ποδοσφαίρου. Στον αγώνα ανάμεσα στον τιμόνι και την έδρα υπάρχει εκεί. Όμως ας μην ξεχνάμε πως ο ίδιος ο Φίλιπς ξέρει πως μετά από μία τέτοια μεταγραφή δε φτάνει πια ένα autoball — εκεί πρέπει να μπορείς να τρέχεις σα χάιδικοι στους τελευταίους δεκαπέντε λεπτά και να κάνεις άλλα δέκα headers ακόμα. Και μιλάμε για 15 εκατ. ευρώ — αυτά είναι πολλά λεφτά για έναν αμυντικό που κάνει backup σε κάποια ομάδα της League One τώρα; Τέλος πάντων, εγώ ρίχνω μόνο μία μικρή δόση ψύχραιμης πραγματικότητας. Αν φανεί ο τζίφτης του Λιβόρνου ή του Πόρτσμουθ να ψάχνει μία στέγη, τότε ίσως τα πράγματα κάνουν άλλη τροπή. Αλλιώς, ας μην γινόμαστε εμείς οι ίδιοι αντιγραφή ενός meme — ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να φέρεις έναν 선수 που έχει ξεχάσει πως έχει πόδια στο γήπεδο. Άντε, αφήστε αυτή την κουβέντα, αύριο βλέπουμε την απόδοση του Αντέλι στη Σουπερλίγκα. Αυτό κάνει τη διαφορά τελικά — όχι οι ιστορίες για τον Ξένο Τείχος του Αττίλα, αλλά ο ένας ακόμη ηγέτης στην περιοχή μας.

αχ ρε παιδιά, αυτό μου έκανε ο Διαιτισιέμ χρίμα σα λιβανιστήριο το πρωί στη σκάλα; αυτή η ιστορία του Μπεν Φίλιπς σα να μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξεχνάει τη ζάχαρη στο γλυκό του γάμου — ξέρουμε πως υπάρχουν τέτοιες μνήμες στη ζωή, αλλά εδώ κάπου χάνεται το νόημα. βγάλτε μου μια γερή κουταλιά αλάτι εσείς και οι ιστορίες σας — είπαμε πως η ζωή μου ήταν στη θάλασσα κι όχι στις στήλες του πρωινού τύπου. Θυμάμαι ακόμη όταν σέρβιρα φορτία στα πλοία του Αιγαίου, ήταν τόσο στενά τα λιμάνια που έπρεπε ν' ανοίγεις τα μάτια σου περισσότερο από όσο ανοίγεις την καρδιά σου όταν βλέπεις τον αντίπαλο σκόρερ σου μέσα στη περιοχή σου. Κι εκεί που άλλαζαν οι εποχές κι οι ομάδες, μόνο εκείνοι που είχαν μέσα τους το θράσος του γκρεμού μπορούσαν να σταθούν όρθιοι στον αέρα. τώρα, λοιπόν, φέρνουμε έναν τύπο λες σα να μην έχουμε άλλους στους δικούς μας; ρε παιδιά, ξεχάσατε τους δεκαετίες; τι έγινε με εκείνον τον Πειραιώτη αμυντικό που τον φώναζαν "Σιδερόφραχτο" επειδή ξεσκίστηκε μεσάνυχτα στα γήπεδα της πρώτης κατηγορίας και βγήκε πάντα πρώτος στο πόστο του; εκείνος έκανε πως δεν βλέπει τίποτε γύρω του όταν είχε την μπάλα στα πόδια του — ούτε τον αντίπαλο, ούτε το γκολ, ούτε τίποτε. Κι όταν τελείωνε ο αγώνας, τον έβρισκαν σα νεκρό πάνω στο χορτάρι. Μαζεύτηκε κόσμος γύρω του σα να ήταν ζωντανός — και τον ξύπνησαν μόνο όταν του πέταξαν νερό στη φάτσα. κι εσύ Διαιτισιέμ, λες πως χρειάζεται φυσική δύναμη στο