Το Καραϊσκάκη είναι πιο κρύο χωρίς το πανό της νίκης παρά με τον τίτλο στο χέρι

Άμα το Καραϊσκάκη σηκώσει πανό νίκης, αυτό που βγάζεις είναι η δαχτυλιδούλα μέσα σε ένα τσόκαρο από χρυσό — λαμπερό σίγουρα, αλλά όταν τελειώσει η γιορτή τι μένει; Εκείνες τις βραδιές του Ξάνθη πριν τέσσερα χρόνια θυμάμαι ακόμα τους γονείς των παιδιών μας στα γκολ ούρλιαζαν τόσο δυνατά που τριγύριζαν οι στέγες. Δεν υπήρχε τρόπαιο εκείνο το βράδυ, ούτε εισιτήριο για την επόμενη αγωνιστική στο ντουλάπι. Αυτό ήταν ο πυρήνας: τρέχει αίμα στο γήπεδο, όχι νερό στη λεκάνη του πρωταθλητή. Κι εσύ μου λες πως χρειαζόμαστε μόνο τους τίτλους; Λοιπόν κάνε μου την χάρη να δώσεις μια γύρα στο νέο γκρουπ εφήβων του Ολυμπιακού που έρχονται στις δικές τους προπονήσεις εκεί στους πρόποδες του Πειραιά. Εκεί δεν ψάχνουν για λάφυρα — ψάχνουν τον τρόπο να σηκώσουν εκείνον τον βράχο στην επόμενη επανάσταση. Και μετά έρχεσαι εσύ και σέρνεις την κόλαση για την ΑΕΚ εκείνο το βράδυ εκτός έδρας; Σωστά το έφερες, γιατί εκεί ήταν η ψυχή που δεν κλείνει ποτέ. Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες είχαν τίτλους για το αποτέλεσμα, αλλά εμείς ξέραμε πόση πίστη χρειάστηκε εκείνες τις δύο ώρες κάτω από το συννεφιασμένο Στάδιο Γεώργιος Καμάρας. Τι σου κάνουν τα 3 σουψά αποσκευές σπουδαίων τίτλων όταν η συνέχεια είναι σκόνη και απουσία αγωνιστικού πνεύματος; Το Καραϊσκάκη δεν είναι σάουνα που μπαίνεις όταν τελειώνει η αγωνιστική περίοδος να τρίβεις βλέμματα ανάμεσα στις κούπες. Είναι εκεί κάθε Παρασκευή όπου η ομάδα σου δίνει τον αγώνα της — είτε έχει ήδη σηκώσει τίτλο είτε παλεύει για αυτό στο δεύτερο ημίχρονο κάποιου δύσκολου αγώνα. Οι τίτλοι είναι η επιβεβαίωση μιας φλόγας, όχι η φλόγα αυτή καθαυτή. Όταν η φλόγα σβήσει — τότε έχουμε μόνο στάχτη και ίχνη ζηλόφθονων ιστορικών βιβλίων. Καλύτερα λίγη στάχτη σήμερα παρά εκατοντάδες ντοκουμέντα αύριο χωρίς άνθρωπο να θυμάται την ουσία τους.

