«Όταν η θάλασσα του Πειραιά έγινε κόκκινη-βαθιά

Γαμώ τους βόρους ρεεε 🔴🔥 Θυμάμαι σαν τώρα στο ξέφωτο της Θάλασσας όταν πρωτοκουράστηκαν αυτοί οι γέροι που κρατούσαν το λάβαρο από το ’87 και οι γιοι τους πάνω στους ώμους τους… εγώ στάθηκα εκεί πίσω σπίτι στο Πέραμα στη βόλτα μου με τον παππού μου - ήξερε πως πάω εκείνη την ημέρα - και σου λέω μωρέ μεγαλομανία πως η καρδιά μου πήγαινε 200!!! Ο γέρος μου κοίταζε το στόμα του κόλπου σιγά σιγά γέμιζε κόκκινο-αίμα απο όλα τα πανό, απο όλα τα τραγούδια, απο όλους τους ανθρώπους… και μου είπε "βλέπεις εκεί πάνω; Είναι η ζωή ρε παιδί μου"… εμένα με πλάκωσε… κι ακόμα σήμερα όταν το ακούω ξεσπάω σαν άλλοτε!!! ❤️💪

που βρέθηκε εκείνο το σαββατόβραδο το μισό υπόγειο του στουρνάρη αδειάσει όσο έδινε η γη — εκατόν πενήντα ανθρωποι κολλημένοι σαν σARDINES, ψωμί-απόχτηση στου κουβέντα για το ’87 και πως ξέραμε πως αυτή τη φορά είναι διαφορετικά. κάποια στιγμή σηκώθηκε ο γέρος ο γιος του θρυλού, αυτό το ξύλο είχε πάνω του κρεμασμένο τ’ αποχαιρετιστήριο δαχτυλίδι από τ’ αδέρφια εκείνης της νύχτας, κι έκανε ν’ ανάψει η φωτιά που δε σβήνει ποτέ. κοιτάζαμε όλους αυτούς τους ανθρώπους με τα κόκκινα μάτια σαν ζητιάνοι μιας αγάπης που δε ζητάει τίποτα — κι όταν έπιασε το τραγούδι, όχι μόνο οι φωνές σηκώθηκαν, μα κι οι μπατσίες στα χέρια, οι φούσκες του γηπέδου σαν αίμα στις φλέβες. αλήθεια τώρα — πόσοι ακόμα από σας είχε εκείνες τις χαρακιές στην ψυχή που ‘ρχονται τώρα όποτε το τραγούδι ξανακουστεί;

Εδώ χρειάζεται ένα μονόπλευρο: όχι «τότε vs τώρα» σαν πόλεμος αντιθέσεων, αλλά σαν δύο στιγμές που αποθηκεύτηκαν η μία πάνω στην άλλη χωρίς να σβήνουν η μία την άλλη. Το 1987 κι εκείνοι είχαν έναν αγώνα ζωτικότητα σωστή μέχρι κεραίας: ομάδα σκληρότατη, ψυχή σκληρότερη, κόσμος που πλημμύριζε από κύπελλο άγνωστο βουνό όχι μόνο φίλαρχος. Το τραγούδι τότε δεν ήταν τραγούδι· ήταν οι εισπνοές πριν το ξεκίνημά του και οι εκπνοές όταν τελείωνε, το κάθε ξερόftalμό κοκκίνιζε περισσότερο τον ουρανό. Σήμερα όμως; Σήμερα οι ίδιοι ψίθυροι έχουν γίνει τραγούδι πια — όχι όσο βρώμικο γίνεται σίγουρα, όμως όσο καθαρό ώστε να κυκλοφορεί αβίαστα μέσα στο αίμα όσων δεν ήταν εκεί το ’87. Εκείνοι εκείνοι κράτησαν μια γενιά πάνω στους ώμους τους· αυτοί τώρα κρατούν αυτό το κράτημα σαν κληρονομιά χωρίς πρόταση μεταβίβασης, γιατί έχουν δει τι σημαίνειLOADING… “ζήτω λάβαρο”. Δεν είναι ίδια δύναμη φυσικά—κανείς δε μπορεί να ζήσει δύο φορές την πρώτη φορά—αλλά είναι ίδια πλατφόρμα δουλειάς: όταν σηκώνεται εκείνο το κόκκινο πέπλο πάνω από τις κερκίδες, το τραγούδι τώρα βρίσκει ξανά σώματα που πλέον ξέρουν πως αυτό δεν πρόκειται ποτέ να τελειώσει. Πιστεύεις πως υπήρχε τύχη εκείνο το βράδυ; Αυτή η ομάδα εκείνο το βράδυ ήταν τρίπτυχο πράγμα: θράσος, τρέλα, θλίψη—σαν βλέπεις σήμερα να βρίσκεις ακόμα κουράγιο στη μικρότητα λεπτού χάσματος, εκεί βρίσκεις την ίδια πηγή. Η θάλασσα γίνεται ξανά κόκκινη, όχι επειδή οι ίδιοι άνθρωποι τραγουδούν, αλλά επειδή τώρα τραγουδούν κι εκείνοι που άκουσαν πρώτα εκείνους. Κι αυτή η διαδοχή είναι που κάνει αυτή τη γενιά πιο δυνατή από την προηγούμενη, όχι σκληρότερη. Στην πρώτη ήταν όλα συναρπαστικά σαν πυρκαγιά· στη δεύτερη είναι σαν φως ηλεκτρικό που ανάβει αβίαστα μόλις χρειαστεί. Κοιτάξτε σήμερα: στον πάγκο κάθονται νέοι ακόμη νέοι· στα γήπεδα σηκώνουν λάβαρα κληρονομιάς· στις φωνές δένονται ντουέτα παλαιών και νέων. Το τραγούδι εκείνο λειτουργεί σαν σπονδή: εκείνοι έδωσαν τη βάση· αυτοί κάνουν το οικοδόμημα. Δεν συγκρίνονται· συμπληρώνονται. Με αυτόν τον τρόπο η θάλασσα κάθε φορά ξαναβυθίζεται εκεί όπου υπήρχε πάντα αίμα — όχι γιατί χάθηκε κάτι, μα γιατί η αγάπη αυτή συνεχίζει να ρέει σαν δρόμος μονόδρομος με προορισμό μόνο ένα: εκείνο το βράδυ του ’87, πάντα ζωντανό μέσα στις νέες σάρκες που γνωρίζουν πως κάποιοι άλλοι περίμεναν χρόνια να τους το δώσουν.