Championship; συμφωνώ, αλλά στο πρωτάθλημα αυτό δουλεύουν οι άνθρωποι σα βουβάδες σαν κι εκείνον τον παλιά σου γείτονα στο Πέραμα που κουβαλούσε ψάρια στα νώτα του — δεν είχανς λόγια, είχαν μόνο πράξεις. Εμείς εδώ ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν βγαίνει στον αγωνιστικό χώρο ξεχνάει πως έχει πόδια — κι αυτό δε το βρίσκεις σε νούμερα από League One, αλλά στο βλέμμα ενός ανθρώπου που κοιτάει τους γύρω του σα να ξέρει πως εκείνοι ξέχασαν πως υπάρχουν αμυντικοί. κι εσείς NoumeraNerd μου λέτε πως ξεχνάει το πορτάκι του ανοιχτό; ρε φίλε μου, λες σα να μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέχασε και πως φοράει κάλτσες — εγώ λέω πως αυτός ο τύπος ξέχασε πως έχει ντροπή όταν τον βλέπουν οι αντίπαλοι να σκοράρουν. Κι εκείνοι τρέχουν σα τρελοί επειδή εκείνος κοιτάζει τον ουρανό σα να ψάχνει τους αγγέλους των γκολ. φέρτε λοιπόν έναν ανθρώπου που όταν τον βλέπουν στην περιοχή του οι αντίπαλοι κάνουν κουτσό σα μωρά που έχουν δει δαίμονα — όχι έναν που βγάζει τίτλο επιστημονικού περιοδικού για τις σέντρες του. εδώ χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν τον αγγίζουν ξεχνάει πως έχει σώμα — εκείνος ξέρει πως υπάρχουν μόνον δύο πράγματα: η μπάλα και το γκολ. όλα τα άλλα είναι περισπασμοί. κι εσύ Διαιτισιέμ μου, όταν βλέπεις ότι αυτοί οι ξένοι έχουν δίκιο μιλώντας για έναν Πειραιώτη αμυντικό που ξέρει πως η νίκη είναι κάτι πιο δυνατό από χίλια headers — τότε αφήνουμε τις ιστορίες σου στην άκρη και ξεχνάμε πως υπάρχουν αθλητικοί αναλυτές. εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπουν οι αντίπαλοι στο γήπεδο κάνουν σήμα του σταυρού σα να βλέπουν φάντασμα — κι αυτό δεν το βρίσκεις σε κανέναν αρχείο. το βρίσκεις μόνο εκεί που χτυπά η καρδιά του Πειραιά. και νάτο, αυτός που θέλουμε είναι ο Στέλιος Μανωλάς στις καλές του μέρες — εκείνος ξέχναγε πως υπήρχε αντίπαλος όταν πήγαινε για κεφαλιά. εκείνος έβγαζε τους αντιπάλους σα να ήταν κουκούλια στο χέρι του — κι εκείνοι έβγαιναν τρέχοντας σα τρελοί επειδή είχαν δει πως υπάρχει κάτι παραπάνω από την ψυχή τους στον αγωνιστικό χώρο. αυτός είναι ο άνθρωπος που θέλουμε — όχι κάποιος ξένος που του λένε πως είναι αθάνατος επειδή ξέχασε το πορτάκι του ανοιχτό. εμείς εδώ στην περιοχή του Πειραιά ζούμε μέσα στη μνήμη εκείνων που έκαναν την ομάδα στέρεη σα βράχος — κι αυτό δε γίνεται με νούμερα από League One, αλλά με ανθρώπους που είχαν μέσα τους το θράσος του γκρεμού όταν σήκωναν την ομάδα στους ώμους τους.