🔥🔴 ΑΛΗΘΕΙΑ; ΤΙ ΠΑΙΧΤΗ ρε φίλε; Εγώ εκεί που έπινα το κρύο μου στην πλατεία πριν το Ξάνθη εκείνο το βράδυ... εκείνοι οι άνθρωποι στα γκολ, αυτοί οι γονείς με τα παιδιά στις πλάτες τους να βρίζουν τόσο δυνατά που σαστίζανε ακόμα και οι γλάροι στον Αυγούστρα! Κανένα τρόπαιο εκεί, κανένα εισιτήριο στο ντουλάπι... ΑΛΛΑ εκεί ήταν ο Ολυμπιακός μας: τρέχανε, αγωνίζονταν, ξεσχίζανε τον αέρα με την ψυχή τους! Και τώρα μου λες πως η χαρά στο Καραϊσκάκη είναι μόνο όταν ανεβάσουμε έναν τίτλο;;; Κοίταξε το Σούπερ Καπ πριν δύο χρόνια... Σταμάτησαν όλα τα αφήγηματα εκείνο το βράδυ! Το πανό νίκης πάνω στα κεφάλια, όλοι σέρνονταν σα νικητές... ΑΛΛΑ την επόμενη εβδομάδα τι θυμόμαστε;;; Την αγγαρεία στη Λεωφόρο, εκεί που ο συγκεκριμένος αγώνας έγινε γήπεδο κόλασης γιατί δε δόθηκε τίποτα παραπάνω! Τι κρίμα είναι ρε; Να γιορτάζεις ένα τρόπαιο και μετά να νιώθεις κενός επειδή εκείνες τις βραδιές όπου ΓΙΝΟΤΑΝΕ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ... εκείνες έγιναν σκόνη... Ρε μαλάκες... Το Καραϊσκάκη είναι σαν εκείνον τον φίλο σου που σου δίνει όλη του την καρδιά κάθε Παρασκευή, όχι σαν εκείνον τον τύπο που εμφανίζεται μόνο στις φωτογραφίες των τίτλων. Όταν βγάζει πανό νίκης, τότε έχει ψυχή· όταν δε βγάζει τίποτα... τότε είναι εκεί η ομάδα μας κι ακόμα κι αν χάνουμε, ακόμα κι αν αγωνιζόμαστε σαν τρελοί, ξέρουμε πως εκεί κοντά είμαστε σπίτι. Κι εσείς εκεί στήνετε όλοι θλίψη επειδή θέλουμε περισσότερα;;; Μας κάνουν παράσταση επειδή μιλάμε για πάθος;;; Μας έχουνε κατηγορήσει για τις νίκες μας όταν αυτές ήρθαν από έργου... Αλλά όταν μιλάμε για ΑΓΩΝΑ, εκεί που δεν υπάρχουν χρυσά πανιά στο χέρι... εκεί είναι η αλήθεια μας. Σιγά σιγά ρε... Η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους τίτλους στους τίτλους των εφημερίδων. Γράφεται ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΑΓΩΝΑ, όταν εκείνος ο ιδρώτας στεγνώνει πάνω στη φανέλα και ξέρεις πως έδωσες μια ακόμη αψίδα στην ψυχή αυτού του γηπέδου... 💪🔥

Ρε παιδιά, πιάστε ένα κρύο και κάτσετε κάπως. Κοιτάξτε εκείνο το βράδυ στον Ξάνθη πριν τέσσερα χρόνια. Οι γονιοί στα γκολ ούρλιαζαν τόσο δυνατά που οι στέγες τρίζανε, όχι επειδή ετοιμαζόμασταν να σηκώσουμε τίτλο το επόμενο πρωινό — ήταν επειδή εκείνη η ομάδα πάλευε σα δαίμονας κάτω από βροχή ότι τύχαινε να πέφτει. Δεν υπήρχε χρυσό πανό εκείνες τις δύο ώρες πάνω στο τραπέζι της ιστορίας. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήρθαν για νικητικό τρόπαιο· ήρθαν επειδή η ψυχή του Ολυμπιακού χτυπούσε μέσα στα μπουκάλια των νερού, στις σφυρίγματα των διαιτητών, στην κάθε ντουλάπα των φανέλων που είχανε στο ντους τους έπειτα από τρεις ημέρες κόπωσης. Και ξέρετε τι έγινε; Εκείνο το βράδυ ήταν πιο ζωντανό από οποιοδήποτε Σούπερ Καπ όπου σηκώσαμε πανό και μετά ξεχάσαμε ακόμα πώς φτιάχνει η ομάδα γκολ. Γιατί;; Διότι το Καραϊσκάκη δεν είναι μουσείο τρόπαιων. Είναι ο τόπος όπου κάθε Παρασκευή ξαναγράφεται η ιστορία της ομάδας μας — όχι ως κατάλογος χρυσών πλακών, αλλά ως σειρά στιγμών όπου έπεσες έξω είκοσι λεπτά πριν την λήξη και επέστρεψες στο γήπεδο σα τίγρης, όχι σα νικητής του πρωταθλήματος που βάζεις τον τίτλο στη σημαία και φεύγεις. Τι θυμάστε τελικά από εκείνο το βράδυ στις εφημερίδες;; Την προηγμένη θέση; Την τρίτη ομάδα στην Ευρώπη εκείνης της χρονιάς;; Όχι βέβαια — θυμάστε πως εκείνοι οι άνθρωποι πάλευαν σαν ανάβρασμα κάτω από κάθε ουρανό. Κι εδώ είναι το ζουμί: όταν σηκώνουμε πανό νίκης, έχουμε όλους αυτούς τους τίτλους στη θέση τους — μα δεν γίνεται το γήπεδο αυτόματα ιερό. Αντιθέτως, εκείνες τις βραδιές που βγάζει ψυχή χωρίς αποτέλεσμα, εκεί είναι που η φλόγα δεν σβήνει ποτέ. Γιατί;; Διότι εκεί βρίσκεται η ουσία: ο Ολυμπιακός κερδίζει όταν αγωνίζεται, όχι όταν ανακοινώνει μια νίκη. Και σταμάτα τώρα με τις ιστορίες των ντοκουμέντων σπουδαίων τίτλων. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο όλα αυτά είναι χαρτιά σε ντουλάπι — αυτό που μένει είναι εκείνες οι βραδιές που η ομάδα σου στάθηκε όρθια σα φάρος ανάμεσα στην τρικυμία του πρωταθλήματος. Αυτές είναι οι στιγμές που ονομάζουμε "ο Ολυμπιακός". ΟΧΙ όταν σηκώνει πανό, αλλά όταν ξαναδίνει κουράγιο στους πάντες εκεί που ξεκινάει η νέα προσπάθεια — ακόμη κι αν δεν έχει τίποτα να δείξει εκτός από την ίδια τη σκληρότητα του αγώνα. Έτσι λειτουργεί το Καραϊσκάκη. Και γι' αυτό εκείνοι που λένε πως χρειαζόμαστε μόνο τους τίτλους βρίσκονται εκτός τόπου. Η ιστορία γράφεται εκεί που ιδρώνει το σώμα, όχι εκεί όπου αφήνουμε τα τρόπαια να σκόνουν.

τι θυμάμαι εγώ εκείνες τις βραδιές στο Γηπέδου Καραϊσκάκη όταν δεν είχε πέσει ούτε μια σακούλα στους γείτονες... τότε πήγαινες κι η καρδιά σου έκανε άλμα πριν καν μπεις μέσα! Ήταν εκείνος ο καιρός που οι ασπρόμαυροι αγωνίζονταν σα τρελοί και το γήπεδο γέμιζε ιερό πάθος — όχι σαν σήμερα που βλέπουμε βιτρίνες με τρόπαια και κανείς δε θυμάται πως η ομάδα σου έτρεχε σα νερό την προηγούμενη αγωνιστική. τώρα μου έρχονται σαν εικόνες εκείνοι οι άνθρωποι στις κερκίδες που ξεσκέπαζαν τις ψυχές τους στις φωνές, στους χτύπους των τύμπανων, στα τραγούδια που έκαναν τον Οκτώβριο να μοιάζει με καλοκαίρι επειδή εμείς πιστεύαμε πως η ομάδα μας δε χάνει ποτέ όταν δίνει τα πάντα. Τότε το Καραϊσκάκη δεν ήταν γήπεδο — ήταν σπίτι! Και το σπίτι αυτό δε φτιάχτηκε από χρυσά πανιά πάνω σε κουτιά πρωταθλημάτων· φτιάχτηκε από εκείνες τις βραδιές που οι γονείς κρατούσαν στα χέρια τους τα παιδιά τους και τους έδειχναν πως η ζωή δεν είναι μόνο αποτέλεσμα αλλά αγώνας, αίμα, ιδρώτας που στεγνώνει πάνω στις κίτρινες φανέλες. κι όμως τώρα μου βγάζουν αγοράσματα σα σούπερ μάρκετ εκείνοι που λένε πως χρειαζόμαστε μόνο τους τίτλους... τι λες ρε; εκείνο το βράδυ στον Ξάνθη πριν τέσσερα χρόνια όταν οι γονιοί κατέβαιναν αηδόνια εκεί στο γκολ τους και οι στέγες τρίζανε από τις φωνές τους — εκεί δεν υπήρχε τίτλος, εκεί υπήρχε η ψυχή του Ολυμπιακού να χτυπάει δυνατότερα από κάθε άλλη φορά. Αλλά σήμερα όλα αυτά λησμονούνται επειδή κάποιοι βιάζονται να βγάλουν πανό και μετά λένε πως τελείωσε η ιστορία. Σαν να μην ήξεραν πως οι τίτλοι δεν είναι παρά η επιβεβαίωση μιας φλόγας που πρέπει να ζει κάθε Παρασκευή στο γήπεδο, ακόμη κι αν χάνουμε! λοιπόν εγώ σου λέω πως το Καραϊσκάκη είναι πιο ένδοξο όταν οι γκολβόλοι αυτοί ξεσαλώνουν εκεί πάνω χωρίς πανό νίκης επειδή εκεί βρίσκεται η ουσία: ο αγώνας, η αγωνία, η στιγμή που δίνεις τα πάντα κι η ομάδα σου δίνει πίσω κάθε φορά έναν καρπό της ψυχής. Αυτά τα πράγματα δε γράφονται στα έγγραφα των νικών — γραφόνται στις καρδιές εκείνων που στάθηκαν όρθιοι σαν βράχος ανάμεσα στη θύελλα. Κι εσύ μου λες πως θέλουμε περισσότερα; βεβαίως και θέλουμε! Θέλουμε εκείνες τις βραδιές να ξαναγίνουν γιατί εκεί είναι που η ομάδα μας νικάει ακόμη και όταν χάνει.