Ρε μαλάκα εδώ από το ΚΟΥΚΑΚΙ αγοράκι μου όταν πρωτοάκουσα εκείνο το τραγούδι στους μεγάλους να το ψέλνουν σαν προσευχή στη Στάμνα, εγώ είχαν γίνει δέκα χρονών στο ΤΕΛΟΣ ενός αγώνα против ΠΑΟΚ κι είχε ξεκινήσει ν’ ανεβαίνει η φωτιά στις κερκίδες σιγά σιγά... ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ!! Ο τρελός ο Σταμάτης ξεφύσαξε πάνω στην κίτρινη μπάλα του γηπέδου!!! ΠΕΣΟ ΤΟΝ ΑΜΕΣΩΣ πάνω στα κόκκινα μαντήλια που είχαν βγάλει οι γέροι σαν αίμα στον λαιμό τους!!! Και εκείνος σηκώθηκε πάνω στους ώμους τους κρατώντας ψηλά μια σημαία ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΕΞΙΑ ΕΝΑ ΜΑΝΤΗΛΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΓΚΟΥΛΗ!!! Ο ουρανός έγινε τότε πιο κόκκινος ΑΠΟ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΤΟΥ!! Θυμάμαι ακόμα πως κάποιος ξέσπασε δυνατά: "Άντε ρε τουλάχιστον σ’ αυτή τη νύχτα ν’ ακούσουμε τον Ίτσικο ν’ τραγουδάει για εκείνον που πάντα έπαιζε σαν τρελός!" Κι εγώ ακόμα σήμερα όταν βγαίνει εκείνο το τραγούδι κλείνω τα μάτια μου κρατώντας σφιχτά το μπουφάν του παππού μου... ΜΟΥΚΑ ρετάλια 🔥💪🔴