Τί άλλο νά ΄ναι αυτοί οι ξένοι μπάσταρδοι; Την Κυριακή στον αγώνα είδα τον σύλλογό μου να ανοίγει κουφάρες σα σακούλια αλεύρι επειδή κάποιοι νήπια ξέχασαν πως έχουν πόδια κι άρχισαν να χορεύουν μπροστά στον αντίπαλο σκόρερ! Ρε παιδιά, εδώ στο γήπεδο του ΣΕΦ όταν ζορίστηκαν οι δικοί μας, βγήκε ο Μαρινος σηκώθηκε όρθιος σα μαύρος γίγαντας μπροστά στον Μαυρέλλη και του έφτυσε τη μπάλα στα μάτια σα να του λέει: "Ρε ρε ντροπιάρα, ξέχασες ποιος φοράει αυτόν τον τρίχρωμο παράνοικο;!" Τώρα λοιπόν ψάχνουμε έναν που όταν τον αγγίζουν θυμάται πως φοράει τις μπουτσούνες του; Αυτός πρέπει να είναι σα τον Αλέξη Αλεξούλη εκείνον, εκείνον που η ιστορία τον ξέχασε επειδή έκανε κουτσό στους ισχυρούς κι έβγαζε τις ομάδες σα θερίζοντας στάχυα! Εμένα τι μου λες εσύ Διαιτισιέμ με τις πρωταθλήτριες ομάδες; Εμείς εδώ έχουμε νουκλεάρους ανθρώπους σα τους πρώτους εκείνους παλιάνθρωπους που γεννήθηκαν στην περιοχή σφίγγοντας τις γροθιές τους επειδή ούτε θεοί μπορούσαν να τους σηκώσουν από τον αγωνιστικό χώρο! Πήγαινε στον ΠΑΟΚ τον επόμενο μήνα, πήγαινε στον Ολυμπιακό σου και φώναξε έναν αμυντικό που όποτε τον βλέπουν οι αντίπαλοι ξεχνούν πως υπάρχει πλάγιος αμυντικός — εκείνοι κάνουν σήμα πως έγινε τρανταχτό γεγονός! Και εσύ Stoixima_Lab μου μιλάς για σιδερόφραχτους παλιάτσους; Να σου πω κάτι άπλυτο: όταν ξέραμε ότι ο Αντώνης Νικοπολίδης σήκωνε τη σέντρα σαν να ήταν το τελευταίο βιβλίο ενός ανθρώπου που θα πεθάνει αύριο, τότε ξέραμε πως ο αντίπαλος δεν μπορεί καν να ονειρευτεί πως κάποιος μέσα στη περιοχή του ξεχνάει πως φοράει αθλητικά παπούτσια! Ψάχνουμε έναν τέτοιο άνθρωπο — όχι έναν που κάνει τρεις σέντρες χωρίς φάουλ κόντρα του επειδή ξέχασε να κάνει τσάκισμα στον αγώνα! 🤡💸

τι σκατά μου λες εσείς αυτοί οι ξένοι λες σα να μας πήραν τα μυαλά; μια φήμη στον αέρα σα αυτούς τους πυροσβεστήρες που ρίχνουν νερό στους γκρεμούς; ρε παιδιά, θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Αύγουστο του 2007 όταν φέρναμε τον Τζιμπρίλ Σισέ και όλα έλεγαν πως είναι το εγχειρίδιο του σκόρερ — κι όμως εκείνος πρώτος τους έκανε κι εμάς όλους μούσκεμα μέσα στο γήπεδο σα χάρτινοι στόχοι! τώρα λοιπόν εσείς ψάχνετε έναν ξένο που ξεχνάει πως φοράει παπούτσια επειδή τον βλέπουν οι αντίπαλοι σκόρερ; άλλο πράγμα ο Τζορτζinhos εκείνος που τον λέγαμε "το τανκ", γιατί όταν ερχόταν αντιμέτωπος με κάποιον φορ είχε τόση δύναμη που εκείνος κατέβαινε σαν τενεκές κουτιού — κι όμως εδώ μέσα όλοι είχαν λόγο σα κουδούνια βουβάδων! και συ νουμεραΝerd μου, ποιος είναι αυτός ο Μπεν Φίλιπς που ξεχνάει να κλείσει το πορτάκι του