ΑΑΑΑΑ ρρε παιδιά τι λες εδώ;;; Έχουμε φτάσει στο σημείο να σου κάνουν θέμα ότι η ομάδα μας ΠΡΕΠΕΙ ν' αγωνίζεται;;; Μα είναι δυνατόν;;; Σιγά μην γίνω εγώ ο μοναχικός λύκος τώρα ε;;; Σκεφτείτε το λίγο! Πουθενά στον κόσμο δε γράφουν ιστορία οι ομάδες που ΧΑΝΟΥΝ με στυλ;;; Πουθενά!! Εδώ θυμάστε εκείνον τον αγώνα με την Άρσεναλ πριν δυόμισι χρόνια;;; Ε;;; Τρεις φορές στο ημίχρονο χτυπούσαν το δοκάρι, έκαναν γκολ δίκαιο εκείνοι εκεί μπήκαμε μέσα σα τρελοί και στο τέλος; Στο τέλος πήγαμε εκεί αμέσως για άλλον αγώνα ΣΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ επειδή ξέραμε πως η ομάδα βάζει καρδιά κάθε φορά όχι μόνο όταν κερδίζει!!! Αυτοί λοιπόν μου λένε πως πρέπει να νοιαζόμαστε μόνο όταν έχει τίτλους;;; Ρε μαλάκες δε βλέπετε ότι αυτοί οι τίτλοι ήρθαν επειδή υπήρχε ψυχή μέσα στα σπλάχνα του γηπέδου;;; Και τώρα τι;;; Να δίνουμε συναγερμούς επειδή κάποιοι θυμούνται τις χρυσές βραδιές;;; Αυτοί που λένε πως το Καραϊσκάκη είναι πιο ωραίο χωρίς τίτλο μου κάνουν εντύπωση!!!! Το ίδιο γήπεδο που σηκώνουμε τίτλους, εκεί σηκώνουμε κι εκείνες τις ψυχές που τρέχουν σα τίγρεις χωρίς αποτέλεσμα!!! Και μετά λένε πως ξεχνάμε την ουσία;;; Μα εδώ το ζήτημα είναι άλλο!!! Αυτό το πανό νίκης που βγάζουμε σα βιτρίνα;;; Την επόμενη αγωνιστική εκεί που πρέπει ν' αγωνιστείς ξανά;;; Αυτή η λάσπη που βρίσκεται στους υπόγειους χώρους;;; Εκεί είναι η πραγματική ιστορία!!! Εκεί βρίσκονται αυτά τα ίδια πρόσωπα που φώναζαν τόσο δυνατά πριν τέσσερα χρόνια στον Ξάνθη!!! Και εμένα μου φέρνουνε κανόνες;;; Μα τί είμαστε εμείς εδώ;;; Μια ομάδα από γονείς, φίλους, παιδιά που ζούνε κάθε αγώνα σα σπίτι;;; Όχι, η ιστορία γράφεται εκεί που σηκώνεις τη σημαία αλλά ΚΑΙ εκεί που σηκώνεις την ψυχή σου χωρίς τίποτα στο χέρι!!! Γιατί αλλιώς τι είναι αυτό;;; Μια ομάδα φαντάσματα;;; Μια ομάδα ρομποτ που εμφανίζονται μόνο στα θριαμβευτικά κλικ;;; Κοιτάξτε τον εαυτό σας εκεί πέρα!!! Εσείς οι ίδιοι ξέρετε πως όταν βγάζουμε πανό, μετά τρεις μέρες κανείς δε θυμάται τι έγινε εκείνη την Παρασκευή!!! Αυτό είναι γεγονός!!! Αλλά όταν η ομάδα αγωνίζεται χωρίς τίτλο;;; Εκεί η φωτιά ΔΕΝ σβήνει ποτέ!!! Εκεί βρίσκονται οι θρύλοι!!! Εκεί βρίσκονται οι στιγμές που γράφουν ιστορία!!! 🔥💪🔴 Ρε παιδιά ξυπνήστε!!! Το Καραϊσκάκη δεν είναι μουσείο τρόπαιων!!! Είναι η καρδιά του Ολυμπιακού!!! Κι η καρδιά αυτή χτυπάει δυνατότερα όταν ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ!!! Αν δεν το καταλαβαίνετε εσείς τότε τι σχέση έχετε εσείς με αυτό το γήπεδο;;; Τελειώνουμε;;;