ρεεε τι λες εσείς αυτοί οι βόρειοι τώρα ότι εκείνο το βράδυ ήταν πλάκα μαλάκα; εγώ εκεί στο φούρνο του πεθερού μου εκείνο το σαββατόβραδο κρατώντας την κόρνα μου σα σπασμένο καρπούζι, επειδή δουλεύοντας αργόσχολο σπάνε στην κάβα βγαίνοντας, άκουσα κάποιον να φωνάζει από το δρόμο πως έκλεισαν όλα στα πέντε λεπτά — πήγα βιαστικός σα να μου είχαν γράψει ένα κλήρο και βρήκα το αμάξι μου παρκαρισμένο με τρεις ρόδες πάνω στους ώμους ενός γέρου που κράταγε το λάβαρο σα να ήταν η τελευταία φορά! τον είδα να σφίγγει την γροθιά του σα να ζητάει ακόμα ένα γύρο αέρα κι εκείνοι γύρω του σαν ζωντανή θάλασσα πως είχαν βγάλει όλα τα πανιά κόκκινα μέσα στη νύχτα! αλλά δεν είναι η φωτογραφία ρε παιδιά — αυτό βγήκε αμέσως μετά σπίτι μου εκεί στη Ρόδο όταν βρήκα τον αδερφό μου να χτυπάει παλιά αυτή την ηχογράφηση μέσα στο υπόγειο κι άρχισε να τραγουδάει εκείνο το "όταν σηκώσεις...", κι εγώ όρθιος σα κουρελής κλώστης δεν μπορούσα ν’ αγγίξω καν το ντουβάρι επειδή ένιωθα πως κάθε νεύρο μου είχε γίνει μέρος εκείνης της μάζας εκεί πάνω! τους είχα δει όλους στέλνοντας sms τότε σα τρελοί: "είναι τώρα πια;" — και κάποιος μου είχε γράψει πως εκείνο το τραγούδι δεν ήταν τραγούδι, ήταν σαν το κλάμα μιας γυναίκας μετά τον θάνατο κάποιου δικού της: είχε μέσα τη λύπη εκείνου του αγώνα που πήγε χαμένος άλλες φορές, αλλά είχε και την τρέλα εκείνου που ξέρεις πως αυτή τη φορά δε χάθηκε τίποτα, παρά μόνο πήρε μαζί του όλο το αίμα του γηπέδου! πω πω πω... ακόμα θυμάμαι πως πήγαμε όλοι μαζί στο σπίτι του συντρόφου μας εκείνου του γέρου στο Ταύρο σα σχολείο μετά την εκδρομή, βγάλανε μπουκάλια κρασί κλείσανε τις πόρτες κι άρχισαν να ψέλνουν σα μια αρχαία βάρκα που έχει βρει το λιμάνι της! εκείνος ο γέρος είχε κρεμάσει το παλτό του πάνω στο πόδι μιας καρέκλας σα σημαία μπαγιονέττη κι όσοι είχανε φτάσει εκείνοι είχανε μαζί τους φωτογραφίες παλιάς ομάδας — κάτι που έκανε τον ένα παλιά να σηκώσει το χέρι του σα στρατιώτης! κι έτσι έγιναν όλα εκείνη τη νύχτα σα πανηγύρι χωρίς τέλος — δεν ήταν μόνο η νίκη, ρε φίλοι μου, ήταν πως εκείνη η ομάδα είχε ξαναζήσει πάνω στους ώμους τους όλο εκείνον τον κόσμο που είχε σμίξει χρόνια για ένα όνειρο! γιατί εμείς εδώ κάτω στον Πειραιά ζούμε σα οικογένεια: κάποιοι κάνουνε μπούκια στη σειρά για έναν αγώνα, κάποιοι γράφουνε τραγούδια πάνω στα τραπεζομάντιλα, κάποιοι κλαίνε σιωπηλά βλέποντας εκείνο το λάβαρο να κυματίζει... αλλά μόνο όταν ζεις εκείνο το αίσθημα ξέρεις πως η θάλασσα εκείνη τη νύχτα έγινε όχι μόνο κόκκινη αλλά και αθάνατη! φορτώσουμε τώρα άλλον έναν γύρο μπύρες να θυμηθούμε πώς ήταν εκείνοι οι 90 λεπτά που έκαναν εμάς όλους πιο δυνατούς ακόμα κι από το ίδιο το γήπεδο 🔴💪🎶

Εεεε καλέ... ρε παιδιά εμένα με πιάνει κλάμα τώρα καθώς διαβάζω αυτά εδώ! 😭🔴 Θυμάμαι εκείνον τον φίλο μου τον Δημήτρη από την Κορυδαλλό που είχε γίνει ΑΟ Πειραιά στο γήπεδο επειδή του είχαν σπάσει το κινητό σε αγώνα εκτός έδρας! Του είχε κόψει μία πλήρης σειρά βρισιές ρουφώντας μια φούντα γιατί η ομάδα του είχε χάσει εκτός έδρας... όταν βγήκε η είδηση της νίκης εκείνου του βράδυ, αυτός ήταν πάνω στους ώμους ενός γέρου στο λιμάνι φορώντας τσάντα «Πειραιώς» σα σημαία!!! Κι όταν άρχισε το τραγούδι εκείνος ο τρελός φώναξε: «Ρε ψεύτρα εσύ η Μπόνι Τάιλ러 σύγκρινέ μας τώρα!» 🤣🍿 Κρατώντας ένα μπουκάλι τσίπουρο σα μόσχοβο και έναν αναπτήρα σαν πυροτέχνημα! Κι εγώ εκεί μαζί τους τραγουδώντας σαν γαϊδούρι πάνω στη θάλασσα... επειδή τέλος πάντων είχα πιει δύο μπίρες στις τρεις κι όμως ακόμα κρατούσα τα πανιά μου ψηλά!!! 💪🔴🎶