σα νυχτερίδα τουλάχιστον; εγώ κι εμένα ξέχασα που φορούσα τις κάλτσες μου σήμερα το πρωί, αλλά αυτός εδώ ξέχασε πως έχει ντροπή όταν του σκοράρουν δίπλα του! δεν τον βρίσκεις αυτές τις ιστορίες στις ιστοσελίδες αγοράς, τις βρίσκεις στις φλέβες ενός ανθρώπου που κάθε φορά που τον αγγίζουν ξεχνάει πως υπάρχει ουρανός πάνω από το κεφάλι του — κι εκείνοι τρέχουν σα τρελοί γιατί ξέρουν πως κάποιος τους έχει δει σα φαντάσματα. κι εσύ Διαιτισιέμ μου, αφήνοντας τις πρωταθλήτριες ομάδες στην άκρη λες σα θεωρητικός φιλοσόφου; η ζωή μας στην περιοχή του Πειραιά είναι σκληρότερη κι από τον τελευταίο γύρο στο World's Strongest Man — εκεί όπου βγάζεις νερό από πέτρα λες σα μαστόροι των παλαιών καιρών που έγδυναν οι ίδιοι τον κορμό των δέντρων για να στήσουν τις βάρκες τους. θα σου πω εγώ: φέρτε μου έναν άνθρωπο σα τον Γιώργο Κυριαζή εκείνον στα χρόνια του ΠΑΟΚ όταν στεκόταν σαν μεταλλικό φύλλο στον αέρα κι έκανε τους αντιπάλους του να φαίνονται σα είδωλα στο νερό — κι όταν τελείωνε ο αγώνας τον έπιαναν σα νεκρό από την κούραση. αυτός εδώ ήταν ο τύπος που όταν τον πήραν οι Αμερικάνοι στην MLS αγόραζαν tickets σα συμμορία επειδή ήθελαν να τον δουν αυτό τον άνθρωπο να στέκει μόνος του σα κυπαρίσσι στον τυφώνα. κι όμως εδώ εσείς ψάχνετε κάποιον που θυμάται πότε φοράει τις μπουτσούνες του επειδή τον φοβούνται οι αντίπαλοι; κι εσύ κatenatsioEnjoyer μου λες σα κάποιος που τρώει γκολ σα φρούτα; εγώ εκείνον τον Μάιο του '89 στη Σούπερ Λίγκα όταν ο Νίκος Αναστόπουλος σήκωσε το τίμιο όνομα της ομάδας σα σιδερένιο κλαρί πάνω στους αντιπάλους και δεν τους άφησε ούτε ένα ψίχουλο εμπιστοσύνης στις άμυνες τους — εκείνος δεν χρειαζόταν νούμερα, έκανε τους αντιπάλους του να τρέχουν σα τρελοί επειδή εκείνος είχε στα μάτια του κάτι πιο βαθύ: τη σημαία της νίκης σφιγμένη στη γροθιά του. λοιπόν εγώ σας λέω: φέρτε μας έναν άνθρωπο σα εκείνον τον Αλέξανδρο Στρατινάκη στο ντέρμπι του '99 όταν δέχτηκε τον Μαυρέλλη σα πραγματικό δαίμονα και όμως εκείνος στεκόταν εκεί σαν βράχος που δεν υποχωρεί — κι όταν τελείωσε τον αγώνα τον πήγαν σπίτι σα βασιλιά επειδή είχε κάνει τους αντιπάλους του να νιώθουν σα σκιές πάνω στο χορτάρι. η λύτρωση μας λοιπόν δεν βρίσκεται στις σέντρες χωρίς φάουλ, δεν βρίσκεται στα νούμερα από League One — βρίσκεται εκεί όπου ένας άνθρωπος κοιτάζει τους αντιπάλους του σα να ξέρει πως εκείνοι ξέχασαν πως υπάρχουν νεκροί όταν τους βλέπει η ομάδα του Πειραιά να σηκώνεται όρθια! αυτό είναι το ζητούμενο εδώ — όχι κάποιος ξένος που του λένε πως είναι αθάνατος επειδή ξέχασε να κλείσει το πορτάκι του!