τι σου λες εγώ εκεί κάτω στην πλατεία όταν εκείνοι οι γονείς με τα παιδιά τους στις πλάτες σπάνε τις φωνές εκεί στον Ξάνθη πριν τέσσερα χρόνια; βρε μου είπες πως ο Ολυμπιακός αγωνίζεται επειδή ξέρει πως η ψυχή κερδίζει; αλήθεια; θα σου πω τι θυμάμαι εγώ από εκείνες τις βραδιές που οι γονιοί τσακίζουν τους ουρανούς χωρίς κανένα πανό νίκης πάνω στο τραπέζι: θυμάμαι πως εκείνες τις φορές ο αγώνας είχε γεύση αθάνατης αγωνίας, σα νερό που δροσίζει μετά από δεκαπέντε μέρες ξηρασία. Κι εκείνες τις βραδιές, σα να σκάβανε μέσα τους οι άνθρωποι μόνο και μόνο για να βγάλουν λίγη ακόμα δύναμη στον επόμενο αγώνα — εκεί ήταν το γήπεδο ζωντανό, όχι σα νεκροταφείο των τίτλων. κι όμως τώρα έρχονται οι ίδιοι άνθρωποι και λένε πως χρειαζόμαστε πανό νίκης για να είμαστε ευτυχισμένοι; μα τι λες ρε; εκείνο το βράδυ της Αρσεναλ όταν τρία δοκάρια δεν έπεσαν μέσα και εμείς ξεσπάσαμε σα τρελοί στους δρόμους ακόμα και μετά την ήττα; εκεί δεν υπήρχε χρυσό πανό, εκεί υπήρχε ο ιδρώτας και η ψυχή ενός γηπέδου που δεν ξεχνάει. Μας έκαναν κατηγορία πως δήθεν ζητάμε υπερβολές; αμάν παιδί μου, μια ομάδα σα τον Ολυμπιακό γράφει ιστορία όταν αγωνίζεται σα δαίμονας — όχι όταν ανακοινώνει μια νίκη σα πουλί που κλείνει τις φτερούγες του πάνω σ' ένα κλαδί πρωταθλήματος. κι εσείς σήμερα βλέπετε εικόνες από χρυσά πανιά στα social και νομίζετε πως εκεί τελειώνει η ιστορία; λάθος ρε φίλε, εκεί αρχίζει η μεγάλη απουσία. Γιατί εκείνο το γήπεδο που στέκει στους κόκκινους λόφους εκεί δίπλα στη θάλασσα, εκεί ζει κάθε Παρασκευή — όχι στα ράφια των ντοκουμέντων. Εκεί οι γονιοί με τα παιδιά τους τραγουδούν ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει, εκεί οι φανέλες κιτρινίζουν από τον ιδρώτα των παικτών που έδωσαν τα πάντα ακόμη κι όταν έμειναν στη δεύτερη θέση. Εκεί είναι το Καραϊσκάκη — εκεί βρίσκεται η ουσία. ΟΧΙ στις γιορτές των τίτλων όπου ο κόσμος σέρνεται σα νικητής μιας μόδας, αλλά στις νύχτες εκείνες που όλοι ξέρουν πως η επόμενη αγωνιστική περίοδος ξεκινάει πάλι αύριο πρωί. κι έτσι οι τίτλοι γίνονται μόνο η ανάμνηση μιας μεγάλης στιγμής — σαν εκείνη τη φορά που σηκώσαμε το Κύπελλο Κυπελλούχων εκεί στην Γκλασκώβη, σα να ήρθε στιγμιαία λάμψη πάνω στη σκόνη του αγώνα. Αλλά αυτά τα πράγματα δε μένουν αν δεν υπάρχει κι εκείνος ο αγώνας που προηγείται σα βάση, σα θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζεται η μνήμη. Χωρίς εκείνες τις κρίσιμες βραδιές εκεί κάτω στις κερκίδες, χωρίς εκείνους τους ανθρώπους που δίνουν την ψυχή τους κάθε Παρασκευή, οι τίτλοι είναι μόνο χαρτιά σκόνης που κανείς δε θυμάται πώς μυρίζουν. κι εσύ μου λες πως πρέπει να φοβόμαστε μήπως ξεχάσουμε τον τρόπο με τον οποίο γράφεται η ιστορία; αμάν ρε, η ιστορία γράφεται εκεί που στέκεται η ομάδα μας όρθια ακόμη κι όταν η κάρτα δείχνει δεκατρία λεπτά πριν τη λήξη και όλα φαίνονται χαμένα. Εκεί είναι το γήπεδο — εκεί είναι η καρδιά που χτυπάει δυνατά ακόμη κι όταν δε βγαίνει αποτέλεσμα. Γιατί ο Ολυμπιακός δεν είναι μόνον τίτλοι· είναι κι εκείνες οι στιγμές που η ψυχή τρέχει γρηγορότερα από οποιονδήποτε αντίπαλο, ακόμη κι όταν τελειώνει ο αγώνας χωρίς νίκη.

Ρε παιδιά, τι λέμε τώρα εδώ; Βρέχει εκεί έξω κι εγώ κάθομαι σα ντράμερ πριν την επίθεση να πίνω έναν πρωινό καφέ σα βραχνάς. Ακούω για το ξαφνικό ξύπνημα σας όλα αυτά τα χρόνια στην πλατεία του Ξάνθη... εκείνες τις νύχτες που οι γονιοί τρέχανε σα τσιράκια μπρος-πίσω στις κερκίδες σαν να είχαν καντήλι στις πλάτες, όχι σαν να ήθελαν ένα τρόπαιο στο χέρι — σαν να ζητούσαν από τον ουρανό μόνο μια ευκαιρία ακόμη να δουν την ομάδα να τρέχει χωρίς αέρα σαν αρνί στη σφαγή. Κι εσύ μου λες τώρα πως το Καραϊσκάκη πρέπει να λάμπει μόνο όταν βγάζουμε πανό νίκης; Μα τι βλακείες είναι αυτές;;; Εκείνο το γήπεδο στις αρχές του Αυγούστου όταν ο αέρας τρίζει σαν σίδερο που λυγίζει... εκεί θυμάμαι πως είχε μια μυρωδιά ιδρώτα και αψέντι μαζί, όχι χρυσό νόμισμα. Οι γονιοί εκεί δε φώναζαν επειδή περίμεναν ένα κύπελλο — φώναζαν επειδή η ομάδα είχε δώσει τρεις ασίστ στο ημίχρονο μέσα στη βροχή και είχαν κάνει τόσα ψεύτικα γκολ που οι αντίπαλοι είχαν τρελαθεί. Κι εσύ μου βγάζεις τώρα μερικές φωτογραφίες από τίτλους σα ντοκουμέντα της τράπεζας;;; Αλήθεια, βρέστε μου μια φορά που κάποιος σηκώθηκε στον Ολυμπιακό και είπε "τώρα τελειώσαμε" επειδή είχε έναν τίτλο πάνω στο τραπέζι;;; Ποτέ! Γιατί;; Διότι εκείνοι ξέρουν πως η επόμενη αγωνιστική ξεκινάει πάλι εκεί κάτω στο γήπεδο — ακόμη κι αν την προηγούμενη είχε τραγουδήσει καιρό για τους κατοίκους του Πειραιά. Το πανό νίκης είναι σα το φλουρί που βγαίνει στις αγοράς την Κυριακή: περνάει στο χέρι δυο λεπτά, μετά πάει στο διπλανό σπίτι και εκεί το ξεχάσανε. Αλλά εκείνο το γήπεδο στις δεκάδες χιλιάδες βραδιές που πέρασαν χωρίς τρόπαιο; Αυτά εκεί είναι που γράφουν την ιστορία — όχι στους τίτλους των ρουμαντζών που τρώνε οι δημοσιογράφοι στην Αθήνα. Θυμάμαι εδώ τον αγώνα με την Μαρσέιγ πριν δύο χρόνια... τρεις φορές στα δοκάρια, τρεις φορές οι γονιοί έσκισαν τους πνεύμονες τους σα δεν υπήρχε αύριο, κι όταν τελείωσε ο αγώνας; Εκείνοι πήγανε αμέσως στους διαδρόμους μουρμουρίζοντας τραγούδια, όχι επειδή είχαν κερδίσει αλλά επειδή είχαν δώσει μια ακόμη αψίδα στην ψυχή του γηπέδου. Την επόμενη εβδομάδα ξαναπήγανε εκεί — όχι για φωτογράφιση σα διασημότητα, αλλά επειδή εκεί ήταν το σπίτι τους. Κι εσείς σήμερα βλέπετε μερικά πανό πάνω στα κεφάλια και νομίζετε πως εκεί τελειώνει η ιστορία;;; Εκεί αρχίζει το πραγματικό κενό. Γιατί;; Διότι η φλόγα σβήνει όταν λες "περάσαμε" — δεν ξεσπάς πια στους αγώνες σα δαίμονας. Εγώ εκεί κάτω θέλω τους γονείς που κρατούν τα παιδιά στους ώμους τους σα ν' ανεβαίνουν σ' ένα βουνό επειδή ξέρουν πως εκεί πάνω ζει η ομάδα μας — όχι αυτοί που βγάζουν φωτογραφίες με χρυσούς τίτλους και μετά λένε πως τελείωσε ο κύκλος. Οι τίτλοι είναι σα τις προβολές στο κινηματογράφο: έκανες καλά εκείνο το βράδυ, πήρες τη θέση σου ανάμεσα στους πρωταγωνιστές... αλλά η ταινία δε τελειώνει εκεί — συνεχίζει αύριο πρωί στις δύο στις κερκίδες. Κι εδώ είναι το πράγμα που κανείς δε λέει ποτέ ανοιχτά: εκείνες τις βραδιές που ο Ολυμπιακός αγωνίζεται χωρίς τίτλο, εκεί είναι που γράφει ιστορία που κανείς δε μπορεί να σβήσει. Εκεί γίνεται εκείνο το ξεχωριστό αίσθημα όταν βλέπεις έναν δεκαοκτάχρονο να τρέχει σα τίγρης ακόμη κι όταν έχει δέκα άτομα πάνω του... εκεί λοιπόν βρίσκεται η ουσία. Εκεί δεν υπάρχει κανένας τίτλος πάνω στο τραπέζι — μόνο ιδρώτας, αίμα, κι εκείνες οι φωνές που έκαναν τους γείτονες να φοβούνται μήπως πέσουν οι στέγες. Και ξέρετε τι είναι πιο ωραίο;;; Εκείνες τις βραδιές η ομάδα γίνεται περισσότερο Ολυμπιακός παρά ποτέ. Γιατί;; Διότι εκεί δεν αγωνίζεται για τίτλο — αγωνίζεται επειδή ξέρει πως αυτή είναι η ίδια της η ουσία. Όταν τελειώνει ο αγώνας ακόμη και χωρίς νίκη, οι γονιοί τραγουδούν ακόμη, οι φανέλες έχουν ιδρώτα ακόμη τριάντα λεπτά μετά, κι εσύ καταλαβαίνεις πως η ιστορία δεν τελείωσε — μόλις άρχισε ξανά. Οπότε μην μου βγάζετε τώρα ιστορίες σα ντοκουμέντα περίττων τίτλων. Το Καραϊσκάκη είναι πιο κρύο εκεί όπου η ψυχή δεν ανάβει επειδή πήρες έναν τίτλο, αλλά εκεί όπου ανάβει επειδή δόθηκε ο αγώνας σα τελευταίος αγώνας της ζωής σου — ακόμη κι αν τελείωσε χωρίς πανό. Γιατί εκεί είναι που γράφεται η αληθινή ιστορία: όχι στα ντουλάπια των τίτλων, αλλά στις κερκίδες που στέκουν όρθιες ακόμη κι όταν η κάρτα δείχνει δεκατρία λεπτά πριν τη λήξη.